Οι Αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν για την έλευση του Χριστού - Έγγραφα που το αποδεικνύουν

Όλα όσα έγραφαν για τον Ιησού

Από ATHENSMAGAZINE TEAM

Μέσα από αρχαία κείμενα αποδεικνύεται ότι οι Αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν για την έλευση του Ιησού Χριστού. Επίσης δείτε πως ήταν ο τάφος του Χριστού αλλά και ο βράχος Του Γολγοθα.

Στην Πολιτεία του Πλάτωνα (B, V , 362) – βιβλίο που όλοι το αποδέχονται – περιέχεται μία προφητεία ισάξια μ’ αυτές των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης:

«Θα απογυμνωθεί απ’ όλα εκτός της δικαιοσύνης, διότι φτιάχτηκε αντίθετος στην ως τότε συμπεριφορά. Χωρίς να αδικήσει κανέναν θα δυσφημισθεί πολύ ως άδικος ώστε να βασανισθεί για την δικαιοσύνη και θα γεμίσει με δάκρυα εξαιτίας της κακοδοξίας αλλά θα μείνει αμετακίνητος μέχρι θανάτου και ενώ θα είναι δίκαιος θα θεωρείτε άδικος για όλη του τη ζωή. Έχοντας τέτοιες διαθέσεις ο δίκαιος θα μαστιγωθεί, θα στρεβλωθεί, θα δεθεί, θα ανάψουν τα μάτια του και στα τελευταία του αφού πάθει κάθε κακό θα καρφωθεί πάνω σε πάσσαλο, και να ξέρεις ότι δεν είναι δίκαιο αλλά αφού έτσι το θέλει ας γίνει».

Στο έργο Προμηθεύς Δεσμώτης του Αισχύλου, ο Προμηθέας όντας φυλακισμένος στον Καύκασο προλέγει ότι ο λυτρωτής του θα γεννηθεί από την παρθένο Ιώ και τον Θεό (στ.772, 834, 848) θα είναι δηλαδή υιός Θεού και υιός Παρθένου. Αυτός ο Θεάνθρωπος θα καταλύσει την εξουσία των παλαιών θεών και θα αφανίσει αυτούς και την δύναμή τους (908,920). Ο Ερμής τότε σταλμένος από τον Δία προαναγγέλλει στον Προμηθέα τα εξής:

«Τοιούδαι μόχθου τέρμα μη τί προσδόκα πριν αν θεός τις διάδοχος των σων πόνων φανή, θελήση τ’ είς αναύγητον μολείν ‘Άιδην, κνέφαια τ’ άμφί Ταρτάρου βάθη» μετάφραση «μην περιμένεις να λυτρωθείς από τους πόνους προτού θεός πάρει τα πάθια τα δικά σου πάνω του και με τη θέλησή του κατέβει στον ‘Άδη τον ανήλιαγο, στους άφεγγους του Ταρτάρου βυθούς» (στ. 1041-1043).

Ο Σωκράτης στην απολογία του αναφέρει τα ακόλουθα:

«Θα μείνετε κοιμισμένοι σε όλη σας τη ζωή εάν δεν σας λυπηθεί ο Θεός να σας στείλει κάποιον άλλον» (Πλάτωνος, Απολογία Σωκράτους 18{31α}).

Στο Άγιον Όρος υπάρχουν χειρόγραφα που διασώζουν προφητείες της Σίβυλλας –της ιέρειας του Απόλλωνα– για την έλευση του Χριστού π.χ σε χειρόγραφο με την ονομασία «Υπόμνημα εις τον Άγιον Απόστολον Φίλιππον» πού φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Δοχειαρείου αναφέρονται τα εξής:

Σύγχρονοι θεατές, αρχαία αινίγματα

 

     Καραποστόλης Βασίλης

Οι κερκίδες των αρχαίων θεάτρων γέμισαν –με τις δέουσες αποστάσεις λόγω κορονοϊού– κι αυτό το καλοκαίρι που σιγά-σιγά αφήνουμε πίσω. Οι θεατές προσέρχονταν, τακτοποιούνταν στις θέσεις τους, παρακολουθούσαν την παράσταση και επισφράγιζαν το τέλος της με ένα χειροκρότημα που πιο πολύ και από το να ανταμείβει τους ηθοποιούς, σκεπάζει τις πολλές απορίες που γεννήθηκαν στο κοινό.
Είναι, πράγματι, αδύνατον να μην απορήσει ο σύγχρονος θεατής για τον τρόπο, με τον οποίο οι ήρωες στην αττική τραγωδία βιώνουν τα πάθη τους. Τα βιώνουν φωναχτά! Τους βλέπουμε να ανακοινώνουν αυτά που εμείς θα θεωρούσαμε μύχιες υποθέσεις μας, σε μια περίεργη ομάδα συμπολιτών τους που τους περιτριγυρίζει, τους ακούει, τους θέτει ερωτήματα και τους δίνει τη γνώμη της.
Είναι ο χορός, αυτό που περισσότερο από οτιδήποτε άλλο δυσκολεύεται να καταλάβει σήμερα ο θεατής. Γιατί να παρουσιάζονται οπωσδήποτε αυτοί οι μεσολαβητές; Γιατί να ανακόπτουν κάθε τόσο την δράση; Αν ήταν ειλικρινείς, οι περισσότεροι από τους θεατές θα ομολογούσαν ότι το νόημα που έχουν οι παρεμβολές του χορού τους ξεφεύγει. Το πολύ-πολύ να δεχθούν τον παρηγορητικό του ρόλο. Κατανοητό να δέχεται ο ήρωας εκδηλώσεις συμπαθείας ή οίκτου από κάποιους που δεν βρίσκονται στην ίδια μ’ εκείνον οδυνηρή κατάσταση.

Το νόημα του Χορού
Αυτό το καταλαβαίνει ο θεατής. Του το έχει μάθει, άλλωστε, η εποχή του πως οι άλλοι είναι αρκετά χρήσιμοι, όταν μπορούν να του πουν δυο λόγια συμπονετικά, για να μη νιώσει πως είναι ολότελα μόνος. Αλλά πέρα απ’ τα λόγια συμπαράστασης υπάρχουν και οι παραινέσεις. Ο χορός συμβουλεύει τον ήρωα, του υπενθυμίζει πράγματα που μες τα πάθη του τα ξεχνά. Και είναι τότε που στις κερκίδες αρχίζουν να πλανώνται ερωτήματα.

