Ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ Μωυσής ο Αιθίοψ,
πού πρώτα ήταν αρχηγός μεγάλης
συμμορίας ληστών και μετά έγινε
μοναχός δοκιμότατος και ιερέας
και ένας από τους μεγάλους πατέρες,
στις αρχές της μοναχικής του ζωής πολεμήθηκε τόσο πολύ από το δαίμονα
της πορνείας, ώστε παρά λίγο να παραιτηθεί από το σκοπό του.
Αντιστάθηκε όμως στον εχθρό με αυστηρή νηστεία και ησυχία.
Με συμβουλή του μεγάλου Ισιδώρου της Σκήτης, κλείστηκε μέσα
στο κελί του, και για πολύν καιρό ούτε έβγαινε έξω ούτε έτρωγε τίποτε άλλο
, εκτός από μια λίτρα παξιμάδι. Επιπλέον δούλευε πολύ και έκανε πενήντα
ευχές την ημέρα.
Πολέμησε έπειτα (το δαίμονα) και με συνεχή αγρυπνία. Έξι χρόνια δεν
κοιμήθηκε καθόλου τη νύχτα. και μολονότι έλιωσε τελείως το σώμα του,
ή πύρωση της σάρκας και τα πειρασμικά όνειρα συνεχίζονταν όπως πριν.
Μετά άπ' αυτό υποβλήθηκε σε άλλη σκληραγωγία: Έβγαινε τις νύχτες, πήγαινε
στα κελιά των ηλικιωμένων αδελφών, πού δεν μπορούσαν να μεταφέρουν νερό
για τις ανάγκες τους, έπαιρνε τις στάμνες τους, χωρίς εκείνοι να παίρνουν είδηση,
και τις γέμιζε νερό γιατί ή πηγή ήταν πέντε σημεία (μίλια) μακριά από τα κελιά
μερικών.
Μια νύχτα λοιπόν, καθώς είχε σκύψει στο πηγάδι για να γεμίσει τη στάμνα κάποιου
μονάχου, ο δαίμονας τον χτύπησε από πίσω μ' ένα ρόπαλο και τον έριξε κάτω,
αφήνοντας τον (να κείτεται) στον τόπο εκείνο σαν νεκρός.
