Το να είσαι «ανεξάρτητος» ίσως είναι όμορφο, όμως όλοι μας έχουμε ανάγκη από τους ανθρώπους γύρω μας.

 

Χρειαζόμαστε, αν και κάποιες φορές αρνούμαστε να το παραδεχτούμε, ανθρώπους που μας αγαπούν και μας νοιάζονται. Αλλά όχι μόνο αυτό. Νομίζω χρειαζόμαστε ανθρώπους που να μπορούμε να βασιζόμαστε πάνω τους. Ανθρώπους που θα μας πούνε κάποια συμβουλή, θα μας παρηγορήσουν, θα μας ενθαρρύνουν, θα μας κρατήσουν το χέρι, θα μας αγκαλιάσουν, θα καθίσουν μαζί μας.
Κι αυτό δεν σημαίνει αδυναμία, αλλά κοινωνία.
Δεν σημαίνει ότι εξαρτόμαστε από ανθρώπους, αν και ούτε αυτό είναι κακό, αλλά ότι έχουμε γκρεμίσει τα τείχη γύρω μας και μοιραζόμαστε μαζί με άλλους την ζωή μας· αποκτούμε κοινές εμπειρίες που μας προάγουν ως ανθρώπους.
Αλίμονο στον άνθρωπο που θεωρεί ότι μόνος του μπορεί να ζήσει. Ίσως θα μπορέσει να επιβιώσει, αλλά όχι να ζήσει. Όλοι μας έχουμε ανάγκη από την θαλπωρή της παρέας του άλλου. Η ζωή μας ομορφαίνει όταν μοιραζόμαστε πράγματα με τους άλλους, όταν ανοίγουμε την καρδιά μας σε άλλες καρδιές. Έτσι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε πιο δραστικά και πετυχημένα τις διάφορες καταστάσεις στην ζωή μας.
Το έχουμε ξαναπεί, δεν θα ταιριάξουμε με όλους, αλλά είναι ολέθριο εάν θεωρούμε ότι δεν ταιριάζουμε με κανέναν.
Εάν λοιπόν πληγώθηκες από κάποιον, δεν σημαίνει ότι όλοι θέλουν να σε πληγώσουν. Να δίνεις ευκαιρίες σε ανθρώπους να σου αποδεικνύουν ότι σε θέλουν στην ζωή τους και αξίζει να τους βάλεις κι εσύ στην δική σου.
Χωρίς διαπροσωπικές σχέσεις, η ζωή μας καταντά άγευστη. Γι’ αυτό μην κλεινόμαστε στον εαυτό μας. Δεν έχει νόημα να αποδείξουμε ότι και μόνοι μας είμαστε καλά. Άλλο να περνάς καλά και μόνος σου κι άλλο η ζωή σου όλη να είναι μία εγωπαθής και φίλαυτη απομόνωση.
Μέσα από τις σχέσεις μας με τους άλλους ανακαλύπτουμε κυρίως τον εαυτό μας (κι έτσι εξελισσόμαστε), αλλά τον πλησίον μας. Παύουμε να ζούμε αυτόνομοι μέσα στην αυτοθέωσή μας. Γκρεμίζουμε τείχη και κτίζουμε γέφυρες.
Μακάρι να καταλάβουμε πόσο σημαντικός είναι ο άλλος και πόσο χρειαζόμαστε την παρουσία του ώστε να ομορφύνει η ζωή μας.
Το να αγαπάς και να νοιάζεσαι δεν είναι αδυναμία. Το να θέλεις ανθρώπους στη ζωή σου δεν είναι αδυναμία.
Αδυναμία είναι να φοβάσαι και να κλείνεσαι στο καβούκι σου.

π.Π.Π.

Τρελογιάννης

Το θέλημα

 

(...)Ἡ ὀμορφιὰ τοῦ πραγματικοῦ, μονάχα σὲ ὅσους τὸ ὑπομένουν ἀποκαλύπτεται. Ὀμορφιὰ δὲν εἶναι ὁ ἔρωτας τοῦ προικισμένου προσώπου· εἶναι ἡ ἐγκαρτέρηση δίπλα, κοντὰ σ' αὐτὸ ποὺ δὲν εἶσαι.(...)

Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης (1908-13/1/1993)

Ν. Γ. Πεντζίκης, Μητέρα Θεσσαλονίκη, ζ' έκδοση, εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 2008, σελ. 131.

Γερό τράνταγμα....

 

Διαβάζω και ακούω “έρχεται  γερό τράνταγμα ”   

Τι σημαίνει “τράνταγμα” ; 

 

Είναι φορές που η “οικονομία ” του Θεού εξάντλησε τα “χάδια ” και τα “παρακάλια ” και πρέπει να αρχίσει τα “χαστούκια “

Ο Θεός δεν “χαστουκίζει ” όμως τους πάντες ,αλλά μόνο “ πάντα υἱὸν ὃν παραδέχεται“

Όταν αγαπάς κάποιον ,όταν βλέπεις ότι “χάνεται  ” μέσα στον φόβο ,στην ταραχή ,στην καταιγίδα  ,

στην “πλάνη ” του ΕΓΩΙΣΜΟΥ  του , πνίγεται 

Τι κάνεις ; 

Αν έχεις την “δύναμη ” τον τραβάς  και τον βγάζεις .

Αν όμως δεν την έχεις θα σε βυθίσει και σένα ,θα χαθείτε παρέα…τότε πρέπει να δυναμώσεις πρώτα ,με την  βοήθεια του Θεού.

 

“Κυκλικές κλήσεις “

Είναι φορές που η δική μου “αμετανοησία ”  και σκληρότητα δεν σπάει διαφορετικά παρά μόνο με 

“τράνταγμα ” 

Στο παρελθόν ,αν γυρίσει πίσω ο καθένας μας ,θα βρεί αμέτρητες φορές και διαφόρους τρόπους  ,μαλακά ,γλυκά να μας “καλεί ” κυκλικά ο Θεός σε “μετάνοια ” ,μέσω καταστάσεων και ανθρώπων 

Η επαναλαμβανόμενες κλήσεις ,είναι αυξανόμενης έντασης και έτσι αφού δεν ακούμε θα φτάσουμε  στο γερό τράνταγμα .

