Περί της υλικότητας των δαιμόνων.

 

 

Απόσπασμα από το Συναξάρι της Αγίας στον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη

Επειδή μερικοί φέρνουν αντίρρηση λέγοντας ότι τα πνεύματα και οι δαίμονες είναι αδύνατο να υποστούν κάποιο σωματικό πάθος, επειδή είναι άυλα και ασώματα, γι’ αυτό τον λόγο παραθέτω εδώ στα νέα ελληνικά όσα είναι γραμμένα στον εκτενή ελληνικό Βίο της Αγίας (Μαρίνας), τα οποία έχουν ως εξής:«Και δεν είναι καθόλου αξιοπερίεργο αν ένα πνεύμα (δηλαδή ο δαίμονας) υποτάσσεται και παθαίνει τα ίδια (ταπεινωτικά πράγματα) όπως ένας δούλος. Διότι είναι φυσικό η Αγία, έχοντας μεταβεί σε άυλη κατάσταση από την αγάπη της για το θείο και την απομάκρυνσή της από τα γήινα, να έχει λάβει τέτοιο δώρο από τον Θεό ώστε να έχει τόση δύναμη. Ο δε δαίμονας είναι φυσικό να υποφέρει όπως του αξίζει και να αισθάνεται τον πόνο, αφού κατρακύλησε στην ύλη και αγάπησε και πλημμύρισε από σωματική παχύτητα. Διότι όποιον τον κυριεύουν οι σωματικές ηδονές, τον κυριεύουν και τα σωματικά πάθη. Και είναι αδύνατο κάποιος να είναι πλασμένος ώστε να αισθάνεται το ένα από τα δύο αντίθετα (π.χ. τη χαρά) και το άλλο όχι. Όλοι φαίνεται να αντιμετωπίζουν τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο. Και δεν υπάρχει περίπτωση ο λόγος αυτός να διαψευστεί. Επομένως, και ο δαίμονας αυτός, επειδή έγινε υλικός, υποφέρει προτού προλάβει να διαπράξει κάποιο κακό. Και στο εξής αποφεύγει να πλησιάσει τον πιστό, έχοντας διδαχθεί στην πράξη πόση δύναμη έχουν περιβληθεί από τον Χριστό όσοι Τον ακολουθούν ειλικρινά. Και συνειδητοποιεί πόσο μεγάλη είναι η δική του αδυναμία, αφού σήκωσε κεφάλι ενάντια στον Δημιουργό του και έγινε αποστάτης».Επίσης, ο Γρηγόριος ο Σιναΐτης είπε για τους δαίμονες: «Επειδή κάποτε ήταν και αυτοί νοερά όντα, και έχασαν εκείνη την αϋλία και την λεπτότητά τους, ο καθένας τους απέκτησε μια υλική παχύτητα, υλικοποιούμενος ανάλογα με την έξη (τη συνήθεια) ή την ενέργεια, την οποία αφού την έπραξε την έκανε δική του φύση» (κεφάλαιο ρκγ’, στη Φιλοκαλία).

Τρελογιάννης

Η Ανάληψη του Κυρίου (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

 

Ὅταν τὰ χελιδόνια μένουν ἀπὸ τροφὴ καὶ τὸ κρύο πλησιάζει, ξεκινοῦν τὸ ταξίδι τους γιὰ τὰ θερμὰ κλίματα. Ἐκεῖ θὰ βροῦν πολὺ ἥλιο καὶ ἀρκετὴ τροφή. Ἕνα χελιδόνι πετᾶ μπροστά, δοκιμάζει τὸν ἀέρα καὶ δείχνει τὸ δρόμο. Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα χελιδόνια ἀκολουθοῦν τὴν πορεία του.

Ὅταν οἱ ψυχὲς μας μένουν ἀπὸ τροφὴ στὸν ὑλικὸ κόσμο κι ὅταν ἡ κρυάδα τοῦ θανάτου πλησιάζει, τότε τί καλὰ θὰ ἦταν νὰ ὑπῆρχε ἕνα χελιδόνι σὰν κι ἐκεῖνο, νὰ μᾶς ὁδηγήσει σὲ τόπο θερμό, ὅπου θὰ βρίσκαμε πολλὴ πνευματικὴ ζέστη καὶ τροφή! Ὑπάρχει ἄραγε τέτοιος τόπος; Καὶ μποροῦμε ἄραγε νὰ βροῦμε τέτοιο χελιδόνι;

Ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δὲν ὑπάρχει κανένας πού νὰ μπορεῖ νὰ δώσει ἀξιόπιστη ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα αὐτό. Μόνο ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει καὶ μάλιστα μὲ βεβαιότητα. Ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει τὸ κομμάτι ἐκεῖνο τοῦ παραδείσου πού νοσταλγεῖ ἡ ψυχή μας, τώρα πού ζεῖ στὸ παγωμένο σύθαμπο τῆς ἐπίγειας ὕπαρξής μας. Γνωρίζει ἐπίσης τὸ εὐλογημένο ἐκεῖνο χελιδόνι, τὸ πρῶτο πού πετάει πρὸς τὸν τόπο τῆς νοσταλγίας, τῆς ἐπαγγελίας, πού διαλύει τὸ σκοτάδι, διαπερνᾶ μὲ τὰ δυνατὰ φτερὰ του τὴ βαριὰ ἀτμόσφαιρα ἀνάμεσα σὲ γῆ καὶ οὐρανὸ κι ἀνοίγει τὸ δρόμο γιὰ τὸ σμῆνος πού ἀκολουθεῖ. Κι ἀκόμα ἡ στρατευόμενη Ἐκκλησία στὴ γῆ θὰ σοῦ πεῖ γι’ ἀμέτρητα σμήνη χελιδονιῶν πού ἀκολούθησαν τὸ πρῶτο Χελιδόνι καὶ πέταξαν μαζί Του στὸν εὐλογημένο τόπο, ὅπου ἀφθονοῦν ὅλα τ’ ἀγαθὰ, τὸν τόπο τῆς αἰώνιας ἄνοιξης.

Θὰ ἔχεις ἀντιληφθεῖ πώς μὲ τὸ σωστικὸ αὐτὸ χελιδόνι ἐννοῶ τὸν ἀναληφθέντα Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Ὁ ἴδιος δὲν εἶπε πώς εἶναι ἡ Ὁδός; Δὲν εἶπε ὁ ἴδιος στοὺς ἀποστόλους, «πορεύομαι ἑτοιμάσαι τόπον ὑμῖν· καὶ ἐὰν πορευθῶ καὶ ἑτοιμάσω ὑμῖν τόπον, πάλιν ἔρχομαι καὶ παραλήψομαι ὑμᾶς πρὸς ἐμαυτόν» (Ἰωάν. ιδ’ 2, 3); Καὶ πρὶν ἀπ’αὐτὸ δὲν τοὺς εἶχε πεῖ, «κἀγώ ἐὰν ὑψωθῶ ἐκ τῆς γῆς, πάντας ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτόν» (Ἰωάν. ιβ’ 32); Ὅλ’ αὐτὰ πού ὁ ἴδιος εἶχε πεῖ, ἄρχισαν νὰ ἐκπληρώνονται λίγες βδομάδες ἀργότερα καὶ συνεχίζουν νὰ ἐκπληρώνονται μέχρι σήμερα καὶ θὰ ἐκπληρώνονται ὡς τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου. Αὐτὸ σημαίνει πώς ὁ Χριστός, πού ἦταν ἡ ἀρχή τῆς πρώτης δημιουργίας τοῦ κόσμου, ἔγινε ἀρχή καὶ τῆς δεύτερης δημιουργίας ἢ ἡ εὐλογημένη ἀνακαίνιση τῆς παλιᾶς.

Ἡ ἁμαρτία ἔδεσε τὰ φτερὰ τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῶν ἀπογόνων του κι ἔτσι ἀπομακρύνθηκαν ὅλοι ἀπὸ τὸν Θεό, τοὺς τύφλωσε ὁ ἴδιος πηλὸς ἀπὸ τὸν ὁποῖο εἶχαν πλαστεῖ. Ὁ Χριστός, ὁ πρῶτος Ἀδὰμ καὶ πρῶτος Ἄνθρωπος, ὁ πρωτότοκος πάσης κτίσεως, ἦταν ὁ πρῶτος πού ἀναλήφθηκε μὲ πνευματικὰ φτερὰ στὸν οὐρανό, στὸ θρόνο τῆς αἰώνιας δόξας καὶ δύναμης. Βάδισε τὸ δρόμο πρὸς τὸν οὐρανὸ καὶ ἄνοιξε ὅλες τὶς πύλες του γιὰ τοὺς πιστοὺς πού ἔχουν ἀνοιγμένα τὰ πνευματικὰ φτερά τους, ὅπως ὁ ἀετὸς ἀνοίγει τὸ δρόμο γιὰ τὰ ἀϊτόπουλα, ὅπως τὸ χελιδόνι πού πετᾶ πρῶτο, ἐπικεφαλῆς, δείχνει στὸ σμῆνος τὸ δρόμο κι ἐκμηδενίζει τὴν ἀντίσταση τοῦ ἀέρα.

«Τὶς δώσῃ μοι πτέρυγας ὡσεὶ περιστερᾶς καὶ πετασθήσομαι και καταπαύσω;» (Ψαλμ. νδ’ 7), ἀναφωνεῖ θλιμμένος ὁ Ψαλμωδὸς πρὶν ἀπὸ τὴν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ. Γιατί; Ἐξηγεῖ ὁ ἴδιος: «ἡ καρδιά μου ἐταράχθη ἐν ἐμοί, καὶ δειλία θανάτου ἐπέπεσεν ἐπ’ ἐμέ· φόβος καὶ τρόμος ἦλθεν ἐπ’ ἐμέ, καὶ ἐκάλυψέ με σκότος» (Ψαλμ. νδ’ 5, 6). Τέτοια τρομερὴ αἴσθηση νεκρικῆς ὑπαρξιακῆς ἀγωνίας πρέπει νὰ ἐπικρατοῦσε στὶς ἐρημιὲς αὐτῆς τῆς ζωῆς, σὰν ἐφιάλτης σκοτεινὸς πού βάραινε ὅλο τὸ λογικὸ καὶ δίκαιο κόσμο πρὶν ἀπὸ τὴν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ.

Ποιός εἶναι ὁ σημερινός προσανατολισμός τοῦ Γένους;

 

 

π. Θεόδωρος Ζήσης, ὁμότιμος καθηγητής Πατρολογίας Α.Π.Θ.

… Κοντά στόν ὑγιῆ Χριστιανισμό, πού στηριζόταν στή μαρτυρία καί στήν ἐμπειρία τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων, ἐμφανίστηκε καί ἕνας «οὐμανιστικός» Χριστιανισμός, πού μέ βάση τήν φιλοσοφία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων σοφῶν, τοῦ Ἀριστοτέλους καί τοῦ Πλάτωνος κυρίως, μέ πολλή δέ ἐμπιστοσύνη στόν ἀνθρώπινο νοῦ, στόν ἀνθρώπινο λόγο, προσπάθησε νά μεταβάλλει τόν Χριστιανισμό ἀπό ζωή καί ἐμπειρία, θέαση καί ὅραση, σέ φιλοσοφικοθεολογικό σύστημα.
Εἶναι ὁ οὐμανισμός τῆς τότε ἐποχῆς, «ὁ ἑλληνίζων Χριστιανισμός», ὅπως τόν χαρακτηρίζουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό τόν ὁποῖον ἀπέρρευσαν κατά τήν ἐκτἰμησή τους ὅλες οἱ αἱρέσεις.

… Ὑπάρχουν λοιπόν δύο εἴδη Ἑλληνσμοῦ· ὁ αἱρετικός, ὁ κοσμικός Ἑλληνισμός, πού ἀντί νά μεταπλασθεῖ θέλησε νά μεταπλάσει τόν Χριστιανισμό, καί ὁ ὀρθόδοξος, ὁ ὑγιής Ἑλληνισμός, ὁ ὁποῖος ἀφομοιώθηκε μέσα στήν Ὀρθοδοξία ἁρμονικά καί ἰσορροπημένα. Ἡ διάκριση αὐτή ἔχει μεγάλη σημασία γιά τούς σημερινούς προσανατολισμούς τοῦ Γένους.

Ὁ σημερινός δυτικός πολιτισμός, ὅπως τόν ἐκφράζει ἡ Εὐρώπη, δέν ἔχει σχέση μέ τήν ὀρθοδοξία. Οἰκοδομήθηκε πάνω στόν κοσμικό Ἑλληνισμό.
Ὁ κοσμικός Ἑλληνισμός προσπάθησε νά μετατοπίσει τόν Χριστιανισμό ἀπό τήν ἐμπειρἰα, τήν πράξη, τή θέα τοῦ Θεοῦ, στό λόγο, στή διανόηση, στή φιλοσοφία.

