«Είμαστε Τούρκοι πολίτες, αλλά με ελληνική συνείδηση. Τι κάνετε εσείς για εμάς;»

 

Το Σωματείο Δράσης «Νίκος Καπετανίδης» δημοσιοποιεί μια επιστολή – κραυγή αγωνίας με αφορμή τα 100 χρόνια από τη Συνθήκη της Λοζάνης

Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη Συνθήκη της Λοζάνης, η οποία μεταξύ άλλων έθεσε τα όρια της σύγχρονης Τουρκίας, έβαλε τίτλους τέλους στην ελληνική παρουσία σε Πόντο και Μικρασία, και σφράγισε τη μοίρα περίπου 2 εκατ. ανθρώπων, των ανταλλάξιμων, το Σωματείο Δράσης «Νίκος Καπετανίδης» αναδεικνύει την ύπαρξη πολιτών που έχουν ελληνική καταγωγή και ζουν στη σημερινή Τουρκία. Πρόκειται για απογόνους αυτών που δεν μπόρεσαν να περάσουν στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, και έζησαν την υπόλοιπη ζωή τους ακόμα και με άλλο όνομα και άλλη θρησκεία.

Όπως τονίζει, είναι άνθρωποι που ερευνούν με κίνδυνο της ζωής τους την καταγωγή τους· σημειώνει δε ότι όλα τα στοιχεία τους είναι στη διάθεση του σωματείου.

Έτσι, προκειμένου να τους δώσει φωνή, δημοσιοποιεί επιστολή που γράφτηκε στα τουρκικά και μεταφράστηκε, επιστολή που απευθύνεται στην Αθήνα, στην Άγκυρα αλλά και στην Εκκλησία της Ελλάδος.

«Επιστολή Ελλήνων Τουρκίας

»Γεια σας.

»Εμείς, στην 100ή επέτειο της Ανταλλαγής Πληθυσμών, είμαστε αυτοί που η ιστορία δεν αναφέρει σχεδόν ποτέ.

»Όταν συνάφθηκε η Συνθήκη της Λοζάνης και η απόφαση της Ανταλλαγής, οι παππούδες, οι γιαγιάδες και οι συγγενείς μας πήραν έναν δρόμο χωρίς να ξέρουν πού θα πάνε.

»Αλλά δεν έφυγαν όλοι τους. Δεν μπορούσαν να πάνε όλοι τους.

»Εμείς μείναμε πίσω.

»Κάποιοι από τους παππούδες μας χάθηκαν στους δρόμους, κάποιες από τις γιαγιάδες μας απήχθησαν από συμμορίες.

»Σίγουρα έχετε ακούσει τις ιστορίες εκείνων των παιδιών που εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής.

»Σίγουρα κάποιος από τους γνωστούς σας είχε κάποιον συγγενή που έμεινε στην Τουρκία.

»Λοιπόν, έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι απέγιναν αυτά τα παιδιά; Είμαστε οι απόγονοι αυτών των παιδιών.

»Κάποιοι από εμάς σκοτώθηκαν, αλλά οι περισσότεροι είμαστε ζωντανοί.

»Απλά σιωπάμε. Σιωπήσαμε όλο αυτό το διάστημα. Έπρεπε να σιωπούμε. Δεν ξέρουμε κι εμείς πόσοι είμαστε, αλλά δεν είμαστε λίγοι.

Η σύγχρονη μάρτυρας Ελένη της Αττάλειας (+15 Μαρτίου 2013)

«Σας έλεγα λοιπόν για την Ελένη...»


(της Α.Α)