Τὸ θέατρο τοῦ ἀρχαιοκεντρισμοῦ

 Χρονογραφίες


Κάπου στὰ 1806, σὲ ἕνα ἄγνωστο κείμενο τοῦ Νεοελληνικοῦ Διαφωτισμοῦ, τὴν Ἑλληνικὴ Νομαρχία, διαβάζουμε γιὰ τοὺς θεατὲς τοῦ θεάτρου:


Τρέχουσι μὲ κάθε ταχύτητα εἰς τὸ θέατρον, νὰ ἀκούσωσι τὸ τραγώδιον μιᾶς γυναικός, ἢ ἑνὸς ἀνδρός, ἢ ἄλλου τινὸς εὐνούχου, καὶ τοὺς ἐφημίζουσι. […] Στέκονται μὲ ἄκραν ὑπομονήν, καὶ πολλάκις χωρὶς εὐχαρίστησιν, νὰ θεωρῶσι τοὺς χοροὺς εἰς τὸ θέατρον καὶ τὰ ἀγάλματα τῆς ἀσωτείας τριγύρωθεν

(Δ΄, 70)

Λίγο ἀργότερα, κάπου στὰ 1824, ἕνας ἄγνωστος συγγραφέας ὀνόματι Ἀδαμάντιος Κοραῆς γράφει γιὰ τὸ θέατρο:


Ἡ βασιλεύουσα εἰς τοὺς σκηνικοὺς ἀρετὴ δὲν εἶναι ἡ σωφροσύνη, οὔδ’ ὅτι πολλὰ δράματα δὲν εἶναι σωφροσύνης διδακτήρια.

– Ἔχεις τὶ δίκαιον εἰς τοῦτο πολλὰ θέατρα ὀλίγον διαφέρουν ἀπὸ τὰ πορνοστάσια […]

Οἱ νέοι μας, συχνάζοντες τὰ θέατρα μὲ τόσην ἡδονήν, ὅσην φυσικὰ προξενοῦν ὅλα τὰ νεοφανή, κινδυνεύουν νὰ φθείρωσιν ἢ καὶ νὰ ἀμελήσωσιν ὁλότελα τὴν ἀπαραιτήτως ἀναγκαίαν παιδείαν εἰς τοὺς μέλλοντας καὶ θέλοντας νὰ ἦναι ἐλεύθεροι. Οἱ σκηνικοί μας, ὄντες νέοι καὶ νέαι Ἕλληνες, πρέπει ν’ ἀφήσωσι τὰς ἄλλας ἀναγκαίας εἰς τὴν παρούσαν μας πτωχείαν ἐργασίας …. διὰ νὰ ἀσχολῶνται εἰς τὰ ἔργα καὶ ἤθη τῆς σκηνῆς … νὰ γίνωνται καταφρονηταί [….]

–Ἐὰν υἱὸς ἢ θυγάτηρ σου ἐπεθύμει νὰ ἀναβῇ εἰς τὴν σκηνήν, τοὺς ἐσυγχώρεις νὰ γεννῶσι σκηνικοί;

– …

– Ἐπειδὴ σιωπᾶς, ἄφες με ν’ ἀποκριθῶ ἀντί σου. Ὄχι βέβαια· δὲν ἤθελες ὑποφέρειν ποτὲ νὰ ἴδῃς ἢ ν’ ἀκούσεις ὑποκρινόμενον ἐπὶ σκηνῆς υἱὸν ἢ θυγατέρα σου. Διὰ τί; Διὰ τὴν ὁποίαν καυχᾶσαι ὅτι δὲν ἔχεις πρόληψιν. Τὴν ἔχεις, φίλε, ἀλλὰ μὴ λυπῆσαι· δὲν εἶναι πρόληψις.

(Διάλογος περὶ τῶν ἑλληνικῶν συμφερόντων).

Πολυθεϊσμὸς καὶ μισαλλοδοξία

Χρονογραφίες
by Χρονογραφίες

Ὁ πολυθεϊστικὸς ἑλληνορωμαϊκὸς κόσμος ἕως τὸν 4ο μ.Χ. αἰ. ἦταν ἕνας κόσμος πολιτισμένης ἀνταλλαγῆς ἀπόψεων. Κανεὶς δὲν διωκόταν γιὰ τὶς μεταφυσικὲς καὶ φιλοσοφικὲς ἀπόψεις του, ἐνῶ τὸ ἐπίπεδο τῆς ἀνταλλαγῆς ἰδεῶν ἦταν ὑψηλό. Αὐτὸ ἐπέτρεπε τὴ διαφωνία χωρὶς νὰ προκαλεῖται ἐπιθυμία ἐκμηδένισης τοῦ φιλοσοφικοῦ ἀντιπάλου. Ὅλοι οἱ δρόμοι ἦταν σεβαστοί. «Ὅλοι κυττᾶμε τὰ ἴδια ἄστρα, ὁ ἴδιος οὐρανὸς καλύπτει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους», ἔγραφε ἕνας ἀρχαιόθρησκος. Ὁ Χριστιανισμός, ὡστόσο ὑπονόμευσε τὴν ἀνεκτικότητα αὐτή, ἐπειδὴ ἡ ἐγγενὴς μισαλλοδοξία του δὲν ἐπέτρεπε παρὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς Μίας Ἄποψης. Ἔκτοτε, ἡ ἤρεμη ἀντιπαράθεση μετατράπηκε σὲ μίσος, τὸ μίσος ἐκδηλώθηκε μὲ διώξεις, σφαγές, ἐξορίες καὶ κάψιμο τῶν γραπτῶν τῶν ἀντιφρονούντων. Ἀρκεῖ νὰ σκεφτεῖ κανεὶς τὴν Ἱερὰ Ἐξέταση, τὶς δίκες καὶ τὸ κάψιμο μαγισσῶν, τὰ ἀπαγορευμένα βιβλία ἀπὸ τὸ Χριστιανισμό. Ἡ ἐλευθερία νὰ σκέφτεσαι διαφορετικὰ ἀπαγορεύθηκε μὲ τὸ Χριστιανισμό, καὶ μόνο μετὰ τὸν 16ο αἰ., κατέστη ἐφικτὴ σταδιακά: Αὐτὰ λέει τὸ παραμύθι τῆς ἐγγενοῦς πολυθεϊστικῆς ἀνεκτικότητας.

Στὸ παραμύθι αὐτὸ ἀντιπαρατίθενται ἱστορικὰ γεγονότα καὶ διατυπωμένες γνῶμες «πολυθεϊστῶν» (χρησιμοποιῶ τὴ λέξη σὲ εἰσαγωγικὰ ἐπειδὴ ἔχω γνώση τῶν σχετικῶν προβλημάτων ποὺ ἐνέχει αὐτὸς ὁ χαρακτηρισμός, ἀλλὰ καὶ οἱ ἄλλοι, τῶν μὴ Χριστιανῶν καὶ μὴ Ἰουδαίων). Ξεκινᾶμε μὲ τὶς ἀπόψεις πολυθεϊστῶν γιὰ τοὺς ἀντιπάλους τους, προχωρᾶμε στὶς πράξεις πολυθεϊστῶν κατὰ τῶν ἀντιπάλων τους, ἔπειτα ἐρευνοῦμε τὰ πιθανὰ αἴτια, καὶ καταλήγουμε σὲ συμπεράσματα. Εἶναι προφανὲς ὅτι οἱ παρακάτω κατάλογοι δὲν εἶναι πλήρεις. Ἀλλὰ καὶ πάλι, ὅταν ἔχουμε τόσα περιστατικὰ ἀπὸ τόσο μακρινὲς ἐποχές, δὲν πειράζει νὰ μὴν εἶναι πλήρεις.

