"Προοδευταριό": ΑΥΤΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣΤΙΓΑ!

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

🚩...Και είναι εδώ που συναντάμε τον πυρήνα της σύγχρονης αυτο-αποικιοποίησης.

Η κλασική αποικιοκρατία έλεγε:

«Δεν έχετε ώριμη ιστορία, θα σας τη δώσουμε εμείς».

Η σύγχρονη, εγχώρια εκδοχή λέει:

«Έχετε ιστορία, αλλά είναι κυρίως ντροπή. Αν θέλετε να προοδεύσετε, αποστασιοποιηθείτε από αυτήν».

🚩...Το παρ' ημίν "προοδευταριό" για δεκαετίες αποδόμησε, αλλά δεν επανασυνέθεσε.

Αφαίρεσε το κοινό αφήγημα χωρίς να προσφέρει ένα νέο που να συγκινεί, να ενώνει, να νοηματοδοτεί.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν αυτές οι ταινίες ή οι σειρές είναι ιστορικά άρτιες.

Το ερώτημα είναι γιατί μόνο εκεί επιτρέπεται πλέον στον λαό να νιώσει ότι ανήκει.

🚩Και η απάντηση είναι ενοχλητική:

Διότι ο κυρίαρχος προοδευτικός λόγος δεν εμπιστεύεται τη λαϊκή κρίση, δεν αντέχει τη λαϊκή συγκίνηση, φοβάται το κοινό “εμείς”.

Κι έτσι, αφού έκλεψε από τον Λαό μας "το ανήκειν", τον κατηγορεί τώρα επειδή το αναζητά...

🚩...Όταν αφαιρείς το “εμείς”, μένει μόνο ένα πλήθος απομονωμένων ατόμων, εύκολα διαχειρίσιμων, κυνικών ή παραιτημένων....

...Διότι λαός χωρίς μνήμη δεν γίνεται “προοδευτικός” - γίνεται απλώς διαθέσιμος στην εξαπάτηση και στη χειραγώγηση από τις κυρίαρχες ελίτ. 

🔴Και το παρ' ημίν "προοδευταριό" υπήρξε για δεκαετίες το καλύτερο εργαλείο τους.

Διαβάστε όλη την ανάρτηση όπως ακολουθεί και μετά ξαναδιαβάστε την και ξανά και ξανά θα μας λυθούν πολλές απορίες γι'αυτό που μας συμβαίνει...

____________

"Προοδευταριό": 

ΑΥΤΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣΤΙΓΑ!

Κάθε φορά που μεγάλα πλήθη ανθρώπων προστρέχουν να παρακολουθήσουν ιστορικές ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές με έντονο εθνικό ή λαϊκό φορτίο, ο εγχώριος «προοδευτικός» χώρος αντιδρά σχεδόν αντανακλαστικά με ειρωνεία, απαξίωση, παιδαγωγική αυθεντία. Ο κόσμος «δεν ξέρει ιστορία», «χειραγωγείται», «καταναλώνει μύθους» «ο λαός δεν πέρασε Διαφωτισμό», «όλα αυτά είναι ανορθολογισμός και αναχρονιστικά κατάλοιπα»

Η εξήγηση είναι έτοιμη και βαθιά βολική.

Μόνο που είναι λάθος.

Διότι το φαινόμενο αυτό δεν είναι δείκτης αμορφωσιάς. Είναι δείκτης στέρησης. Και πιο συγκεκριμένα στέρησης του δικαιώματος σε ένα κοινό "ανήκειν".

Η λαϊκή προσέλευση δεν είναι πλάνη, είναι μήνυμα. Οι άνθρωποι που γεμίζουν τις αίθουσες δεν είναι ανίκανοι να αντιληφθούν τη μυθοπλασία, την υπερβολή ή την απλοποίηση. Δεν πιστεύουν κατά γράμμα ό,τι βλέπουν.

Αναζητούν κάτι άλλο. Τη Σχέση.

Σχέση με το παρελθόν.

Σχέση με μια συλλογική αφήγηση.

Σχέση με μια ιστορία που να τους χωρά χωρίς να τους ζητά διαρκώς να απολογηθούν.

Η ιστορία, όταν απογυμνώνεται από συναίσθημα, τα σύμβολα και την ταύτιση, παύει να λειτουργεί ως ιστορία και μετατρέπεται σε κατηγορητήριο. Και τότε ο λαός δεν τη μαθαίνει, την αποφεύγει.

Το "προοδευταριό" ξέρει καλά να περιφρονεί τη λαϊκή μνήμη.

Ο σύγχρονος προοδευτικός λόγος, ιδίως στην ελληνική εκδοχή του, δεν περιορίστηκε στην κριτική της εθνικής αφήγησης. Προχώρησε σε κάτι βαθύτερο και πιο τοξικό. Απαξίωσε τη λαϊκή πρόσληψη της ιστορίας.

«Ζητούσα από τον Κύριο να με προσέχει, επειδή απλούστατα δεν υπήρχε κανείς άλλος»: Η προσωπική ιστορία της δημιουργού της ταινίας που είναι αφιερωμένη στη ζωή του Αγίου Νεκταρίου της Αίγινας.