… Ἀντέδρασε ὅμως ἀποτελεσματικά σ’ αὐτὀ ἡ Ἐκκλησία καί ἀπό τήν ἀντίδρασή της αὐτή προεκλήθησαν οἱ μεγάλες σύνοδοι, ἀνεδείχθησαν οἱ μεγάλοι Πατέρες καί διδἀσκαλοι, διετυπώθησαν τά σύμβολα καί τά δόγματα.

Οἱ ἀγῶνες ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν, πού διεξήγαγαν μέ ἐπιτυχία οἱ μεγάλες πατερικές μορφές, δέν ἦσαν ἁπλές φιλολογικές διαμάχες γιά τήν ἔννοια αὐτοῦ ἤ ἐκείνου τοῦ ὅρου, γιά τό νόημα αὐτοῦ ἤ ἐκείνου τοῦ χωρίου τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἐπεδίωκαν νά ἀφήσουν ἀνοικτούς τούς οὐρανούς πού τούς ἐκλειναν οἱ αἱρετικοί μέ τήν παρεμβολή τῶν ἀνθρωπίνων συστημάτων τους, νά διασφαλίσουν στόν ἄνθρωπο τήν δυνατότητα νά ὑπερβεῖ τήν φύση του καί τήν κοσμική του ὀντότητα, νά μετάσχει τῆς θείας φύσεως, νά θεωθεῖ.

---

Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ- ΠΤΥΧΕΣ ΤΟΥ
ΕΡΓΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ, σελ. 17, τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου
Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ. -Ἐκδόσεις «Τό
Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2019.

Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς
Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Τρελογιάννης

ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΜΟΥ ΤΙΜΩ

  

Την τέχνη μου την προσέχω και την τιμώ όσο μπορώ κι όσο με επιτρέπουν οι συνθήκες του βίου καθώς και οι θυελλώδεις της καρδίας διακυμάνσεις.

Αγαπώ να καταπιάνομαι με πράγματα παρακατιανά και συχνά ασήμαντα στα οποία δεν κοιτάζουν οι πλείστοι των δημιουργών και όλοι σχεδόν οι φιλόδοξοι άνθρωποι. Να λ.χ. τώρα μελετώ τα ποιήματα του μεγάλου Αλεξανδρινού, του Κωνσταντίνου Καβάφη και μετριέμαι με αυτά και προσπαθώ φιλοτίμως να συνδιαλεγώ με αυτά με τη δικιά μου ζωγραφική γλώσσα που τη μορφώνω όμως όσον μπορώ για να πλησιάσει και να ταιριάξει με το ύφος του ποιητή. Διότι, πιστέψτε με, το ύφος είναι σπουδαίο πράγμα ίσως το σημαντικότερο όλων των περιουσιακών στοιχείων, καθόσον την ουσία δεν δυνάμεθα όλοι ή μάλλον κανείς να φτάσει.

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα ποιήματά του και σταματώ σε ορισμένα εξ αυτών που δεν έχουν πολύ αγαπηθεί και δεν έχουν με αυτά φιλόλογοι και καλλιτέχναι καταπιαστεί να τα επαινέσουν θριαμβολογώντας πως ηύραν, λέει, σε αυτά βαθέα και συγκλονιστικά νοήματα.

Στάθηκα σήμερα το θαμπό αυτό απόγευμα που χιών ελαφρά επισκεύτηκε την πολύβουη πόλη της Νέας Υόρκης, σε ποίημα που επιγράφεται " Βυζαντινός Άρχων, εξόριστος, στιχουργών"῎ καθότι με γοήτεψε η ακροτελεύτεια φράσις του:" Aυτή η ορθότης, πιθανόν, είν’ η αιτία της μομφής."

Με συνεπήρε άνευ ελλόγου αιτίας και σπαταλώ ώρες τώρα πολλές να εύρω τρόπους κατάλληλους να αποδώσω αυτήν την λεπτήν ειρωνία, αυτήν την υπέροχη του Αλεξανδρινού ποιητή φράση με την οποία περιγράφει αυτό που σε όλους συμβαίνει· την εθελούσια τύφλωση εμπρός στα πραγματικά γεγονότα της ζωής και την απόδοση ευθυνών σε όλους του υπολοίπους πλήν ημών των ιδίων.

Και σπαταλώ ώρες να εύρω τις σχέσεις των τεμνομένων γραμμών και τον καλύτερο διάλογο των σκοτεινών με τα φωτεινά στοιχεία. Και με απασχολεί επί μακρόν πού ακριβώς θα βάλω τους παπύρους και πόσους θα βάλω παπύρους και πάλι έχω αμφιβολίες και ταλανίζομαι πολλά. Και ταλανίζομαι πολλά λες και έχει σημασία όλο το έργο αυτό, λες και κάποιος ποτέ θα νοιαστεί γιαυτό και όλα όσα άλλα κάνω στις ατέλειωτες αυτές ώρες που αποζητώ ολίγη παρηγορία στην ωραιότητα και στους διαλόγους τους μυστικούς με άλλους προγενεστέρους που θήτευσαν στην εξαίσια και μυστική, ερωτική τέχνη, την τέχνη της απουσίας του νοήματος.

Την τέχνη μου την τιμώ πολλά και με ενδιαφέρει πολλά να την κάμνω αξιοπρεπώς αλλά ξεύρω καλά πως σημαντική δεν είναι για κανένα. Μια γλυκειά παρηγορία είναι για μένα τον ίδιο, ίσως γιά άκομη ολίγους τρυφερούς, μια γλυκειά ανάσα είναι αφού είναι πράγμα καλό ο άνθρωπος να ξεγελιέται περιστασιακά και να καταφεύγει στις αγκάλες της αναίτιας, μη εξουσιαστικής ομορφιάς.

 Γιώργος Κόρδης

 

Η φωτογραφια:" Βυζαντινός Άρχων, εξόριστος, στιχουργών". Ακρυλικά μελάνια σε Αλεξανδρινό πάπυρο, 32χ40 εκ. 2022

Βυζαντινός Άρχων, εξόριστος, στιχουργών

Οι ελαφροί ας με λέγουν ελαφρόν.Στα σοβαρά πράγματα ήμουν πάντοτεεπιμελέστατος. Και θα επιμείνω,ότι κανείς καλύτερά μου δεν γνωρίζει5Πατέρας ή Γραφάς, ή τους Κανόνας των Συνόδων.Εις κάθε αμφιβολίαν του ο Βοτανειάτης,εις κάθε δυσκολίαν στα εκκλησιαστικά,εμένα συμβουλεύονταν, εμένα πρώτον.Αλλά εξόριστος εδώ (να όψεται η κακεντρεχής10Ειρήνη Δούκαινα), και δεινώς ανιών,ουδόλως άτοπον είναι να διασκεδάζωεξάστιχα κι οκτάστιχα ποιών —να διασκεδάζω με μυθολογήματαΕρμού, και Απόλλωνος, και Διονύσου,15ή ηρώων της Θεσσαλίας και της Πελοποννήσου·και να συνθέτω ιάμβους ορθοτάτους,όπως — θα μ’ επιτρέψετε να πω — οι λόγιοιτης Κωνσταντινουπόλεως δεν ξέρουν να συνθέσουν.Αυτή η ορθότης, πιθανόν, είν’ η αιτία της μομφής. [1921, 1921*]

Αγιασμένες πνοές της Ρωμιοσύνης…

 

 

Στίχοι
Τὸν σὴν ἀπαγγείλαντα σάρκωσιν Νόα,
Τιμῇ πρεπούσῃ πᾶσα σὰρξ τιμᾷ, Λόγε.
Εἰκάδι ἀμφ᾿ ὕμνους Γαβριὴλ κτίσιν ἕκτῃ ἐγείρει

 
Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον, και του απ’ αιώνος Μυστηρίου η φανέρωσις. Ο Υιός του Θεού Υιός της Παρθένου γίνεται, και Γαβριήλ την χάριν ευαγγελίζεται. Διό και ημείς συν αυτώ τη Θεοτόκω βοήσωμεν˙ Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου.

Μετά την μπόρα την δαιμονική θά ‘ρθει η λιακάδα η Θεϊκή.

Αιωνία η ευγνωμοσύνη μας στους Αγωνιστές του 1821

Αγιασμένες πνοές της Ρωμιοσύνης…
Το ηρωικότερο επεισόδιο του Αγώνα, από την Έξοδο του Μεσολογγίου

«Ήταν πρωί, Σάββατο του Λαζάρου, 10 Απριλίου του 1826, όταν συγκροτήθηκε το νεκροδόξαστο εκείνο συμβούλιο αποφάσεως. Ήταν ένα συμβούλιο θανάτου. Οι καπεταναίοι είχαν αναλάβει να διερευνήσουν, με ανιχνευτές την ύπαρξη μυστικού δρόμου-διόδων για ακίνδυνο πέρασμα των Ελεύθερων Πολιορκημένων στην ελευθερία. Κανένας όμως δεν έφερε ελπιδοφόρα πληροφορία. Οι λόγχες και οι στενωποί φυλάγονταν άγρυπνα από τους πολιορκητές σε βάθος χώρου και τόπου. Γενική ήταν η κατήφεια και η σιωπηλή θλίψη. Την σιωπή της στιγμής έσπασε η βροντώδης και σταθερή έκρηξη του τρανοδύναμου αρχηγού της Φρουράς, του Θανάση Ραζη-Κότσικα.
– Υπάρχει δρόμος ωρέ!
– Ποιος είναι, στρατηγέ, και δεν τον λες τόση ώρα; Διαμαρτυρήθηκαν όλοι οι παριστάμενοι.
– Είναι ο δρόμος του Θεού, φωνάζει».,
από το βιβλίο του Ν. Βούλγαρη Το Μεσολόγγι των Ιδεών, ερμηνεία της απόφασης της Εξόδου)

***

 

Η θυσία του αγίου Πατριάρχη μας Γρηγορίου

«Επειδή η οδός ήτο ανωφερής και ο γέρων Πατριάρχης, συντετριμμένος ών εκ των ταλαιπωριών, δεν ηδύνατο να βαδίση, υπεβαστάχθη υπό δύο τούρκων στρατιωτών και ούτω διήλθε διά μέσου του κατακλύσαντος τον περί το Πατριαρχείον χώρον και την αυλήν αυτού τουρκικού και ιουδαϊκού όχλου μέχρι της πύλης του Πατριαρχείου ». Εκεί ο δήμιος « βοηθούμενος από πολυαρίθμων Ιουδαίων » ετοίμασε την αγχόνην.
Εν τω μεταξύ: « Ο Πατριάρχης ίστατο κατά την τραγικήν εκείνην σκηνήν, σιωπηλώς προσευχόμενος και έχων κεκλιμένην την κεφαλήν επί του δεξιού ώμου. Ατάραχος και μετά χριστιανικής γαλήνης υφίστατο το ηθικόν εκείνο μαρτύριον ».
Τελικά ένας « ρωμαλέος αχθοφόρος » …ύψωσεν αυτόν επί των ώμων προς τον επί της κλίμακος ιστάμενον δήμιον, όστις περιβολών τον τράχηλον αυτού διά του βρόχου, αφήκεν αυτόν μετέωρον, εν μέσω των αλλαλαγμών μέν των τούρκων και Ιουδαίων…
Oι τούρκοι και ιουδαίοι έρριπτον λίθους επί το αίωρούμενον εκ της αγχόνης λείψανον αυτού, βλασφημούντες και λοιδορούντες…»
« Το λείψανον του Γρηγορίου έμεινε κρεμάμενον επί τρεις ημέρας, μάτην δέ προσεπάθησεν ο Πατριάρχης Ευγένιος να εξαγόραση αυτό και θάψη.
Tη 13η Απριλίου εικοσαμελής επιτροπεία Εβραίων δι” 800 γροσίων ηγόρασε το λείψανον παρά του δημίου, όστις παρέδωκεν αυτό εις την διάθεσιν του απανταχόθεν της Κων/πόλεως συρρεύσαντος εβραϊκού όχλου.
Ούτος δέ προσδέσας το απογυμνωθέν μέν αλλά φέρον τον βρόχον λείψανον του ιερομάρτυρος από των ποδών, μετά κραυγών χαράς καί αρών κατά της χριστιανικής θρησκείας έσυρεν αυτό ανά τας οδούς…
Ούτω φρικωδώς λίαν έβλεπε τις τα σώματα του τε Πατριάρχου και των λοιπών μαρτύρων, μολυνόμενα διά χειρών βέβηλων, συρρόμενα εντός του πηλού των ρυάκων και χρησιμεύοντα ως παίγνιον του αγρίου μίσους των απογόνων του θεοκτόνου λαού…» .
«Συναξαριστή Νεομαρτύρων», εκδ. «Ορθοδόξου Κυψέλης» Θεσ/νίκη 1984, σελ. 439 – 442.,763

