ΒΥΖΑΝΤΙΟ: Η επιστημονική αναγνώριση του παγκόσμιου θετικού ρόλου του!

   

Η χιλιόχρονη Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε δύο «μειονεκτήματα»: ήταν ελληνόφωνη και ορθόδοξη. Έτσι, οι δυτικοί ιστορικοί επινόησαν τις περιόδους «Μεσαίωνας» και «Ύστερη Αρχαιότητα» για να της αφαιρέσουν την αίγλη και το πρωταγωνιστικό ρόλο στην παγκόσμια Ιστορία και να την πετάξουν στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας…

του Laurent Guyénot 1

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Το Βυζάντιο είναι ένας πολιτισμός βυθισμένος στο σκοτάδι της ιστορίας, σβησμένος από την ιστοριογραφία υπό την πίεση του ευρωπαϊκού μυθιστορήματος. Μπορείτε να διαβάσετε εκατό βιβλία για τον «Μεσαίωνα» χωρίς να το ακούσετε ποτέ. Αν σας μιλήσουν για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, θα είναι γενικά να την παρουσιάσουν ως μια όψιμη, ανατολική και παρακμιακή εκδοχή της μίας και αληθινής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αυτής της Δύσης που εξαφανίστηκε κάπου μεταξύ του 3ου και 5ου αιώνα, και ως ξένη ή περιθωριακή του μεσαιωνικού ευρωπαϊκού πολιτισμού, ή ακόμη και ως ανατρεπτικό στοιχείο αυτού του πολιτισμού. Το επίπεδο άγνοιας και προκατάληψης για το Βυζάντιο συνεχίζει να είναι υποδειγματικό στη Γαλλία. Αυτό φαίνεται καλά στο βιβλίο 850 σελίδων του μεσαιωνιστή Jérôme Baschet, για τον Φεουδαρχικό πολιτισμό(Flammarion, 2006), που αφιερώνει μόνο μια σύντομη ενότητα στο Βυζάντιο, με τίτλο «Η βυζαντινή παρακμή» , πριν από την ενότητα «Ισλαμική λαμπρότητα» . Ο συγγραφέας αρκείται σε μια επιτακτική κρίση για «την υπερηφάνεια της Κωνσταντινούπολης, την αξίωση της να ενσαρκώνει τις αιώνιες αξίες της Ρώμης και να συνιστά την εκλεκτή αυτοκρατορία του Θεού, την περιφρόνησή της επίσης για όλους τους εξωτερικούς λαούς, συμπεριλαμβανομένων των χριστιανών της Δύσης, που αφομοιώθηκαν λίγο πολύ ρητά  από τους βαρβάρους».

Ευτυχώς, δεν είμαστε πια εκεί στον αγγλόφωνο κόσμο (για να μην αναφέρουμε φυσικά τη Ρωσία και την Ελλάδα). Ο νεαρός ανερχόμενος αστέρας των βυζαντινών σπουδών, ο ελληνικής καταγωγής Αμερικανός Αντώνιος Καλδέλλης², θα σας το διδάξει, για παράδειγμα:

Στην καμπή της πρώτης χιλιετίας, η αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης ήταν το αρχαιότερο και πιο δυναμικό κράτος στον κόσμο και περιλάμβανε τα πιο πολιτισμένα μέρη του χριστιανικού κόσμου. Τα σύνορά της, τα οποία για πολύ καιρό υπερασπίζονταν τα γηγενή μεθοριακά στρατεύματα, επεκτάθηκαν χάρις στον πιο πειθαρχημένο και τεχνολογικά προηγμένο στρατό της εποχής του. Η ενότητα της βυζαντινής κοινωνίας βασίστηκε στην ισότητα του ρωμαϊκού δικαίου και στη βαθιά αίσθηση μιας κοινής, αρχαίας ρωμαϊκής ταυτότητας· εδραιώνεται από την αποτελεσματικότητα μιας πολύπλοκης γραφειοκρατίας· τρέφεται και ενισχύεται από τους θεσμούς και τις αρχές της Χριστιανικής Εκκλησίας· μετουσιώνεται από την ελληνική ρητορική· και επιβεβαιώνεται από το πέρασμα δέκα αιώνων. Στο τέλος της βασιλείας του Βασιλείου Β' (976-1025), της μακροβιότερης στη ρωμαϊκή ιστορία, το έδαφός του περιλάμβανε τη Μικρά Ασία και την Αρμενία, τη Βαλκανική Χερσόνησο νότια του Δούναβη και τις νότιες περιοχές της Ιταλίας και της Κριμαίας. Η Σερβία, η Κροατία, η Γεωργία και ορισμένα αραβικά εμιράτα στη Συρία και τη Μεσοποταμία είχαν αποδεχθεί το καθεστώς υποτέλειας.

Στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας!...

Το 1018, διαβάζουμε ακόμη, ο ίδιος Βασίλειος ήταν «ο ισχυρότερος και νικηφόρος κυρίαρχος του χριστιανικού κόσμου» . Αυτός είναι ο λόγος που ο Μέγας Βλαδίμιρος (980-1015), τον οποίο Ρώσοι και Ουκρανοί διεκδικούν ως ιδρυτή και προστάτη του έθνους τους, παντρεύτηκε την αδελφή του Βασιλείου, υιοθέτησε την πίστη της και έχτισε μια εκκλησία της Αγίας Σοφίας στο Κίεβο. Ο νεαρός Γερμανός αυτοκράτορας Όθωνας Γ' (996-1002), ο ίδιος μισοβυζαντινός μέσω της μητέρας του, επρόκειτο να παντρευτεί την ανιψιά του Βασιλείου όταν πέθανε σε ηλικία 21 ετών. Τα πάντα στην οθωνική αυλή διαμορφώθηκαν στο πρότυπο του Βυζαντίου, μέχρι τον τίτλο του kaiser (δανεισμένος, όχι από το λατινικό caesar, αλλά από τον ελληνικό τύπο kaisar).

Σε αυτό το σημείο, αν νομίζατε ότι είχατε μια αρκετά καλή ιδέα για τον μεσαιωνικό πολιτισμό στις αρχές του 11ου αιώνα, που αποκτήθηκε μέσα από εκατοντάδες ώρες ανάγνωσης εξειδικευμένων βιβλίων, θα εκπλαγείτε. Μπορεί να αρχίσετε να υποψιάζεστε ότι η παραδοσιακή σας άποψη για τον «Μεσαίωνα» δεν είναι εντελώς ολοκληρωμένη, ότι είναι απλώς ένα κομμάτι μιας πολύ μεγαλύτερης εικόνας, το μεγαλύτερο κομμάτι της οποίας έχει σκιστεί και πεταχτεί. Ξεκινήσατε να το ψάχνετε στον παροιμιώδη σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Βρίσκεστε ήδη στον δρόμο προς τον «βυζαντινό ρεβιζιονισμό» .