 

Γράφει η Ρωσίδα Αναστασία Νταβίντοβα

Στις οθόνες προβάλλεται η ταινία «Ο Άνθρωπος του Θεού» της Γελένα Πόποβιτς, αμερικανίδας σκηνοθέτη σερβικής καταγωγής. Τώρα, ο ήρωας της ταινίας, ο Άγιος Νεκτάριος Αιγήνης, Μητροπολίτης Πενταπόλεως, είναι ένας από τους περισσότερο τιμώμενους στην Ελλάδα Αγίους. Εκατό χρόνια πριν, ωστόσο, οι ομόθρησκοί του έκαναν τα πάντα ώστε η ζωή του να είναι αβάσταχτη. Η Γελένα Πόποβιτς διηγείται για το πώς η ιστορία των δεινών που αντιμετώπιζε ο Άγιος Νεκτάριος έγινε θέμα κινηματογραφικής ταινίας και γιατί η ταινία είναι σημαντική για μας.

Ξεκίνησα να γράφω σενάρια για ταινίες, κάπου το 2000. Ζούσα τότε στο Λός Άντζελες και παρακολουθούσα μαθήματα στη Σχολή Ηθοποιών. Η πίστη ήδη έπαιζε στη ζωή μου σημαντικό ρόλο. Διάβαζα βίους αγίων και με ενέπνεαν, όπως εμπνέουν οποιονδήποτε που κάνει τα πρώτα του βήματα στην Εκκλησία. Αλλά ποτέ δεν περίμενα ότι η ίδια θα γύριζα ταινία για Άγιο, μέχρι που το 2011 πέθανε ο πατέρας μου.

Ο θάνατός του ήταν για μένα πολύ βαριά δοκιμασία. Τα τελευταία εννέα χρόνια της ζωής του, δεν είχαμε ειδωθεί. Ούτε στην κηδεία του, στο Βελιγράδι, δεν μπόρεσα να πάω: η πράσινη κάρτα μου δεν ήταν έτοιμη. Εάν έφευγα, δε θα μπορούσα να επιστρέψω πίσω στον άντρα μου και στα παιδιά μου. Μόνο ένα χρόνο μετά, μπόρεσα να πάω στο Βελιγράδι για να τιμήσω τη μνήμη του πατέρα μου, την ημέρα της κοίμησής του. Εκεί, στο εκθετήριο της Μονής, που βρίσκεται κοντά στο σπίτι του πατέρα μου, έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο για τον Άγιο Νεκτάριο.

Είχα ακούσει και νωρίτερα για αυτόν τον Άγιο, αλλά δεν είχα διαβάσει κάτι. Αγόρασα το βιβλίο για να απασχολήσω τον εαυτό μου στο ταξίδι της επιστροφής μου στο Λος Άντζελες. Όμως, όταν άρχισα να το διαβάζω, παρουσιάστηκε μέσα μου μια ανεξήγητη αίσθηση, λες και αυτή η ιστορία ήταν γραμμένη μέσα στην ίδια την ψυχή μου. Στη ζωή του Αγίου Νεκταρίου βρήκα πάρα πολλά κοινά σημεία με τη ζωή του πατέρα μου.

Ο πατέρας μου ήταν ένας ασυνήθιστος άνθρωπος. Βέβαια, δεν ήταν θρησκευόμενος (και λογομαχούσαμε για την πίστη πολλές φορές). Ήταν, όμως, ένας ενάρετος άνθρωπος. Όπως και ο Άγιος Νεκτάριος, αντιμετώπιζε τελείως άδικους διωγμούς. Κατηγορηματικά αρνούνταν να κάνει πράγματα που θεωρούσε ανήθικα και ανέντιμα. Γι΄ αυτό, τον είχαν απολύσει από τη δουλειά. Είχαν βρεθεί έξι ψευδομάρτυρες, οι οποίοι τον συκοφάντησαν… Ήταν μια από τις αιτίες που με ανάγκασαν να φύγω από τη Σερβία. Ένιωθα ότι αν ζούσαμε σε κάποιο άλλο μέρος, ο πατέρας μου, με τις πολύπλευρες γνώσεις του και την τιμιότητά του, δε θα αντιμετώπιζε διωγμούς, αλλά θα απολάμβανε σεβασμό και τιμές.

Αυτή η απροσδόκητη σύμπτωση στις ζωές του πατέρα μου και του Αγίου Νεκταρίου, τον οποίον εκδίωκαν κρατικές και εκκλησιαστικές αρχές, ακριβώς για την αγιότητά του και τη χριστιανική ζωή του, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του Χριστού, αυτή η σύμπτωση, λοιπόν, με ενέπνευσε να γυρίσω αυτήν την ταινία. Ήθελα να κάνω ταινία για έναν άνθρωπο, τον οποίον εκδίωκαν με όλη την σκληρότητα, αλλά που παρόλα αυτά, σε όλη τη ζωή του έμεινε ακράδαντα πιστός και δεν παραδόθηκε ούτε μια φορά, ό, τι και να του συνέβαινε.