 

Η Αποκάλυψη 

Πριν αποκαλυφθεί ο Θεός στην καρδιά αυτών που θα τον πιστέψουν ,θα τους συντρίψει ,θα τους ταπεινώσει μέσω   δύσκολων καταστάσεων  ,με “τραντάγματα ”  .

Κάποια στιγμή μέχρι και τον τελευταίο που θα  πιστέψει  ,ο Θεός θα συνεχίσει τους  κύκλους “παιδαγωγίας ”  ,τα τραντάγματα .

Η Αποκάλυψη περιγράφει κεκαλυμμένα και πνευματικά ,όλους αυτούς τους κύκλους σταδιακής ,  παιδαγωγίας των εκλεκτών και “πλήρωσης ” του αριθμού των εκλεκτών ,μέχρι το τέλος αυτού του κόσμου  και  την δημιουργία της Βασιλείας του Θεού .

Εγώ θα το προκαλέσω  το “τράνταγμα”  

Στο τέλος εγώ είμαι αυτός ,που αναγκάζω τον Θεό να με “τραντάξει ” ,να με πιάσει από το πέτο και να μου πει “χάνεσαι ξύπνα  “

Στην Αποκάλυψη λέει…

 “μετανόησον. ἐὰν οὖν μὴ γρηγορήσῃς, ἥξω ἐπὶ σὲ ὡς κλέπτης, καὶ οὐ μὴ γνώσῃ ποίαν ὥραν ἥξω ἐπὶ σέ…..”

 

Μετανόησε δια την μέχρι σήμερον ραθυμίαν και αμέλειάν σου….θα έλθω εις σε έξαφνα, εις ώραν που δεν περιμένεις, όπως έρχεται ο κλέπτης, και δεν θα γνωρίσης ποίαν ώραν θα έλθω να σε παραλάβω δια του θανάτου.

Παρατηρήστε ο καθένας το “τώρα” του ,  ψυχολογικά πιεσμένοι , σκασμένοι,  ανεργία  διάφορες ανεξήγητες ασθένειες σας κτυπούν, ταπεινώσεις   κ.α ,

 μπορεί να βιώνετε το “τράνταγμα” ,είναι η κλήση του Θεού για  αληθινή μετάνοια και επιστροφή .

Καλή φώτιση και αρχή μετανοίας 

Γ.Μ 

Τρικλοποδιά

Μία ἀπονεκρωμένη ψυχὴ ποὺ ἔχει στείλει τὸν Θεὸ στὴν «ἐξορία», ἀσεβεῖ καὶ ἀσελγεῖ ἐπάνω στὸν συνάνθρωπο, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ θεοποιεῖ τὴ σάρκα τοῦ θύματός του

 

Ἡ διαστροφὴ εἶναι ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸ ἀγαθό, ὅπως τὸ σκοτάδι εἶναι ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸ φῶς.

Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης

Ἡ μαρτυρία τῆς Σοφίας Μπεκατώρου ἦταν ὁ πρῶτος «κανονιοβολισμὸς» ἐναντίον μίας παγιωμένης καὶ ὁλότελα ἄρρωστης νοοτροπίας τῆς ἑλληνικῆς πραγματικότητας. Ἕνας δίκαιος λεκτικὸς «κανονιοβολισμὸς» ποὺ ἔδωσε τὸ σύνθημα γιὰ μία μικρὴ κοινωνικὴ ἐπανάσταση ἐνάντια στὸ ἀνήθικο. Ὁ πρῶτος κρίκος μίας ἁλυσίδας ἀποκαλύψεων ποὺ σήμερα συνταράσσουν τὴν ἑλληνικὴ κοινὴ γνώμη.

Εἶναι αὐτονόητο πώς αὐτὸ τὸ ἀποτρόπαιο κοινωνικὸ ἀπόστημα πρέπει νὰ σπάσει μέχρι τέλους. Τὰ στόματα πρέπει νὰ ἀνοίξουν καὶ ἡ δικαιοσύνη πρέπει νὰ ἀκούσει προσεκτικὰ ὅσα ἔχουν νὰ μαρτυρήσουν. Καὶ ἀσφαλῶς στοὺς...

ἀνόητους ὑποστηρικτὲς τοῦ «γιατί τώρα;» ἀπαντοῦμε: «χίλιες φορὲς καλύτερα τώρα, παρὰ ποτέ».

Ὀφείλουμε ὅλοι ἀνεξαιρέτως νὰ καταπνίξουμε τὴ κουλτούρα τοῦ βιασμοῦ, τῶν παρενοχλήσεων, τῶν ἐκβιασμῶν, τοῦ ἐκφοβισμοῦ. Νὰ βάλουμε ἕνα λιθαράκι γιὰ νὰ παραδώσουμε στὶς μελλοντικὲς γενιὲς κάτι πιὸ ὑγιὲς ἀπὸ τὸν ἠθικὸ ὑπόνομο ποὺ κυριαρχεῖ στὸ σήμερα.

Τὸ ζήτημα τοῦ ἑλληνικοῦ #metoo φυσικά, ἐπεκτείνεται πολὺ πιὸ πέρα ἀπὸ τὸν πυρήνα τῶν ἴδιων τῶν καταγγελιῶν. Σιγὰ σιγὰ ἀποκαλύπτεται ἕνας βρώμικος ἱστὸς ἔνοχης σιωπῆς, ἀρρωστημένων κυκλωμάτων, διαπλεκόμενων συμφερόντων καὶ συγκαλύψεων.

Διονύσης Χαριτόπουλος - Δεν αρέσουμε

Όταν βρίζεις την πατρίδα σου, είναι σαν να βρίζεις τη μάνα σου.

ΑΚΟΥΜΕ Ή ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ, καμιά φορά, για το «Ελλαδιστάν», τη «χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας», τους «Ελληνάρες», και άλλα τέτοια.

Ο αυτοσαρκασμός δεν είναι κακός.