Ἰωάννης Συκουτρῆς, Ἔρως καὶ Ἀγάπη

 Χρονογραφίες

Δεῖτε πόσο ὁ Ἰωάννης Συκουτρῆς, ἕνας, μᾶλλον ἄσχετος μὲ τὸ Χριστιανισμό, μεσοπολεμικὸς φιλόλογος εἶχε τὴν ὀξύνοια ποὺ δὲν διαθέτουν ὅλοι τους μαζὶ οἱ μεταπολιτευτικοὶ καὶ μεταπολεμικοὶ διανοούμενοι τῆς Ἑλλάδας, καὶ πόσο καλύτερα ἀπὸ αὐτοὺς καταλαβαίνει τὸν Χριστιανισμὸ συγκρίνοντάς τον μὲ τὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα. Ὁ πιθανότατα καλύτερος φιλόλογος ποὺ ἔχει βγάλει ἡ νεότερη Ἑλλάδα εἶχε γιὰ τὸ Χριστιανισμὸ διαφορετικὴ ἄποψη ἀπὸ τοὺς ἄθεους ἢ τέλος πάντων τοὺς μὴ Χριστιανοὺς οἱ ὁποῖοι τὸν μνημονεύουν.

…Ἐννοεῖται ἡ σύγκρισις δὲν πρόκειται νὰ γίνῃ μὲ τὴν πρόθεσιν νὰ καταδειχθῇ ἀπόλυτος ἀντίθεσις μεταξὺ τῶν δύο τούτων ἀντιλήψεων, πολὺ ὀλιγώτερον νὰ μετρηθῇ ἡ ἀξία τῆς μιᾶς ἐν σχέσει πρὸς τὴν ἄλλην [Προσπάθεια ματαία καὶ παιδαριώδης· τὰ μεγάλα τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος δημιουργήματα δὲν μετροῦνται]· μήτε ἀφ’ ἑτέρου νὰ συγχυθοῦν αἱ διαφοραὶ μεταξὺ τοῦ Πλατωνισμοῦ, ποὺ εἶναι φιλοσοφία καὶ ζωή, καὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ, ποὺ εἶναι θρησκεία καὶ ζωή. Δὲν πρόκειται νὰ δικαιωθῇ ὁ Πλάτων διὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ ἢ καὶ τἀνάπαλιν [Οὔτε ὁ Πλατωνισμὸς οὔτε ὁ Χριστιανισμὸς χρειάζονται οἱανδήποτε δικαίωσιν], μήτε ν’ ἀποδειχθῇ ὁ Πλάτων ἕνας πρόδρομος τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἢ ὁ Χριστιανισμός, ὅπως τὸν ἐχαρακτήρισεν ὁ Nietzsche, Πλατωνισμὸς εἰς χρῆσιν τοῦ λαοῦ. […]

Καὶ τὸ τέταρτον στάδιον τῆς Ἀγάπης, ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον, εἶναι μίμησις τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπον. Κατ’ ἀκολουθίαν δὲν εἶν’ ἀγάπη ἐμπνεομένη ἀπὸ οἱανδήποτε ὑστεροβουλίαν ἢ κοινωνικὴν σκοπιμότητα, ὅπως ἡ ἀλληλεγγύη. Οὔτε ἀπὸ ὡρισμένην κοινωνικὴν ἢ προσωπικὴν σχέσιν… […] Ἔπειτα ἡ ἀγάπη αὐτὴ δὲν εἶναι πλουτισμὸς τοῦ ἐγώ σου, ὅπως ὁ Ἔρως, ἀφοῦ τὸ

Η φιλοσοφία του Σπαρτιάτη πολεμιστή! Είναι ηδονή να κερδίζεις μάχες σ’ έναν πόλεμο χαμένο

Ποια ήταν η φιλοσοφία του Σπαρτιάτη πολεμιστή;
Η απάντηση του Αγησιλάου στον Αθηνάδη τα λέει όλα!

«Γιατί να αγωνιζόμαστε;» ρώτησε ο Αθηνάδης.
«Γιατί κοπιάζουμε και
προσπαθούμε τόσο επίμονα;
Γιατί δεν απολαμβάνουμε την καθημερινότητα και τις μικρές χαρές της ζωής, όπως οι υπόλοιποι

 Έλληνες.
Ποιος είναι ο σκοπός;

Σ” έχει απασχολήσει ποτέ αυτό το ερώτημα, Αγησίλαε;»

«Με απασχολεί κάθε μέρα.
Κάθε μέρα, όμως, δίνω την ίδια απάντηση.
Είναι απλό.

Ο Αλέξανδρος στην Ιουδαία και η προφητεία του Δανιήλ

Σύμφωνα με τον Φλάβιο Ιώσηπο, ο Αλέξανδρος ενώ πολιορκούσε την Τύρο, ζήτησε την βοήθεια των Ισραηλιτών στέλνοντας απεσταλμένους στα Ιεροσόλυμα.

Όμως ο Αρχιερέας των Εβραίων απάντησε ότι δεν μπορούν να του δώσουν στρατιωτική βοήθεια, επειδή έχουν όρκους με τους Πέρσες που δεν μπορούν να τους πατήσουν, επειδή βάση αυτών των παλαιών όρκων τους, από τα χρόνια του Κύρου, τους είχε επιτραπεί η ανοικοδόμηση του Ναού του Σολομώντα! Μια στάση που ομολογουμένως δείχνει τιμιότητα και δεν αποτελούσε υπεκφυγή.

Τότε, με την άρνηση αυτή των Εβραίων, μπαίνουν στη μέση οι Σαμαρείτες, οι αιώνιοι εχθροί, συκοφαντούν στον Αλέξανδρο τους Εβραίους, ωθώντας τον να τους τιμωρήσει γκρεμίζοντας το Ναό τους και να δώσει σε αυτούς άδεια για να χτίσουν άλλον Ναό στο όρος Γαριζείν!

Πράγματι ο Αλέξανδρος, αποφασίζει να τιμωρήσει τα Ιεροσόλυμα που δεν τον υπάκουσαν, αλλά πλησιάζοντας στην Πόλη, βλέπει ξαφνικά να βγαίνουν να τον προϋπαντήσουν με λαμπρότητα και τιμή ο Αρχιερέας των Ιουδαίων και οι ιερείς των Ιεροσολύμων!

Τότε ο Αλέξανδρος κάνει κάτι απρόσμενο! Κατεβαίνει από το άλογό του και προσκυνεί τον Αρχιερέα!