Η Ελένη είναι μια ρωσίδα παντρεμένη με τούρκο, κάτι πολύ συνηθισμένο στην Αττάλεια, μιας και υπάρχουν 12.000 οικονομικοί μετανάστες, στην πλειοψηφία γυναίκες. Οι πιο τυχερές έχουν σύζυγο τούρκο θρησκευτικά αδιάφορο/κοσμικό. Μπορεί να είναι και οι ίδιες του ιδίου πνεύματος, αλλά μπορεί αντιθέτως οι ίδιες να είναι θρησκευόμενες, οπότε έχουν την ελευθερία να λατρεύουν το Θεό τους, αρκεί να μην προκαλούν με την έντονη θρησκευτικότητά τους.
Μερικές έχουν έρθει σε συναίσθηση και μετά τον (πολιτικό) γάμο τους με μουσουλμάνο αναζήτησαν την πόρτα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αν είχαν κάποια βιώματα από τις γιαγιάδες τους, και φυσικά η Εκκλησία τις αντιμετώπισε με αγάπη και κατανόηση ασκώντας άκρα οικονομία. Μερικές εξακολουθούν να ζουν κοσμική ζωή και να θυμούνται (εξ όσων μπορούμε να ξέρουμε τουλάχιστον) την Εκκλησία στις πολύ μεγάλες γιορτές.
Υπάρχει όμως και μια μεγάλη κατηγορία γυναικών που έρχονται στο ναό κάτω από δύσκολες συνθήκες, κρυφά, κάνοντας σκληρά «παζάρια» με το σύζυγό τους, παρακαλώντας, κλαίοντας, ικετεύοντας, διαφεύγοντας, κινδυνεύοντας… Τα παιδιά τους δεν μπορούν να τα βαφτίσουν, παρακαλούν τον ιερέα να το κάνει κρυφά, αλλά όπως ξέρετε αυτό δεν γίνεται όταν είναι εν ζωή και οι δύο γονείς. Ακόμα και το να φέρουν στο ναό τα παιδάκια τους για να γνωρίσουν το χώρο είναι μεγάλη ευλογία γι’ αυτές, πράγμα που γίνεται πολύ δύσκολα και σπάνια.

ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΣΤΟΥΣ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

 

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Είναι αναμφισβήτητο ιστορικό γεγονός η ύπαρξη κρυπτοχριστιανών στην Κύπρο και μάλιστα σε πολύ μεγάλο αριθμό. Η ζωή στην Κύπρο με τους Τούρκους κατακτητές, δεν ήταν ζωή ‘’πλάϊ – πλάϊ’’. Ο ‘’λαός της Αναστάσεως’’, για να χρησιμοποιήσουμε τη φράση του Γέροντα Γεώργιου Καψάνη, υπόστηκε τα πάνδεινα από τους Τούρκους. Τα παιδομαζώματα, οι αρπαγές των κοπέλλων και των γυναικών ακόμα, οι μισάνθρωποι εξισλαμισμοί, καταμαρτυρούν την ‘’συνύπαρξη’’ τούτη.


Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος ο Α΄, κατά την αναγόρευση του σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών, στην ομιλία του απαρίθμησε 17 χωριά Τουρκοκυπρίων με ονόματα Αγίων, αναφερομένος στο γεγονός ότι ικανός αριθμός των Τουρκοκυπρίων ήταν εξισλαμισθέντες χριστιανοί. Πως συμβαίνει τόσα πολλά χωριά να έχουν ονόματα Αγίων; Αυτό αποτελεί ακόμα μια απόδειξη ότι ήταν προηγουμένως Χριστιανοί. Αλλά η άλλη ‘’συνύπαρξη’’, τους στέρησε τη χαρά της Ανάστασης.

Η Εμινέ Ερντογάν είναι κρυπτοχριστιανή;;

ΕΔΩ Η ΕΜΙΝΕ ΑΝΑΒΕΙ ΚΕΡΑΚΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ

Στις 26 Αυγούστου του 2013 η σύζυγος του Ερντογάν, η Εμινέ Ερντογαν, είχε σκανδαλίσει την τουρκική επικαιρότητα γιατί είχε πάει σε ελληνορθόδοξη εκκλησία και είχε ανάψει ένα κερί, μεγάλη αμαρτία για το Ισλάμ, ενώ προσευχήθηκε και παρακολούθησε και θεια λειτουργία. Πολλοί την κατηγόρησαν τότε για κρυπτοχριστιανή, αλλά επίσημα ερμήνευσαν αυτή την κίνηση σαν έκφραση της απωθημένης ανάγκης χιλιάδων Τούρκων να πηγαίνουν σε χριστιανικές εκκλησιές για να προσευχηθούν.

Και όμως είναι πραγματικότητα είτε το θέλουν είτε δεν το θέλουν να το παραδεχτούν οι φανατικοί Ισλαμιστές, ότι στην σημερινή μουσουλμανική Τουρκία όπου αρχίζει και επιβάλλεται σταδιακά η Σαρία, παρατηρείται το εκπληκτικό φαινόμενο μουσουλμάνοι Τούρκοι να καταφεύγουν σε ελληνορθόδοξες εκκλησιές για να λύσουν τα προβλήματα τους, συνήθως προβλήματα υγείας και όχι μόνο.