Αντίθετα λειτουργεί λυτρωτικά και, σε ορισμένες περιπτώσεις, επαναφέρει τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Η ζημιά είναι ότι μερικοί κοκορόμυαλοι τα παίρνουν σοβαρά. Τα πιστεύουν και θεωρούν εαυτόν, ανώτερο της χώρας. Ανήκουν σε κάποια ελίτ εκλεκτών και ο τόπος τους πέφτει στενός.


Όλα τους ξινίζουν. Είναι σε διαρκή παρεξήγηση, με τους άλλους. Η χώρα είναι καθυστερημένη, η Αθήνα κακάσχημη, οι άνθρωποι βιλγκέρ. Δεν βρίσκουν πουθενά κάτι αξιόλογο, αντάξιό τους.


Εγώ, που είμαι βαθιά ερωτοχτυπημένος με κάθε γωνιά της χώρα μας, πιστεύω πως όταν βρίζεις την πατρίδα σου, είναι σαν να βρίζεις τη μάνα σου.


Θέλουν να φύγουν, να πάνε αλλού. Στο καλό. Και ας επιστρέφουν τα καλοκαίρια με τη γνωστή ανοησία: «Η Ελλάδα είναι καλή μόνο για διακοπές»


Ορισμένοι είναι συστηματικοί φαρμακομύτες. Αναρωτιέσαι αν υπάρχει κάτι εδώ γύρω, που δεν έχουν βρίσει ή κριτικάρει εντελώς αρνητικά. «Μόνο στην Ελλάδα γίνονται αυτά», πιπιλίζουν. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη μπουρδολογία.


Δεν έχουμε την αποκλειστικότητα σε καμία από τις παθογένειες του δυτικού κόσμου. Στα βασικά, είμαστε ολόιδιοι. Η ειδοποιός διαφορά, είναι το μέγεθος, ο πλούτος και η δύναμη των μεγάλων κρατών, που τους επιτρέπει να απορροφούν πιο ανώδυνα τους κραδασμούς από σκάνδαλα, αδικίες, ρεμούλες.


Φυσικά, κάθε χώρα έχει και τις δικές της ιδιαιτερότητες. Καλές, κακές, χείριστες, υπέροχες, ανυπόφορες.


Μόνο που υπάρχει και κάτι που λέγεται αγάπη. Είναι αυτό που σε κάνει να κατανοείς και να συμμερίζεσαι τις αδυναμίες του άλλου. Κι αναρωτιέσαι, εντάξει, δεν σέβονται τον τόπο. Αλλά δεν τον πονάνε;


Και όπως πιστεύω εγώ, που είμαι βαθιά ερωτοχτυπημένος με κάθε γωνιά της χώρα μας, όταν βρίζεις την πατρίδα σου, είναι σαν να βρίζεις τη μάνα σου.


Πηγή: www.lifo

.grgeromorias.blogspot.com

 amethystos

Γνωμικά

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Δεν έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ λογοτεχνίας και μη λογοτεχνίας. Παρά μόνο μεταξύ καλής λογοτεχνίας και κακής. (Γ.Σεφέρης) Τα MME είναι κακή λογοτεχνία. Προκαλούν άγχος
--
Τα ΜΜΕ είναι κακή λογοτεχνία. Προκαλούν άγχος
-
Ας προσέξουν τα κανάλια, να μην ενισχύουν άθελά τους την Τουρκία στην τακτική της, να κουράζει την Ελλάδα δημιουργώντας αβεβαιότητα. Η Ελλάδα δυστυχώς της χάρισε το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, μια που η ίδια δεν το χρησιμοποιεί ποτέ!
--
Η Τουρκία πολεμάει την Ελλάδα με τη μέθοδο που η γάτα σκοτώνει το φίδι. Η γάτα κουράζει το φίδι με ψευδο-χτυπήματα- (προκλήσεις), μέχρι το φίδι, να εξαντληθεί και να μην χρειάζεται παρά ένα μόνο αληθινό χτύπημα, για να σκοτωθεί
--
Ένα πονηρό μυστικό πολεμικής είναι να χρησιμοποιείς μερικότερες ενέργειες, που όλες μαζί αποτελούν πόλεμο, ,ενώ κάθε μία χωριστά ΄δεν είναι πόλεμος. Δεν πιστεύω ότι δεν βλέπουν οι κυβερνήσεις μας την πολεμική αυτή μέθοδο του εχθρού
--
Ρωτάνε με περισσή αφέλεια, τι θέλετε, πόλεμο; Μα έχουμε πόλεμο. Η Τουρκία μας κάνει πόλεμο και εμείς βαφτίζουμε τον πόλεμο "προκλήσεις", για να αιτιολογούμε τον ενδοτισμό μας
--

Ο ΒΛΕΠΩΝ (Ε)

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου
Ιδού αφίεται υμίν ο οίκος υμών έρημος
Ματθ.23:38

Όταν έγραφα τον τίτλο στο άρθρο αυτό, σκεφτόμουν πως μερικοί φίλοι, θα πουν, «μπα, ο Μόσχος κατέχει και τα ιατρικά θέματα;» Αλλά δεν είναι «ο βλέπων», αυτός που βλέπει τα πράγματα που είναι μπροστά στα μάτια του.

Αξίζει να ξέρεις, ποιος είναι «ο βλέπων», και τί είναι αυτό που βλέπει. Ποια είναι η πνευματική όραση με την οποία βλέπουμε τον εαυτό μας. Στην πνευματική όραση αναφέρεται το Ευαγγέλιο όταν λέει «το πνεύμα του Θεού εξετάζει καρδίας και νεφρούς», βλέπει δηλαδή αυτά που ο άνθρωπος κρύβει στην καρδιά του απ΄ τους άλλους κι απ΄ τον ίδιο τον εαυτό του

Η ορθόδοξη Παράδοση, στην πράξη , είναι ακριβώς αυτό: η δυνατότητα να βλέπουμε συνεχώς την αμαρτία μας. Δεν προβάλουμε την σκιερή εικόνα της αμαρτίας μας στους άλλους για να τους κατακρίνουμε. Πράγματι απαιτεί να έχουμε θάρρος για να βλέπουμε συνεχώς την αμαρτία. Ως προς αυτό έχουμε ανάγκη από κάποιον να μας ενθαρρύνει με την αγάπη του και με την αποδοχή του όπως είμαστε. Δυστυχώς, δεν βρίσκεται εύκολα αυτός που θα μας αγαπήσει με αυτόν τον τρόπο. Ο χριστιανός όμως έχει το Χριστό και σ΄ αυτόν βλέπει το πρόσωπο που τον αγαπάει και τον δέχεται όπως είναι. Ακόμα και στο πιο αδυσώπητο πεπρωμένο, ο Χριστός βρίσκεται εκεί για μας, και μας δίνει θάρρος και έγκυρες ελπίδες.