Δεν είχα ακούσει ποτέ αυτή την έκφραση, «βυζαντινός ρεβιζιονισμός» , μέχρι που ένα άρθρο μου έδωσε αυτή την ετικέτα λόγω των χρονολογικών μου ερωτήσεων. Δεν ήταν κομπλιμέντο, αλλά αποφάσισα να το τιμήσω ούτως ή άλλως με αυτό το άρθρο. Θα εξηγήσω τι είναι ο «βυζαντινός ρεβιζιονισμός» και γιατί είναι το κλειδί της παγκόσμιας ιστορίας, ο άξονας γύρω από τον οποίο αρχίζει να γράφεται μια νέα παγκόσμια ιστοριογραφία, απαλλαγμένη από τον εθνοκεντρισμό που ήδη κατήγγειλε ο ¨Οσβαλντ Σπένγκλερ. Ο Βυζαντινός Ρεβιζιονισμός σας δίνει περισσότερα από μια γεύση από αυτές τις καρμικές δυνάμεις που κινούν τους πολιτισμούς και μπορεί ακόμη και να σας βοηθήσει να μαντέψετε προς ποια γενική κατεύθυνση πηγαίνει ο κόσμος. Αυτή είναι μια από τις πιο συναρπαστικές αναζητήσεις για την ιστορική αλήθεια που έχω βιώσει ποτέ. Το όνομα που εμφανίζεται πρώτο αν ψάξετε στο google τον βυζαντινό ρεβιζιονισμό είναι αυτό του Αντώνη Καλδέλλη, τον οποίο μόλις ανέφερα (δείτε τη λίστα με τις δημοσιεύσεις και τα βίντεό του στο kaldellispublications.weebly.com ). Αλλά στην πραγματικότητα, ο βυζαντινός ρεβιζιονισμός μπορεί να αναχθεί στον Βρετανό ιστορικό Σερ Στίβεν Ράνσιμαν (1903-2000), του οποίου η τρίτομος Ιστορία των Σταυροφοριών (το μόνο βιβλίο του μεταφρασμένο στα γαλλικά) εξακολουθεί να θεωρείται θεμελιώδης. Πριν από τον Ράνσιμαν ήταν ο Ρώσος Τζορτζ Οστρογκόρσκι. Και ας μην υπερβάλλουμε: στη Γαλλία, ο Συλβαίν Γκουγκενέιμ τα πάει αρκετά καλά, και υπάρχουν μερικά καλά έργα για το Βυζάντιο, μεταξύ των οποίων επισημαίνω αυτό της Ελένη Αρβελέρ, Η πολιτική ιδεολογία της βυζαντινής αυτοκρατορίας (1975).

Ο Ράνσιμαν είπε την ιστορία του Βυζαντίου με αυστηρότητα και ενσυναίσθηση, ενώ ο Καλδέλλης ασχολείται περισσότερο με τις θεωρίες για το Βυζάντιο. Το άρθρο αυτό είναι εμπνευσμένο κυρίως από τις διατριβές του για τον βυζαντινό πολιτισμό.

«Βυζαντινή εποχή»

Ο βυζαντινός ρεβιζιονισμός ξεκινά με την επαναφορά της Κωνσταντινούπολης στον χάρτη. Ήταν μακράν η μεγαλύτερη πόλη του χριστιανικού κόσμου σε όλο τον Μεσαίωνα. Γύρω στο έτος 1000, τα τείχη της θα μπορούσαν να περιέκλειαν τις δέκα μεγαλύτερες πόλεις της Δύσης. Υπολογίζεται ότι τον 12ο αιώνα ο πληθυσμός της πλησίαζε το ένα εκατομμύριο, συμπεριλαμβανομένων των προαστίων. Η μεγαλοπρέπεια και ο πλούτος της εξέπληξαν όλους τους νεοφερμένους: «δεν υπήρχαν ποτέ, στις σαράντα πλουσιότερες πόλεις του κόσμου, τόσα αγαθά όσο αυτά που βρέθηκαν στην Κωνσταντινούπολη», έγραφε ο Robert de Clari, ένας από τους σταυροφόρους που την λεηλάτησαν το 1204. Μέχρι αυτή την καταστροφή της Τέταρτης Σταυροφορίας, η Κωνσταντινούπολη ήταν το μεγαλύτερο εμπορικό σταυροδρόμι στον κόσμο, που συνέδεε την Κίνα, την Ινδία, την Αραβία, την Ευρώπη και την Αφρική. Όλα τα ευρωπαϊκά βλέμματα ήταν στραμμένα σε αυτήν.

Έχοντας ξαναβάλει την Κωνσταντινούπολη στο κέντρο του χάρτη, πρέπει επίσης να της δώσουμε τη θέση που της αξίζει στο μεγάλο χρονικό της ιστορίας. Γράφει ο Αντώνης Καλδέλλης:

 Ο βυζαντινός πολιτισμός ξεκίνησε όταν υπήρχαν ακόμα άνθρωποι που μπορούσαν να διαβάζουν και να γράφουν αιγυπτιακά ιερογλυφικά. Το μαντείο των Δελφών και οι Ολυμπιακοί Αγώνες εξακολουθούσαν να υπάρχουν· και ο κύριος θεός της λατρείας στην ανατολή ήταν ο Δίας. Στο τέλος του Βυζαντίου, ο κόσμος είχε κανόνια και τυπογραφεία, και μερικοί άνθρωποι που ήταν μάρτυρες της πτώσης της Κωνσταντινούπολης το 1453 έζησαν για να ακούσουν για το ταξίδι του Χριστόφορου Κολόμβου στον Νέο Κόσμο. Χρονολογικά, το Βυζάντιο εκτείνεται σε ολόκληρο το τόξο από την αρχαιότητα έως την πρώιμη σύγχρονη περίοδο και η ιστορία του είναι στενά συνδεδεμένη με αυτή όλων των σημαντικότερων παραγόντων της παγκόσμιας ιστορίας σε αυτήν την πλευρά του Ινδού.

Αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι η έκφραση «Μεσαίωνας» , που επινοήθηκε κατά την Αναγέννηση για πολεμικούς, ακόμη και προπαγανδιστικούς σκοπούς, προδίδει την ιστορική πραγματικότητα παρά την υπηρετεί. Αυτά τα χίλια χρόνια πρέπει να μετονομαστούν σε «Βυζαντινή Εποχή» . Σε αντίθεση με τον Μεσαίωνα, του οποίου τα χρονολογικά και γεωγραφικά περιγράμματα αποτελούν αντικείμενο ατελείωτων συζητήσεων, το Βυζάντιο είναι εξαιρετικά εύκολο να αναγνωριστεί. «Δεν υπάρχει ούτε ασάφεια ούτε χρονολογική ασάφεια εδώ.»

Πώς ήρθαν οι Γλύξμπουργκ στην Ελλάδα

Για την επιλογή και επιβολή, από την Αγγλία, της πριγκηπικής οικογένειας της Δανίας στον ελληνικό θρόνο γράφει στο βιβλίο του «Μεγάλη Ιδέα: 1844 -1922» (εκδόσεις ΤΟΠΟΣ) ο Σπύρος Αλεξίου. Αναδημοσιεύουμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:

«Τελικά στις 2 Οκτώβρη 1862 ο Όθωνας και η Αμαλία επιβιβάζονται στη φρεγάδα «Αμαλία» και ξεκινούν περιοδεία με στόχο να ξανακερδίσουν την «αγάπη του λαού». Δε θα ξαναπατήσουν ποτέ στην Αττική. Στις 4 Οκτώβρη στη Βόνιτσα ο Θεοδωράκης Γρίβας ξεκινά πρώτος την Επανάσταση. Ακολουθούν η μία μετά την άλλη οι πόλεις και το ξημέρωμα της 11 Οκτώβρη η Αθήνα. Χωρίς να συναντήσουν ουσιαστικά αντίσταση οι επαναστάτες συγκεντρώνονται στον στρατώνα του πυροβολικού και στις 3 τα χαράματα, πάνω στην κάνη ενός πυροβόλου ο Επαμεινώνδας Δεληγιώργης συντάσσει το ψήφισμα που κηρύσσει έκπτωτο τον Όθωνα και συγκροτείται προσωρινή κυβέρνηση από τους Δ. Βούλγαρη, Κ. Κανάρη και Μ. Ρούφο.