Κατά την πολιορκία της Τριπόλεως από τους Ελληνες, οι εβραίοι μετήλθαν τα γνωστά εβραϊκά τεχνάσματα για να σωθούν:
«Οι Εβραίοι, μιά νύχτα, μπόρεσαν να βγάλουν μερικούς δικούς τους έξω από το κάστρο. Γλίστρησαν ως την καλύβα του Υψηλάντη και του πρότειναν να τους αφήσει να βγουν, να τους εγγυηθεί ασφάλεια ζωής και περιουσίας κι αυτοί θάδιναν ένα μεγάλο ποσό στους πολιορκητές.
Μά ποιος μπορούσε ν” ακούσει τέτοιες προτάσεις.
Ούτ” ένα παλικάρι δεν ήταν στο στρατόπεδο που να μήν ξαίρει τον άθλιο ρόλο πούχαν παίξει στην τραγωδία της κρεμάλας του πατριάρχη, το μίσος και το φανατισμό πούχαν δείξει βρίζοντας το λείψανο τον, σέρνοντάς το στους δρόμους, οι Εβραίοι της Πόλης.
Τους έδιωξαν μ” άγριες φοβέρες ».φοβέρες ».
Σπύρος Μελάς «Ο Γέρος του Μοριά» έκδ. «Μπίρης» Αθ. 1975, σελ. 290

Κρυφὸ Σχολειό, Λιαμής Ἠλίας

 

Το Κρυφὸ Σχολειό, ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 1990, δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἕνα ἱστορικὸ στοιχεῖο. Ἔχει ἀναχθεῖ σὲ σύμβολο σύγκρουσης τῶν κλασικῶν ἱστορικῶν τῆς Ἐπανάστασης μὲ τοὺς σύγχρονους ἀποδομητὲς τῆς ἱστορίας τῆς ὕστερης μεταπολίτευσης[1]. Πρὶν ἀπὸ τὸ διάστημα αὐτό, οἱ ἀμφισβητίες εἶναι ἐλάχιστοι[2]. Ἀπὸ τὴν τελευταία δεκαετία, ὅμως, τοῦ 20οῦ αἰῶνα, τὸ Κρυφὸ Σχολειὸ θὰ ἀναχθεῖ, μὲ πρωτεργάτη τὸν Ἄλκη Ἀγγέλου[3] σὲ κομβικὸ στοιχεῖο τῆς μεγάλης ἰδεολογικῆς ἀντιπαράθεσης Ἐκκλησίας καὶ «ἐκσυγχρονισμοῦ», ποὺ θὰ κορυφωθεῖ τὰ ἀμέσως ἑπόμενα χρόνια, μὲ ἀφορμὴ τὸ ζήτημα τῆς ἀναγραφῆς τοῦ θρησκεύματος στὶς ταυτότητες τῶν πολιτῶν. Τὸ βασικὸ στοιχεῖα περὶ μὴ ὕπαρξης Κρυφοῦ Σχολειοῦ εἶναι τὰ προνόμια, ποὺ δόθηκαν ἀπὸ τὸν Σουλτάνο Μεχμὲτ τὸν Β΄ στὸν Γεννάδιο Σχολάριο  γιὰ τὴν Ἐκκλησία, κάτι, ποὺ κατὰ τὴ γνώμη τῶν «ἐκσυγχρονιστῶν», εἶχε ὡς αὐτονόητη συνέπεια τὴν ἐλεύθερη ὕπαρξη σχολείων. Ἐπιπροσθέτως, οἱ ἴδιοι ἐπισημαίνουν, πὼς δὲν ὑπάρχουν ἐπίσημα κείμενα, ποὺ νὰ ἀπαγορεύουν ἢ νὰ κλείνουν ἑλληνικὰ σχολεῖα.

Ἱστορικὰ ἐπιχειρήματα γιὰ τὴν ὕπαρξη κρυφῶν σχολειῶν.

Εἶναι, ὅμως, πολλὰ τὰ ἐπιχειρήματα γιὰ τὸ ἀβάσιμο αὐτῶν τῶν ἀπόψεων:

Κατ’ ἀρχάς, εἶναι βέβαιον, πὼς οἱ Τοῦρκοι κατακτητὲς εἶχαν ἐντοπίσει πὼς δυὸ ἤτανε οἱ βασικοὶ τόποι ἐνίσχυσης τῆς ἐθνικῆς συνείδησης καὶ, κατὰ συνέπεια, τόποι ἐκκόλαψης ἐξεγέρσεων: οἱ ἐκκλησίες καὶ τὰ σχολεῖα.

Στὶς πόλεις σπανιότατα ἐπιτρεπόταν ἡ ἀνέγερση ναοῦ καὶ ὅσοι ναοὶ βρίσκονταν κοντὰ σὲ μουσουλμανικοὺς χώρους κατεδαφίζονταν. Γνωρίζουμε, ἐπίσης, πὼς ἀποτελοῦσε ἐπίσημη πρακτικὴ τῶν διαδόχων τοῦ Μωάμεθ ἡ μετατροπὴ χριστιανικῶν ναῶν σὲ τζαμιά καὶ μόνο τρεῖς ἀπὸ τοὺς ναοὺς τῆς πάλαι ποτὲ Βασιλεύουσας διατηρήθηκαν. Τοὺς περίλαμπρους ναοὺς ἀντικατέστησαν πρόχειρες ξύλινες κατασκευές, οἱ ὁποῖες, ἐπίσης συχνά, κατεδαφίζονται ἐν μιᾷ νυκτί, ἰδιαίτερα ἂν ἔβρισκαν μέσα τὸ ὁτιδήποτε καινούργιο ποὺ συνέβαλε στὴ συντήρησή τους[4].

Ὅσο γιὰ τὰ σχολεῖα, ἂν καὶ οἱ Τοῦρκοι ἀνέχονταν, κατὰ κάποια ἔννοια, τὶς ἐκπαιδευτικὲς πρακτικὲς τῶν ραγιάδων, ὡστόσο συνεχῶς «τὶς εἶχαν στὸ στόχαστρο». Για νὰ ἱδρυθεῖ ἕνα σχολεῖο, ἀπαραίτητη διαδικασία ἦταν ἡ δωροδοκία. Ἀλλὰ καὶ ὅταν ἱδρυόταν, πάνω σὲ αὐτὸ ξεσποῦσε τὸ τουρκικὸ μένος, ὅταν ὑπῆρχαν πολιτικὲς ταραχές.

Κατὰ δεύτερον, ἡ διατήρηση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ἦταν, ἐπίσης, κάτι ποὺ ἐνοχλοῦσε ὑπερβολικὰ τοὺς Τούρκους μὲ συχνὰ περιστατικὰ ἀκραίων μέτρων:

Ὁ Πηγᾶς (1549-1601), πατριάρχης Ἀλεξανδρείας μετὰ τὸ 1590 καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους πνευματικοὺς ἡγέτες τοῦ Γένους κατὰ τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας, σὲ ἐπιστολὴ του πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους τῆς Πολωνίας τὸ 1598, ἀναφέρεται στὴν καταδίωξη καὶ τὴν ἀπαγόρευση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, καθὼς καὶ τὴν πυρπόληση βιβλίων ἑλληνικῶν κατὰ τὴ διάρκεια τῆς πατριαρχίας τοῦ προκατόχου τοῦ Σιλβέστρου (1565-1590). Ἀναφέρει μάλιστα, πὼς «καθὰ μοὶ Ἰωακεὶμ τὶς γέρων διηγεῖτο, τριάκοντα χιλιάδες γλωσσῶν ἐν τῇ Αἰγύπτῳ ἀπετμήθησαν ἡμέρα μία, διὰ τὸ μόνον ἑλληνιστὶ λαλῆσαι»[5].

Δὲν ὑπάρχει οὔτε μία ἀπόφαση ἱδρύσεως ἑλληνικοῦ κοσμικοῦ ἐκπαιδευτηρίου στὴν ὀθωμανικὴ ἐπικράτεια κατὰ τὴν Τουρκοκρατία, γεγονὸς πού μᾶς καθιστᾶ βεβαίους γιὰ τὴν ἐπίσημη, ἂν καὶ ὄχι πάντα ἐμφανῆ, πολιτικὴ τῶν Τούρκων ἀπέναντι στὴν ἀπρόσκοπτη μόρφωση τῶν Ἑλλήνων. Ἄλλωστε, τὸ ἐνδεχόμενο αὐτὸ εἶναι τὸ μόνο συμβατὸ μὲ τὸν συστηματικὸ ἐξισλαμισμὸ χριστιανικῶν πληθυσμῶν, τὸν ὁποῖον μόνον  ἡ ἐκκλησιὰ καὶ τὸ σχολειὸ μποροῦσαν νὰ δυσχεράνουν.

Συνεπῶς, εἶναι φανερὸ πώς Κρυφὰ Σχολειά, ἠμιπαράνομα καὶ ἠμιμόνιμα, ὄχι μόνο ὑπῆρξαν ἀλλὰ δὲν θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ μὴν ὑπάρχουν. Και ἂν δὲν ὑπάρχουν μαρτυρίες, εἶναι ἀκριβῶς διότι τέτοιες δραστηριότητες καλύπτονταν ἀπὸ ἕνα πέπλο μυστικότητας γιὰ τὶς αὐτονόητες συνέπειες.

Δὲν εἶναι τυχαῖο, πὼς τὰ περισσότερα Κρυφὰ Σχολειά, ἀπὸ ὑπαινιγμοὺς ἢ ἀπὸ τὴν παράδοση, τὰ βρίσκουμε ἐντοπισμένα κοντὰ στὰ μοναστήρια, ὅπου ἀποτελοῦσαν τὰ πιὸ ἀπομακρυσμένα κέντρα ἀπὸ τὸ «μάτι» τοῦ κατακτητῆ. Ἀλλὰ καὶ ὅταν ὁ Διαφωτισμὸς τῆς Εὐρώπης ἔφερε σιγὰ σιγὰ μία ἀλλαγὴ στὰ πράγματα τῆς τουρκοκρατούμενης Ἑλλάδας, ἡ ἐπίσημη ἔναρξη ἑλληνικοῦ σχολείου χρειαζόταν σουλτανικὸ φιρμάνι, ἀκριβῶς γιὰ νὰ καμφθοῦν οἱ ἀντιδράσεις τῶν Ὀθωμανῶν τοῦ τόπου ἐκείνου, ποὺ διαρκῶς τὰ ἀπειλοῦσαν[6].

Ἐπίσημη μαρτυρία γιὰ Κρυφὸ Σχολειό μᾶς δίνει ὁ Στέφανος Κανέλλος (1792-1823), διαφωτιστὴς καὶ ὀπαδὸς τῶν ἀπόψεων τοῦ Κοραῆ, ἀπὸ τοὺς βασικοὺς συνεργάτες τοῦ «Λόγιου Ἑρμῆ»[7]. Οἱ ἐπιστολὲς ποὺ ἔστειλε πρὸς τὸν φιλέλληνα Κὰρλ Ἴκεν ἐκδόθηκαν μὲ τὸν τίτλο Leukothea. Ἐκεῖ ἀναφέρεται σαφῶς, πὼς οἱ  Τοῦρκοι «ἐμπόδιζαν τὰ σχολεῖα αὐστηρότερα καὶ ἀπὸ τὰς ἐκκλησίας. Τοῦτο καὶ ἄλλαι συγχρόνως αἰτίαι ἐβίαζαν τοὺς Γραικούς…νὰ συστένουν κοινὰ σχολεῖα κρυφίως»[8]. Ἡ μαρτυρία του ἔχει ἰδιαίτερη σημασία, καθότι συγκαταλέγεται μεταξὺ τῶν ριζοσπαστῶν διαφωτιστῶν, διατυπώνοντας συχνὰ μομφὲς κατὰ τοῦ Κλήρου γιὰ τὴν στάση του ἀπέναντι στὸν Διαφωτισμό[9]. Πρόκειται γιὰ πρόσωπο ἀξιόπιστο, ἀκριβῶς διότι δὲν συγκαταλέγεται μεταξὺ τῶν «παραδοσιακῶν» ἀλλὰ μεταξὺ τῶν διαφωτιστῶν, ποὺ διατύπωσαν κρίσεις ὑποτιμητικὲς γιὰ τὴν Ἐκκλησία ὡς πρὸς τὴ στάση της ἀπέναντι στὸ Διαφωτισμό.