Ο ανανηπτικός ρόγχος της υπνώττουσας Ρωμιοσύνης

Ο ανανηπτικός ρόγχος της υπνώττουσας Ρωμιοσύνης

Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος

Το μέτρο το οποίο κρίνεται η ποιότητα του ανθρώπου του καθ’ εκάστου πολίτη, είναι η πίστη του εις τα ιδανικά και τις αξίες, τις οποίες πρεσβεύει, δεδομένου ότι ο καθείς εξ ημών, εκών άκων, εις τα πλαίσια του θνησιγενούς βίου του, θα κληθεί αφεύκτως να λογοδοτήσει, δια τις πράξεις και τις παραλείψεις του, σαφώς εις τον Τριαδικό Θεό, όμως και εις του προγόνους μας, οι οποίοι θυσιάστηκαν με αυταπάρνηση δια το συλλογική καλό, δια την ακεραιότητα και συνέχεια του έθνους, αρχής γενομένης από την Αρχαία Ελλάδα έως και σήμερα, εις τα πλαίσια του έθνους Κράτους.

Ασφαλώς, την Ελλάδα εποφθαλμιούσαν άλλες δυνάμεις και επιδίωκαν με την επίκληση σκοτεινών δυνάμεων να σφετεριστούν τον Ελληνικού Πλούτο να τον αντιστρέψουν και να τον προβάλλουν εις την αλλοτριωμένη μορφή του ως δομικό στοιχείο της πολιτισμικής τους ταυτότητα, ιδίως, μετά το σχίσμα του έτους 1054 μ.χ, όταν ήδη άρχισε να παρακμάζει, η Βασιλεύουσα, από το 1204 μέχρι και την αποφράδα ημέρα, όπου οι κλειδούχοι της Κερκόπορτας παρέδωσαν την Πόλη εις τους Οθωμανούς.
Μετά ταύτα, κατά τα 400 χρόνια, ζοφερής σκλαβιάς υπό το ζυγό του Οθωμανού τυράννου, το Ελληνο-Ορθόδοξο στοιχείο παρέμεινε ζωντανό χάρη του Ευαγγελίου και της άγρυπνης και άσβεστης φλόγας των Ελλήνων δια το μείζον αγαθό της ελευθερίας.
Ο εθνικοαπαλευθερωτικός αγώνας του 1821, είχε ως σκοπό την ίδρυση ενός ελεύθερου έθνους Κράτους, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι μετέπειτα, ο Ελληνισμός συρρικνώθηκε εξαιτίας της ίδρυσης ενός κράτους, εις τα πλαίσια της λεγόμενης δύσης κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση των αρχών του Γαλλικού Διαφωτισμού, οι οποίες εισέδυσαν κατ’ ουσίαν στην ζώσα Ελληνο-Ορθόδοξη παράδοσης και την αλλοίωσαν δίκην προοδευτισμού, υπηρετώντας πιστά τα οράματα του ιδεολογήματος της μετακενώσεως, υπό την έννοια ότι ο κυρίαρχος στόχος του τότε Ελλαδικού Κράτους καθίσταται όμοιος μέχρι και σήμερον και δεν είναι άλλος από τον περιώνυμο προοδευτισμό.
Τα βαθιά ανθελληνικά αυτά ιδεολογήματα τα οποία αμφισβήτησαν την θεολογία της επαναστάσεως, ίδρυσαν κόμματα δήθεν συντηρητικά ή κίβδηλα προοδευτικά, συνιστούν αείποτε μία προσπάθεια

Η απώλεια της ντροπής (Μάρκο Μπελπολίτι)

Η ντροπή δεν υπάρχει πλέον. Αυτό το συναίσθημα που μας υπαγορεύει να νιώθουμε μια ταραχή ή ένα αίσθημα αναξιοπρέπειας μπροστά στις συνέπειες μιας φράσης μας ή μιας ενέργειάς μας, που μας οδηγεί να σκύβουμε το κεφάλι, να χαμηλώνουμε τα μάτια, να αποφεύγουμε το βλέμμα του άλλου, να είμαστε ταπεινωμένοι και φοβισμένοι, φαίνεται ότι έχει χαθεί. Σήμερα η ντροπή, αλλά και η δίδυμη αδελφή της η σεμνότητα, δεν αποτελεί πλέον ένα φρένο στο θρίαμβο της επιδειξιομανίας, στην ηδονοβλεψία, τόσο μεταξύ των απλών ανθρώπων όσο και μεταξύ των ηγετικών τάξεων. Η απώλεια αξίας της ντροπής σχετίζεται και με ένα άλλο μοναδικό φαινόμενο: την εξιδανίκευση του κοινότοπου και του ασήμαντου.

Το εντυπωσιασμένο βλέμμα των πολλών δεν στρέφεται πλέον προς πρόσωπα ηθικά ή διανοητικά σπουδαία αλλά σε ανθρώπους μέτριους, ανώνυμους, απολύτως όμοιους με τον άνθρωπο του δρόμου ή με τη γυναίκα της διπλανής πόρτας. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που παράγεται από την τηλεόραση, από ορισμένα προγράμματα με μεγάλη ακροαματικότητα, όπως ο «Μεγάλος Αδελφός». Ο Γκίντερ Αντερς, ο γερμανός φιλόσοφος που μετανάστευσε στην Αμερική κατά τη διάρκεια του ναζισμού, έγραψε ότι θα μας υποκλαπεί δόλια «η εμπειρία και η ικανότητα να παίρνουμε θέση». Πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτό; Εξαιτίας της τηλεοπτικής εικόνας έχουμε μπροστά μας έναν πολύ ευρύ ορίζοντα «σε άμεση αισθητή θέα, αλλά μόνον μέσα από τις εικόνες του». Συναντάμε την πραγματικότητα «υπό τη μορφή της φαινομενικότητας και της φαντασίωσης», όχι τον «κόσμο» αλλά «ένα καταναλωτικό αντικείμενο που μας το προμηθεύουν κατ’ οίκον».