Το διπλωματικό παιχνίδι

Ο θρόνος της Ελλάδας μένει κενός και το διπλωματικό πόκερ ξεκινά. Τα φύλλα τα μοιράζει, ως συνήθως, η Αγγλία και ανάμεσα στα άλλα χαρτιά που θα ρίξει στο τραπέζι θα είναι και τα Επτάνησα.

Οι Άγγλοι, έχοντας προδιαγράψει και επιδιώξει την εκθρόνιση του Όθωνα είχαν ξεκινήσει την προσπάθεια να ανεβάσουν στον θρόνο της Ελλάδας τον Αλφρέδο, γιο της βασίλισσας Βικτωρίας. Το όνομά του, στα τέλη της δεκαετίας του 1850, είχε ακουστεί ως πρόταση για ηγεμόνα μιας «Επτανησιακής Ηγεμονίας», σχέδιο που προωθούσαν οι άνθρωποι της Αγγλίας στα Επτάνησα. Η γηραιά Αλβιόνα ήθελε στην πραγματικότητα να ξεφορτωθεί τα «προβληματικά» Επτάνησα, να ελέγχει όμως το μέλλον τους. Ταυτόχρονα άφηναν να διαδίδονται φήμες και για ευνοϊκή θέση της Αγγλίας για Θεσσαλία και Ήπειρο. Όταν φάνηκε πως ήταν θέμα χρόνου η εκθρόνιση του Όθωνα, οι άνθρωποι των Άγγλων «ξέχασαν» το σχέδιο τους μιας και ο Αλφρέδος προοριζόταν πια για βασιλιάς της Ελλάδας.

Όπως γράφει ο Επ. Κυριακίδης:

«η αγγλική διπλωματία από δεκαετίας ειργάσθη υπέρ της υποψηφιότητας του Αλφρέδου, ωμίλει δε περί τούτου εν Αθήναις δια του Άγγλου πρεσβευτού κατά τρόπον δυνάμενον να παράσχη πολλάς ελπίδας περί μεγεθύνσεως της Ελλάδος εν περιπτώση εκλογής αυτού. Ούτως εν τη ελευθέρα και δούλη Ελλάδι το όνομα του Αλφρέδου εγένετο δημοφιλέστατον, εικόνες αυτού κυκλοφορούν ανά πάσας τας πόλεις και διαδηλώσεις εγένοντο υπέρ αυτού εν Αθήναις»[1].

Στο παιχνίδι έπαιζαν φυσικά και οι άλλες δυνάμεις. Η Ρωσία προωθούσε για βασιλιά τον Γαλλορώσο πρίγκηπα Λαίχτεμπεργκ, εγγονό του τσάρου Νικόλαου, υποψηφιότητα που στήριζε και η Γαλλία. Η Αγγλία για να εμποδίσει την εξέλιξη αυτή επικαλέστηκε το Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1830, σύμφωνα με το οποίο δεν μπορούσε ο βασιλιάς να προέρχεται από τους οίκους των τριών προστάτιδων Δυνάμεων. Ταυτόχρονα βέβαια ακύρωνε και την υποψηφιότητα του Αλφρέδου και όλη την πολιτική επένδυση που είχε κάνει και που είχε φέρει αποτελέσματα.

Αξίζει να αναφέρουμε πως το 1862, μαζί με τις εκλογές στην Ελλάδα, έγινε και ενδεικτικό δημοψήφισμα για επιλογή βασιλιά. Ο Αλφρέδος έλαβε 230.016 ψήφους, ο Λάιχτεμπεργκ 2.400 ενώ ο Γεώργιος – Γουλιέλμος, αυτός τον οποίον έφεραν τελικά για βασιλιά…μόλις 6! Προς τιμήν τους, 93 πολίτες ψήφισαν «ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ», αν και δεν είχε μπει θέμα πολιτεύματος. Τυπικά η Αγγλία εμφανιζόταν χαμένη, πρακτικά συνέβαινε το αντίθετο. Ο Π. Καρολίδης σχολιάζει:

«Αι εις τον Αλφρέδον δοθείσαι ψήφοι εκήρυττον εμφαντικώτατα εις άπαντα τον κόσμον ουχί απλώς την εμπέδωσιν της Αγγλικής εν Ελλάδι πολιτικής ροπής, αλλά την παμβασιλείαν της Αγγλικής εν τω κράτει τούτω»[2].

Ουσιαστικά δηλαδή η Αγγλία αναζητούσε «να πέψη εις Αθήνας αρμοστήν μεριμνώντα περί των αγγλικών και ουχί βασιλέα εργαζόμενον περί ελληνικών συμφερόντων»[3]. Και ποια ήταν η αιχμή αυτών των συμφερόντων; Όπως αποκάλυψε ο Δούκας Ερνέστος του Σαξ Κομπουργκ, αρνήθηκε το στέμμα που του πρότεινε η Αγγλία γιατί «δεν ηθέλησε να υποσχεθή τη Αγγλία ότι ουδέποτε ως βασιλεύς της Ελλάδος θα περιέλθη εις πόλεμον προς την Τουρκίαν»[4]. Στα «Απομνημονεύματά» του ο Ερνέστος σημειώνει, μετά τη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό της Αγγλίας Πάλμερστον:

«ο λόρδος Πάλμερστον εφρόνει ότι δια την Ελλάδα η συντήρησις στρατού και στόλου απέβαινε επιζήμιος και επιβλαβής διότι θα ενέβαλε το κράτος εις περιπλοκάς. Η Η Ελλάς έχρηζε μόνον λυσιτελούς χωροφυλακής».[5] Ο Ερνέστος αναφέρει ακόμη πως ανάμεσα σε αυτούς που η Αγγλία πρόσφερε το στέμμα ήταν κι ο Φερδινάρδος της Πορτογαλίας αλλά κι αυτός το αρνήθηκε καθώς «η αγγλική κυβέρνησις επεθύμει να εγκαταστήσει εντός ολίγων εβδομάδων νέον εν Αθήναις βασιλέα, ως συνέβαινε με τους τοπάρχας της Βεγγάλης ότε αναχωρούντος του ενός επέμπετο ευθύς έτερος»[6] .