Συμπερασματικά, τὸ Κρυφὸ Σχολειὸ ἀποτελεῖ, ὄχι μόνον ἱστορικὸ γεγονός ἀλλὰ καὶ σύμβολο γιὰ τὶς δυσκολίες καὶ τὶς διώξεις ποὺ ἀντιμετώπιζε ἡ παιδεία στὴν τουρκοκρατούμενη Ἑλλάδα, καὶ ὡς τέτοιο τὴν ἐξέλαβε ὁ ἑλληνικὸς λαός. Ἡ μόδα τῶν τελευταίων δεκαετιῶν, νὰ ἐξυψώνεται ἡ ἀνεκτικότητα τῶν Τούρκων στὸ ὄνομα μιᾶς  -Κύριος οἶδε τί εἴδους – προσέγγισης μὲ τοὺς ἐξ ἀνατολῶν γείτονες, εἶχε σὰν ἄμεση συνέπεια τὴν ὑποβάθμιση τῶν δεινῶν τῶν Ἑλλήνων καὶ κατὰ συνέπεια  τοῦ ρόλου τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία εἶχε ἐπωμιστεῖ αὐτὴ τὴ διαδικασία. Εἶναι καλὸ νὰ γνωρίζουμε, πὼς ἡ ἀμφισβήτηση τοῦ Κρυφοῦ Σχολειοῦ δὲν ἀποτελεῖ μεμονωμένο σύμπτωμα ἀλλὰ ἕνα δεῖγμα μίας γενικότερης ἰδεολογικῆς ἀγκύλωσης ὡς πρὸς τὴν ἱστορικὴ καταγραφή.

Παραπομπές:

[1] Βλ. Γιώργου Καραμπελιᾶ, «Τὸ Κρυφὸ Σχολειό, οἱ Ἕλληνες διαφωτιστὲς τοῦ 19ου αἰῶνα καὶ ἡ ἀποδομητικὴ ἱστοριογραφία τῆς ὕστερης μεταπολίτευσης»  στὸ Ἑλληνικὸς καὶ Εὐρωπαϊκὸς Διαφωτισμός, Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πρακτικὰ Δ΄ Συνεδρίου, ἔκδ. Ἀρχονταρίκι, 119-143.

[2] Βλ. Γιάννης Βλαχογιάννης, «Τὸ Κρυφὸ Σχολειό», Νέα Ἐστία τ. 436 (15 Αὐγούστου 19450, 679.

[3] Ἄλκη Ἀγγέλου, Τὸ Κρυφὸ Σχολειό. Χρονικὸ ἑνὸς μύθου, ἔκδ. Ἑστία, Ἀθήνα 1997.

[4] «Οἱ ὀθωμανοὶ ἠρεύνων τὰς ἐκκλησίας ἐπιμελῶς, καὶ ἂν εὕρισκον ἔστω καὶ ἧλον ἕνα ἢ κέραμον, κατεδίωκον τοὺς χριστιανοὺς ἢ διέτασσον τὴν κατεδάφισιν». Ἀ. Διομήδη-Κυριακοῦ, Δοκίμιον Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, Ἀθήνα 1872, 272.

[5] Α. Κομνηνοῦ-Ὑψηλάντη, Τὰ μετὰ τὴν Ἅλωσιν, Κων/πολις 1870, 117.

[6] Σὲ ἐπιστολὴ τοῦ Κωνσταντᾶ, ἀπὸ τὸ ἀρχεῖο τῆς Βιβλιοθήκης Μηλεῶν, ποὺ εἶναι δημοσιευμένη καὶ σχολιασμένη στὸ Ἄπ. Διαμαντή, «Τὰ φῶτα καὶ ἡ φθοροποιὸς τῶν Ἑλλήνων ἀποστασία», στὸ Τά Ἱστορικὰ 48 (2008), 33-54.

[7] Μὲ τὸν τίτλο Ἐρμής ὁ Λόγιος ἤ Λόγιος Ἐρμής ἦταν γνωστὸ τὸ δεκαπενθήμερο φιλολογικὸ περιοδικὸ στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα, ποὺ ἐκδιδόταν ἀπὸ τὸ 1811 ἕως τὸ 1821 στὴν ἑλληνικὴ παροικία τῆς Βιέννης, φέρνοντας κοντά τους Ἕλληνες λογίους τῆς διασπορᾶς. Ἐμπνευστὴς τοῦ περιοδικοῦ ἦταν ὀ Αδαμάντιος Κοραής καὶ πρῶτος διευθυντὴς τοῦ περιοδικοῦ ὀ Ἄνθιμος Γαζῆς. Θεωρεῖται ὡς τὸ σημαντικότερο περιοδικὸ τῆς περιόδου πρὶν τὴν ἔναρξη τῆς ἑλληνικῆς ἐπανάστασης

[8] Carl Iken, Leukothea, τ. 1, λειψία 1825, 7,14.

[9] Βλ. σχετικά, ἀρχιμ. Α. Δημητρακοπούλου, Ἐπανορθώσεις Σφαλμάτων παρατηρηθέντων ἐν τῇ Νεοελληνικῇ Φιλολογίᾳ τοῦ Κ. Σαθᾶ, μετὰ καὶ τίνων προσθηκῶν, Τεργέστη 1872, 50-51.

https://agiazoni.gr

Ἡ ἄρση τοῦ ἀφορισμοῦ τῆς Ἐπανάστασης ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Γρηγόριο

Ἡ ἄρση τοῦ ἀφορισμοῦ τῆς Ἐπανάστασης ἀπὸ τὸν Πατριάρχη ὅπως τὴν περιγράφει ὁ Φιλικός, Κωνσταντῖνος Ράμφος:

 
«Τὴν Μεγάλην Δευτέραν τοῦ 1821, τρεῖς ὥρας μετὰ τὸ μεσονύκτιον, ὅτε ἅπαντες οἱ ἐν τῷ πατριαρχείῳ ἐκοιμῶντο ὕπνον βαθύν, ὁ ἀοίδιμος πατριάρχης Γρηγόριος κατέβαινε τὴν κλίμακα, φέρων εἰς χεῖρας κλεῖδα καὶ ὑπὸ τῶν σεβασμιωτάτων συνοδικῶν, τῶν μητροπολιτῶν Καισαρείας, Δέρκων, Ἐφέσου, Χαλκηδόνος, Νικομήδειας καὶ Νίκαιας, παρακολουθούμενος. Κατελθὼν δὲ εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ μεγάρου ἐπορεύθη πρὸς τὴν θύραν τοῦ πατριαρχικοῦ ναοῦ καὶ ἠνέωξεν αὐτήν, ἐξαγαγὼν δὲ τὴν κλεῖδα τὴν ἔθεσεν εἰς τὴν ζώνην του, καὶ εἰσελθὼν μετὰ τῶν ἁγίων συνοδικῶν ἐν αὐτῷ, ἔκλεισεν αὐτὴν ἔνδοθεν. Οὐδὲν ἄλλο φῶς ἐφώτιζε τὸν ναόν, εἰμὴ τὸ ἀμυδρὸν φῶς τῆς κανδήλας τοῦ ἐσταυρωμένου καὶ τὸ τῆς ὄπισθεν τοῦ ἀρτοφορείου τῆς Ἁγίας τραπέζης. Ἡ σιγή, τὸ τρέμον φῶς τῶν δύο κανδηλῶν, ἡ μαρμαρυγὴ τῶν ἁγίων εἰκόνων, ἂς αἱ ἀσθενεῖς τοῦ φωτὸς ἀκτῖνες... ἐδείκνυον κινουμένας, τὸ σοβαρὸν καὶ ἱεροπρεπὲς τῆς ἐκκλησίας, ἡ παρουσία ἑπτὰ ρασοφόρων, τῶν ἐπισημοτέρων ποιμένων τῆς ἀνατολικῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν ποίμνης, παρίστανον θαυμάσιον ἀπερίγραπτον θέαμα, συγκινητικόν τε καὶ ἐμβριθές.
—Ἅγιοι ἀδελφοὶ καὶ συλλειτουργοί,—είπε πρὸς αὐτοὺς ὁ σοβαρὸς καὶ εὐσεβὴς πατριάρχης, ἀφ’ οὐ προεχώρησαν μέχρι τῶν ἁγίων θυρῶν τοῦ ἱεροῦ βήματος, ἔνθα συνετάχθησαν εἰς κύκλον, ἔχοντες αὐτὸν ἐν τῷ μέσῳ —ἰδοὺ συνήλθομεν ἐν τῷ Ναῷ τοῦ Θεοῦ, οὐδεὶς ἄλλος μᾶς βλέπει εἰμὴ ὁ ἀκοίμητος αὐτοῦ ὀφθαλμὸς καὶ οὐδὲν ἄλλο οὕς μᾶς ἀκούει, εἰμὴ τὸ οὕς τοῦ κλίνοντος αὐτὸ εἰς τὰς δεήσεις καὶ τῶν δικαίων καὶ ἁμαρτωλῶν. Πρὸ μικροῦ ἀπευθύναμεν ἀφορισμὸν ἀκούσιον κατὰ τῶν ἐπαναστάντων ἀδελφῶν ἡμῶν χριστιανῶν, τῶν ὑπὸ τὴν σημαίαν σταυροῦ μαχομένων ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος. Ὁ Σωτὴρ ἡμῶν ἐνετείλατο ἡμῖν τὸ «εὔχεσθε καὶ μὴ καταρᾶσθε», ἡμεῖς δὲ κατηράσθημεν ἔργον ἅγιον, πρᾶξιν θείου μαρτυρίου θυμάτων ἱερῶν ὑπὲρ πίστεως τοῦ Χριστοῦ προσφερθέντων εἷς ὁλοκαύτωσιν, κατηράσθημεν τοὺς τὸν βαρὺν ζυγὸν τῆς δουλείας ἀπωθήσαντας, ἵνα ἐλευθερώσωσι τὴν πατρίδα ἀπὸ τοὺς ὑβριστὰς τῆς ἁγίας ἡμῶν πίστεως καὶ τοὺς καταπιεστὰς τῆς ἐθνικότητος ἡμῶν. Ὅθεν ὁ ἀκοντισθεὶς παρ’ ἡμῶν ἀφορισμὸς κατ’ αὐτῶν οὐ μόνον ἐπιβαρύνει τὸν τράχηλον ἡμῶν, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀγωνιζομένους κατέθλιψε, καὶ τοὶ ἀκούσιος, δι' ὃ ὀφείλομεν ἵνα ἄρωμεν αὐτὸν τὴ παρακλήσει τοῦ παναγίου πνεύματος.
—Ἂλλ’ ἡμεῖς, παναγιώτατε πατριάρχα, ἐπράξαμεν ἔργον ἀκούσιον, ὑπετάχθημεν εἰς τὴν βίαν καὶ εἰς τὴν ἀνάγκην, ἵνα μὴ ἐρεθίσωμεν τὴν ὀθωμανικὴν κυβέρνησιν εἰς μείζονας κατὰ τῶν χριστιανῶν κακώσεις, — ἀπεκρίθη ὁ μακάριος καὶ φιλόκαλος Ἐφέσου, ἀπομάξας δάκρυ συμπαθείας καὶ μετανοίας συγχρόνως.
—Ἀληθῶς ἐπράξαμεν ἔργον ἀκούσιον,—υπέλαβεν ὁ ἀοίδιμος πατριάρχης, — ἀληθῶς, ἐνῷ ὑπεγράφομεν τὸν ἀφορισμὸν ἐνώπιον τῆς ἐξουσίας, αἱ καρδίαι ἡμῶν ἠύχοντο, καὶ μολαταῦτα πρέπει νὰ τὸν λύσωμεν.
Ἀκούσατε ἀδελφοί! Τὸ μεσονύκτιον τοῦ παρελθόντος σαββάτου, ἀφοῦ ὁ διάκονός μου μοὶ ἀνέγνω τὸ μεσονυκτικόν, ἐπορευόμην εἰς τὴν κλίνην μου, ὅτε δ’ ἔκλεισα τὴν θύραν τοῦ κοιτῶνος μου, καὶ ἐπλησίασα ὀλίγα βήματα πρὸς αὐτήν, μορφὴ φωτεινὴ ὤφθη αἴφνης ἐνώπιον μου. «Ἑτοιμάσου, μοὶ εἶπεν, εἰς τὸ μαρτύριον, εὐλόγησον οὕς κατηράσθης καὶ μιμήθητι τὸν Χριστόν, τὸν ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων ἀποθανόντα ἐπὶ σταυροῦ, τὸ μαρτύριόν σου ἔσεται εἰς σωτηρίαν τῶν πιστῶν.» Ἐν τῇ ἐκπλήξει μου ἡ φωτεινὴ μορφὴ ἐγένετο ἄφαντος. Ἡ φωνὴ ὑπῆρχε τοσοῦτον ἁρμονικὴ καὶ πραεία, ὥστε εἰσέδυ ἐν τῇ καρδίᾳ μου ὡς ἡδύτατον βάλσαμον. Ὅλην ἐκείνην τὴν νύκτα διῆλθον ἐν προσευχῇ καὶ ἡ ψυχή μου ὑπῆρχε πλήρης ἀγαλλιάσεως, ἤδη δὲ περιμένω ἀνυπομόνως τὸ μαρτύριον, μαρτύριον εἰς σωτηρίαν τῶν χριστιανῶν.
—Οἱ ἀρχιερεῖς ἐθεώρουν ἐν πλήρει σιγῇ καὶ κατανύξει τὸν πατριάρχην τῆς ἀνατολικῆς ἐκκλησίας περιβρεχόμενοι ὑπὸ δακρύων, δακρύων ἱερῶν, δακρύων εὐσεβείας, ἀπορρεόντων ἐκ καρδιῶν ἀγάπης μεστῶν πρὸς τὸ ἔθνος των.
—Ἄγωμεν,—υπέλαβεν ὁ θεῖος Γρηγόριος,— τὸ μαρτύριόν μου θέλετε ἀκολουθήσει καὶ ἡμεῖς ἀδελφοὶ μετὰ μικρόν, ἵνα γείνη, πλήρης ἡ θυσία. Ἅγιε Νικομήδειας, εἶπεν ἀποβλέψας πρὸς αὐτόν, σὺ εἶσαι ὁ νεώτερος πάντων ἡμῶν, ἄναψε τὰς λαμπάδας τῆς ἁγίας τραπέζης.
Ὁ σεβάσμιος ἱεράρχης ἔδραμε προθύμως καὶ λαβῶν κηρίον τὸ ἤναψε, καταβιβάσας τὴν κανδήλαν τοῦ σταυροῦ καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ ἅγιον βῆμα, ὅπερ ἐν ἀκαρεὶ ἐγένετο κατάφωτον.
Ἐνδυθῆτε τὰς ἱερατικὰς ὑμῶν στολάς, εἶπεν ὁ πατριάρχης,— καὶ συγχρόνως ἐνεδύετο καὶ οὗτος, ὑπὸ τοῦ ἁγίου Νικομήδειας βοηθούμενος. Εἰσελθόντων ἁπάντων ἐν τῷ ἱερῷ βήματι, ὁ παναγιώτατος πατριάρχης ἔστη κατὰ πρόσωπον τῆς ἁγίας τραπέζης, οἱ δὲ σεβασμιότατοι ἀρχιερεῖς περιεκύκλωσαν αὐτὸν πέριξ αὐτῆς ἱστάμενοι. Μετὰ τὸ «Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν» καὶ μετὰ σύντομον ἀκολουθίαν, λαβῶν ὁ πατριάρχης τὸν ἀφορισμὸν ἔθεσεν αὐτὸν ἐπὶ ἑνὸς τρίποδος παρὰ τὴ ἁγία Τραπέζη, εἶτα:
«Θεὲ παντοκράτωρ, ἀνεφώνησε, πανάγαθε, Σὺ ὁ ἀποστείλας τὸν μονογενῆ σου υἱὸν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν εἰς τὸν κόσμον, ἵνα λάβη σάρκα, διὰ πνεύματος ἁγίου παρὰ τῆς ἀειπαρθένου Μαρίας καὶ ν’ ἀποθάνη ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ὑπὲρ ἡμῶν, συγχώρησον πρῶτον ἡμῖν τοῖς ἠμαρτηκόσι σοὶ διὰ τῆς παραβάσεως τῆς ἐντολῆς τοῦ μονογενοῦς σου υἱοῦ, τοῦ ἐντειλαμένου ἡμῖν «Εὔχεσθε καὶ μὴ καταρᾶσθε». Εἶτα καθὰ δέδωκας ἡμῖν ἐντολὴν τοῦ δεσμεῖν καὶ λύειν, καταλύομεν τὸν ἀφορισμὸν τοῦτον, ὀν ἀκουσίως ἀπηυθύναμεν κατὰ τοῦ χριστεπώνυμου ποιμνίου σου. Ναί, Κύριε βασιλεῦ, ἐπάκουσον ἡμῶν καὶ ἐνίσχυσον καὶ σῶσον αὐτὸ τῷ βραχιωνὶ σοῦ τῷ ὑψηλῷ, ὅτι δεδοξασμένος ὑπάρχεις σὺν τὼ μονογενεῖ σου υἱῷ καὶ τῷ παναγίῳ σου πνεύματι νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ἀμήν.»
Μετὰ τὴν ἐκφώνησιν ταύτην, λαβῶν μίαν τῶν λαμπάδων τῆς ἁγίας τραπέζης ἐνέπρησε τὸν ἀφορισμόν, ὅστις κατέπεσεν εἰς σποδὸν πρὸ τῶν ποδῶν αὐτοῦ.
Ἀπεκδυθέντων τῶν ἁγίων τούτων ποιμένων τὰς ἱερατικὰς αὐτῶν στολάς, ὁ ναὸς ἔμεινεν αὔθις φωτιζόμενος διὰ τοῦ ἀμυδροῦ φωτός των δύω κανδηλῶν, σβεσθεισῶν τῶν λαμπάδων τῆς ἁγίας τραπέζης. Προπορευόμενος δὲ ὁ θεῖος Γρηγόριος ἠνέωξε τὴν θύραν καὶ παρακολουθούμενος ὑπὸ τῶν μακαρίων ἱεραρχῶν ἐξῆλθε τοῦ ναοῦ καὶ κλείσας αὐτὴν αὔθις ἀνῆλθεν εἰς τὸ συνοδικὸν μετ’ αὐτῶν.
Μεθ’ ἡμέρας ἐξ ὁ ἱερὸς οὗτος ἀμνὸς ἐκρέματο ὡς κακοῦργος εἰς τὰ πρόθυρα τῆς μεγάλης τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας ἄπνοος, ἔχων ἐστραμμένους τοὺς ὀφθαλμοὺς πρὸς τὸν οὐρανόν, τὰ δὲ χείλη ἡμιηνεωγμένα ὡς νὰ παρεκάλει τὸν οὐράνιον πατέρα ὑπὲρ τῆς ἀπελευθερώσεως ἁπάσης τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς»
(ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΡΑΜΦΟΣ, Γρηγόριος Ε΄, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως,1746-1821.Τα κατὰ τὸν ἀοίδιμον πρωταθλητὴν τοῦ ἱεροῦ τῶν Ἑλλήνων ἀγῶνος τὸν Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριον τὸν Ε’ /Καταταχθέντα μέν, διορθωθέντα καὶ ὑπομνηματισθέντα ὑπὸ τοῦ καθηγητοῦ Γ. Γ. Παπαδοπούλoυ συλλεγέντα δὲ καὶ ἐκδοθέντα ὑπὸ Γ. Π. Ἀγγελοπούλου, Eν Ἀθήναις. Παρὰ τῷ Ἐθνικῷ Τυπογραφείω,1865).
πηγή
Ρωμαίικο οδοιπορικό