Όσο και αν αυτό ακούγεται πρωτοφανές, υπάρχει και έρευνα που αποκαλύπτει σε ποιες εκκλησίες προσέρχονται εκατοντάδες, ακόμα και χιλιάδες Τούρκοι, για να προσευχηθούν και να κάνουν κάποια ευχή για κάποια αρρώστια ή για κάποιο πρόβλημα που τους απασχολει.

Οἱ ὀρθοδοξεύοντες Τοῦρκοι καὶ οἱ ἀθεΐζοντες Ἕλληνες

Φωτογραφία: Τοῦρκοι προσκυνητὲς στὸν Ἅγιο Γεώργιο τὸν Κουδουνὰ

Ὁ φανατισμὸς τῶν Ἰσλαμιστῶν στὴν Τουρκία δὲν ἐπιτρέπει διαφοροποιήσεις εἰδικὰ σὲ θέματα θρησκείας. Αὐτὸ ὅμως ποὺ δὲν ἐπετεύχθη μὲ «ζεϊμπέκικα καὶ κουμπαριὲς» τὸ πράττει ἡ Ὀρθοδοξία ἀφοῦ εἶναι ἔκδηλο σὲ πολλοὺς Τούρκους τὸ Ὀρθόδοξο ὑπόβαθρο. Ἂν καὶ οἱ λιγοστοὶ Σελτζοῦκοι ἄλλαξαν τὸν ἐθνοθρησκευτικὸ χαρακτήρα ἑκατομμυρίων Ἑλλήνων (Μικρασίας, Θράκης, Πόντου κ.α.) ποῦ λόγω βίας ἢ συμφερόντων ἐξισλαμίσθηκαν ἀκόμα καὶ ἐπιφανειακά, σήμερα μία κρυμμένη Ὀρθόδοξη θρησκευτικότητα ἐκδηλώνεται ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τους.

Οἱ κρυπτοχριστιανοὶ ἀποτελοῦν γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο ἕνα κρυφὸ ποίμνιο τραγικῶν θυμάτων μιᾶς αὐταρχικῆς διοίκησης αἰώνων. Ζοῦν παντοῦ. Κυρίως στὸν Πόντο ποὺ ἴσως εἶναι 2 ἑκατομμύρια!Ἔρημοι ναοὶ λειτουργοῦν καὶ ξαφνικὰ γεμίζουν κρυπτοχριστιανοὺς ποὺ κοινωνοῦν συνειδητά, νηστεύουν ἀκόμα καὶ τὸ λάδι ὅλα τα 5ήμερα τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς. Γράφονται συνθήματα σὲ τοίχους ἀπὸ νέους μὲ ἀναζητήσεις: «Δὲν θέλουμε νὰ εἴμαστε πιὰ μουσουλμάνοι. Θέλουμε νὰ γίνουμε Χριστιανοί»! Τοῦρκοι λένε σὲἝλληνες ἐπισκέπτες: «Ὁ τόπος αὐτὸς εἶναι δικός σας». Hos geldiniz!

«Δεν θέλουμε να είμαστε πια μουσουλμάνοι. Θέλουμε να γίνουμε Χριστιανοί»!

Τούρκοι λένε σε Έλληνες επισκέπτες: «Ο τόπος αυτός είναι δικός σας».