Το μεγαλύτερο ψέμα της εποχής μας: Για μια ζωή με νόημα και στόχο

Άρθρο του Rod Dreher για το περιοδικό The American ConservativeΜετάφραση: Μάριος Νοβακόπουλος, διεθνολόγος

Σημείωμα του Μεταφραστή

Στο κείμενο αυτό, ο Αμερικανός Ορθόδοξος δημοσιογράφος Rod Dreher (γνωστός κυρίως για το ευπώλητο βιβλίο του The Benedict Option για την επιβίωση και το μέλλον του χριστιανισμού στη Δύση) απευθύνεται σε μία 35χρονη γυναίκα, η οποία έστειλε ένα ανώνυμο γράμμα στην στήλη συμβουλών του περιοδικού New York. H γυναίκα αναφέρεται στην πολύ έντονη ψυχολογική κρίση που βιώνει, έχοντας χάσει την έμπνευση της και τη θέληση για ζωή, ενώ δεν έχει φτιάξει οικογένεια και νιώθει όλο και πιο κενή και δυστυχισμένη, σαν φάντασμα. Ο Dreher προσπαθεί να δώσει την δική του οπτική στο θέμα, αποκαλύπτοντας ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα της εποχής μας: την εμμονή για μια «αυθεντική, περιπετειώδη ζωή» που εν τέλει αφήνει τον άνθρωπο συντετριμμένο και αιωνίως ανικανοποίητο. Παρά τις ειδικές περιστάσεις που διεκτραγωδεί η επιστολή, το μήνυμα μπορεί να φανεί χρήσιμο σε άνδρες και γυναίκες, ειδικά σε όσους είναι στην αρχή της ενήλικης ζωής τους και δεν έχουν κατασταλάξει ακόμη όσον αφορά την ταυτότητα τους, το μέλλον και τα όνειρα τους.

Μ.Ν.

* * *

Η επιστολή της γυναίκας
«Νιώθω σαν φάντασμα. Είμαι μία γυναίκα 35 ετών και δεν έχω τίποτε να επιδείξω από την ζωή μου. Στα 20 και 30 μου χρόνια αναλώθηκαν σε ένα μπερδεμένο πέρα-δώθε μετακομίσεων κατά μήκος της Δυτικής Ακτής των ΗΠΑ, ένα δύο σύντομα περάσματα από το εξωτερικό, πολλές δουλειές σε μέτριες θέσεις χωρίς προοπτικές ανέλιξης. Ήμουν ακόμη το απόλυτο πρότυπο της κατά συρροήν μονογαμίας. Η πλέον ελπιδοφόροα και μακροχρόνια σχέση μου (τριάμισυ χρόνια) τελείωσε πριν δύο χρόνια. Μετακομίσαμε σε μία νέα πόλη (η 4η νέα πόλη για εμένα), φτιάξαμε το σπιτικό μας μαζί, και ύστερα καταρρεύσαμε σε έναν τραυματικό χωρισμό που πέταξε στην πέμπτη και τρέχουσα πόλη κατοικίας μου – όσον αφορά τις δουλειές, έχω χάσει το μέτρημα.

Ύστερα από όλα αυτά τα χρόνια γρήγορων αλλαγών και παρορμητικών αποφάσεων, που κάποτε εξορθολόγιζα ως περιπέτειες, εξερευνήσεις μίας «αυθεντικής ζωής», δεν έχω τίποτα καλό να επιδείξω. Δεν έχω μαζέψει χρήματα, και τώρα είμαι φορτωμένη με αρκετά χρέη από όλες μου τις μετακομίσεις, κακές αποφάσεις και έλλειψη ενθουσιασμού για την καριέρα μου σε βαθμό που ίσως να μην μπορέσω ποτέ να βγω στην σύνταξη. Δεν έχω κάποια σημαντικά ορόσημα στην εργασιακή μου ζωή και δε με νοιάζει η καριέρα μου ιδιαίτερα έτσι κι αλλιώς, αλλά τώρα είναι το τελευταίο που με κρατά στην ζωή, αφού έχω αποταμιεύσεις που αρκούν μόνο για δύο βράδια σε ένα ξενοδοχείο. Δεν έχω συγγενείς εδώ κοντά, ούτε κάποια μακροπρόθεσμη σχέση που να έχει αναπτυχθεί μέσα από χρόνια αμοιβαίας ωρίμανσης και κοινών εμπειριών, ούτε παιδιά. Παρ’ ότι κάνω φίλους εύκολα, σε κάθε μετακόμιση από πόλη σε πόλη, οι φίλοι μένουν πίσω και αναπτύσσουν ρίζες: καριέρα, κοινότητα, οικογένεια, παιδιά. Έχω μερικές στενές φίλες, για τις οποίες είμαι ευγνωμονούσα, αλλά η ζωή γίνεται όλο και πιο επιβαρυμένη με υποχρεώσεις και πλέον περνάνε μήνες ανάμεσα σε κάθε συνομιλία μας. Τα περισσότερα βράδια είμαι μόνη με τη γάτα μου (έχω γίνει σκέτο κλισέ).

ΠΩΣ ΧΑΣΑΜΕ ΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΜΑΣ

Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης









Όποιον άνθρωπο και να ρωτήσουμε στην εποχή μας, εάν αισθάνεται ήσυχος, ήρεμος, θα μας απαντήσει, αυθόρμητα, πως όχι, θα μας πει ότι νοιώθει πως ‘έχασε την ησυχία του’. Με αυτή την απάντηση εννοεί πολλά: το αίσθημα ανασφάλειας, το καθημερινό άγχος, την οικονομική αβεβαιότητα, το φόβο για το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά του και τα πρότυπα ζωής που λαμβάνουν, τους γρήγορους ρυθμούς, την ίδια την υπαρξιακή ανησυχία. Πως φθάσαμε σε αυτή την κατάσταση; Πότε για πρώτη φορά ο δυτικός άνθρωπος άρχισε να “χάνει την ησυχία του”; Αυτά είναι τα θέματα που θα εξετάσουμε ακολούθως.