Οι Μακεδόνες κατεπλάγησαν και ο Παρμενίωνας ενοχλημένος τολμά να του πει:
"Αλέξανδρε, εσύ που προσκυνήσαι υπό πάντων, προσκυνείς τον Αρχιερέα των Ιουδαίων";
Τότε ο Αλέξανδρος απαντά:

Ἡ προσφορά τῶν ἀπόδημων Ἑλλήνων ἀπό τήν ἀρχαιότητα ἑώς τήν ἀναγέννηση

Μέλια



.

Ἐρατῶς Ζέλλιου – Μαστοροκώστα
φιλολόγου – ἱστορικοῦ ἐπ. προϊσταμένης Δευτεροβάθμιας Ἐκπαιδεύσεως

Οἱ Ἕλληνες ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων ἀποδημοῦσαν (ἀπομακρύνονταν ἀπό τόν Δῆμο τους) γιά νά ἐγκατασταθοῦν σέ μία περιοχή, ὅπου οἱ συνθῆκες διαβιώσεως θά ἦταν καλύτερες, δηλαδή τό ἔδαφος θά ἦταν πιό εὔφορο ἤ οἱ ἀκτές καταλληλώτερες γιά ἁλιεία ἤ ἡ θέση τῆς ἀποικίας τους πέρασμα ἐμπορίου κ.λπ.

Καί μία ἀπό τίς παλαιώτερες ἀποικίες τῶν Ἑλλήνων πρέπει νά ἦταν ἡ Τροία, διότι οἱ ἀνασκαφές τοῦ Ἑρρίκου Σλῆμαν ἀπέδειξαν ὅτι ἡ Τροία, τήν ὁποία πολιόρκησαν καί κατέλαβαν οἱ Ἕλληνες μέ ἀρχηγό τόν Ἀγαμέμνονα καί ἔγραψε τήν Ἰλιάδα ὁ ἐποποιός Κόρρινος (1) ὁ Ἰλιεύς, ὅταν γινόταν ὁ Τρωϊκός πόλεμος καί ἀπό αὐτόν τήν ἀντέγραψε ὁ Ὅμηρος, ἦταν ἡ ἑβδόμη πόλη πού εἶχε κτισθῆ σέ αὐτήν τήν θέση.

«Να χαίρεσαι για όσα σου συμβαίνουν» – Όλη η ουσία της ζωής σε ένα υπέροχο κείμενο του Ισοκράτη

Να απεχθάνεσαι το αύθαδες γέλιο και να μη δέχεσαι θρασείς λόγους, γιατί το πρώτο χαρακτηρίζει τον ανόητο, ενώ το δεύτερο τον τρελό. Όσα είναι ντροπή να κάνεις, αυτά να θεωρείς ότι δεν είναι καλό ούτε να τα λες. Να συνηθίζεις τον εαυτό σου να μην είναι σκυθρωπός, αλλά σκεπτικός, γιατί το πρώτο θα σε κάνει να φαίνεσαι αυθάδης, ενώ το δεύτερο συνετός. Να πιστεύεις ότι σου ταιριάζουν η κοσμιότητα, η αιδώς, η δικαιοσύνη, η σωφροσύνη, καθώς όλα αυτά πρέπει να υπερισχύουν στον χαρακτήρα των νέων.


Επίσης μην έχεις την ελπίδα ότι θα κρυφτείς, αν κάνεις μια επαίσχυντη πράξη, γιατί ακόμα και αν κρυφτείς από τους άλλους, εσύ τουλάχιστον θα έχεις τύψεις συνείδησης. Να φοβάσαι τους θεούς, να τιμάς τους γονείς, να σέβεσαι τους φίλους, να υπακούς στους νόμους. Να επιδιώκεις τις απολαύσεις που συνοδεύονται από καλή φήμη. Διότι η ευχαρίστηση που συνοδεύεται από το καλό είναι το μεγαλύτερο αγαθό, ενώ χωρίς το καλό είναι το μεγαλύτερο κακό.
Να προφυλάσσεσαι από τις κατηγορίες, ακόμα και αν είναι ψευδείς, γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι αγνοούν την αλήθεια και κοιτάζουν μόνο τις φήμες. Να έχεις στο μυαλό σου να πράττεις σαν να πρόκειται να μάθουν όλοι τις πράξεις σου, γιατί ακόμα και αν προς στιγμή κρύψεις την αλήθεια,

Ὑπάρχει συσχέτιση μεταξὺ ἀρχαιοελληνικῆς θρησκείας καὶ ἀρχαιοελληνικοῦ πολιτισμοῦ; (Ἱερὰ Μητρόπολη Πειραιῶς)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Ἐν Πειραιεῖ τὴ 19η Ἰουλίου 2018

Έχει τὴν παραμικρὴ σχέση ἡ ἀρχαιοελληνικὴ φιλοσοφικὴ καὶ ἐπιστημονικὴ σκέψη μὲ τὴν ἐπίσης ἀρχαιοελληνικὴ πολυποίκιλη θρησκευτικὴ παράδοση; Ἀσφαλῶς ὄχι! Δὲν τὸ λέμε ἐμεῖς ἀλλὰ ἡ ἴδια ἡ ἱστορία, ὅπως θὰ δοῦμε, ἐν συντομία, στὴ συνέχεια τῆς ἀνακοίνωσής μας.
Μόνο ποὺ δὲν συμμερίζονται τὰ διδάγματα τῆς ἱστορίας καὶ τὴν κοινὴ λογική, κάποιοι σύγχρονοι «σοῦπερ-ἕλληνες», οἱ ὁποῖοι, προσβλέποντες στὴν «σωτηρία», ἡ ὁποία, κατ’ αὐτούς, θὰ ἔλθει ἀπὸ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, τὴν ἀποθεώνουν. Πιστεύουν πὼς ἡ λύτρωση τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ ἀναγέννησή της «περνᾶ» μέσα ἀπὸ τὴν ἐπιστροφὴ στὸν ἀρχαιοελληνικὸ πολιτισμὸ καὶ γενικὰ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ παράδοση. Μόνο ποὺ ὠς «ἀρχαιοελληνικὸ πολιτισμὸ» θεωροῦν συλλήβδην ἄκριτα ὁλόκληρη τὴν ἀρχαιοελληνικὴ παράδοση, μαζὶ μὲ ὅλα τὰ πολλὰ θετικὰ καὶ τὰ ἀρνητικά της στοιχεῖα!
Ένα δὲ ἀπὸ τὰ ἀρνητικὰ στοιχεῖα τῆς ἀρχαιοελληνικῆς παράδοσης εἶναι ἀναμφίβολα ἡ πολυποίκιλη καὶ ἀκαθορίστων ὁρίων, ἀρχαιοελληνικὴ θρησκευτικὴ παράδοση, τὴν ὁποία λανσάρουν σύγχρονοι νεοέλληνες λάτρεις της, ὠς «τὴν πιὸ ἐξευγενισμένη θρησκεία τῆς ἀνθρωπότητας», ὅπως ὑποστηρίζουν καὶ ἡ ὁποία «γέννησε τὸ ἀρχαιοελληνικὸ πολιτιστικὸ θαῦμα» καὶ γι’ αὐτὸ τὴν ἀναβίωσαν, τὴν ἀκολουθοῦν οἱ ἴδιοι καὶ θέλουν νὰ τὴν ἐπιβάλλουν σὲ ὅλους τούς Ἕλληνες, ὡς δήθεν «ἀναπόσπαστο στοιχεῖο τοῦ ἑλληνισμοῦ», ὅτι δήθεν «δὲν νοεῖται Ἕλληνας πού νὰ μὴν ἀκολουθεῖ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ θρησκευτικὴ παράδοση», «δὲν νοεῖται ἑλληνισμὸς χωρὶς τὴν λατρεία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων»! Εἶναι ὅμως ἔτσι τὰ πράγματα; Σαφῶς ὄχι!
Αφορμή γιὰ τὴν παροῦσα ἀνακοίνωσή μας πήραμε ἀπὸ τὴν...πρόσφατη, κατ’ ἔτος, συνάντηση τῶν«ἀρχαιοθρήσκων» στο Λιτόχωρο Πιερίας, στὶς πρόποδες τοῦ Ὀλύμπου, τοῦ «βουνοῦ τῶν θεῶν» τους. Ὅπως εἶναι γνωστό, καθιερώθηκε κάθε καλοκαίρι, μετὰ τὸ θερινὸ ἡλιοστάσιο (21 Ἰουνίου), νὰ συγκεντρώνονται στὸ συγκεκριμένο χῶρο, γιὰ νὰ συμμετάσχουν στὴν ἑορτὴ τῶν «Προμηθείων»,