Ο φανατισμός των Ισλαμιστών στην Τουρκία δεν επιτρέπει διαφοροποιήσεις ειδικά σε θέματα θρησκείας. Αυτό όμως που δεν επετεύχθη με «ζεϊμπέκικα και κουμπαριές» το πράττει η Ορθοδοξία αφού είναι έκδηλο σε πολλούς Τούρκους το Ορθόδοξο υπόβαθρο. Αν καί οι λιγοστοί Σελτζούκοι άλλαξαν τον εθνοθρησκευτικό χαρακτήρα εκατομμυρίων Ελλήνων (Μικρασίας, Θράκης, Πόντου κ.α.) που λόγω βίας ή συμφερόντων εξισλαμίσθηκαν ακόμα και επιφανειακά, σήμερα μία κρυμμένη Ορθόδοξη θρησκευτικότητα εκδηλώνεται από τους απογόνους τους. Οι κρυπτοχριστιανοί αποτελούν για το Πατριαρχείο ένα κρυφό ποίμνιο τραγικών θυμάτων μιας αυταρχικής διοίκησης αιώνων. Ζουν παντού. Κυρίως στον Πόντο που ίσως είναι 2 εκατομμύρια! Έρημοι ναοί λειτουργούν και ξαφνικά γεμίζουν κρυπτοχριστιανούς που κοινωνούν συνειδητά, νηστεύουν ακόμα και το λάδι όλα τα 5ήμερα της Μ. Τεσσαρακοστής. Γράφονται συνθήματα σε τοίχους από νέους με αναζητήσεις: «Δεν θέλουμε να είμαστε πια μουσουλμάνοι. Θέλουμε να γίνουμε Χριστιανοί»! Τούρκοι λένε σε Έλληνες επισκέπτες: «Ο τόπος αυτός είναι δικός σας». Hos geldiniz! Φύλακες μνημείων λένε σε Έλληνες να μην πληρώνουν εισιτήριο γιατί «αυτά είναι δικά σας». Δεν θεωρούν ευλογία απ’ τον Θεό το γεγονός ότι αδίκησαν τους Ρωμηούς κλέβοντας και διώκοντάς τους, πιστεύοντας ότι αυτός είναι ο λόγος που δεν βλέπουν προκοπή! Καταλαβαίνουν ότι ζουν σε μια χώρα που όλα είναι Ελληνικά! Ιστορία, μνημεία, πόλεις, πολιτισμός και το σημαντικότερο ότι η συντριπτική πλειοψηφία εξ’ αυτών γνωρίζει ότι στις φλέβες τους ρέει Ελληνικό αίμα!

Απίστευτο και όμως Ορθόδοξο.

Κυρίες και Κύριοι, η ιστορία, που θα διαβάσετε, είναι 100% αληθινή και εκτυλίχθηκε σε γυναικείο μοναστήρι της Κρήτης, στα Χανιά. Για λόγους προστασίας, δεν θα αναφερθούν κάποια ευαίσθητα στοιχεία.

κείμενο Γ.Θ : Μετά το πέρας της Κυριακάτικης Θείας Λειτουργίας, οι προσκυνητές περνώντας στο αρχονταρίκι της Μονής άκουσαν με ενδιαφέρον την ηγουμένη να τους ανακοινώνει:

«Σήμερα θα ακούσουμε την καταπληκτική ιστορία ενός πρώην μουσουλμάνου, που έγινε Χριστιανός. Όμως ας τα πει καλύτερα ο ίδιος. Γιώργο, θα μας μιλήσεις;», είπε η Γερόντισσα και το λόγο πήρε ο πρώην μουσουλμάνος.

«Ήμουν ηγετικό στέλεχος των Γκρίζων Λύκων και κατείχα τη θέση του (…). Πολλές φορές είχα συμμετάσχει σε επιθέσεις κατά του Πατριαρχείου και γενικά των Χριστιανών, καθότι ήμουν φανατικός κεμαλιστής, αλλά και μουσουλμάνος».

Σε αυτό το σημείο η Γερόντισσα τον διακόπτει και του λέει αστειευόμενη:

«Δηλαδή, Γιώργο, μας πετροβόλησες κι εσύ, όταν είχαμε έρθει στο Πατριαρχείο;»

«Όχι», απάντησε εκείνος και συμπλήρωσε: «Σε άλλες πόλεις όμως έχω συμμετάσχει και έχω κάνει και άλλα πολλά…»

Κάποιοι από τους προσκυνητές αλληλοκοιτάχτηκαν συνειδητοποιώντας σιγά σιγά, ότι μπροστά τους είχαν έναν από τους πρώην κορυφαίους Χριστιανομάχους και Ελληνομάχους της Πατρίδας μας.

«Είχα πάει μαζί με ομάδα μας, των γκρίζων λύκων, να προκαλέσουμε επεισόδια σε συγκέντρωση ορθοδόξων στην Κωνσταντινούπολη και συγκεκριμένα στο (…). Εκεί μερικοί δικοί μας και εγώ ανακατεμένοι στο πλήθος κοιτάζαμε τους Ρωμιούς έτοιμοι να τους επιτεθούμε, όταν αισθάνθηκα κάποιον ιερέα να μου τραβάει το χέρι και να με αποκαλεί Γιώργο.