Ότι είχε απομείνει από τη ‘μεσαιωνική ησυχία’, τελείωσε οριστικά όταν ‘εκείνοι’ κάθισαν, το έτος 1789, ‘εξ αριστερών΄ της Αντικειμενικής Αλήθειας. Λίγο πρωτύτερα, ‘εξ αριστερών’ της Αντικειμενικής Αλήθειας είχε καθίσει και ο προτεσταντισμός, χαρίζοντας μας τον καπιταλισμό και την ανησυχία. Έτσι κυλούσαν οι ημέρες της μεσαιωνικής ησυχίας: δεν υπήρχε ποτέ βιασύνη στην εργασία, δεν υπήρχε κανένα ενδιαφέρον στο να παραχθεί ένα αντικείμενο σε σύντομο χρόνο ή και πολλά να παραχθούν σ’ ένα ορισμένο χρόνο. Η διάρκεια της περιόδου παραγωγής καθοριζόταν από δύο παράγοντες: α) απ’ τις ανάγκες της ανθεκτικότητας και της ποιότητας του προϊόντος και β) από τις φυσικές ανάγκες του εργαζόμενου. Η παραγωγή ήταν δραστηριότητα προσώπων των οποίων η ύπαρξη πραγματωνόταν στην εργασία γι’ αυτό και αυτή (η παραγωγή) ακολουθούσε τους νόμους υπάρξεων με σώμα, όπως η διαδικασία ανάπτυξης ενός δένδρου βρίσκει σκοπό και μέτρο στις εσωτερικές ανάγκες αυτών των ζωντανών υπάρξεων. Το μέγιστο ιδανικό εκείνης της εποχής, ήταν η ατομική ψυχή που αναπαύεται επάνω στον εαυτό της και απ’ το βάθος της πραγματικότητάς της τείνει προς τον Oυρανό, ως οργανικό συστατικό της ζώσας ανθρωπότητας. Σε αυτό το ιδανικό προσαρμόζεταν κάθε ανάγκη και κάθε μορφή ζωής.

Τι να αφήσουμε πίσω μας

Πολλά είναι τα περιττά βάρη που κολλούν στις πλάτες μας με το πέρασμα του χρόνου. Καιρός για (σοφές) αβαρίες!
Από τον
Παναγιώτη Λιάκο
Mία από τις ρήσεις που αποδίδονται στον Βούδα είναι «Το πρόβλημα είναι ότι νομίζετε πως έχετε χρόνο». Το απόφθεγμα τούτο είναι μετρημένο και ζυγισμένο λέξη προς λέξη. Δεν περισσεύει ούτε φθόγγος από τη φράση. Ούτε χρειάζεται έστω κι ένα σημείο στίξης για να γίνει σαφέστερη και πληρέστερη. Δεν έχουμε χρόνο περισσότερο απ’ όσο μας έχει δοθεί για να παράξουμε συγκεκριμένο θετικό έργο για μας και τους γύρω μας. Δεν υπάρχει ούτε δευτερόλεπτο για πέταμα από τις ημέρες και τις νύχτες μας. Η λέξη «πέταμα» δεν είναι τίποτε άλλο παρά καταστάσεις, δραστηριότητες, επιλογές και συναναστροφές που δεν μας ταιριάζουν, δεν είναι «εμείς».

Έχουμε πολλά να αντέξουμε.

Είπε Γέρων :Να θυμάστε ότι ο ληστής στο σταυρό ήταν ακόμα κρεμασμένος για ώρες και υπέφερε σκληρά για τις αμαρτίες του, παρόλο που είχε ήδη λάβει χάρη. Έχουμε πολλά να αντέξουμε.

Τρελογιάννης

Ο αγώνας για την ελευθερία είναι για όλους

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου





Η ελευθερία γι’ αυτούς που αγωνίζονται για την ελευθερία, είναι πολύτιμη σαν τη ζωή. Η ελευθερία είναι η ίδια η ζωή. Αυτό σημαίνει το πιστεύω των αγωνιστών του 21 που συνοψίζεται στα λόγια αυτά «Ελευθερία ή θάνατος». Αν δεν ζούμε ελεύθεροι δε ζούμε καθόλου. Είμαστε εσωτερικά νεκροί.




Αυτοί που αγωνίζονται για την ελευθερία είχαν διπλό αγώνας, τόσο για την εσωτερική τους ελευθερία όσο και για την ελευθερία των άλλων, την εξωτερική ελευθερία. Εσωτερικά ανελεύθεροι άνθρωποι δεν αγωνίζονται για την ελευθερία των άλλων. Ο δυνάστης σε κάθε εποχή καταλύει την ελευθερία των εθνών, των λαών αλλά και του κάθε ανθρώπου.




Οι αγωνιστές του ’21 έχουν την εμπειρία της ελευθερίας παρόλο που εξωτερικά είναι σκλάβοι των Τούρκων. Μέσα τους είναι ελεύθεροι και μπορούν να διατυπώσουν καθαρά ότι σε κάθε εποχή διακυβεύεται η ελευθερία, τόσο των εθνών και των λαών, όσο και του κάθε ανθρώπου.




Η ευθύνη για τη φύλαξη της ελευθερίας δεν είναι μόνο σε μερικούς ανθρώπους αλλά σε κάθε άνθρωπο. Στις ιερές ακολουθίες κάθε εκκλησιαζόμενος είναι υπεύθυνος για την τάξη εντός του ναού. Δεν είναι υπεύθυνοι μόνο αυτοί που ορίστηκαν να έχουν το έργο αυτό, οι επίτροποι, αλλά όλο το πλήρωμα της εκκλησίας και καθένας χωριστά. Καθένας θα εμποδίσει ένα ζώο , να εισέλθει στο ναό, αν είναι στην είσοδο και μπορεί να το κάνει.