Ετρούσκοι - Πανάρχαια Ελληνική φυλή

Πολλοί επιστήμονες αρχαιολόγοι, ακόμη και μέχρι σήμερα υποστηρίζουν για κάποιους αρχαίους λαούς για τους οποίους όχι μόνο αναφορές υπάρχουν σε αρχαίους συγγραφείς αλλά και ίχνη των πολιτισμών τους συνεχώς ανακαλύπτονται, ισχυρίζονται λοιπόν πως είναι μυστηριώδης η καταγωγή τους, λες και ήρθαν από το ... πουθενά!
Οι Ετρούσκοι όπως οι Σουμέριοι αλλά και οι Χετταίοι, συγκαταλέγονται ανάμεσα σ’ αυτούς. Όμως ο Διονύσιος Αλικαρνασσεύς, ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, ο Στράβων ακόμη και ο Θουκυδίδης καθόλου αγνώστου προελεύσεως δεν τους αναφέρουν αφού προσδιορίζουν πως πρόκειται για πανάρχαια ελληνικά φύλα τα οποία μετανάστευσαν τόσο στην Ιταλία όσο και προς την Ασία.


Παρ’ όλα αυτά φαίνεται πως οι ξένοι αρχαιολόγοι ουδόλως λαμβάνουν υπ’ όψη τις αναφορές αυτές, όπως και μέχρι ο Σλήμαν ανακαλύψει την Τροία θεωρούσαν μυθεύματα τα του Ομήρου έπη!
Έτσι για τους Ετρούσκους στους οποίους θα αναφερθούμε, ο Διονύσιος Αλικαρνασσεύς λέει στο βιβλίο του « Ρωμαϊκή Αρχαιολογία» ( βιβλίο Α΄), ότι πρόκειται για πανάρχαια Ελληνική φυλή η οποία ξεκίνησε από τον χώρο του Αιγαίου και ενώθηκε με τους Λύκιους και άλλους Πελασγούς από την Αττική και μέσω της Ηπείρου, όπου ίδρυσαν και το Μαντείο της Δωδώνης, πέρασαν στις ανατολικές ακτές της Ιταλίας, κοντά στην σημερινή Αγκώνα όπου και εγκαταστάθηκαν.
Όταν προχώρησαν αργότερα προς το εσωτερικό της χώρας χαρακτηρίσθηκαν ως aborigines ή αυτόχθονες, ενώ πριν λεγόντουσαν Οίνωτρες, Πευκέστες Λέλεγες, όπως αναφέρει λεπτομερώς ο συγγραφεύς.
Στην συνέχεια μία ομάδα από αυτούς έφτασε στις ακτές του Τυρρηνικού πελάγους και μετά πολλοί από αυτούς επέστρεψαν στην ελλαδική ως Τυρρηνοί ή Τυρσηνοί και αφού εποίκησαν την Θεσσαλία και την Ακαρνανία μαζί με άλλους Αιολείς ή και άλλες ελληνικές φυλές, μέσω των νησιών του βορείου Αιγαίου πελάγους έφθασαν και εισχώρησαν βαθύτερα στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας και περί αυτών υπάρχουν πανάρχαιες ελληνικές πηγές όπου γίνονται εκτενείς αναφορές.
Δεν αποκλείεται οι ομάδες αυτές με άλλες ομάδες Ετεοκρητών να ενώθηκαν και να προχώρησαν, περίπου κατά την πρώιμη Μυκηναϊκή εποχή, ακόμη πιο βαθιά στην Ασία. Και πάντα από τον χώρο του Αιγαίου. Ακόμη είναι δυνατόν να αποτέλεσαν τον πυρήνα των κατόπιν ονομασθέντων Χετταίων και Μιττάνι, των οποίων πολλά χαρακτηριστικά των κτισμάτων τους μοιάζουν με εκείνα των Μυκηνών ( λ.χ. το πανομοιότυπο της εισόδου των προπυλαίων της πρωτεύουσας των Χετταίων Χατούσας, με τους δύο λέοντες που υπάρχουν και στο προπύλαιο των Μυκηνών.
Βλέπουμε λοιπόν πολλές πληροφορίες των αρχαιοελληνικών πηγών να μας αποδεικνύουν ότι οι λαοί αυτοί όπως και οι Ελαμίτες και οι Σουμέριοι προέρχονταν από τον χώρο του Αιγαίου.
Από το εγκυκλοπαιδικό λεξικό του « Ηλίου» του Ιωαν. Πασσά διαβάζουμε: «Ο Σουηδός καθηγητής Φούρουμακ ο οποίος διεύθυνε τις σουηδικές ανασκαφές της Ετρουρίας από το 1962 έως το 1965, και συγκεκριμένα της περιοχής Σαν Τζιοβενάλε, έκανε ειδική μελέτη επί του θέματος όπου αποδεικνυόταν ότι οι Ετρούσκοι είχαν φθάσει στην Ιταλία εξ ανατολών. Μ’ άλλα λόγια ο Φούρουμακ υιοθετεί αυτά που ο Διονύσιος Αλικαρνασσέας αναφέρει στον πρώτο τόμο των ιστοριών του, ότι οι Ετρούσκοι είναι πανάρχαια Ελληνική φυλή, όπως και οι Σουμέριοι…»


arxaia-ellinika

Η πύλη του Ρωμανού

ΜΑΪΚΛ ΒΕΝΤΡΙΣ: Work Note No.20 (1η Ἰουνίου 1952)-Γραμμική Β

Ο Μάικλ Βέντρις (Michael Ventris) (12 Ιουλίου 1922 – 6 Σεπτεμβρίου 1956) ήταν Άγγλος αρχιτέκτονας και ο άνθρωπος που αποκρυπτογράφησε την γραφή Γραμμική Β.