«Δεν με λένε έτσι, δεν είμαι Γιώργος», του απάντησα αγριεμένα.

«Θα γίνεις Γιώργος!», μου απάντησε εκείνος. «Θα βαπτισθείς Χριστιανός!»

«Τι είναι αυτά, που λες;», του απάντησα με θυμό και τον απείλησα λέγοντας: «Γι’ αυτό, που είπες, θα σου κάνω μήνυση και θα φυλακιστείς!»

Ο ιερέας όμως χωρίς να φοβηθεί μου απάντησε, ότι θα γίνω Χριστιανός, όπως ήταν οι πρόγονοί μου και λέγοντας αυτό έφυγε.

Τά ξύλα τοῦ παπᾶ (Μία πραγματική διήγηση με κρυπτοχριστιανούς)

Πέμπτη τοῦ Πάσχα κι ὁ πάπα – Λευτέρης πρωΐ-πρωΐ φόρτωνε τό ζῷο του κι ἑτοιμαζόταν νά κατεβεῖ στήν Τραπεζούντα.

Τήν ἴδια ὥρα ἀκούστηκαν οἱ πρῶτοι χτύποι τῆς καμπάνας. Ὁ συνεφημέριός του ὁ πάπα – Γαβριήλ φαίνεται πῶς εἶχε ἀϋπνίες. Χθές ἦταν ἡ σειρά του νά λειτουργήσει. Μετά πῆρε τά βουνά καί τά λαγκάδια νά μαζέψει ξύλα. Καί σήμερα νάτον ξημερώματα, ἕτοιμος νά κάνει τόν πραματευτή. Κανονικά ὄφειλε νά πάει στήν ἐκκλησιά. Τέτοια μέρα, ἀκόμη Πασχαλιά, ποῦ ξανακούστηκε νά λείπει ἀπ’ τή Λειτουργία! Ἄς ὄψονται, ὅμως, τά τόσα στόματα ποῦ περιμένουν στό σπίτι. Κάποιος ἔπρεπε νά νοιαστεῖ γιά τό καθημερινό τους…Ὀκτώ του ἔδωσε ὁ Θεός κι ἄλλα τρία ὁ Ἀνάστασης ὁ κουμπάρος του: Τή γυναῖκα του, τήν πεθερά του, τήν «κυρά – ντουλάπα», καί τόν κουνιάδο του, ποῦ δέν φτουρᾶ σέ δουλειά…

 Ἔκανε τό σταυρό του καί ξεκίνησε. .. Εἶχε μπροστά του πολύ δρόμο. Ὑπολόγιζε πρίν τό μεσημέρι νά φτάσει στήν πόλη κι ἄν ὅλα πᾶν καλά, ἀργά τό βράδυ νά εἶναι πάλι πίσω. «Βαστᾶτε ποδαράκιά μου» ἀναστέναξε καθώς ἀναλογίστηκε τό δρόμο ποῦχε νά κάνει. Κατά πῶς τό εἶχε συνήθειο ἄρχισε τό ψάλσιμο, νά σπάει κι ἡ μονοτονία. Νά κάνει ὅμως καί τό κέφι του. Μέσα στήν ἐρημιά ποιός τόν ἀκούει; Μόνο ὁ Θεός. Ἀποφεύγει καί τά κοροϊδευτικά χαμόγελα τοῦ πάπα – Γαβριήλ ἤ τίς εἰρωνίες τοῦ Ἰορδάνη, τοῦ ψάλτη: «Ἐξαιρετικά τά λές παπά. Σάν μανάβης!» Τό ξέρει. Ἡ φωνή τοῦ ἀκούγεται ἄσχημα. Μά ὅτι λέει, τό ψέλνει μέ τήν καρδιά του κι αὐτό θέλει ὁ Θεός. Ὅπως τότε ποῦ ἦταν μικρός. Καί φλεγότανε ἀπ’ τό μεράκι τῶν ὕμνων…