Για την ελευθερία, είμαστε υπεύθυνοι όλοι , τόσο για την προσωπική μας ελευθερία, όσο και για την ελευθερία των άλλων. Ο αγώνας για την ελευθερία είναι για όλους.







moschoblog.blogspot.com

Η φιλοσοφία του Σπαρτιάτη πολεμιστή! Είναι ηδονή να κερδίζεις μάχες σ’ έναν πόλεμο χαμένο

Ποια ήταν η φιλοσοφία του Σπαρτιάτη πολεμιστή;
Η απάντηση του Αγησιλάου στον Αθηνάδη τα λέει όλα!

«Γιατί να αγωνιζόμαστε;» ρώτησε ο Αθηνάδης.
«Γιατί κοπιάζουμε και
προσπαθούμε τόσο επίμονα;
Γιατί δεν απολαμβάνουμε την καθημερινότητα και τις μικρές χαρές της ζωής, όπως οι υπόλοιποι

 Έλληνες.
Ποιος είναι ο σκοπός;

Σ” έχει απασχολήσει ποτέ αυτό το ερώτημα, Αγησίλαε;»

«Με απασχολεί κάθε μέρα.
Κάθε μέρα, όμως, δίνω την ίδια απάντηση.
Είναι απλό.

"Είπες θα φύγω..."

 

Το παρόν άρθρο αφιερώνεται στους “καρδιακούς” φίλους μου.

Ως Πνευματικός της μιας Aγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, έχω το κατά χάριν ιδίωμα να δέχομαι το άνοιγμα των καρδιών και να μου εναποθέτουν οι πονεμένοι άνθρωποι τον πόνο και το περιεχόμενο της καρδιάς τους. Έχοντας μια σχετική εμπειρία, διαπιστώνω όλο και περισσότερο, ότι ο νους πολλάκις έχει ένα ισχυρό αίσθημα εγκλωβισμού, βιώνει με οδυνηρό τρόπο τις   -αποκλειστικά δικές του- λανθασμένες επιλογές και τις συνέπειες των επιλογών του. Βιώνει την διάψευση όλων των προσδοκιών του, την αδυναμία του να ανακόψει τις αρνητικές συνέπειες, βιώνει έναν εγκλωβισμό που συνεχώς τον κατακλύζει με συναισθήματα κατάθλιψης, γκρίνιας, απελπισίας, απογοήτευσης και μαρασμού.

Θυμίζει καρδιά “νεκρή” λόγω της έντονης εδραίωσης των αρνητικών συναισθημάτων που τον έχουν πλέον κατακλύσει. Ο νους και η καρδιά βιώνουν μια σταθερή απόγνωση, καθώς ενώ θέλει να αλλάξει τη ζωή του και να δημιουργήσει μια καλύτερη ζωή, διαπιστώνει ότι κάθε προσπάθειά του προς αυτή την κατεύθυνση, αποτυγχάνει παταγωδώς. Πλέον μια διέξοδος του φαίνεται ως λύση: Να φύγει από το σπίτι του, να φύγει από την «πόλη» του, διότι εκεί, όπου και να κοιτάξει γύρω του, το μόνο που διαπιστώνει είναι οι αποτυχίες όλων των ενεργειών του για κάτι καλύτερο.

Εδώ θα αφήσω τον μεγάλο Αλεξανδρινό ποιητή, Καβάφη, να αναλύσει το τι «Είπες…», όταν διαπίστωσες ως νους τα αποτελέσματα των επιλογών σου, και να σου απαντήσει για τη νέα σου επιλογή να φύγεις από το σπίτι σου και να πας σε άλλη πόλη, με το ποίημά του: «Η Πόλις».

Το άκρον άωτον της αποστασίας: Ο άνθρωπος, «ως ανιάτως νοσήσας», σιχάθηκε την ανθρωπιά του

Το άκρον άωτον της αποστασίας:
Ο άνθρωπος, «ως ανιάτως νοσήσας», σιχάθηκε την ανθρωπιά του
Σάββας Ηλιάδης, Δάσκαλος -Κιλκίς

Τις τελευταίες δεκαετίες κατέκλυσε την Ελλάδα δυσαρίθμητο και πολυποίκιλο πλήθος κοινωνικοπολιτικών, θρησκευτικών και διαφόρων άλλων ιδεολογιών. Τις ακούγαμε καθημερινά και παντού.

Ακούγαμε θεωρίες, τις οποίες χαρακτηρίζαμε κατασκευάσματα, που δεν θα μπορούσαν ουδέποτε να έχουν καμιά σχέση, τουλάχιστον με την δική μας, την ελληνική πραγματικότητα. Δεν θα μπορούσαν να έχουν καμιά εφαρμογή στην κοινωνική, πολιτική και θρησκευτική ζωή της πατρίδας μας. Ήμασταν απολύτως βέβαιοι, πως δεν θα επέτρεπε η κοινή λογική να μπουν στη ζωή μας και να ζητήσουν θέση στην καθημερινότητά μας, στη ρύθμιση του τρόπου του σκέπτεσθαι και του ζην. Μας φαίνονταν σαν παραμύθια, σαν ονείρων μυθεύματα. Νομίζαμε πως αυτοί που τα έλεγαν, ήθελαν μάλλον, να δημιουργήσουν εντυπώσεις, να γίνουν αντικείμενα προσοχής και ενδιαφέροντος από τους άλλους, να δείξουν την αντίδρασή τους στα διάφορα κατεστημένα, που όντως υπήρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν, παρά ότι πίστευαν οι ίδιοι τους πως μπορούν να επιβληθούν και να εφαρμοστούν σε κάποια κοινωνία λογικών πλασμάτων! Τους ακούγαμε και τους θεωρούσαμε επιπόλαιους ψευδοφιλοσόφους, που θέλανε να κάνουν επίδειξη γνώσεων και τάχα μπροστάρηδες στην ιδεολογία ή όπως αυτοαποκαλούνταν να φανούν «προοδευτικοί».