ΖΑΛΟΓΓΟ _ Συγκλονιστική μαρτυρία για επιζήσασα Σουλιώτισσα (σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο)

 

 

Εν όψει της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου, το Κέντρο Ερευνών Λάκκας Σουλίου τιμά την ηρωική θυσία των γυναικών του Ζαλόγγου με ένα σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο.

Στο σπάνιο αυτό ηχητικό ντοκουμέντο, ο αείμνηστος Θεόδωρος Τζίμας, από το χωριό Καταμάχη της Λάκκας Σουλίου Ιωαννίνων, εξιστορεί τη συγκλονιστική ιστορία της προγιαγιάς του (το όνομά της παραμένει άγνωστο), η οποία ως βρέφος ρίχτηκε από τη μάνα της με τη σαρμανίτσα στον γκρεμό του Ζαλόγγου, στις 18 Δεκεμβρίου του 1803, προκειμένου να μην πέσουν στα χέρια των Τουρκαλβανών που τις κυνηγούσαν.

Η σαρμανίτσα, όμως, σκάλωσε στα κλαδιά ενός δέντρου και το βρέφος σώθηκε. Από την πτώση, γδάρθηκε στο κεφάλι, σε τέτοιο βαθμό που ένα μεγάλο μέρος του δέρματος του κεφαλιού έλειπε. Οι Τουρκαλβανοί εντόπισαν το τραυματισμένο βρέφος, το διέσωσαν και το έστειλαν στην Αλβανία. Εκεί τοποθέτησαν στο κεφάλι του παιδιού κομμάτι από φλοιό κολοκύθας, στο σημείο του δέρματος που έλειπε.

Μετά από κάποια χρόνια, η νεαρή πια Σουλιώτισσα που επέζησε της πτώσης από το Ζάλογγο, έγινε υπηρέτρια σε έναν αγά στο χωριό Λιβιάχοβο (σήμερα Άγιος Ανδρέας), στην περιοχή της Λάκκας Σουλίου. Στη συνέχεια, παντρεύτηκε τον Γιάννη Τζίμα στο γειτονικό χωριό Καταμάχη (τότε Γράσδενη), όπου και έμεινε για το υπόλοιπο της ζωής της. Μία μέρα, καθώς η νύφη της την ξεψείριζε, αποκαλύφθηκε η μεγάλη ουλή που είχε στο κεφάλι της και έτσι η ηλικιωμένη πια Σουλιώτισσα άρχισε να εξιστορεί τη συγκλονιστική ιστορία που έζησε ως παιδί...

 

Απομαγνητοφωνημένα λόγια του Θεόδωρου Τζίμα:

"Τότε είναι στον πόλεμο του Σουλίου, όταν κατέρρευσε το Σούλι και πήγαν στον χορό του Ζαλόγγου, κάτω που έριχναν τα παιδιά από κάτω, που χόρευαν και τα έριχναν κι έπεφταν κι αυτοί μαζί, την προσβάβω (προγιαγιά) μου την έριξαν εκεί (στο Ζάλογγο) και έπεσε καταγής μέσα στα κλαριά με τη σαρμανίτσα μαζί και σταμάτησε εκεί και της έφυγε εδώ η πέτσα του κεφαλιού όλη, η μισή… Οι Τούρκοι τότε έκαναν έρευνα, βρήκαν τα παιδάκια τα μικρά, όσα ήταν που ζούσαν, εκείνα που τα έριχναν κάτω, τα πήραν. Την πήραν την προσβάβω μου και την πήγαν στην Αλβανία και τη γέρεψαν (γιάτρεψαν). Της έβαλαν κολοκυθένια πέτσα.

- Σαν πλαστική είναι αυτό το πράγμα… Σαν πλαστική της κάνανε.

Και γέρεψε και έπειτα ήτανε υπηρέτρια. Την είχε ένας αγάς εδώ πέρα, στο Λιβιάχοβο, από του Τάσσιου εννοείται. Και παντρεύτηκε και ήρθε εδώ (στην Καταμάχη). Ήρθε εδώ, πήρε (παντρεύτηκε) τον προσπάππου μου, τον Γιάννη Τζίμα. Η βάβω (γιαγιά) μου η άλλη πήγε και... που την είχε νύφη αυτή τη βάβω μου, πήγε και την ψείριζε, τότε ο κόσμος είχαν ψείρες πολλές.

- Ε βέβαια, τότε ο κόσμος...

Και την ψείριζε… Τηράει (κοιτάει) εδώ:

- Μωρή μάνα, της είπε, τι είχες πάθει εδώ;

- Α παιδάκι μου, της είπε, εγώ από το Σούλι. Τότε με έριξε η μάνα μου από κάτω.

- Λέει όταν πέσανε οι Σουλιώτισσες κάτω, ε;

- Ναι, έπεσαν, τότε που έπεφταν οι Σουλιώτες, ναι κάτω".

--

Το ηχητικό ντοκουμέντο ηχογραφήθηκε το 1974-1975 στην Καταμάχη Λάκκας Σουλίου Ιωαννίνων.

Ευχαριστούμε θερμά τον κύριο Παύλο Τζίμα, εγγονό του αείμνηστου Θεόδωρου Τζίμα, για την ευγενική παραχώρηση του ηχητικού αποσπάσματος.

Πηγές εικόνων:

- "Ο χορός του Ζαλόγγου" ή "Οι Σουλιώτισσες" του Claude Pinet, ελαιογραφία σε καμβά, Αθήνα, Μουσείο Μπενάκη.

- Φωτογραφική σύνθεση του Ηλία Περγαντή για τον χορό του Ζαλόγγου.

- "Ο χορός του Ζαλόγγου", έργο του Ανδρέα Βρανά.

- Οι Σουλιώτισσες" του Ary Scheffer.

- Φωτογραφία του μνημείου του Ζαλόγγου από το σχετικό λήμμα της Wikipedia.

--

Επιμέλεια: Κέντρο Ερευνών Λάκκας Σουλίου

Μάρτιος 2026

Τρελογιάννης

Στις 14 Μαρτίου 1957 ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης περνάει στο πάνθεο των Εθνομαρτύρων

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης ήταν ένας από γνωστότερους ήρωες του κυπριακού απελευθερωτικού Αγώνα του 1955-1959 με ιδιαίτερα ενεργό συμμετοχή στην Ε.Ο.Κ.Α. Είναι ο τελευταίος από τους αγωνιστές που ανέβηκε στο ικρίωμα της αγχόνης.