Ἀκόμη κι ὁ δεσπότης τή μοναδική φορά ποῦ λειτούργησε μαζί του τοῦ εἶπε: «Σούς μπρέ. Δέν τό λέγεις καλά». Ἦταν ἕνα ὅριο ποῦ τοῦ ἔβαλε ὁ Θεός καί δέν μποροῦσε νά τό ξεπεράσει. Τί κι ἄν πάλαιψε; Τί κι ἄν προσευχήθηκε; Τί κι ἄν ἔκλαψε; Τό μόνο ποῦ κατόρθωσε εἶναι, ὅσα λέει, νά τά λέει μέσα ἀπ’ τήν καρδιά του. Κι αὐτό εἶναι ποῦ θέλει ὁ Θεός. Τήν καρδιά, ὄχι τό λαρύγγι! Ἡ παρηγοριά του γιά τή σιωπή ποῦ ἔχει ἐπιβάλλει στόν ἑαυτό του. Σιωπή γιά νά μήν ἐνοχλεῖ, ὅπως ἐνοχλοῦσε τότες ποῦ μικρός στεκόταν παράμερα στό ψαλτῆρι. Ὅπως ἐνοχλοῦσε ἀργότερα τούς φίλους του ποῦ προχώρησαν στήν ψαλτική κι ἄς πίστευε πῶς θά τόν θέλουν κοντά τους. Ὅπως ἐνοχλοῦσε τό φίλο του τόν Ἀποστόλη, ποῦ ἔγινε δεξιός ψάλτης στό διπλανό χωριό. Σταμάτησε, ἔτσι, νά ψέλνει μπροστά στόν κόσμο καί προτιμοῦσε τίς ἐρημιές. Μέ τά τροπάρια μετροῦσε τίς ἀποστάσεις. Ξεκίναγε μέ τόν ὄρθρο, ἔλεγε καί λίγα ἀπ’ τόν ἑσπερινό κι ἄν εἶχε κι ἄλλο δρόμο πρόσθετε καί μερικά σκόρπια τροπάρια. Αὐτό θά ἔκανε καί τώρα, μέρες τῆς Πασχαλιᾶς. «Μπρός, λοιπόν, παπά δῶσε του νά καταλάβει» μονολόγησε. Ἔκανε τό σταυρό του κι ἄρχισε: «Ἀναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν λαοί…». Ἀφοῦ ἔψαλε ὅλον τόν κανόνα, προχώρησε καί στούς αἴνους κι ἐκεῖ κατά τό δοξαστικό ἔμπαινε πιά στά πρῶτα σπίτια τῆς Τραπεζούντας.

Δειλὰ-δειλὰ ἐμφανίζονται οἱ κρυπτοχριστιανοὶ.

Πηγή:http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/

Γιὰ δεκαετίες ὁλόκληρες ἀπέκρυπταν ἀπὸ τὸ κράτος καὶ τοὺς γείτονές τους τὴν πραγματική τους ταυτότητα. Ζοῦσαν μία διπλὴ ζωή, προσπαθώντας νὰ ἔχουν τὴν ἔξωθεν «καλὴ μαρτυρία» τοῦ σωστοῦ μουσουλμάνου, τὴ στιγμὴ ποὺ μέσα στὸ σπίτι τους καὶ μεταξὺ τῶν πιὸ κοντινῶν τους φίλων καὶ συγγενῶν, ἀσκοῦσαν τὴ θρησκευτικὴ πίστη ποὺ φυλοῦσαν καλὰ στὴν καρδιά τους, τὸν χριστιανισμό. Οἱ κρυπτοχριστιανοί, ὅπως εἶναι εὐρύτερα γνωστοὶ ἐκεῖνοι ποὺ κυρίως λόγο φόβου δὲν ἀποκάλυπταν τὴν πραγματική τους καταγωγὴ καὶ ταυτότητα, ἀρχίζουν νὰ κάνουν δειλὰ δειλὰ τὴν ἐμφάνισή τους στὴν τουρκικὴ κοινωνία. Οἱ πρόσφατες ἐξελίξεις σὲ κοινωνικοπολιτικὸ ἐπίπεδο στὴ γειτονικὴ χώρα, ὅπως τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ δημοψηφίσματος γιὰ τὶς ριζικὲς μεταρρυθμίσεις στὸ σύνταγμα, φαίνεται πὼς ἄνοιξαν τὸν δρόμο γιὰ κάτι τέτοιο....