Ο «Άνθρωπος του Θεού» και το δάκρυ του νέου στον θερινό

 

Σίσσυ Κόσσυβα

Οι καλές ταινίες και τα καλά βιβλία σε αλλάζουν για πάντα! “Ο άνθρωπος του Θεού” είναι μια ταινία όπου και ξένος να είσαι με την πίστη, θα σταθείς και θα σκεφτείς!

Στο σενάριο αγάπησα τις λεπτομέρειες! Όπως το γεγονός που γράφουν όλες οι βιογραφίες του Αγίου, πως στην προσευχή του στην Παναγία μας, της μιλούσε στον πληθυντικό!

Αγάπησα που είδα στην οθόνη το γεγονός που από μικρή μ’ είχε συγκλονίσει όταν το διάβασα κι αν έλλειπε θα ήταν βασική παράλειψη. Ο Άγιος όταν ήταν διευθυντής της Ριζαρείου σχολής και αρρώστησε ο οικονόμος, σηκωνόταν την νύχτα και καθάριζε κρυφά απ’ όλους τις τουαλέτες, προκειμένου να μην χάσει την δουλειά του!

Αγάπησα τις ανθρώπινες ώρες του πόνου του Αγίου και του πικρού “γιατί” που ξεστομίζουμε όλοι στον πόνο και την αδικία όταν γίνεται εναντίον μας. Μόνο που ο Άγιος, κι αυτό διαφαίνεται ξεκάθαρα στην ταινία, το εξέφραζε μόνο τις ώρες της προσευχής για λίγο κι αμέσως συνέχιζε με την ευχή του Ιησού και τις μετάνοιες…Το βασανιστικό “γιατί” του καθένα μας επανέρχεται με την δυνατή σκηνή του τέλους στο νοσοκομείο, όταν ο τετραπληγικός ασθενής που νοσηλεύεται στον ίδιο θάλαμο ρωτά τον άνθρωπο του Θεού, για ποιον λόγο είναι στη ζωή αφού είναι σ’ αυτή την κατάσταση. Για να ακουστεί: “Είναι μια ερώτηση που θα έπρεπε να κάνει κάθε άνθρωπος στον εαυτό του”…

Καθόλου επιτηδευμένα με μικρές λεπτομέρειες διακρίνεις την αγάπη του Αγίου για το καθετί! Για τα λουλούδια, για τα δέντρα, για τον σωματικό πόνο, για τα παιδιά, για τους αλλόθρησκους, για τους διώκτες του, για τους επαίτες και πονεμένους.

Οι σχέσεις που “χτίζει” είναι σχέσεις καρδιάς, για αυτό ακόμα κι όσοι τον αντιπαθούν όταν τον ζήσουν έρχονται “εις εαυτόν”. Η μουσική, η φωτογραφία, τα σκηνικά είναι όλα αντάξια της βιογραφίας! Όσο για τον κ. Άρη Σερβετάλη δεν είναι απλώς η υποκριτική του δεινότητα σημαντική. Είναι ένας πιστός που ήξερε, που ένιωθε, που ασκήτεψε-ασκήθηκε για να αποδώσει την μεγάλη μορφή του Αγίου Νεκταρίου και πραγματικά χαριτώθηκε! Εξέπεμπε την γλυκύτητα και την απαλότητα της αγιότητας! Ήθελες να διαπεράσεις το πανί, να γονατίσεις μπροστά του και να εξομολογηθείς! Νιώθω πως σε ώρες προσωπικής μου ταραχής θα ανατρέχω στην ηρεμία της μορφής του σ’ αυτή την ταινία.

Είναι και ο Άγιος Νεκτάριος σκάνδαλο για την ανθρώπινη λογική και τα ανθρώπινα μέτρα! Τόση σιωπή και αγάπη σε τόση συκοφαντία και λάσπη… Τόσος άδικος πόνος! Υπάρχει στην ταινία μια σκηνή που του λένε: Αν εγώ ήμουν στην θέση σας, μ’ όλα αυτά που σας έκαναν δεν θα ξαναπατούσα στην εκκλησία και απαντά: “Αλίμονο αν η πίστη μου εξαρτάται από τους ανθρώπους”. Όλη η ταινία βοά πως η γαλήνη του Χριστού είναι ο μοναδικός αληθινός τόπος χαράς!

Αν με άκουγαν οι συντελεστές και οι δημιουργοί της ταινίας για τους κόπους τους και για “μπράβο” θα ήθελα μόνο να μεταφέρω μια σκηνή από το θερινό σινεμά. Ανοίγουν τα φώτα και δίπλα μου, στην απέναντι σειρά, κάθεται ένας νεαρός 20-22 χρόνων, από την όψη καθόλου εκκλησιόπαιδο, μάλλον τον “Λάζαρο” (από το “Είσαι το ταίρι μου”) πήγε να δει, με σκυμμένο το κεφάλι να κλαίει διακριτικά! Έμεινε σ’ αυτή την θέση μέχρι που έφυγα. “Τι έπαθες, τι κατάλαβες;” ρωτούσε η κοπέλα δίπλα του. Σιωπή! Ποιος νοιάζεται για κριτικές και εισιτήρια; Έστω ένας να έσκυψε μέσα του… Και θα είναι πολλοί! Να το δείτε και να αφεθείτε…

Ο «Άνθρωπος του Θεού» και το δάκρυ του νέου στον θερινό - Αντίφωνο (antifono.gr)

amethystos

"Τόσο ξύλο δεν έχω ξαναφάει ποτέ..." Ο Στέφανος Κυριακίδης, με παππούδες από τη Σαμψούντα και την Κωνσταντινούπολη, που υποδύεται στο "Κόκκινο Ποτάμι" τον μητροπολίτη Θεόκλητο ...