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε στο χωριό Τσάδα Πάφου στις 27 Φεβρουαρίου 1938. Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο Τσάδας και στη Νεοφύτειο Αστική Σχολή Κτήματος. Συνέχισε τις σπουδές του στο Ελληνικό Γυμνάσιο Πάφου. Παιδί πολύ προικισμένο, άφησε ένα πλούσιο πνευματικό έργο. Η δράση του για την απελευθέρωση της Κύπρου άρχισε τον Ιούνιο του 1953 κατά τους εορτασμούς για τη στέψη της Βασίλισσας Ελισάβετ. Κατέβασε από τα προπύλαια του σταδίου της πόλης την αγγλική σημαία και πρωτοστάτησε στην οργάνωση μεγάλης διαδήλωσης, με αποτέλεσμα τη ματαίωση των εορτασμών.

Όταν οι συλληφθέντες σχετικά με το πλοιάριο Άγιος Γεώργιος μεταφέρονταν στο δικαστήριο, ο Ευαγόρας με είκοσι φίλους του όρμησαν εναντίον των αστυνομικών, για να τους αποσπάσουν από τα χέρια τους. Στις 22 Ιουνίου 1955 ηγήθηκε της ομάδας επίθεσης εναντίον του δικαστηρίου Πάφου κα ιστη συνέχεια εναντίον του Άγγλου Διοικητή Κρην Μπέη.



Τον Νοέμβριο του 1955, σε μαθητική διαδήλωση, κτύπησε Άγγλους στρατιώτες ελευθερώνοντας από τα χέρια τους συμμαθητή του. Συνελήφθη και διατάχθηκε να παρουσιαστεί σε δίκη στις 6 Δεκεμβρίου. Για να αποφύγει την καταδίκη κατέφυγε στη Μονή του Αγίου Νεοφύτου την προηγουμένη της δίκης και ενώθηκε με την ανταρτική ομάδα της περιοχής στην τοποθεσία Άππης, μεταξύ Κισσόνεργας-Τάλας. Μετά τα γεγονότα αυτά επικηρύχθηκε με το ποσό των 5.000 λιρών. Τον Μάρτιο του 1956 προοωθήθηκε σε κρησφύγετο στο δάσος κοντά στο χωριό Λύσος προς την περιοχή Άγιος Γεώργιος. Πήρε μέρος σε πολλές επιθέσεις και δολιοφθορές εναντίον των Άγγλων στην περιοχή αυτή. Συλλαμβάνεται ως μέλος της νεολαίας της ΕΟΚΑ, επειδή συμμετείχε σε παράνομη πορεία.

Στις 18 Δεκεμβρίου 1956 συλλαμβάνεται εκ νέου και κατηγορείται για κατοχή και διακίνηση παράνομου οπλισμού. Η δίκη του ορίζεται για τον Μάρτιο του 1957.

Στον δικαστή που του ανακοίνωσε την καταδίκη του, είπε: «Ξέρω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα, το έκαμα ως Έλλην Κύπριος που αγωνίζεται για την Ελευθερία του».




Την επομένη της καταδίκης του Παλληκαρίδη σε θάνατο, ο κόσμος ξεσηκώνεται για να σώσει τον νεαρό μαθητή. Οι εκκλήσεις για την απονομή χάριτος από την Ελλάδα, την Αγγλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες απορρίπτονται από τον άγγλο κυβερνήτη Τζον Χάρντινγκ και την αγγλική διπλωματία.

Το τελευταίο του γράμμα συγκλονίζει και αποτελεί σύμβολο θάρρους και τόλμης:

«Θ' ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να 'ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το καθετί. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα, τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.»



Τα μεσάνυχτα της 13ης Μαρτίου 1957 οδηγείται στην αγχόνη. Τραγουδά τον Εθνικό Ύμνο. Δύο λεπτά αργότερα, όταν ξημερώνει η 14η Μαρτίου, η καταπακτή ανοίγει και ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης περνά στην αιωνιότητα.

Ήταν ο νεαρότερος αλλά και ο τελευταίος αγωνιστής που απαγχονίστηκε από τους Βρετανούς. Ο τάφος του βρίσκεται στα Φυλακισμένα Μνήματα στη Λευκωσία.

Η μαρτυρία του δημίου του που συγκλονίζει

Ο Κύπριος καλλιτέχνης Νίκος Κοντζιαμάνης φιλοτέχνησε τον αδριάντα του Ευαγόρα Παλληκαρίδη στο «Ελληνικό Γυμνάσιο Πάφου» (περίπου 1985). Αφηγείται:

«Όταν ήμασταν σχεδόν τελειωμένοι από το άγαλμα, ένα παιδί που εργαζόταν στο χυτήριο στο Λονδίνο είχε συναντήσει σε μια από τις εξόδους του, σε μπυραρία του Λονδίνου, κάποιον Ιρλανδό και συζητούσαν για τη δουλεία του νεαρού στο χυτήριο και τον κάλεσε να πάει να δει. Ο Ιρλανδός, μόλις είδε τον ανδριάντα του Παλληκαρίδη, είπε: «Τώρα που τον βλέπω, τον θυμάμαι. Είναι ο μικρός, ο πιο μικρός απ’ αυτούς που έχω απαγχονίσει…Εκείνο που μου είχε κάνει εντύπωση, απ’ όλους τους απαγχονισθέντες, είναι η στάση του…Σα να αψηφούσε τα πάντα, σα να μας υποτιμούσε και δεν υπολόγιζε κανέναν. Σα να μην πήγαινε να τον κρεμάσουν… Πραγματικά μας είχε αφήσει άναυδους όλους. Βεβαίως και τα άλλα παιδιά που πήγαν στην αγχόνη είχαν το ίδιο θάρρος, αλλά ειδικά στην περίπτωση του Παλληκαρίδη, που ήταν και ο πιο νεαρός, εντυπωσίασε τους πάντες, ακριβώς γι’ αυτή τη στάση του.»

πηγή 

Τρελογιάννης

Η εργαλειοποίηση της «Τεχνητής Νοημοσύνης» στην «μεταφυσική» του Χαράρι. Το σχέδιο «υπέρβασης των θρησκειών» με την σύμπραξη ενός «μηχανικού μεσσία»

 

 

«… Η μικροκαμωμένη κοκκινομάλλα ρίχτηκε προς το μπροστινό κάθισμα μ’ ένα τρεμάμενο μουρμουρητό που έμοιαζε να λέει: “Σωτήρα μου!” και άπλωσε τα χέρια προς την οθόνη. Μετά έκρυψε το πρόσωπό της στις παλάμες της. Προσευχόταν…»

(Τζώρτζ Όργουελ, 1984-Ο Μεγάλος Αδελφός, Εκδόσεις Κάκτος, σελ. 27)

 

Γράφει ο Ιωάννης Μαρκάς  Μ.Δ.Ε. Δογματικής Θεολογίας Α.Π.Θ.

Το είδωλο της «Τεχνητής Νοημοσύνης» αποθεώνεται

  Η ολοκλήρωση των εργασιών για το 2026, της ετήσιας συνάντησης των πολιτικών, οικονομικών και θρησκευτικών παραγόντων που συμμετέχουν στο «Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ» (“World Economic Forum”), στο χειμερινό θέρετρο του Νταβός της Ελβετίας, πιστοποίησε για μία ακόμα φορά την προσήλωσή τους στο δυστοπικό πλάνο της «Μεγάλης Επανεκκίνησης» (“The Great Reset”), όπως αυτό διακηρύχθηκε από τον ιδρυτή και πρόεδρο του W.E.F., Κλάους Σβάμπ, στο ξεκίνημα της παγκόσμιας αναταραχής που προκάλεσε η λεγόμενη «πανδημία» της covid-19. Πλέον, έξι χρόνια μετά από εκείνη την «πανηγυρική» διακήρυξη, είναι κάτι παραπάνω από ορατό πως η ανθρωπότητα βρίσκεται ένα βήμα από τον υβριδικό μετασχηματισμό της, καθώς η ραγδαία τεχνολογική αναβάθμιση και ψηφιακή ολοκλήρωση, κυρίως μέσω του «πυρηνικού όπλου» της «Τεχνητής Νοημοσύνης» (“Artificial Intelligence”), δείχνει να εδραιώνει την πεποίθηση δημιουργίας ενός νέου είδους ανθρώπου στην «εξελικτική» πορεία του αντίθεου επιστημονικού κόσμου, τον «μετάνθρωπο»!

   Πέραν πάσης αμφιβολίας, η συγκεκριμένη μετάλλαξη που επιχειρείται στον ανθρωπολογικό χάρτη δεν έχει ιστορικό προηγούμενο, καθώς, ούτε λίγο ούτε πολύ, μέσα από αυτή την πρωτόγνωρη τεχνολογική διαδικασία καλείται η ίδια η ανθρωπότητα να ξεχάσει ό,τι ήξερε μέχρι τώρα για τον ίδιο τον άνθρωπο και να μετασχηματιστεί σε κάτι άλλο, σε ένα πλάσμα που ελάχιστα θα διαφέρει από έναν ανθρωπόμορφο δαίμονα [1] ! Κατά την κυνική θεώρηση του Σβάμπ, ίσως για πρώτη φορά τόσο δυναμικά, χάνεται η αφήγηση που καθοδηγούσε την ανθρωπότητα από το ξεκίνημα της ύπαρξής της [2] .

   Αυτή ασφαλώς η τοποθέτηση του Σβάμπ, ενός στρατευμένου νεοταξίτη τεχνοκράτη που έθεσε ως σκοπό στη ζωή του να μετασχηματίσει τον κόσμο, ώστε αυτός να τεθεί υπό τον έλεγχο μιας μετασχηματισμένης (παγκόσμιας) διακυβέρνησης [3] , εδράζεται στο επίτευγμα της «Τεχνητής Νοημοσύνης», που έχει σκορπίσει ενθουσιασμό στους κύκλους των οπαδών του «μετανθρωπισμού». Κάτι που αποτυπώθηκε πληθωρικά, μέσα σε κλίμα αποθέωσης, σχεδόν στο σύνολο των εισηγήσεων που εκφώνησαν οι σύνεδροι στο Νταβός.

   Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Έλον Μάσκ, η εταιρεία του οποίου “neuralink” αναπτύσσει ψηφιακά εμφυτεύματα για τον ανθρώπινο εγκέφαλο [4] , στη σχετική συζήτηση που είχε στο πάνελ του Φόρουμ με τον συμπρόεδρο (co-chair) του W.E.F. και C.E.O. της “Black Rock”, Λάρι Φίνκ, εξέφρασε την άποψη ότι «βρισκόμαστε στην πιο ενδιαφέρουσα φάση της ανθρώπινης ιστορίας» [5] . Επεκτείνοντας τη σκέψη του σε δύο ενδιαφέρουσες εκτιμήσεις· πρώτον ότι «μέχρι το 2030-2031 η ΑΙ θα είναι πιο έξυπνη από όλη την ευφυΐα της ανθρωπότητας», και δεύτερον ότι σχετικά με την «περίεργη» αναζήτηση που δείχνει ο ίδιος ο Μάσκ για την εξωγήινη ζωή, «η ΑΙ θα βοηθήσει πολύ σε αυτή την κατεύθυνση».  Συμπληρώνοντας με ανατριχιαστικό τρόπο (και έχοντας καθ’ όλη την διάρκεια της συζήτησης τα χέρια του ενωμένα σε σχηματισμό «ανάποδου τριγώνου»), «ότι είναι καλύτερο να βρίσκεσαι στην αισιόδοξη πλευρά, ακόμη κι αν είναι λάθος, παρά να βρίσκεσαι στην απαισιόδοξη κι ας είναι σωστή»!!  

Η ανατολή μιας «νέας θρησκείας», με την σύμπραξη ενός «μηχανικού μεσσία»

   Η αντιφατική αυτή δήλωση του Μάσκ προδίδει την αποφασιστικότητα της παγκόσμιας ελίτ να εισέλθει και να προχωρήσει σε ένα λαβύρινθο, από τον οποίο η ανθρωπότητα ενδέχεται να μην μπορέσει να εξέλθει ποτέ. Επιπρόσθετα, προδίδει πως η μετάβαση στην εποχή της μετανεωτερικότητας είναι γεγονός τετελεσμένο, πράγμα που σαφώς διατυπώθηκε από τον πρωθυπουργό του Καναδά, Μάρκ Κάρνεϊ, όταν στην δική του εισήγηση στο Νταβός, εξήγγειλε μεταξύ άλλων με στόμφο ότι «η παλιά τάξη πραγμάτων πέθανε» [6] ! Υπονοώντας ακριβώς ότι η ανθρωπότητα έχει εισέλθει σ’ ένα «νέο κόσμο», στον κόσμο της «Τεχνητής Νοημοσύνης», όπου σύμφωνα με τους σχεδιαστές του «μετανθρωπισμού», όχι μόνο δεν υπάρχει πλέον γυρισμός, αλλά επί της ουσίας, με την καθολική επικράτησή της έρχεται το τέλος του κόσμου όπως τον γνωρίζαμε.