Επειδή στην εποχή μας από διάφορες πλευρές εκφράζεται η άποψη πως δεν υπήρξε εξαρτημένο κράτος η Ελλάδα, είναι χαρακτηριστικό το απόσπασμα του Επ. Κυριακίδη:

«το ελληνικό στέμμα περιεφέρετο ανά την Ευρώπην εκπληστηριαζόμενον υπό της αγγλικής κυβερνήσεως, κατά την φράσιν του Άγγλου βουλευτού Φιτζέραλντ, προτεινόμενον εις τους άρρενες βλαστούς πάσης γερμανικής αυλής και απορριπτόμενον παρά των πειναλέων τούτων πριγκήπων, κατά την φράσιν ετέρου Άγγλου βουλευτού του Σμόλετ.»[7].

Με απλά λόγια, η Αγγλία έλεγχε απόλυτα το μέλλον της Ελλάδας και επιδίωκε έναν τοποτηρητή της στον θρόνο της. Κόκκινη γραμμή ήταν η εξασφάλιση της ακεραιότητας της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Για αυτό και ήταν διατεθειμένη να δώσει ως αντάλλαγμα ασήμαντες πια για αυτές κτήσεις που, εκτός των άλλων, αποτελούσαν και μπελά λόγω των εξεγέρσεων των «ποπολάρων».
Ο Γεώργιος Γλύξμπουργκ. Το πλήρες όνομά του ήταν Κρίστιαν Γουλιέλμος Φερδινάνδος Αδόλφος Γεώργιος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ-Γκλύξμπουρκ

Ο Άγιος Μάρκος της ορθόδοξης αντίστασης

 

 Στους καιρούς μας όπου η διοικούσα Εκκλησία, πλην ελαχίστων ευτυχών εξαιρέσεων, υπακούει στις επιταγές του εγχωρίου και διεθνούς κρατισμού σε βάρος της Αλήθειας και των χριστιανικών παραδόσεων, ο σήμερα τιμώμενος Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο αρχιερέας του " όχι" και της αντίστασης, αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα.

 Καταγόταν από την Κων/πολη. Οι ευλαβείς γονείς του, από αρχοντική και ευγενική γενιά (εξ ου και το προσωνύμιο Ευγενικός), ο Γεώργιος, Διάκονος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, και η μητέρα του Μαρία, ανέθρεψαν τον μικρό Μανουήλ και τον αδελφόν του Ιωάννη χριστιανικά και φρόντισαν για την μόρφωσή του. Ο Άγιος Μάρκος διεκρίνετο από την ευρυμάθεια και την αγιότητα του βίου του. Σε ηλικία 25 ετών εκάρη μοναχός στην Μονή Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων, και χειροτονήθηκε ιερέας.

Μορφωμένος με την θύραθεν φιλοσοφική και χριστιανική παιδεία ο Άγιος Μάρκος διεκρίθη ως διδάσκαλος της ρητορικής, Διευθυντής στο Πατριαρχικό Φροντιστήριο, και απολάμβανε της εκτιμήσεως των εκκλησιαστικών κύκλων και του ιδίου του Αυτοκράτορος Ιωάννου Παλαιολόγου. Ο τελευταίος, προ της στρατιωτικής απειλής των Οθωμανών, εστράφη στην Δύση επιδιώκοντας διάλογο με τον Πάπα με απώτερο σκοπό να εξασφαλίσει την πολιτική και στρατιωτική βοήθεια των Δυτικών. Συμφώνησε να συμμετάσχει πολυπληθής βυζαντινή αντιπροσωπία στην Σύνοδο Φερράρας Φλωρεντίας που συνεκάλεσε ο Πάπας με σκοπό να συζητηθεί και να υπογραφεί η Ένωση των Δύο Εκκλησιών. Στην αυτοκρατορική συνοδεία επελέγησαν οι πιο αξιόλογοι αξιωματούχοι και εκκλησιαστικοί άνδρες για να εκπροσωπήσουν την Ορθοδοξία στην Σύνοδο, μεταξύ αυτών ο Πατριάρχης Ιωσήφ, ο Γ. Σχολάριος, ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Πλήθων Γεμιστός, ο Νικαίας Βησσαρίων και ο Μάρκος ο Ευγενικός κατόπιν της επιμονής του αυτοκράτορος ο οποίος λίγο πριν αναχωρήσουν για την Δύση, ζήτησε από το πατριαρχείο να εκλέξουν τον Άγιο Μάρκο ως μητροπολίτη Εφέσου.

Πώς απέτρεψαν, ο Κ.Τσάτσος και ο Ε.Παπανούτσος, την καθιέρωση του λατινικού αλφάβητου και της φωνητικής γραφής από τον Κ.Καραμανλή

 

                                               

Σε ένα άρθρο του Σ.Ψυχάρη στις 25.7.1999, στο "Βήμα" αναφέρεται ότι ο Κ.Καραμανλής επιχείρησε να καθιερώσει, στην πρώτη τετραετία της μεταπολίτευσης , το λατινικό αλφάβητο και την φωνητική γραφή  και υποχώρησε μετά την σθεναρή αντίδραση του Κ.Τσάτσου και του Ε.Παπανούτσου. Δεδομένου ότι ο Κ. Καραμανλής, παρότι επιθυμούσε να βρίσκεται κοντά σε σημαντικούς στοχαστές, ο ίδιος ποτέ δεν είχε ιδιαίτερους θεωρητικούς προβληματισμούς, είναι αξιοπερίεργο τι τον ώθησε να ασπαστεί θέσεις, που στην χώρα μας συμμερίζονταν μόνο ένα κομμάτι του δημοτικισμού. Πως ένας πολιτικός που δεν είχε γίνει γνωστός για την εμπλοκή του στις γλωσσικές διαμάχες λαμβάνει μια τέτοια πρωτοβουλία, που αιφνιδιάζει  τους κατ' εξοχήν δημοτικιστές συνεργάτες του. Βεβαίως η κατάργηση της αραβικής γραφής από  τον Κεμάλ  θεωρήθηκε ως μεγάλο βήμα προόδου  για τους Τούρκους. Όμως σε μια γλώσσα με παράδοση χιλιάδων ετών, με  αδιάλειπτη συνέχεια, στην οποία έχουν γραφεί  σπουδαία έργα, μια  τέτοια πρωτοβουλία,  ανεξάρτητα από τις πιθανές προθέσεις, όσων την υποστήριζαν ,θα είχε  ως αποτέλεσμα να χάσουμε άλλο ένα αγκωνάρι της αυτοτέλειας και ανεξαρτησίας μας. Φυσικά αυτό το επεισόδιο δεν ερευνήθηκε ποτέ περισσότερο.
Το  απόσπασμα, από το άρθρο  του Σ.Ψυχάρη, με τον τίτλο "Κ.Καραμανλής" είναι το ακόλουθο:

"Την πρώτη φορά η κρίση ξέσπασε σε μια συνάντηση του Καραμανλή με τον Κ. Τσάτσο(προτού γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν υπουργός Πολιτισμού) και τον αείμνηστοΕυάγγελο Παπανούτσο. Τους είχε καλέσει ο τότε πρωθυπουργός στο γραφείο του για να συζητήσουν θέματα της Παιδείας. Σε μια στιγμή ο Καραμανλής τους είπε ότι θα έπρεπε κάποια στιγμή να σκεφθούν το ενδεχόμενο να συνδυασθεί το ελληνικό αλφάβητο με το λατινικό, να εξετασθεί ακόμη και το θέμα της φωνητικής γραφής.