Ράγισαν καρδιές στα γυρίσματα – Έκλαιγαν με λυγμούς οι ηθοποιοί...
Ο Λάμπρος Κτεναβός, που υποδύεται τον Οσμάν, δεν άντεξε τη σκηνή του βασανισμού του Θεόκλητου...


Ο Μανούσος Μανουσάκης γύρισε την πιο συγκλονιστική σκηνή της ιστορικής σειράς «Το κόκκινο ποτάμι» και τα δάκρυα των συντελεστών έγιναν ποτάμι!
Η άγρια δολοφονία του μητροπολίτη Θεόκλητου από τους Νεότουρκους, που σημάδεψε ανεξίτηλα τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού και «ζωντάνεψε» ξανά υπό τις οδηγίες του Μανουσάκη, έκανε τους συντελεστές της σειράς να «μουδιάσουν».


Ο σπουδαίος ηθοποιός Στέφανος Κυριακίδης, με παππούδες από τη Σαμψούντα και την Κωνσταντινούπολη, που υποδύεται τον μητροπολίτη...
(θυμηθείτε: ο ίδιος που έπαιζε τον απίθανο ρόλο του παππού στο Μπλε)

Ο Μανούσος Μανουσάκης, σε συνεργασία με τον Στέφανο Κυριακίδη, αποτύπωσε με απαράμιλλο τρόπο τη στυγερή δολοφονία του μητροπολίτη Θεόκλητου από τους Νεότουρκους.
Για τη σκηνή της βάναυσης δολοφονίας του Θεόκλητου ο ηθοποιός Στέφανος Κυριακίδης λέει στο «TV Εθνος»: «Ήταν μια ξεχωριστή και συνάμα δημιουργική σκηνή που δεν έχω ξαναζήσει, στην τηλεόραση τουλάχιστον».
«Όλα αυτά τα υφίσταται θυσιαστικά. Αχ, δεν βγήκε από το στόμα του. Οι δεκάδες συνάδελφοί μου με συμπονούσαν αλλά έπρεπε να γυρίσουμε τη σκηνή. Με έσερναν πάνω στα αγκάθια με λύσσα. Όταν γύρισα σπίτι και με είδε η γυναίκα μου, έπαθε σοκ! Ζήσαμε συγκλονιστικές στιγμές στα γυρίσματα και όλοι αναλογιστήκαμε τι βασανιστήρια έκαναν σε αυτόν τον άνθρωπο» συμπλήρωσε ο Στέφανος Κυριακίδης.

Μπράβο στις υπαλλήλους του υπουργείου Πολιτισμού & στην αστυνομία, που απομάκρυναν ανήλικους από την ταινία "Τζόκερ" (δηλ. τους προστάτευσαν από έκθεση σε βία)!

Η είδηση από το Πρώτο Θέμα:

Έλεγχος της αστυνομίας σε δύο σινεμά έπειτα από καταγγελία ότι υπήρχαν ανήλικοι θεατές - Ανακοίνωση και από το υπουργείο Πολιτισμού


Αστυνομικές δυνάμεις πραγματοποίησαν ελέγχους σε δύο κινηματογράφους στη διάρκεια της προβολής της ταινίας «Τζόκερ», προκειμένου να απομακρύνουν ανηλίκους που βρίσκονταν στις αίθουσες, καθώς η καταλληλότητα της ταινίας είναι για άνω των 18.
Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, η πρώτη έφοδος της Αστυνομίας έγινε το μεσημέρι του Σαββάτου σε σινεμά στο Mall στο Μαρούσι. Έπειτα από καταγγελία, η αστυνομία πήγε στο σινεμά και εκεί εντόπισε επτά ανηλίκους. Οι αστυνομικοί συνέλαβαν τον υπεύθυνο των σινεμά, ο οποίος μεταφέρθηκε στο ΑΤ Αμαρουσίου. Εκεί σχηματίστηκε δικογραφία και κλήθηκαν και οι γονείς των παιδιών για να τα παραλάβουν. Στη συνέχεια, με προφορική εντολή εισαγγελέα, ο υπεύθυνος των σινεμά στο Mall αφέθηκε ελεύθερος.
Ανάλογο σκηνικό έγινε και σήμερα στον κινηματογράφο ΑΕΛΛΩ στην Κυψέλη. Σύμφωνα με ανάρτηση στο Διαδίκτυο:



Σημειώνεται ότι η έφοδος της Αστυνομίας, τόσο χθες όσο και σήμερα, έγινε έπειτα από καταγγελίες ανθρώπων που βρίσκονταν στο κοινό και παρακολουθούσαν την ταινία, οι οποίοι διαπίστωσαν ότι δίπλα τους κάθονταν ανήλικοι.