Από μικρή ηλικία έδειξε έφεση στις γλώσσες – 9 ετών μιλούσε ήδη γαλλικά, ελβετικά, γερμανικά, λατινικά και αρχαία ελληνικά. Στα 14 του, το 1936, ενώ βρισκόταν σε έκθεση μινωικής τέχνης έμαθε ότι η Γραμμική Β δεν είχε αποκρυπτογραφηθεί. Ο Μπλέγκεν ανακαλύπτει, το 1939, το ανάκτορο του Νέστορα στην Πύλο και εκεί βρίσκονται πινακίδες γραμμένες σε Γραμμική Β. Αυτές οι πινακίδες, που θα βοηθήσουν πολύ τον Βέντρις στο μέλλον, έθεσαν υπό αμφισβήτηση την θεωρία του Έβανς ότι η Γραμμική Β υπήρχε μόνο στην Κρήτη – είχε ανακαλύψει τις πρώτες πινακίδες γραμμένες σε Γραμμική Β στην Κνωσσό το 1900.

Ακρόπολη: Αλήθεια και ψέματα

Η περίπτωση του σπουδαιότερου μνημείου ανά τον κόσμο, είναι μια μακριά κι άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία 2.500 χρόνων. Κι αν η απαρχή του έργου αυτού μας προκαλεί δέος, ίσως θα έπρεπε να ταξιδέψουμε λίγο στον χρόνο και να αναζητήσουμε τη μοίρα του μέσα από την βαρβαρότητα, τη συμπόνια, τις αλήθειες και τα ψέματα. Ποιος κατέστρεψε το μοναδικό αυτό μνημείο; Γιατί άραγε η προπαγάνδα έχει έναν και μόνο θύτη; Την παρουσίαση έκανε ο Βαγγέλης Παππάς, Εικαστικός, συγγραφέας και πτυχιούχος της Σχολής Καλών Τεχνών στα πλαίσια του προγράμματος «Ενορία εν δράσει» την Παρασκευή 24 Νοεμβρίου 2017.

Τρελλογιάννης

Στενόμυαλοι τῆς Μεσοβασιλείας

by Χρονογραφίες

Μαύρη μαγεία. Αἴγυπτος, 2ος-3ος αἰ. μ.Χ.

Ὁ πειρασμὸς νὰ θεωρήσει κάποιος τὶς τωρινὲς συνθῆκες ὅμοιες μὲ ἐκεῖνες τοῦ διαστήματος μεταξὺ 1ου καὶ 3ου αἰ. δὲν εἶναι μικρός. Μιὰ μεσοβασιλεία μεταξὺ διαφορετικῶν κοσμοαντιλήψεων, ἕνας ἀχταρμὰς ὅπου οἱ πάντες διέδιδαν καὶ πουλοῦσαν τὴν φιλοσοφικὴ καὶ θρησκευτικὴ πραμάτεια τους καὶ οἱ πάντες ἐνδιαφέρονταν νὰ ἀκούσουν κάτι καινούργιο. Ἄπειρες λατρεῖες, ἄπειρες θεωρίες καὶ συστήματα περὶ παντὸς ἐπιστητοῦ. Πέρα ἀπὸ τὴν ὑποκειμενικότητα τῆς θετικῆς ἢ ἀρνητικῆς ἀντιμετώπισης τέτοιου φαινομένου, τέτοιες περίοδοι δὲν μποροῦν νὰ εἶναι αἰώνιοι ὅπως θὰ ἤθελαν οἱ σημερινοὶ φιλελεύθεροι, ποὺ θαυμάζουν τέτοιες ἐποχὲς σχετικισμοῦ. Εἶναι μεσοδιαστήματα μεταξὺ δυὸ ἐποχῶν στὶς ὁποῖες ἐπικρατεῖ συντριπτικὰ μία ἄποψη, ἕνας τρόπος ζωῆς, μιὰ καθημερινότητα. Τὸ εὖρος τοῦ διαστήματος ποικίλλει ἀλλὰ εἶναι πεπερασμένο. Πῶς λοιπόν, ἐπιβίωσε σὲ αὐτὸν τὸν ἀχταρμὰ ἡ Ἐκκλησία, ὥστε τὸν 4ο αἰ. νὰ κινήσει τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ Μ. Κωνσταντίνου; Τὸ ἐρώτημα μπορεῖ νὰ φαίνεται ἁπλοϊκό, γιατὶ προφανῶς γιὰ ἕναν ἐπιβιώσαντα ὅλοι οἱ ἄλλοι ἐξαφανίστηκαν. Ἀλλὰ ἀκριβῶς αὐτὸ «δογματίζει» ἡ ἄποψη γιὰ τὶς μεσοβασιλεῖες ἢ μεσοδιαστήματα: μόνο ἕνας ἐπιβιώνει. Καὶ ξανὰ ἀπ’ τὴν ἀρχή. Ὅταν δὲν γίνεται νὰ ἐπιβιώσει μόνο ἕνας, ὅπως συνέβη στοὺς θρησκευτικοὺς πολέμους τοῦ 16ου αἰ., τότε ἀνοίγει ὁ δρόμος γιὰ τὸν σχετικισμὸ καὶ τὴν μεσοβασιλεία.

Σὲ ἐποχὲς ὅπου οἱ Ἐθνικοὶ μποροῦσαν νὰ ἔχουν ἀγάλματα τοῦ Χριστοῦ στὰ ἀνάκτορα ἢ νὰ λένε «Λατρέψτε τὸ Χριστό, κανένα πρόβλημα, ἀλλὰ λατρέψτε καὶ τοὺς Θεούς», ἡ ἀπάντηση τῆς Ἐκκλησίας ἦταν στερεότυπη. Ὡς γνωστόν, οἱ διάφοροι αἱρετικοὶ καὶ Γνωστικοὶ θυσίαζαν στοὺς Διωγμούς. Δηλαδή, ἡ παγανιστικὴ καὶ νεοτερικὴ δῆθεν καλόπιστη κατηγορία πρὸς τὴν Ἐκκλησία γιὰ τὴν ξεροκεφαλιά της ἔγκειται στὴν ἑξῆς θαυμαστὴ ἀπορία: γιατί ἡ Ἐκκλησία δὲν ἦταν / εἶναι τόσο βλαμμένη ὥστε νὰ αὐτοκτονήσει καὶ νὰ αὐτοκαταργηθεῖ.