Σαν ελατήρια πετάχτηκαν επάνω οι δύο συνομιλητές του Καραμανλή. «Δεν πίστευα στα αφτιά μου!» θα αφηγηθεί αρκετά χρόνια αργότερα ο Κ. Τσάτσος... Οπωσδήποτε οι δύο συνομιλητές του τότε πρωθυπουργού δήλωσαν ότι παραιτούνται κλπ., κλπ. και ο Καραμανλής απέσυρε το θέμα."

Πηγή: http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=112955&wordsinarticle=%CE%A4%CF%83%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%82

Παρόμοιες σκέψεις  για το περιστατικό που περιγράφει ο Σ.Ψυχάρης έχει διατυπώσει ο Χ.Γιανναράς στην Καθημερινή  16.3.2013 : "Γι’ αυτό και φιλοδοξούσε ( o K.K.) να εισαγάγει στην ελληνική γραφή τη λατινική αλφάβητο – ευτυχώς τον ανέκοψαν οι Παπανούτσος και Τσάτσος." http://www.kathimerini.gr/734325/opinion/epikairothta/arxeio-monimes-sthles/me-kynismo-kai-a8wothta
Επίσης ο Κ.Γεωργουσόπουλος μας μεταφέρει την δική του  μαρτυρία: " Ο,τι ακολουθεί μου το αφηγήθηκε ο αείμνηστος σεβαστός μου φίλος Ευάγγελος Παπανούτσος.

Μόλις καθιερώθηκε, επί υπουργίας Ράλλη, η δημοτική στην εκπαίδευση και στη διοίκηση, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κάλεσε στο γραφείο του τον Γεώργιο Ράλλη, τον Κωνσταντίνο Τσάτσο και τον Ευάγγελο Παπανούτσο και τους είπε πως δέχεται εισηγήσεις, τώρα που άρχισε η μεταρρύθμιση στο γλωσσικό, να εισαχθεί επιτέλους το λατινικό αλφάβητο. Μάλιστα, για να επιχειρηματολογήσουν, οι εισηγητές της πρότασης χρησιμοποίησαν παραδείγματα με τα καραμανλίδικα χειρόγραφα και το λατινικό αλφάβητο σε ορισμένα λογοτεχνικά κείμενα, κυρίως των ιησουιτών (φραγκοχιώτικα) στα Δωδεκάνησα και στην Κάτω Ιταλία.

Ο Παπανούτσος, με την τιμιότητα που τον διέκρινε, μου αφηγήθηκε πως πριν προλάβει να αντιδράσει έκπληκτος, πρώτος ξέσπασε ο Τσάτσος δηλώνοντας πως θέτει την παραίτησή του στη διάθεση του προέδρου, ο δε Ράλλης εκνευρισμένος χτύπησε το χέρι του στο τραπέζι. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν επέμεινε, απλώς σημείωσε πως έκανε μια διερεύνηση σε κύκλο ανθρώπων που είχαν βαθιά γνώση και της ιστορίας και της παράδοσης της γλώσσας μας. " http://kavvathas.com/2011/10/02/%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%89-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%AC%CE%BB%CE%B1/

Προφανώς πρόκειται για ένα περιστατικό που μεταφέρθηκε στους δημοσιογράφους τόσο από Ε.Παπανούτσο όσο και από τον Κ.Τσάτσο.

Πολυτεχνείο ’73 – παιχνίδια θανάτου”.

 

Το άρθρο βασίζεται στο βιβλίο του Αθαν. Στριγά “Πολυτεχνείο ’73 – παιχνίδια θανάτου”.

Ουδέποτε Πολιτικός ή Επιχειρηματίας απ’ όσους αναφέρονται στα βιβλία του προσέφυγε στη δικαιοσύνη εναντίον του !!!

 

Ο πρώην σταθμάρχης της CIA στην Αθήνα Μώρυ συναντάει τους Κ. Μητσοτάκη και Κων/νο Καραμανλή οι οποίοι του υποσχέθηκαν πλήρη συμπαράσταση στο εγχείρημα του Πολυτεχνείου (9).

Τις καταστάσεις που περιγράφονται όσον αφορά τις παρεμβάσεις της λέσχης Μπίλντενμπεργκ επιβεβαιώνει ο Ισπανός πράκτορας της CIA GONZALEZ MATA στο βιβλίο του “οι αληθινοί αφέντες του κόσμου”.

 

“Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ και αγαπημένε. Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε”.

Το 1908 στο Λονδίνο και την Ουάσινγκτον δημιουργείται ταυτόχρονα η μασονική στοά των “Προσκυνούντων”. Μέλη της οι ισχυρότεροι παράγοντες – πολιτικοί – Οικονομικοί – Στρατιωτικοί από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

 

Η πανίσχυρη στοά εκτός από την ρύθμιση των σχέσεων μεταξύ της Αγγλίας και των ΗΠΑ ρυθμίζει και τις τύχες σχεδόν όλων των χωρών του πλανήτη.

 

Το “παιδί” της στοάς των “Προσκυνητών” είναι η λέσχη Μπίλντενμπεργκ που δημιουργείται το 1954 με εισήγηση του Πολωνοεβραίου Τζότζεφ Ρέτινγκερ. Η λέσχη δημιουργείται από τις κορυφαίες οικογένειες εξουσιαστών Αμερικής και Ευρώπης και οι αποφάσεις της επηρεάζουν την τύχη όλων των χωρών του πλανήτη.

 

Κανένας δεν γίνεται πρωθυπουργός στην Ελλάδα αν δεν δηλώσει τυφλή υποταγή στις εντολές της λέσχης ή των παραρτημάτων της Φόρου Αμπροσέτι κ.λ.π. (ο Αλέξης Τσίπρας ήταν στο Φόρμου Αμπροσέτι στις 5-6-7 Σεπτεμβρίου 2014 μαζί με τον Ερντογάν, τον Σαλβίνι κ.α.).

Η Λέσχη λειτουργεί με κεφάλαια δισεκατομμυριούχων όπως ο Ρότσιλντ, Ντ. Ροκφέλερ, Χάουαρντ Χιούζ κ.λ.π. Μόνιμα μέλη της είναι άνθρωποι που κατέχουν τις σημαντικότερες θέσεις εξουσίας στον πολιτικό, τον οικονομικό και τον Στρατιωτικό τομέα.

 

Στις αρχές του 1973 το βασικότατο στέλεχος και χρηματοδότης της λέσχης Ντ. Ροκφέλερ – βασικός μέτοχος της μεγαλύτερης εταιρείας δημιουργεί ένα παράλληλο κέντρο εξουσίας την τριμερή επιτροπή (που απαρτίζεται όχι μόνο από εξουσιαστές της Ευρώπης και της Αμερικής αλλά και εξουσιαστές από την Ιαπωνία (Τριμερής – ΗΠΑ – Ευρώπη – Ιαπωνία).