Αφύπνιση

Το καλοκαίρι του 1978, μερικές Κυριακές μετά τον καταστροφικό σεισμό της Θεσσαλονίκης, ο πατέρας μας είχε κάνει στο ναό κήρυγμα εκτός σειράς πάνω στο παρακάτω κείμενο από το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο [13: 1-5]:



«Παρῆσαν δέ τινες ἐν αὐτῷ τῷ καιρῷ ἀπαγγέλλοντες αὐτῷ περὶ τῶν Γαλιλαίων, ὧν τὸ αἷμα Πιλᾶτος ἔμιξε μετὰ τῶν θυσιῶν αὐτῶν. καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· δοκεῖτε ὅτι οἱ Γαλιλαῖοι οὗτοι ἁμαρτωλοὶ παρὰ πάντας τοὺς Γαλιλαίους ἐγένοντο, ὅτι τοιαῦτα πεπόνθασιν; οὐχί, λέγω ὑμῖν, ἀλλ᾿ ἐὰν μὴ μετανοῆτε, πάντες ὡσαύτως ἀπολεῖσθε. ἢ ἐκεῖνοι οἱ δέκα καὶ ὀκτώ, ἐφ᾿ οὓς ἔπεσεν ὁ πύργος ἐν τῷ Σιλωὰμ καὶ ἀπέκτεινεν αὐτούς, δοκεῖτε ὅτι οὗτοι ὀφειλέται ἐγένοντο παρὰ πάντας τοὺς ἀνθρώπους τοὺς κατοικοῦντας ἐν Ἱερουσαλήμ; οὐχί, λέγω ὑμῖν, ἀλλ᾿ ἐὰν μὴ μετανοήσητε, πάντες ὁμοίως ἀπολεῖσθε».


Δεν είμαι αρμόδιος για να κάνω ανάλογο κήρυγμα. Ωστόσο, παρατηρώ ότι ο Κύριος στις συνοπτικές και σαφείς απαντήσεις του δεν κατονομάζει πρόσωπα (π.χ. Πιλάτο, Άννα, Καϊάφα, Ηρώδη ή κάποιον άλλο που είχε πολιτική ή θρησκευτική εξουσία την εποχή εκείνη), αλλά στρέφει την κριτική και την προειδοποίησή του προς όλο τον λαό. Όπως θα λέγαμε σήμερα, φέρνει τον καθένα απέναντι στις δικές του ευθύνες. Αυτή είναι η σωστή πνευματική αντίδραση στα κάθε είδους τραγικά γεγονότα της ζωής: πρόσκληση όλων για αφύπνιση προσωπική, που θα οδηγήσει σε αλλαγή νοοτροπίας, συμπεριφοράς, στάσης ζωής. Ο Αζαρίας μέσα στην κάμινο των Χαλδαίων, εξ ονόματος των αγίων Τριών Παίδων, λέγει το «ημάρτομεν, ηνομήσαμεν» σε πρώτο πρόσωπο, παρόλο που «οι της παλαιάς πυρπολούμενοι νέοι» δεν είναι καθόλου ένοχοι απέναντι του Θεού. Αυτό μόνο ας συλλογισθούμε. Οι ονομαστικές κατηγορίες και καταδίκες είναι για τα ανακριτικά γραφεία και τα δικαστήρια, και για δημοσιογραφική κατανάλωση.



Α. Παπαγιάννης

Χρειάζεται νὰ πράξουμε τὸ …ἀδύνατον γιὰ νὰ κτίσουμε Ἐλευθερία!!!

Θυμήθηκα τὸ …«ἀκραῖον» παράδειγμα τοῦ Γεωργίου Καστριώτου, ποὺ ἐν μέσῳ ἀπολύτου ὀθωμανοκρατίας, σὲ μίαν περίοδο ποὺ κάθε τὶ βυζαντινὸ ὑποτάσσετο στὸ σπαθὶ τοῦ ἰσλάμ, ἕνας, μόνος, μὲ πολλὲς μάχες, θυσίες, ἀγῶνες ἐπέτυχε, καθ’ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς του, ὄχι μόνον νὰ διατηρῇ τὴν Ἐλευθερία του, ἀλλὰ νὰ ἐπιτύχῃ ἐπὶ πλέον τὴν ἀπελευθέρωσιν πολλῶν ἀκόμη γύρω του. Τὴν στιγμὴ δῆλα δὴ ποὺ τὸ «διαμάντι» τῆς Ῥωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας γονάτιζε, ὁ Καστριώτης καὶ οἱ Ἠπειρῶτες σύντροφοί του, πατοῦσαν γερὰ στὰ θεμέλια τῆς δομήσεως ἑνὸς ἐλευθέρου κράτους, ἀπολύτως ἐλεγχομένου ἀπὸ τοὺς ἰδίους, ποὺ ἔως τὸ πέρας τῆς ὀθωμανικῆς ἐπικρατείας στὴν Χερσόνησο τοῦ Αἵμου, ἐκτὸς ἀπὸ κατάλοιπα ἐπαναστατικότητος, ἔφησε ἐπίσης σὰν κληροδότημα στοὺς ἐκεῖ λαοὺς τὴν γνώσιν τοῦ τὶ σημαίνει νὰ εἶσαι ἐλεύθερος, τῶν τιμημάτων ποὺ πρέπει κάθε στιγμὴ νὰ πληρώνῃς και τῶν διαρκῶν ἀγώνων ποὺ παύουν μόνον μὲ τὸ πέρας τοῦ βίου.
Εἶναι δὲ ἀξιοσημείωτον πὼς ἀκόμη καὶ ἐπὶ Ἀλῆ πασσᾶ, μίαν περίοδον ἀπολύτου τρομοκρατίας καὶ τέλματος, γιὰ τοὺς πληθυσμούς, κυρίως, τῆς Ἠπείρου, ἀπῃτήθησαν κάθε λογῆς δόλοι καὶ ἀτιμίες, γιὰ νὰ καμφθοῦν καὶ νὰ ὑποταγοῦν πλήρως οἱ ἐκεῖ τοπικοὶ ἄρχοντες, σαφῶς ἀπόγονοι τῶν προγενεστέρων συμμάχων καὶ συμπολεμιστῶν τοῦ Καστριώτου.