Κατὰ τὰ ἄλλα, «Οὕτω καὶ τούτων τὸ μὲν ἐξεταστικόν τε καὶ θεωρητικὸν ἐδεξάμεθα, ὅσον δὲ εἰς δαίμονας φέρει καὶ πλάνην καὶ ἀπωλείας βυθὸν διεπτύσαμεν».τονίζει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος (δηλ. «δεχτήκαμε το ερευνητικό και θεωρητικό πνεύμα και απορρίψαμε ό,τι οδηγεί προς δαίμονες, πλάνη και βυθό απώλειας» – δηλ. τη μαγεία, τις μαντείες, τις ποικίλες λατρείες κ.λ.π.) [4]. 

Ὑπομονή, ἄλλωστε, ἡ περίοδος τῆς νεοτερικῆς μεσοβασιλείας τελειώνει σιγὰ-σιγά.

Χρονογραφίες

Ἀπὸ τὸν Δία στὸν Δία

 Χρονογραφίες

Σχετικά με τα διάφορα δάνεια από παλιές λατρείες, ίσως δεν θα ήταν υπερβολή να αναφέρω ότι το ‘Λάβετε, φάγετε, τοῦτο ἐστι τὸ αἷμά μου…’ της χριστιανικής θείας μεταλήψεως, της κοινωνίας, θύμιζε πιθανόν κάτι από την τελετουργία για τον διαμελισμό του Ορφέα από τις γυναίκες της Θράκης (επειδή η μουσική του κρατούσε, έλεγαν, μακριά τους άνδρες τους) και την ορφική λατρεία. Να πω όμως ότι και αυτή οφείλει πολλά στη διονυσιακή παράδοση με την κατασπάραξη του Πενθέα από τις Βάκχες. […] Ευκαιρία να τονίσω ότι ο αρχαιοελληνικός θρησκευτικός ανθρωπομορφισμός αποδεικνύει ότι η θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων δεν ήταν ειδωλολατρική, παρά τη γενικά πια αποδεκτή, άκριτα βέβαια, ως τα σήμερα πεποίθηση αυτή. Είναι επίσης γενικά σήμερα παραδεκτή η γνώμη ότι η Αθηνά αποτέλεσε το πρότυπο της Παναγίας. Θα σημειώσω απλώς ότι ίσως μόνο η παρθενία είναι το κοινό χαρακτηριστικό μεταξύ της θεάς Αθηνάς και της Θεοτόκου, κι ας έχει

Ο Τροπαιοφόρος Γεώργιος και ο δαίμονας Απόλλωνας.

σχόλιο Γ.Θ : Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε ποιοι κρύβονταν πίσω από τα αγάλματα του δωδεκαθεϊσμού.

Λέγει λοιπόν στον άγιο Γεώργιο (κάποιος Μαγνέντιος) ν’ αναστήσει, αν είναι αληθινός ο θεός του, ένα νεκρό, που κείτονταν εκεί κοντά τους από τα παμπάλαια χρόνια πεθαμένος. Ο άγιος γίνεται μία φωτεινή λαμπάδα τώρα, έτοιμος να καεί, για να φωτίσει τους ειδωλολάτρες να πιστέψουν. Γονατίζει πάνω στον τάφο, σηκώνει το νου και τα χέρια του και προσεύχεται στον Θεό. Ω θεία, ω αγία πίστη του αγίου Γεωργίου! Ο νεκρός ανοίγει τον τάφο του, ανασταίνεται, προσκυνάει τον άγιο και δοξάζει τη δύναμη και τη θεότητα του Χριστού. Ο βασιλιάς και η σπείρα του τα ’χουν χαμένα. Ρωτούν τον αναστημένο νεκρό, ποιός είναι, κι αυτός τους αποκρίνεται πως ζούσε, πριν ακόμη έρθει ο Χριστός στον κόσμο. Κι επειδή ήταν ειδωλολάτρης, καιγόταν μέσα σε φωτιές, τόσα χρόνια που ήταν πεθαμένος…

  » Μαζί του κι ένας άλλος πρώην ειδωλολάτρης που ο άγιος του ανάστησε το νεκρό βόδι του, για να οργώνει το χωράφι του, μαρτύρησε κάτω από τα σπαθιά των απίστων.

  » Εκείνο, όμως, που έδωσε τη χαριστική βολή στον ειδωλολάτρη αυτοκράτορα και τράβηξε τους περισσότερους ειδωλολάτρες στη θρησκεία του Χριστού, ήταν η επίσκεψη του αγίου στο ναό των ειδώλων, με την κρυφή ελπίδα του Μαγνεντίου, πως θα τον γυρίσει στη λατρεία των ειδώλων.

 [» Μπαίνοντας στο ναό ο άγιος στάθηκε μπρος στο άγαλμα του Απόλλωνα και το ρώτησε, αν ο Χριστός είναι Θεός, κι αν πρέπει να Τον προσκυνούμε. Τότε ο δαίμονας, που ήταν μέσα στο είδωλο, κλαίγοντας σχεδόν και θρηνώντας, αποκρίθηκε, πως ο Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Θεός! Και με το λόγο τούτο, σα να έγινε σεισμός, κι ευθύς όλα τα είδωλα έπεσαν κάτω και συντρίφτηκαν. Και γέμισε ο τόπος από μαρμάρινα συντρίμματα των θεών, που δεν μπόρεσαν να σώσουν τον εαυτό τους από τον αφανισμό!»]

Ι. Μαρτυρίες περί τῆς μετακομιδῆς τῆς Τιμίας Κάρας τοῦ ῾Αγίου ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος ΓΕΩΡΓΙΟΥ, τοῦ Τροπαιοφόρου, ἀπό τήνπόλη τῆς Βενετίας τῆς ᾿Ιταλίας στήν πόλη τῆς Λιβαδειᾶς.

http://yiorgosthalassis.blogspot.com

 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ

Σόλων, ο σοφός που πολέμησε την υπερβολή

Η αρπαγή της γης ήταν συνηθισμένο φαινόμενο στην Αθήνα του έβδομου π.Χ. αιώνα. Στα δικαστήρια, κέρδιζε όποιος είχε χρήματα να δωροδοκήσει τους δικαστές. Η προμήθεια έδινε κι έπαιρνε κι είχε ημιεπίσημα οριστεί στο 10%. Γι’ αυτό και τους δικαστές που δε δέχονταν να δωροδοκηθούν, τους έλεγαν αδέκαστους: Χωρίς το ένα δέκατο, χωρίς το 10%. Η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο, οι ξεσηκωμοί των αδικημένων διαδέχονταν ο ένας τον άλλο και ουσιαστικά βασίλευε η αναρχία και τι δίκιο του πιο δυνατού.