 

Η τριμερής αρχίζει να ελέγχει πολιτικούς, σημαντικούς οικονομικούς παράγοντες, στρατιωτικούς, μέλη Μυστικών Υπηρεσιών (CIA – NSA) σε διάφορες χώρες αποσπώντας κομμάτια εξουσίας από την Λέσχη Μπίλντενμπεργκ. Στην Ελλάδα ελέγχει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο (τον Μάρτη του 1973 ο Παπαδόπουλος εκδίδει ΦΕΚ και εκχωρεί την εκμετάλλευση πετρελαίου στο Κατάκωλο του Πύργου σε δύο μικρές Αμερικανικές εταιρείες ) τον Σταύρο Νιάρχο, τον Στρατή Ανδρεάκη, τον Τομ Πάππας, την ΕΣΣο. Οι σκληροπυρηνικοί της Λέσχης Μπίλτενμπεργκ αντιδρούν ακαριαία, προσπαθώντας να προλάβουν την εξάπλωση της τριμερούς. Ένας τρομακτικός πόλεμος ξεσπάει μεταξύ των δύο κορυφαίων κέντρων εξουσίας.

 

Το 1973 γίνεται η ετήσια συνεδρίαση της λέσχης Μπίλντενμπεργκ στο Σαλτσγιομπάντεν της Σουηδίας. Στις 14 Μαΐου 1973 οι παρόντες στην συνεδρίαση της λέσχης είναι ο Γάλλος Πρόεδρος Ζίσκαρ Ντε Εστέν, η Μάργκαρετ Θάτσερ, ο Γερμανός Καγκελάριος, ο Τζιάνι Ανιέλι, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Τζόζεφ Λουνς, ο κορυφαίος Τραπεζικός Ετμουντ Ρότσιλντ (1)

 

Η απόφαση είναι πόλεμος αμείλικτος με το εκολαπτόμενο κέντρο εξουσίας την Τριμερή Επιτροπή. Θα πρέπει να χτυπηθούν οι ελεγχόμενοι από την τριμερή με την τακτική του σοκ. Αλλαγή καθεστώτος στην Ελλάδα και την Χιλή και απόβαση των Τούρκων στην Κύπρο (2) (Ο Ζισκάρ Ντε Έστεν ήταν ο Αρχιτέκτονας της διχοτόμησης της Κύπρου η οποία έγινε με χρηματοδότηση από τον Όμιλο Κοτς).

Το σοκ στην Ελλάδα θα ξεκινούσε μέσα στον χρόνο (φθινόπωρο 1973) με ένα βίαιο ξέσπασμα των φοιτητών ενάντια στην Χούντα.

 

Τον συντονισμό στο εσωτερικό της Ελλάδας θα αναλάμβανε ο σύνεδρος Γιάγκος Πεσματζόγλου. Ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών του ΝΑΤΟ Γκ. Φουρνέ θα αναλάμβανε την συνεργασία με την ΚΥΠ, ενώ την αστυνομικό – στρατιωτική αρχηγία ο Ισραηλινός στρατηγός Μοσέ Νταγιάν (3).

Μετά τη σύγκρουση στην Κύπρο η Ελλάδα θα οδηγείτο με την βοήθεια της Μπίλτενμπεργκ σε κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Η κυβέρνηση θα ήταν υποχρεωμένη να εκδιώξει από την Ελλάδα τους Τομ Πάππας (ΕΣΣΟ), τον Σταύρο Νιάρχο και να επιβάλει στον Ανδρεάδη οικονομική καταστροφή (4) (έγιναν όλα όπως τα είχε σχεδιάσει η Λέσχη).

 

Στις 20 Αυγούστου 1973 στην Γραμματεία της Λέσχης στην Ολλανδία στην οδό Σμιντσβάλτσε παρουσία του σταθμάρχη στην Αθήνα Στεϊσι Χωλς άρχισε η εφαρμογή του σχεδίου. Ο Στεϊσι Χωλς θα συντονίζονταν με την ομάδα ειδικών πρακτόρων (ομάδα αποσταθεροποίησης) που θα βρισκόταν

Το πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων της Πόλης

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Το πογκρόμ σε βάρος των 120.000 φιλήσυχων και ειρηνικών Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, τη νύχτα της 6ης προς την 7η Σεπτεμβρίου 1955, από τον φανατισμένο και βάρβαρο τουρκικό όχλο είναι από τις μελανότερες σελίδες στην παγκόσμια ιστορία. Η άνανδρη επίθεση οργανώθηκε από το βαθύ τουρκικό κράτος, που σήμερα κατευθύνει ο Πρόεδρος Ερντογάν.



Η στρατηγική των Τούρκων είναι σταθερά ίδια: ο αφανισμός των Ελλήνων της Πόλης, ώστε να μην υπάρχουν ζωντανοί μάρτυρες, που να φανερώνουν την αλήθεια, ότι τα μέρη που η Τουρκία κατέχει ήσαν ελληνικά. Αυτό πράττει και στους ναούς της Αγίας Σοφίας, της Μονής της Χώρας, και στους διασκορπισμένους σε όλη την Τουρκία, που τους μετατρέπουν σε τζαμιά... Το βαθύ τουρκικό κράτος και ο πρόεδρος Ερντογάν δείχνουν ότι μισούν τους ελεύθερους Έλληνες, στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Δείχνουν ότι επιδιώκουν να μας ταπεινώσουν, να περιορίσουν τον χώρο στον οποίο ζούμε και να μας μετατρέψουν σε ημιελεύθερους ιθαγενείς υπό την παντόφλα του νεοσουλτανάτου τους.

Τα όσα συνέβησαν στην Κωνσταντινούπολη τη νύχτα της 6ης προς την 7η Σεπτεμβρίου σε βάρος των Ελλήνων μοιάζουν με την παγκόσμια γνωστή «νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου» ( 23 προς 24 Αυγούστου 1572) και την επίσης γνωστή «νύχτα των κρυστάλλων» (9 προς 10 Νοεμβρίου 1938). Στην πρώτη σφαγιάστηκαν από τους Ρωμαιοκαθολικούς χιλιάδες Ουγενότοι (Διαμαρτυρόμενοι), που ζούσαν στο Παρίσι και σε άλλα μέρη της Γαλλίας, καταστράφηκαν και λεηλατήθηκαν περιουσίες τους και πολλοί για να σωθούν έγιναν πρόσφυγες σε γειτονικές χώρες.

Στη «νύχτα των κρυστάλλων» υπήρξε από το απάνθρωπο ναζιστικό καθεστώς προπαρασκευασμένο σχέδιο σε βάρος των Εβραίων της Γερμανίας και της Αυστρίας. Περιλάμβανε προβοκάτσια και απάνθρωπες επιθέσεις σε βάρος τους. Καταστράφηκαν χιλιάδες σπίτια τους, άνω των 1500 συναγωγών, άνω των 7.000 καταστημάτων και πάνω από 30.000 Εβραίοι συνελήφθησαν, κακοποιήθηκαν και οδηγήθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Στην Κωνσταντινούπολη υπήρξε επίσης οργανωμένο σχέδιο εξοντώσεως των Ελλήνων. Γνώριζε ο φανατισμένος τουρκικός όχλος ποιες είναι ελληνικές κατοικίες, ποια είναι τα καταστήματα των Ελλήνων. Λεηλάτησε 4.500 περίπου καταστήματα, κατέστρεψε πάνω από 1.000 σπίτια, βεβήλωσε τις Εκκλησίες, κατέστρεψε εικόνες και σταυρούς, μίανε τους τάφους των Πατριαρχών και χιλιάδων χριστανών. Χιλιάδες Έλληνες κακοποιήθηκαν, διαπομπεύθηκαν, βασανίστηκαν. Το τουρκικό κράτος μεθόδευσε τη μετατροπή των χιλιάδων Ελλήνων υπηκόων του σε αναγκαστικούς πρόσφυγες.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΠΡΙΝ 190 ΧΡΟΝΙΑ!