“Οι Βράχοι της Ελευθερίας” – Η Επανάσταση του 1821 επιστρέφει στον κινηματογράφο

Αθανάσιος Γιαννίκης
sfina.gr

Η ταινία «Οι Βράχοι της Ελευθερίας», που θα προβληθεί στις μεγάλες οθόνες από τις 2 Μαίου, εξελίσσεται στις αρχές του 18ου αιώνα, όταν κορυφώθηκε ο αγώνας των Ελλήνων για ανεξαρτησία ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά από αιώνες καταπίεσης.
Ως ιστορικό δράμα στο οποίο συμμετέχουν κυρίως φανταστικοί χαρακτήρες, όπως σημειώνεται σε σχετική ανακοίνωση του ομίλου εταιρειών Odeon, η ταινία επιδιώκει να παρουσιάσει και να τιμήσει τον ελληνικό πολιτισμό και τους Έλληνες με την αναφορά σε αξιόλογα ελληνικά και τουρκικά ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ιστορία.
«Ο στρατηγός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, εθνικός ήρωας της Ελλάδας, ο οποίος οργάνωσε τον απλό λαό σε εξέγερση εναντίον των Οθωμανών, αναδύεται ως μια αχτίδα ελπίδας για τους Έλληνες, ενώ ο Σουλτάνος Μαχμούντ II και ο Τούρκος περιφερειακός διοικητής Μουσταφά Μπέης, συμβολίζουν μια πλούσια Αυτοκρατορία στη δύση της. Αληθινά γεγονότα, όπως το μαρτύριο των γυναικών του Σουλίου, αποτέλεσαν έμπνευση κατά την έναρξη της ταινίας, ενώ η κορύφωση της ιστορίας πραγματοποιείται στην κρίσιμη μάχη του Βαλτετσίου, μία από τις πρώτες μεγάλες συγκρούσεις κατά την Ελληνική Επανάσταση» επισημαίνεται.

Gosnell: η νέα ταινία για τον μεγαλύτερο δολοφόνο μέσω εκτρώσεων στην Αμερική στα top10 των εισπράξεων

Αν και η νέα ταινία Gosnell θάφτηκε από τα αμερικανικά ΜΜΕ, εν τούτοις το κοινό της επιφύλαξε θερμή υποδοχή, κατατάσσοντάς την στα top10 των εισπράξεων του αμερικανικού box office αυτής της εβδομάδας. Δεν θα επρόκειτο για είδηση αν το θέμα δεν ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητο: η ταινία αφηγείται την υπόθεση της αποκάλυψης του μεγαλύτερου κατά συρροή δολοφόνου στην Αμερική, του γιατρού Kermit Gosnell, που δολοφονούσε παιδιά επί 30 χρόνια εκτελώντας εκτρώσεις… μετά τη γέννηση του παιδιού! (post birth abortions, θέση που υποστηρίζεται και από στελέχη της πολυδιαφημισμένης οργάνωσης Planned Parenthood, που υποτίθεται ότι ενδιαφέρεται για τον υγιή οικογενειακό προγραμματισμό…). Οι παραγωγοί της ταινίας, εκτός από την άρνηση των media να την προβάλουν και δισταγμό των ηθοποιών να συμμετάσχουν, συνάντησαν και άρνηση στο

Σταυροί

by Χρονογραφίες

τοῦ αὐτοκράτορα ἢ τοῦ ἐρημίτη ἢ

Ἡ ἄποψη ὅτι κάθε τὶ ποὺ καθένας ὑφίσταται εἶναι ταιριαστὸ γιὰ αὐτόν, καὶ τίποτε λιγότερο ὀδυνηρὸ δὲν ὑπάρχει. Τέλος πάντων: Γιατί, σάμπως οἱ ὀρθολογικὲς ἑρμηνεῖες, τὰ Ἀόρατα Χέρια μὲ τοὺς ἀόρατους (ὄντας ἀνύπαρκτους) Νόες καὶ τὰ πενταετὴ πλάνα ἢ τὶς ἐναλλακτικὲς-ἀναρχικὲς παρλαπίπες κι ἀγωνιστικὲς ἀγαποσύνες, εἶναι πιὸ ἀξιόπιστα ἢ λιγότερο παρανοϊκά;

Συνεπῶς: Μιὰ ποὺ στὴν Ρωσία φτιάχνουν τέτοια τέλεια βίντεο (μαζὶ μὲ S-400 γιὰ τὴν Τουρκία), ἐμᾶς –στὴν Ἑλλάδα– μήπως ὁ σταυρός μας (ἢ μήπως ἡ τιμωρία μας; ) εἶναι νὰ βλέπουμε τὸν Κυνόδοντα, τὶς γκέη (ἐννοῶ χαρούμενες) σειρὲς τοῦ MEGA καὶ τὶς ἀναρχικὲς φεμινίστριες – ἀντισπισίστριες, ὅπου κι ἂν γυρίσει τὸ τυφλὸ βλέμμα μας;

Χρονογραφίες

Ορθόδοξη παραγωγή από την Αγία Ρωσία

 ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΡΙΑΣΔΙΑΣΤΑΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΕΙΚΟΝΑΣ (3D) 

Ρωσικά Κινούμενα Σχέδια

σχόλιο Γ.Θ : Την ώρα που η Δύση καλλιεργεί από τα σχολεία μέχρι το Hollywood τα Νεοταξικά δηλητήρια, η Ρωσία δημιουργεί την μία Ορθόδοξη παραγωγή μετά την άλλη.
Να ζήσεις Ρωσία! Να σκορπάς το Φως του Χριστού σε όλη την Οικουμένη!

ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜΑ

Τρέιλερ Ρωσικής ταινίας με θέμα τον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη

Μία «Πολιορκία» και οι ήρωες Μακεδόνες στη μεγάλη οθόνη

Οι συντελεστές μιλούν για την ταινία που εξιστορεί τα γεγονότα της μάχης της Μονής Δοβρά στη Βέροια το 1822


Σε μια περίοδο, όπως αυτή που διανύουμε, με τα εθνικά μας ζητήματα στο προσκήνιο και με την ανάγκη όλων μας να δούμε την αληθινή Ιστορία, κάθε επαφή με το παρελθόν μέσα από την τέχνη είναι σημαντική.
Σε αυτό το φόντο ολοκληρώνεται προσεχώς η ταινία «Πολιορκία» του Βασίλη Τσικάρα, με στόχο να παντρέψει τη μυθοπλασία και το ιστορικό γεγονός της μάχης της Μονής Δοβρά στη Βέροια, το 1822, λίγο πριν από το ολοκαύτωμα της Νάουσας. Στην ταινία τονίζεται η προσφορά του κλήρου, αλλά και των Μακεδόνων αγωνιστών του 1821. Τα πρώτα γυρίσματα έλαβαν χώρα στις Σέρρες και στη Σιάτιστα, ενώ θα ολοκληρωθούν μετά το Πάσχα στην Αμφισσα.


Μια προδοσία«Με αφορμή τα 200 χρόνια από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, είχα την επιθυμία να δημιουργήσω μια τριλογία για το 1821,

Μας θυμίζει κάτι στην Ελλάδα από Παύλο Μελά η ταινία “Δουνκέρκη”;

Η πιο σκοτεινή ώρα, η ιστορική ταινία που σπάει ταμεία αυτό τον καιρό στους κινηματογράφους και έχει ως κεντρικό θέμα της την κατανόηση και τη διαχείριση του αισθήματος ενός έθνους, θα έπρεπε να ιδωθεί και να μελετηθεί από πολλές «γωνίες» από το σύνολο της πολιτικής ηγεσίας μας.
Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης
ΠΗΓΗ: Εφημερίδα «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»

Όχι γιατί ενδεχομένως κάποιοι θα δουν σε αυτήν την επανάληψη του βασανιστικού συναισθηματικού διλήμματος που ένιωσε υπό άλλες συνθήκες και ο ελληνικός λαός το πρώτο οκτάμηνο του 2015, όταν καλούνταν να επιλέξει μεταξύ «επώδυνου συμβιβασμού και τυφλής ρήξης» με τους δανειστές Γερμανούς.
Ούτε επειδή αποτελεί ένα σπουδαίο μάθημα ηγεσίας, το οποίο εμείς οι Έλληνες έχουμε διδαχθεί άπειρες φορές στην Ιστορία μας – τελευταίος που μας το δίδαξε ο Παύλος Μελάς: Να έχεις τη θέληση να «πέσεις» στον αγώνα για να ξυπνήσεις συνειδήσεις και να «οικοδομήσουν» την πατρίδα πάνω στην απώλειά σου οι επόμενες γενεές.

Η πιο σκοτεινή ώρα…

Γράφει ο Θανάσης Κ

«Άσχετο» με την επικαιρότητα, το θέμα που θα γράψω σήμερα…
Ή μήπως, όχι και το τόσο άσχετο; Θα το κρίνετε εσείς…
Είδα προχθές μια μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία των τελευταίων ημερών:
Την «πιο σκοτεινή ώρα» (the Darkest Hour) με τον εκπληκτικό Gary Oldman.
Πρόκειται για μια δραματική αφήγηση των ιστορικών στιγμών στις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Μάϊο του 1940…

Όταν τα ναζιστικά στρατεύματα σαρώνουν την Ευρώπη, η μία δυτική δημοκρατία πέφτει μετά την άλλη μέσα σε λίγες βδομάδες, η Κυβέρνηση του Νέβιλ Τσάμπερλεν στη Βρετανία καταρρέει και Πρωθυπουργός αναλαμβάνει ένα πρόσωπο ελάχιστα «δημοφιλές»: ο Ουίνστων Τσώρτσιλ…

Την ώρα που η χώρα του αντιμετωπίζει το φάσμα της συντριβής και καλείται να συνθηκολογήσει με τον Χίτλερ!