   Για τον Ισραηλινό καθηγητή ιστορίας (και «ανοιχτά ομοφυλόφιλου» [7] ) Γιουβάλ Νώε Χαράρι, η επικράτηση αυτή συνδέεται άμεσα με την «μεταφυσική» που ο ίδιος προωθεί τα τελευταία έτη, ως εξέχων μέλος του W.E.F. και γνήσιο «πνευματικό τέκνο» του Σβάμπ. Για τον Χαράρι λοιπόν, η «Τεχνητή Νοημοσύνη» δεν είναι ένα ακόμα εργαλείο στην υπηρεσία του ανθρώπου, αλλά ο «αφέντης» εκείνος που θα ελέγχει και θα καθοδηγεί τις ζωές των ανθρώπων [8] . Εξηγώντας απροκάλυπτα πως αυτή η υποταγή του ανθρώπου θα γίνει με όρους θρησκευτικούς, καθώς από δω και στο εξής η «Τεχνητή Νοημοσύνη», ως «αφέντης» της ανθρώπινης ύπαρξης, θα καταστεί η «νέα θρησκεία»!

   Με όχημα αυτή την «νέα θρησκεία», ο Χαράρι υπόσχεται την υλοποίηση του εωσφορικού και αρχέγονου πειρασμού του ανθρώπου, ήτοι να γίνει ένας «εξελιγμένος» θεός (“homo deus”) στην θέση ενός «αχρείαστου» και «ξεπερασμένου» Θεού [9] . Υποστηρίζοντας ότι μέσω της βιοτεχνολογίας, της γενετικής μηχανικής και των «διεπαφών εγκεφάλου-υπολογιστή» (“brain-computer interfaces”), οι άνθρωποι θα αναβαθμίσουν τον εαυτό τους, αποκτώντας ικανότητες «θεϊκές». Έτσι, γίνεται λόγος εκ μέρους του για τροποποιημένα ανθρώπινα όντα, προσβλέποντας στη δημιουργία «υβριδικών» ανθρώπων (ανθρώπο-μηχανών) ή γενετικά τροποποιημένων ανθρώπων, οι οποίοι θα έχουν ασύλληπτες ικανότητες, όπως πολύ μεγαλύτερη νοημοσύνη, εξαιρετική φυσική δύναμη και ενδεχομένως αθανασία.

   Κατ’ αυτόν τον δελεαστικό τρόπο, οι άνθρωποι, έχοντας τη ψευδαίσθηση ότι αυτό είναι πρόοδος και η μόνη οδός για το μέλλον (και τη «σωτηρία») της ανθρωπότητας, θα αποδεχτούν πιο εύκολα την δυστοπική συνθήκη ώστε οσονούπω να καταστούν «χακαρισμένοι» (“hackable”). Οι συνέπειες όμως της αποδοχής του «χακαρίσματος» (πέραν της οδυνηρής σωτηριολογικής διαστάσεως!) δεν θα είναι αμελητέες, διότι μέσω αυτής της εθελούσιας υποταγής, αναπόφευκτα θα υποθηκεύσουν οι ίδιοι οι αποδέκτες το μέλλον του ανθρωπίνου γένους, καθώς η ικανότητα συνδυασμού βιολογίας και AI θα επιτρέψει σε κυβερνήσεις ή εταιρείες να ελέγχουν πλήρως τις «χακαρισμένες» ζωές τους. Προβλέποντας τις επιλογές τους, διαβάζοντας τις σκέψεις τους και κατανοώντας πλήρως τα χειραγωγημένα συναισθήματά τους [10] .

   Έχοντας λοιπόν διαμορφώσει εδώ και καιρό ο Χαράρι το πλαίσιο αυτής της «νέας θρησκείας», που, όπως αναφέρθηκε, θα έχει τον απόλυτο έλεγχο της ανθρωπότητας, δεν είναι καθόλου συμπτωματικό το γεγονός ότι τόσο στην εισήγησή που έκανε στο φετινό Φόρουμ του Νταβός, όσο και στη συζήτηση που ακολούθησε στο πάνελ με την Βρετανίδα καθηγήτρια νευροεπιστήμης (professor of neuroscience), Irene Tracey, του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, εστίασε ιδιαίτερα πάνω στον έλεγχο της παραδοσιακής έννοιας της θρησκείας, με σαφή την τάση, πρώτα της αποδόμησής της και κατόπιν της επανανοηματοδότησής της, επί τη βάση των αρχών της «Τεχνητής Νοημοσύνης».

   Στην σχετική εισήγησή του μάλιστα, ο πυρήνας του όλου σκεπτικού του αναπτύχθηκε mot à mot, ως εξής: «Αν αποδομήσουμε τη θρησκεία, θα βρούμε στον πυρήνα της τη γλώσσα. Αν τα βιβλία είναι απλώς συνδυασμοί λέξεων, τότε η Τεχνητή Νοημοσύνη θα αναλάβει τα βιβλία. Αν η θρησκεία βασίζεται στις λέξεις, τότε η  Τεχνητή Νοημοσύνη θα αναλάβει τη θρησκεία». Διευκρινίζοντας ότι το «θρησκευτικό» αυτό πραξικόπημα, όταν επιτευχθεί, θα μεταβάλλει υποχρεωτικά κάθε πτυχή του ανθρώπινου βίου, παραλληλίζοντάς το με το απλοϊκό παράδειγμα της εισβολής των λαθρομεταναστών στις δυτικές κοινωνίες, οι οποίες αντί να προσαρμόσουν τους εισβολείς στους δικούς τους τρόπους ζωής, αναγκάζονται να προσαρμοστούν εκείνες στον δικό τους· «η ΑΙ είναι ωσάν ένας “μετανάστης” που θα πάρει τις δουλειές των ανθρώπων, θα αλλάξει την κουλτούρα κάθε χώρας, θα μεταβάλλει την θρησκεία τους ή ακόμα και τον τρόπο που ερωτεύονται».

   Με άλλα λόγια, ο Χαράρι, ως «ιεροκήρυκας» μιας «νέας παναίρεσης», αποκάλυψε από βήματος στο Νταβός ότι η «Τεχνητή Νοημοσύνη» έρχεται να υπερβεί τις θρησκείες κατά έναν οργουελικό τρόπο, που δεν είναι άλλος από την καθιέρωση μιας «εξυπνότερης» «νέας ομιλίας», η οποία θα καταργήσει κάθε άλλο τρόπο σκέψης [11] ή θρησκευτικής συνείδησης. Εφόσον, κατά την δική του υπερφίαλη θεώρηση, η (κάθε) θρησκεία είναι ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα από λέξεις, τότε αυτές οι λέξεις των «ιερών κειμένων», με την έλευση ενός (καταρχήν) «μηχανικού μεσσία» [12] , επίκειται αναπόφευκτα (από τη στιγμή δηλαδή που τον έλεγχο της θρησκείας αναλάβει εξ ολοκλήρου η ΑΙ, η οποία, εξ ορισμού για τον ίδιο, είναι ευφυέστερη του ανθρώπου) να αποκαθαρθούν, να επανανοηματοδοτηθούν, να αντικατασταθούν ή και να καταργηθούν [13] .

«Ψηφιακός Γνωστικισμός»: ο πιο σύντομος δρόμος για τον Αντίχριστο

   Η «απειλή» αυτή του Χαράρι είναι πολύ σοβαρή για να προσπεραστεί έτσι απλά από έναν Ορθόδοξο Χριστιανό, ειδικά όταν γνωρίζει ότι ο εν λόγω ψευδό-προφήτης είναι ένας εκ των μεγαλύτερων και σκληρότερων πολεμίων του Θεανθρώπου και Κυρίου ημών Ιησού Χριστού [14] , αλλά και κατ’ επέκτασιν του ανθρωπίνου γένους [15] . Έχοντας αφήσει έντονα το αποτύπωμα της αντίχριστης και απάνθρωπης φιλοσοφίας του σε έργα του, όπως το “Sapiens” και το “Homo Deus”, η επιβολή και εργαλειοποίηση της «Τεχνητής Νοημοσύνης» στο πεδίο της θρησκείας, είναι προφανές πως θέτει τις βάσεις ενός «πανθρησκειακού ολοκληρωτισμού», που σκοπό έχει να ακυρώσει οριστικά την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου [16] και να επιταχύνει τις εξελίξεις για την έλευση του Αντιχρίστου.

    Στα μάτια ενός Ορθοδόξου όμως που παρατηρεί προσεκτικά τα «σημεία των καιρών», η προσδοκία μιας «χρυσής εποχής», που τάχα θα ανατείλει στον παρόντα χρονικό κύκλο, δεν είναι τίποτε άλλο από μία αυταπάτη «προοδευτικών» τύπου Χαράρι, που θα τους οδηγήσει στο πιο ακραίο λάθος τους, που θα είναι ο ίδιος ο Αντίχριστος [17] . Διότι, όσο κι αν προσπαθεί ο ταλαίπωρος ο Χαράρι να αποδομήσει και να διαβάλει το θεανδρικό πρόσωπο του Χριστού με τις βλασφημίες του [18] , τόσο πιο πολύ επιταχύνει την έλευση, όχι του «υιού της ανομίας», αλλά την έλευση του Υιού του ανθρώπου, εκείνου που η Αποκάλυψη περιγράφει ως Νικητή της Ιστορίας [19] . Εκείνου που διαβεβαίωσε από την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης ακόμα, διά στόματος προφήτου Δανιήλ, ότι την βασιλεία Του δεν θα μπορέσει ποτέ κανένας να την καταστρέψει και ούτε να την αντικαταστήσει με άλλου είδους «βασιλεία» [20] .

   Επιπλέον, θα πρέπει να απαντηθεί και να επισημανθεί, σε ό,τι αφορά τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό, ότι το βολικό αφήγημα του Χαράρι πως η Αγία Γραφή και γενικότερα η χριστιανική πίστη είναι ένας σωρός από λόγια ανθρώπινης εμπνεύσεως, τα οποία μέσω ΑΙ θα παραποιηθούν και θα πλαστογραφηθούν, εκσυγχρονίζοντας έτσι κατά τρόπο ψηφιακό τις μεθόδους των αρχαίων «Γνωστικών», είναι μία θέση απαράδεκτη και εκτός πραγματικότητας, μία ξεκάθαρη βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, καθώς προσκρούει στα ίδια τα θεμέλια της άνωθεν αποκεκαλυμμένης πίστεως, που δεν είναι απλώς λέξεις και λόγια, αλλά ο Ίδιος ο Θεός Λόγος, ως αΐδιος ύπαρξις και αρχή των πάντων, ορατών και αοράτων [21] · «συ δε αγαπητέ, όταν ακούς την λέξη Λόγος, να μην ανεχθείς ποτέ εκείνους που λέγουν ότι είναι έργον, αλλά ούτε και εκείνους ο οποίοι νομίζουν ότι είναι απλός λόγος», θα μας πει ο ιερός Χρυσόστομος [22] .

   Με το να υπόσχεται επομένως ο Χαράρι, ως γνήσιος εκφραστής ενός «ψηφιακού Γνωστικισμού», την «αθανασία» του ανθρώπου (έστω και με «ψηφιακή» μορφή) και την αυτονομημένη «θεοποίησή» του, με όχημα την «Τεχνητή Νοημοσύνη», ουσιαστικά εκμεταλλεύεται με δόλιο τρόπο τον πόθο του ανθρώπου για το άπειρο, για την αθανασία, που εφύτευσε ο Θεός Λόγος στην κατ’ εικόνα δημιουργία του [23] . Προσπαθεί με λίγα λόγια να διαστρέψει την αυθεντική «Ανθρωπολογία» εξ επόψεως Ορθοδόξου, όπως την διατύπωσε εν Αγίω Πνεύματι ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς και ορίζει ρητώς ότι «ο άνθρωπος είναι πλασμένος ως δυνάμει θεανθρώπινο όν, το οποίο έχει χρέος, οδηγούμενο από τη θεοειδή ψυχή του, να εξομοιώσει κατά πάντα τον εαυτό του με το Θεό και έτσι να γίνει ενεργεία θεανθρώπινο όν, ένα όν στο οποίο ο άνθρωπος ενώνεται κατά τρόπο τέλειο με το Θεό και ζει μέσα στις θείες και άπειρες τελειότητές Του» [24] .