 

ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΩΝ ΑΓΓΛΟΓΑΛΛΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ,

ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Η δολοφονία του Καποδίστρια

Η ΘΕΩΡΙΑ ΚΟΚΚΙΝΑΚΗ

Ο Δ. Κοκκινάκης, ιστορικός ερευνητής, στο βιβλίο του «Ποιοι δολοφόνησαν τον Καποδίστρια;» δηλώνει ότι ασχολήθηκε επί χρόνια με το θέμα της δολοφονίας του κυβερνήτη, μελετώντας όλα τα σχετικά αρχεία της εποχής, τις ιατροδικαστικές εκθέσεις, το πολιτικό και ιστορικό πλαίσιο των γεγονότων αλλά και τη δικογραφία της δίκης του Γεωργίου Μαυρομιχάλη.


Προσπάθησε να ανασυνθέσει το παζλ των γεγονότων που οδήγησαν στη δολοφονία του Καποδίστρια, καταλήγοντας σε ένα διαφορετικό συμπέρασμα σχετικά με τους δολοφόνους.

Προσπαθώντας και ο ίδιος να αναπαραστήσει το σκηνικό του φόνου και χρησιμοποιώντας σχετικά σύγχρονες μεθόδους της εγκληματολογίας, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τον Καποδίστρια δεν τον σκότωσαν οι Μαυρομιχαλαίοι . Ποιοι ήταν όμως οι δολοφόνοι του;

Ο Κοκκινάκης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για μια συνομωσία στην οποία πρωτοστάτησαν οι Άγγλοι, οι οποίοι και είχαν αποφασίσει τη δολοφονία του κυβερνήτη, αφενός για να τερματίσουν τα όνειρα των Ελλήνων για ένα μονάρχη ελληνικής καταγωγής, αφετέρου για να επιτύχουν τον αφοπλισμό των αξιόμαχων ελληνικών μονάδων που προήλαυναν στη Στερεά Ελλάδα.

Έτσι, άρχισαν να δημιουργούν συνθήκες ενοχοποίησης των Μαυρομιχαλαίων, εμφανίζοντας την οικογένεια να προβαίνει σε ενέργειες τις οποίες όμως προφανώς δεν θα πραγματοποιούσε, αν πράγματι είχε σκοπό να δολοφονήσει τον Καποδίστρια (αγορά πιστολιών, εκτόξευση απειλών, ψευδείς αναφορές για στάση στη Μάνη κλπ.).

Η επίρριψη του φονικού στους Μαυρομιχαλαίους έπρεπε να γίνει με πειστικό τρόπο. Τα σχέδια των Άγγλων δεν θα εξυπηρετούσε η δολοφονία του κυβερνήτη από έναν άγνωστο εκτελεστή, δεδομένου ότι ο δολοφόνος θα έπρεπε να βρεθεί αμέσως, ώστε να εξευμενισθεί κατά κάποιο τρόπο η αντίδραση του ελληνικού λαού.

Ο φρουρός των Μαυρομιχαλαίων, ο στρατιώτης Καραγιάννης, δεν αντικαταστήθηκε ποτέ από την παρακολούθηση και προστασία της οικογένειας, πιθανότατα προκειμένου να μεταφέρει στους συνωμότες όλες τις προσπάθειες προσέγγισης του Καποδίστρια με τον Πετρομπέη.

Λαμβάνοντας υπόψη όλα όσα έχουν λεχθεί, αλλά και τις καταθέσεις των μαρτύρων, ο Κοκκινάκης περιγράφει τη δολοφονία με βάση τα δικά του στοιχεία.

Το πρωινό της 27ης Σεπτεμβρίου 1831, ο κυβερνήτης συνοδευόταν από δύο φρουρούς, το στρατιώτη Λεωνίδη και τον μονόχειρα υπηρέτη του Κοζώνη, ο οποίος αντικατέστησε εκείνη την ημέρα τον κανονικό του φρουρό που αρρώστησε ξαφνικά (;).

Καθοδόν, 100-150 μέτρα πριν την εκκλησία, σε ένα ιδιαίτερα σκοτεινό σημείο του δρόμου, κοντά στην πλατεία του Αναβρυτηρίου, συναντήθηκε με τους Μαυρομιχαλαίους, οι οποίοι τον χαιρέτησαν με σεβασμό και τον προσπέρασαν, χωρίς να τον κτυπήσουν εκεί, όπου οι συνθήκες ήταν περισσότερο κατάλληλες.

Οι Μαυρομιχαλαίοι, φθάνοντας πρώτοι στην εκκλησία, στάθηκαν έξω από αυτή (ως υπόδικοι που ήταν): Ο Κωνσταντίνος στο δεξί (ως προς τον εισερχόμενο) τμήμα της θύρας του ναού, ακουμπώντας στον τοίχο, με μέτωπο προς την οικία του υπουργού Ροδίου, δηλαδή αντίθετα από την κατεύθυνση από την οποία ερχόταν ο κυβερνήτης, ο δε Γεώργιος περίπου στο μέσον της στενής θύρας, στο βάθος του εσωτερικού πλατύσκαλου, 1,20-1,50 μ. από τον δρόμο με μέτωπο προς το εσωτερικό του ναού.

Ο κυβερνήτης με τους φρουρούς του πλησίασε την είσοδο της εκκλησίας, αποκαλύφθηκε με το αριστερό χέρι για να κάνει με το δεξί χέρι τον σταυρό του (και όχι βέβαια για να χαιρετήσει τους Μαυρομιχαλαίους, τους οποίους είχε ήδη συναντήσει και χαιρετήσει).


Μπροστά από τον Κωνσταντίνο, σύμφωνα με τους αυτόπτες μάρτυρες, βρισκόταν ένας «ξηρακιανός νέος με μαύρην καππόταν», ενώ ένας άλλος άγνωστος νέος (αναφέρθηκε από τον Γεώργιο, στην κατάθεσή του ως ζητιάνος) στεκόταν στο αριστερό, ως προς τον εισερχόμενο, τμήμα της θύρας του ναού.

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης και η Μικρασιατική τραγωδία

Ὑπὲρ τῆς Ἀχαϊκῆς Συμπολιτείας πολεμήσαντες

Ἀνδρεῖοι σεῖς ποὺ πολεμήσατε καὶ πέσατ᾿ 

εὐκλεῶς

τοὺς πανταχοῦ νικήσαντας μὴ φοβηθέντες.

Ἄμωμοι σεῖς, ἂν ἔπταισαν ὁ Διαῖος

 κι ὁ Κριτόλαος.

Ὅταν θὰ θέλουν οἱ Ἕλληνες νὰ καυχηθοῦν,

«Τέτοιους βγάζει τὸ ἔθνος μας» θὰ λένε

γιὰ σᾶς. Ἔτσι θαυμάσιος 

θά ’ναι ὁ ἔπαινός σας.