Όταν μέσα στο Κόμμα του, αλλά και σε ολόκληρο το βρετανικό πολιτικό κόσμο, οι περισσότεροι, σπρώχνουν τον Τσώρτσιλ να συνθηκολογήσει, να υποταχθεί…

.''Θεραπεύοντας τον φόβο'' Άγιος Λουκάς ο Ιατρός Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως

Νέα ταινία ἐμπνευσμένη ἀπὸ τὴν ζωὴ τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ ἐπισκόπου Συμφερουπόλεως ἒγινε στην Οὐκρανία. Ἀνάλογης ποιότητας μὲ τὴν συγκλονιστικὴ ρώσικη ταινία «Τὸ Νησί», ἡ ὁποία ἀπέσπασε πολλὰ κινημοταγραφικὰ βραβεῖα, ἡ καινούρια ταινία ἀφιερωμένη στὸν βίο τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ καταγομένου ἀπὸ τὸ Κέρτς τῆς χερσονήσου τῆς Κριμαίας. Στὴν οὐσία πρόκειται γιὰ μία κινημοτογραφικὴ βιογραφία τοῦ ἐπισκόπου ποὺ ἔζησε μέσα σὲ ἕνα καθεστὼς ἐχθρικὸ πρὸς τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ τὴν ἐλευθερία καὶ ἀντιστάθηκε ἀπέναντι στὸ κομμουνιστικὸ κόμμα, τοὺς καταδότες, τὴν ἀστυνομία, ἀκόμα καὶ τὸν ἴδιο τὸν Στάλιν μὲ ἀποτέλεσμα τὴν δίωξη, φυλάκιση καὶ ἐξορία του. Ἔζησε καὶ πάλεψε σὰν οἰκογενειάρχης, ἰατρὸς καὶ ἀργότερα ἀρχιερέας, δύο παγκοσμίους πολέμους καὶ δεκάδες κινήματα καὶ ἐπαναστάσεις.

Ἡ ταινία ξεκινᾶ τὴν ἀφήγηση ἀπὸ τὸ 1917, ὅταν ὁ νεαρὸς ἰατρὸς Βάλεντιν Γιασενέτσκι (τὸ κατὰ κόσμον ὄνομα τοῦ Ἁγίου) μαζὶ μὲ τὴν γυναίκα καὶ τὰ τέσσερα παιδιὰ τους μετακομίζουν στὴν Τασκένδη λόγω τοῦ ἐμφυλίου πολέμου. Ἐκεῖ ἔγινε ἀρχίατρος στὸ τοπικὸ νοσοκομεῖο χειρουργώντας ἀδιάκοπα ἑκατοντάδες ἀσθενεῖς ποὺ ἔφθαναν στὸ νοσοκομεῖο τραυματισμένοι ἀπὸ τὸν πόλεμο. Σὲ ἡλικία 38 ἐτῶν χάνει τὴν σύζυγό του ἀπὸ φυματίωση. Τὸ 1921 χειροτονεῖται ἱερέας καὶ ἀργότερα (1923) ἐπίσκοπος Τασκένδης. Ἀπὸ τότε συνδύαζε τὰ ποιμαντικὰ καὶ ἐπαγγελματικά του καθήκοντα καθὼς παρέμεινε ἀρχίατρος τοῦ νοσοκομείου τῆς Τασκένδης ἐνῶ ταυτοχρόνως παρέδιδε μαθήματα στὴν Ἰατρικὴ σχολὴ πάντα φορώντας τὸ ράσο καὶ τὸν Σταυρό του! Γιατρεύοντας λοιπὸν τὶς ψυχὲς καὶ τὰ σώματα τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ πέρασε τὸ ὑπόλοιπό τῆς ζωῆς του διωκόμενος ἀσταμάτητα γιὰ τὴν ἀκλόνητη πίστη του μὲ ἀποτέλεσμα τὸν κλονισμὸ τῆς ὑγείας του καὶ τὸν θάνατό του τὸ 1961.

Ἀνοῖξτε τὸ βίντεο σὲ «πλήρη ὀθόνη» γιὰ τὴν ἀρτιότερη προβολὴ τῆς ταινίας

Ανάρτηση από: https://geromorias.blogspot.gr

blogvirona

Αμέθυστος

"Αυτή είναι η επιλογή μου" (ταινία κινουμένων σχεδίων)

 

Μια μικρή ρωσική διδακτική, αλλά και συναρπαστική ιστορία. Από το διαδικτυακό κανάλι της ενορίας Κοιμήσεως της Θεοτόκου 40 Εκκλησιών Θεσσαλονίκης. Μετάφραση από τα ρωσικά: Ευγενία Τελιζένκο. Επιμέλεια: Pankrestos.
Το κανάλι τους στο ΥΤ εδώ.
Άλλες ταινίες κινουμένων σχεδίων εδώ. Μια από τις αγαπημένες μου εδώ.
Ενότητα για ταινίες στο blog μας εδώ.

 ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Ναζισμός - μαρξισμός, οι αδελφές ιδεολογίες και τα εκατομμύρια θύματά τους.

Το Ξυπόλητο Τάγμα

  

Υπόθεση




Το Ξυπόλητο τάγμα είναι η αληθινή ιστορία 160 παιδιών, που η δράση τους πήρε διαστάσεις μύθου όταν διώχτηκαν από τα ορφανοτροφεία της Θεσσαλονίκης από τους Ναζί κατακτητές στα χρόνια της κατοχής του Bʼ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα παιδιά

μεταβάλλονται σʼ ένα είδος καλόκαρδης ηρωικής συμμορίας, που κλέβει από τους Γερμανούς και του μαυραγορίτες για να συντηρεί τα μέλη της κι όσους μπορεί από τον κόσμο γύρω της.