Το παρά-λογο της «μεταφυσικής» του Χαράρι, δεν είναι άλλο από την κόλαση χωρίς τον Θεό Λόγο

   Είναι πασιφανές ότι ο Χαράρι, με δέλεαρ τα ψευδό-σημεία του ψηφιακού κόσμου, εκμεταλλεύεται στο έπακρο την αποστασία του σύγχρονου ανθρώπου. Έχοντας ψυχολογήσει άριστα τις μάζες των ανθρώπων, που στην εποχή «του νυν αιώνος, του απατεώνος» υπολογίζουν στους επιστήμονες όχι για την αλήθεια, αλλά για τις τεχνικές εφαρμογές της γνώσης, επιβάλλει με δεσποτικό τρόπο τον «ψηφιακό ολοκληρωτισμό» στην πρακτική πλευρά της ζωής, διακινώντας ταυτόχρονα την έλευση μιας σειράς ψευδό-θρησκευτικών «αποκαλύψεων», ως αποτέλεσμα της εγκατάλειψης της αλήθειας [25] .

   Μοιραία λοιπόν, ο σύγχρονος αποχριστιανισμένος άνθρωπος, μέσα στην παραζάλη και σύγχυση όπου βρίσκεται εγκλωβισμένος, τρέφεται με τα «ξυλοκέρατα» μιας ψευδούς γνώσεως, η οποία, κατά τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, αποκαλείται γνώση του μη όντος και ισοδυναμεί με άγνοια [26] ! Μία τέτοια στείρα «γνώση» οδηγεί τον άνθρωπο με μαθηματική ακρίβεια στον όλεθρο της απωλείας, και τον μετατρέπει σε μια πνευματικά ανερμάτιστη και εξαθλιωμένη-τραγική φιγούρα, η οποία, όπως λέει απλοϊκά ο όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς, «αντί να διαποτίσει με το θεοειδές της ψυχής του όλη την εμπειρική ζωή του, επιλέγει να χωρίσει το πνεύμα του από κάθε τί θεϊκό που βρίσκεται εντός του και να προχωρήσει άνευ Θεού στα μυστήρια του κόσμου τούτου» [27] .

    Σε τελική ανάλυση, ο άνθρωπος, με την αμετανοησία του και την εθελούσια αυτονόμησή του από τον Δημιουργό του, πληρώνει τα επίχειρα των επιλογών του. Αφ’ ης στιγμής ειδικά που ακολουθεί απερίσκεπτα και χωρίς πνευματικά κριτήρια την ατραπό του «μετανθρωπισμού», δημιουργεί τις προϋποθέσεις να απωλέσει οριστικά την οντολογική ταυτότητα του ως καθ’ εαυτού ανθρώπου, επειδή «εκτός του Θεανθρώπου και χωρίς τον Θεάνθρωπο, ο άνθρωπος είναι πάντοτε υπάνθρωπος και μη άνθρωπος, δηλαδή δεν είναι άνθρωπος με την ουσιαστική έννοια του όρου» [28] .

   Ως εκ τούτου, η «αιωνιότητα» που (του) υπόσχεται ο Χαράρι, είναι αυτό ακριβώς: «μια «αιωνιότητα» χωρίς τον Θεό Λόγο», και συνεπώς μία τέτοια «αιωνιότητα», «δεν είναι παρά η αιωνιότητα της κολάσεως» [29] . Είναι σαφέστατα η επικράτηση της λογικής του παραλόγου, ο θρίαμβός μιας παρανοϊκής εποχής, όπου ακόμα κι αυτή η μέχρι πρότινος κοινή και αυτονόητη λογική πρέπει να αντιμετωπίζεται από το ιεροεξεταστικό καθεστώς της παγκόσμιας τυραννίας, ως η αίρεση των αιρέσεων [30] .

---

[1] Ιωάννη Μαρκά, Εκκλησιολογικός Μετανθρωπισμός-Από την θεωρία της «μεταπατερικότητας» στο λειτουργικό σώμα του «υιού της απωλείας», Κεντρική διάθεση: Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2024, σελ. 14

[2] Klaus Schwab: “I think that we are losing a narrative which has guided humankind since its beginning”, βλ. σχετ. https://www.instagram.com/reel/DTwlZgYDUxS/

[3] Klaus Schwab: “A world transformed demands governance transformed.”, βλ. περισσότερα στο νεοεκδοθέν βιβλίο του, “Restoring Truth and Trust: An Agenda for the Intelligent Age” (μτφ. “Αποκατάσταση της Αλήθειας και της Εμπιστοσύνης: Μια Ατζέντα για την Εποχή της Νοημοσύνης”), εδώ: https://schwabacademy.org/books/restoring-truth-and-trust-an-agenda-for-the-intelligent-age

[4] Neuralink: Πώς ο Elon Musk ανοίγει το "Κουτί της Πανδώρας" με τα εμφυτεύματα στον εγκέφαλο,

 βλ. σχετ., https://www.forbesgreece.gr/texnologia/3776825/neuralink-pos-o-elon-musk-anoigei-to-kouti-tis-pandoras-me-ta-emfuteumata-ston-egkefalo 

[5] "We're in The Most Interesting Time in History": Elon Musk at the World Economic Forum 2026, βλ. σχετ. https://www.youtube.com/watch?v=cQvR3-pwqcI

[6] Mark Carney at Davos: “The Old World Order Is Over” | WEF 2026 Full Speech, βλ. σχετ., https://www.youtube.com/watch?v=aYd3fAQW99E

[7] https://www.timesofisrael.com/yuval-noah-harari-worries-that-lgbt-acceptance-will-lead-to-backlash/

[8] “AI Is Not Just a Tool—It's an Agent It can learn and change by itself and make decisions by itself. A knife is a tool. You can use a knife to cut salad or to murder someone, but it is your decision what to do with the knife. AI is a knife that can decide by itself whether to cut salad or to commit murder.” ,  βλ. σχετ.,  WEF 2026: Yuval Noah Harari Says AI Is Not a Tool — It’s an Agent That Can Rule Humans | AI1G: https://www.youtube.com/watch?v=oJB7JNWo58w

[9] Ιωάννη Μαρκά, Εκκλησιολογικός Μετανθρωπισμός-Από την θεωρία της «μεταπατερικότητας» στο λειτουργικό σώμα του «υιού της απωλείας», Κεντρική διάθεση: Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2024, σελ. 13

[10] https://iskra.gr/giouval-charari-erchontai-tropopoiimena-anthropina-onta-pou-tha-echoun-asylliptes-ikanotites/

[11] Τζώρτζ Όργουελ, 1984-Ο Μεγάλος Αδελφός, Εκδόσεις Κάκτος, σελ. 327

[12] https://vfjuk.org/ai-new-religion-and-a-new-king/

[13] https://www.timesofisrael.com/yuval-noah-harari-warns-ai-can-create-religious-texts-may-inspire-new-cults/

[14] Yuval Noah Harari: «Αποκηρύττουμε τον Θεό – Δεν Τον χρειαζόμαστε», βλ. σχετ., https://www.pronews.gr/kosmos/yuval-noah-harari-apokiryttoume-ton-theo-den-ton-xreiazomaste-ayton-thaymazoun-oi-k-pierrakakis-k-mitsotakis/

[15] Yuval Noah Harari: «Στο μέλλον που ετοιμάζουμε δεν θα σας χρειάζονται ούτε ως σκλάβους»!

Εφιαλτικές δηλώσεις από τον «πρεσβευτή» της «Μεγάλης Επανεκκίνησης», βλ. σχετ., https://www.pronews.gr/epistimes/yuval-noah-harari-sto-mellon-pou-etoimazoume-den-tha-sas-xreiazontai-oute-os-sklavous/

[16] Yuval Noah Harari: «Η πανδημία έπεισε τους ανθρώπους να δεχθούν τη νομιμοποίηση της απόλυτης βιομετρικής παρακολούθησης»: «Η όλη ιδέα ότι οι άνθρωποι έχουν ψυχή ή πνεύμα και ότι έχουν ελεύθερη βούληση και ότι κανείς δε γνωρίζει τι συμβαίνει μέσα μου, συνεπώς οτιδήποτε επιλέξω είτε στις εκλογές είτε στο σούπερ μάρκετ αυτό είναι η ελεύθερή μου βούληση, αυτό τελείωσε!

Η ελεύθερη βούληση τελείωσε. Τέρμα. Σήμερα διαθέτουμε την τεχνολογία για να χακάρουμε τα ανθρώπινα όντα σε μαζική κλίμακα. Ναι, τα πάντα είναι ψηφιοποιημένα. Τα πάντα παρακολουθούνται. Σ’ αυτήν την περίοδο κρίσης, οφείλεις να ακολουθείς την επιστήμη», βλ. σχετ., https://www.pronews.gr/ygeia/yuval-noah-harari-i-pandimia-peithei-tous-anthropous-na-dexthoun-nomimopoiisi-apolytis-viometrikis-parakolouthisis/

[17] Ιερομόναχου Δαμασκηνού, π. Σεραφείμ Ρόουζ-Η ζωή και τα έργα του, Τόμος Α΄, Εκδόσεις Μυριόβιβλος, σελ. 118

[18] Yuval Noah Harari: «Ο Ιησούς Χριστός ήταν ένας χίπι σέξι μαραγκός», βλ. σχετ., https://www.pronews.gr/uncategorized/yuval-noah-harari-o-iisous-xristos-itan-enas-xipi-seksi-maragkos-ayton-thaymazoun-oi-k-pierrakakis-k-mitsotakis/

[19] Αποκ. στ΄ 2: ««καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ ἵππος λευκός, καὶ ὁ καθήμενος ἐπ᾽ αὐτὸν ἔχων τόξον· καὶ ἐδόθη αὐτῷ στέφανος, καὶ ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ»»

[20] Δαν. β΄ 44: «καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν βασιλέων ἐκείνων ἀναστήσει ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ βασιλείαν, ἥτις εἰς τοὺς αἰῶνας οὐ διαφθαρήσεται, καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ λαῷ ἑτέρῳ οὐχ ὑπολειφθήσεται· λεπτυνεῖ καὶ λικμήσει πάσας τὰς βασιλείας, καὶ αὐτὴ ἀναστήσεται εἰς τοὺς αἰῶνας.»

[21] Ιω. α΄ 1-4: «ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν. πάντα δι᾿ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν. ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων.»

[22] Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου 12 τομ. 39 Ε.Π.Ε., Υπόμνημα εις το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο,  ΟΜΙΛΙΑ Δ΄, σελ. 509: «Σὺ δέ, ἀγαπητέ, “Λόγον” ἀκούσας, μηδέποτε ἀνάσχῃ τῶν λεγόντων ἔργων αὐτὸν εἶναι, ἀλλὰ μηδὲ τῶν ἁπλῶς λόγον αὐτὸν εἶναι νομιζόντων·»

[23] Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, Άνθρωπος και Θεάνθρωπος-Μελετήματα Ορθοδόξου Θεολογίας, Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος 2020, σελ. 97

[24] Ό. π.

[25] Ιερομόναχου Δαμασκηνού, π. Σεραφείμ Ρόουζ-Η ζωή και τα έργα του, Τόμος Α΄, Εκδόσεις Μυριόβιβλος, σελ. 241

[26] Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού 2 Ε.Π.Ε., Φιλοσοφικά Κεφάλαια, α΄. Περί γνώσεως, σελ. 25-29 – PG 94, 529

[27] Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, Άνθρωπος και Θεάνθρωπος-Μελετήματα Ορθοδόξου Θεολογίας, Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος 2020, σελ. 98-99

[28] Ό. π., σελ. 89

[29] Ό. π., σελ. 19-20: «Η αιωνιότητα χωρίς τον Θεό Λόγο δεν είναι παρά η κόλαση. Και η επίγεια ζωή χωρίς τον Λόγο αποτελεί το προοίμιο και την προετοιμασία της κολάσεως. Διότι η κόλαση δεν είναι τίποτε άλλο παρά ζωή άνευ του Λόγου, άνευ Θείου Νοήματος, άνευ Θείας Λογικής. Μόνο στην κόλαση δεν υπάρχει ούτε λόγος, ούτε λογικότητα, ούτε νόημα. Η κόλαση του ανθρώπου αρχίζει ήδη εδώ στη γη, αν ο άνθρωπος δεν ζει εν τω Λόγω, εν τω Χριστώ…….. Κάθε τί το αντί-λογικό (protivlogosno) και ά-λογο (nelogosno) είναι εν ταυτώ παράλογο και ανόητο. Και αυτό είναι που δημιουργεί στον άνθρωπο τις σατανικές διαθέσεις, οι οποίες μετατρέπουν τη ζωή σε κόλαση»

[30] Τζώρτζ Όργουελ, 1984-Ο Μεγάλος Αδελφός, Εκδόσεις Κάκτος, σελ. 93

Τρελογιάννης