Η αυστηρή νομοθεσία του Δράκοντα (621 π.Χ.) δεν καλυτέρευσε τα πράγματα, καθώς η αριστοκρατία την χρησιμοποίησε για το δικό της συμφέρον. Μια ακόμα εξέγερση (616 ή 612 π.Χ.) ενός Κύλωνα πνίγηκε στο αίμα. Οι οπαδοί του σφάχτηκαν, αν και είχαν καταφύγει ικέτες σε ναό. Ένας λοιμός, που έπεσε στην πόλη, ερμηνεύτηκε ως θεία δίκη για το «Κυλώνειον άγος», όπως ονομάστηκε.

Ο επώνυμος άρχοντας Μεγακλής, της οικογένειας των Αλκμεωνιδών, θεωρήθηκε υπεύθυνος της σφαγής κι εξορίστηκε με όλη την οικογένειά του, ενώ ο σοφός Επιμενίδης ο Κρης κλήθηκε να εξαγνίσει την πόλη. Ο Επιμενίδης έκανε τον καθαρμό αλλά και πρότεινε στους Αθηναίους να αναθέσουν στον φίλο του, σοφό έμπορο Σόλωνα, να φτιάξει νέους νόμους. Ήταν το 594 π.Χ.

Ἀποκρυφιστικοὶ συμβολισμοὶ καὶ χριστιανικὴ πίστη

Ἱερὰ Μητρόπολις Πειραιῶς, γραφεῖο  ἐπὶ τῶν αἱρέσεων καὶ παραθρησκειῶν

Ἔχουμε ἀναφερθεῖ πολλὲς φορὲς στὴν προσπάθεια ὁρισμένων «ἀρχαιολατρῶν» νὰ συγκεραστοῦν οἱ αἰώνιες ἀλήθειες τῆς πίστεώς μας μὲ τὶς θρησκευτικὲς πίστεις, δοξασίες καὶ πρακτικὲς τῶν ἀρχαίων προγόνων μας.

Στὴ  οὐσία ὅμως πρόκειται γιὰ ἀπόπειρα νοθεύσεως τῆς σώζουσας Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας μὲ σύγχρονα ἀποκρυφιστικὰ στοιχεῖα τοῦ διάχυτου ἀποκρυφιστικοῦ πλέγματος τῆς «Νέας Ἐποχῆς». Κι’ αὐτὸ διότι ἔχει ἀποδειχτεῖ περίτρανα ὅτι τὸ σύγχρονο φαινόμενο τοῦ Νεοπαγανισμοῦ, τὸ ὁποῖο ἐκδηλώνεται μὲ πρόσχημα τὴν «λατρεία» τῆς προχριστιανικῆς ἀρχαιότητας, εἶναι βαθύτατα διαποτισμένο ἀπὸ τὶς δοξασίες τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καὶ προωθεῖ μανιωδῶς τὶς ἐπιδιώξεις της. Ἡ κυριότερη ἴσως ἐπιδίωξή του εἶναι ἡ πολεμική του κατὰ τῆς Χριστιανικῆς μας Πίστεως, κατὰ τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ κατὰ ἠμῶν τῶν Χριστιανῶν. Αὐτὸ μαρτυροῦν ξεκάθαρα οἱ πάμπολλες δημοσιεύσεις τοῦ δαιδαλώδους νεοπαγανιστικοῦ φαινομένου, τόσο στὴ χώρα μας, ὅσο καὶ στὸ ἐξωτερικό. Ὁρισμένες ὁμάδες, σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς περισσότερες, οἱ ὁποῖες διακατέχονται ἀπὸ ἀκραῖες φονταμενταλιστικὲς συμπεριφορές, θέλουν νὰ δείχνουν ἕνα προσωπεῖο ἀνεκτικότητας καὶ σὲ κάποιες περιπτώσεις νὰ ἐπιζητοῦν τὸ «πάντρεμα» τοῦ Νεοπαγανισμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ.

Μία τέτοια περίπτωση συναντήσαμε σὲ πρόσφατο δημοσίευμα στὴν ἐφημερίδα

«ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ» (3-3-2016), μὲ τίτλο: «Η ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΛΟΓΙΑΣ». Στὸ ἀνυπόγραφο αὐτὸ ἄρθρο γίνεται μία προσπάθεια νὰ «κατανοηθεῖ» τὸ ὕψιστο δόγμα τῆς Ἐκκλησίας μας, περὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος, μέσα ἀπὸ τὸ «πρίσμα» τῆς ἀρχαιοελληνικῆς θρησκευτικῆς παράδοσης καὶ φιλοσοφίας.

Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρεφεται

Επιστολή του Μητροπολίτη Ηλείας Γερμανού για δημοσίευμα εφημερίδας περί του εθίμου του Αϊ Γιάννη του Κλήδονα

Προς Τον αξιότιμον Διευθυντήν της Εφημερίδος ΠΡΩΤΗ Πύργου

Αξιότιμε κ. Διευθυντά,

Εδιάβασα στο σημερινό ( 23-6-2014) φύλλο της εγκρίτου Εφημερίδος σας ΠΡΩΤΗ ( σελίδα 18 ) δημοσίευμα του κ.Νίκου Ματσάνκου με τίτλο « Το έθιμο του Αϊ Γιάννη του Κλήδονα» και ως Επίσκοπος της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ηλείας, ως Ηλείος και ως άνθρωπος επόνεσα πολύ για την άγνοια των ανθρώπων σε βασικές διδασκαλίες της χριστιανικής μας πίστεως, για το ανακάτεμα από μερικούς των αξιών της ζωής και όσων την απαξιώνουν και για κάποιους άλλους που επαγγέλονται τους προοδευτικούς και ίσως χωρίς να το καταλαβαίνουν γυρίζουν τους ανθρώπους χιλιάδες χρόνια πίσω. Σας γνωρίζω λοιπόν τα εξής :

1. Θα αρχίσω από τον τίτλον του δημοσιεύματος : « Το έθιμο του Αϊ Γιάννη του Κλήδονα» . Είναι κλασσικό παράδειγμα ανακατώματος χριστιανισμού και μαγείας . Ο άγιος Ιωάννης ούτε είχε ούτε έχει ούτε μπορεί να έχη σχέσι με το μαγικό τρόπο του σκέπτεσθαι και ενεργείν , ως ο Κλήδονας . Και όμως ο αρθρογράφος σας τα συνέδεσε ! ! Ποτέ και από κανέναν ο κλήδονας δεν ονομάστηκε Κλήδονας του Αϊ Γιάννη . Ούτε ο άγιος Ιωάννης ονομάσθηκε ποτέ ο αϊ Γιάννης ο Κλήδονας. Απλώς κάποιοι συνεδύασαν την εορτή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου με τους κλήδονες και τις πυροβασίες , επειδή συμπίπτει με την εαρινήν ισημερία.