Eπίσης, πέρα από την αρωγή που παρείχαν στο κόσμο, κατάφερναν με την εξυπνάδα και το κουράγιο τους να βοηθούν την Αντίσταση, βρίσκοντας τρόπους να φυγαδεύουν στη Μέση Ανατολή Έλληνες, Αμερικάνους και Εγγλέζους αξιωματικούς, με σκοπό να ενωθούν με τους εκεί συμμαχικούς στρατούς.




Περισσότερα για την ταινία




Η ταινία σταθμός του ελληνικού κινηματογράφου προβάλλεται μετά από 54 χρόνια(!) σε επανέκδοση, με καινούργια κόπια. Το αρνητικό της ταινίας είχε χαθεί και χάρη στις προσπάθειες του διευθυντή της Ταινιοθήκης της Ελλάδας, Θόδωρου Αδαμόπουλου που εντόπισε δύο κόπιες προβολής σε καλή κατάσταση, δημιουργήθηκε, μετά από χρονοβόρες και πολυδάπανες διαδικασίες, ένα καινούργιο αρνητικό της ταινίας.




Τα σημαντικότερα βραβεία




Golden Medal Award, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Εδιμβούργου 1955.




Παραλειπόμενα




Tο ελληνικό όνομα του Γκρεγκ Τάλλας ήταν Γρηγόρης Θαλασσινός. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1909 πέθανε στην Αθήνα το 1993.

Ο Βιτόριο Ντε Σίκα όταν είδε το 1955 το Ξυπόλητο Τάγμα στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου είπε στον Γκρεγκ Τάλλας: «Αν είχες γυρίσει αυτή την ταινία προτού γυρίσω εγώ τον Κλέφτη των Ποδηλάτων τότε σήμερα θα ήσουν εσύ ο Ντε Σίκα!».

Tην καταπληκτική μουσική της ταινίας έχει γράψει ο Μίκης Θεοδωράκης και αυτή ήταν η πρώτη μουσική που συνέθεσε για κινηματογραφική ταινία.

Tο Ξυπόλητο Τάγμα ήταν η πρώτη ελληνική ταινία που βραβεύθηκε σε διεθνές φεστιβάλ.

Τα 63 από τα 66 παιδιά που πήραν μέρος στα γυρίσματα, ο Γκρεγκ Τάλλας τα πήρε από αναμορφωτήρια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

Η μηχανή λήψης που χρησιμοποιήθηκε για την ταινία ήταν του 1924 και ο οπερατέρ Μιχάλης Γαζιάδης είχε στη διάθεσή του μόνο 6 προβολείς για το φωτισμό. Oι Aμερικανοί δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι η ταινία γυρίστηκε με τόσο λίγα τεχνικά μέσα. O φωνολήπτης της Κολούμπια ήταν αδύνατο να δεχθεί πως αυτή η ταινία γυρίστηκε βουβή και πως είχαν επιτευχθεί τόσο άψογοι συγχρονισμοί στο ντουμπλάρισμα της ηχητικής μπάντας στην Ελλάδα!




Για να δείτε όλη την ταινία πηγαίνετε εδώ






Πατερικός

Όταν μια έξυπνη κάρτα κάνει κουμάντο στη ζωή σου

Πηγή: άδοντες

Άγιος Φίλιππος Μόσχας (9 Ιαν.), ο πατριάρχης που αντιστάθηκε στον παρανοϊκό τσάρο (& η ταινία "Ο Τσάρος")

Απόσπασμα από το post
Έξι άγιοι μητροπολίτες Μόσχας με άφθορο λείψανο

Ο Άγιος Φίλιππος, Μητροπολίτης Μόσχας, κατά κόσμο Θεόδωρος, καταγόταν από τη ευγενή οικογένεια των Kolichevi,και κατέιχε εξέχουσα θέση στη Δούμα Boyar στο δικαστήριο των ηγεμόνων της Μόσχας. Γεννήθηκε το έτος 1507. Ο πατέρας του, Stephen Ivanovich, "ήταν ένας άνθρωπος φωτισμένος και γεμάτος με στρατιωτικό πνεύμα" και έτοιμασε προσεκτικά τον γιο του για να λάβει θέση σε κάποια κυβερνητική υπηρεσία. Η ευσεβής μητέρα του Βαρβάρα, η οποία εκοιμήθη ως μοναχή με το όνομα Βαρσανουφία, εμφυτεύσε στην ψυχή του γιου της, μια ειλικρινής πίστη και βαθιά ευσέβεια. Ο νεαρος Θεόδωρος Kolichev εφαρμόζε με επιμέλεια την Αγία Γραφή και τις γραφές των Αγίων Πατέρων.

Ο Μεγάλος Πρίγκηπας της Μόσχας Βασίλειος ο ΙΙΙ, ο πατέρας του Ιβάν το Τρομερού, τον προώθησε στο δικαστκό κλάδο, αλλά τον νεαρό Θεόδωρο, δεν τον προσέλκυε αυτή η προοπτική. Έχοντας επίγνωση της ματαιοδοξίας και των αμαρτίων του, ο Θεόδωρος ελκύονταν από την ανάγνωση βιβλίων και από τις επισκεψεις στις εκκλησίες.

Η Κυρά της Ρω