Κ. Π. Καβάφης

Σημείωση

Η Αχαϊκή Συμπολιτεία (280-146 π.Χ.) ήταν η τελευταία απόπειρα των Ελλήνων να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους' διαλύθηκε όταν οι διεφθαρμένοι στρατηγοί Δίαιος και Κριτόλαος ηττήθηκαν το 146 π.Χ. από το Ρωμαίο στρατηγό Μόμιο.

Αυτό το φανταστικό επίγραμμα αποδίδεται από τον Κωνσταντίνο Καβάφη σ' έναν Αχαιό που ζούσε στην Αλεξάνδρεια κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πτολεμαίου VIII Λαθύρου, μιας επίσης ταραχώδους περιόδου. Στην πραγματικότητα, το ποίημα γράφτηκε το 1922, μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και το διωγμό εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων από την Ιωνία.

13 Ἰουνίου 1825 - Ἡ θρυλική Μάχη τῶν Μύλων – «Πετώντας» πάνω ἀπό τό πεδίο, 200 χρόνια μετά τόν Μακρυγιάννη

 

1

Γενικὴ περιγραφὴ

Στοὺς Μύλους κοντὰ στὴν λίμνη Λέρνης 10 λεπτὰ ἔξω ἀπὸ τὸ Ἄργος ἦταν ἐγκατεστημένα τὰ μεγάλα ἀποθέματα δημητριακῶν ἀπὸ τὰ ὁποῖα σιτίζονταν τὸ Ναύπλιο καθὼς καὶ τὰ στρατεύματα καὶ μεγάλο μέρος τῶν κατοίκων τῆς Ἀργολίδας καὶ Κορινθίας. Παρ' ὅλη τὴν τεράστια σπουδαιότητα τῶν ἐγκαταστάσεων, οἱ Μύλοι ἦταν ἀνοχύρωτοι. Ὅταν τὸ 1825 ὁ Ιμβραήμ κατέβηκε στὴν Πελοπόννησο, οἱ Μύλοι προσβλήθηκαν ξαφνικὰ στὶς 13 Ἰουνίου ἀπὸ μιὰ φάλαγγα Αἰγυπτίων (5-6.000 πεζοί, 600 ἱππεῖς μὲ πυροβόλα). Διεξάχθηκε μάχη στὴν ὁποία κινδύνεψε τὸ Ναύπλιο καὶ ὅλη ἡ ἐπανάσταση.

Ἡ ἐξέλιξη τῶν γεγονότων

Στὶς 11 Ἰουνίου ὁ Μακρυγιάννης μὲ 150 ἄνδρες εἶχε φτάσει στοὺς Μύλους, ἐρχόμενος ἀπὸ ἀποτυχημένες περιπέτειες στὴν Μεσσηνία καὶ Ἀρκαδία. Ἀπὸ τὴν ἴδια ἡμέρα ἄρχισε νὰ ὀχυρώνει τὴ θέση, διότι ἦταν σίγουρος πὼς ὁ Ιμβραήμ θὰ κατευθυνόταν ἀπὸ ἐκεῖ γιὰ τὸ Ναύπλιο.

Τὸ πρωὶ τῆς 12ης Ἰουνίου ἐμφανίστηκε ὁ Αἰγυπτιακὸς στρατὸς στὴν Αργολική πεδιάδα. Στὸ Ναύπλιο εἶχαν συγκεντρωθεῖ πάνω ἀπὸ εἴκοσι χιλιάδες γυναικόπαιδα, ἀσθενεῖς καὶ ἄμαχος πληθυσμός. Ὑπῆρχε καὶ ἐλάχιστος στρατός. Ὁ Ιμβραήμ δὲν εἶχε σκοπὸ νὰ ἐπιτεθεῖ, ἀλλὰ μόνο νὰ βολιδοσκοπήσει τὴν κατάσταση. Οἱ Ἕλληνες μὴν γνωρίζοντας τὶς προθέσεις του βιάστηκαν νὰ συγκεντρώσουν μεγάλο μέρος τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ στοὺς Μύλους, κατὰ τῶν ὁποίων κινήθηκε ἰσχυρὴ φάλαγγα ἀπὸ πεζοὺς καὶ ἱππεῖς. Ἔφτασε ὁ Χατζημιχάλης μὲ τὸ σῶμα του, ὁ Δημήτριος Υψηλάντης μαζὶ μὲ 17 Φιλέλληνες καὶ ὁ Κ.Μαυρομιχάλης μὲ λίγους.[4] Τὴν ἴδια μέρα ἔφτασε ὁ Χατζηγιώργης καὶ ὁ Χατζηστεφάνης. Ἡ δύναμη τῶν Ἑλλήνων δὲν ξεπερνοῦσε τοὺς 480 άνδρες.[5] Στὴν ἀκτὴ τοποθετήθηκαν καὶ 33 μικρὰ πολεμικὰ καράβια μὲ πυροβόλα.[6] Παρευρέθηκαν δὲ καὶ οἱ δύο μοίραρχοι τοῦ Ἀγγλικοῦ καὶ τοῦ Γαλλικοῦ στόλου, Χάμιλτον (Gawen William Hamilton, 1748 - 1838) καὶ υποναύαρχος Δεριγνύ(ἱππότης De Rigny), οἱ ὁποῖοι ἀγκυροβόλησαν μπροστὰ στὸ Ναύπλιο καὶ τοὺς Μύλους ἀντίστοιχα. Ὁ Δεριγνύ πρότεινε στοὺς Υψηλάντη καὶ Μακρυγιάννη νὰ ἀποσυρθοῦν. Ἐκεῖνοι ἀπάντησαν: «Ἢ θὰ νικήσωμεν ἢ θὰ αποθάνομεν!».[7]

Προσκυνοῦμεν τὰ πάθη τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ

 

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος Κιλκίς

«Ἄν εξεράθη τὸ κλαδί, πάντα χλωρὴ εἶν' ἡ ρίζα» (Ἀριστοτέλης Βαλαωρίτης.)

Γενάρης τοῦ 1952, πέρα ἀπὸ τὸν Ἅγιο Νικόλαο καὶ πάνω στοὺς πρόποδες τοῦ Πάϊκου βρέθηκε μισοφαγωμένη ἀπὸ ἄγρια θηρία τοῦ βουνοῦ ἡ ενενηντάχρονη γριούλα Παλάσα Παχατουρίδου. Κανένας συγχωριανός της δὲν παραξενεύτηκε. Γνώριζαν καλὰ τὸ δρᾶμα τῆς μεγαλοκυράς ἀπὸ τὴν Χαμενία τοῦ Καρς πάνω στὸν Καύκασο. Ἡ δύστυχη ἔχασε δέκα γιους λεβέντες καὶ τὸν ἄνδρα της στὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφή. Τελευταία εἶχε χάσει καὶ τὸ μυαλό της. Ἀναζητοῦσε κάθε μέρα νὰ βρεῖ τὸ δρόμο γιὰ τὴν μεγάλη ἐπιστροφὴ στὴν «πατρίδα». Ἐκεῖνο τὸ βράδυ ἔψαχνε τὸ δρόμο γιὰ τὴν γῆ ποὺ ἦταν σπαρμένη μὲ τὰ κόκαλα τῶν παιδιῶν της...
8 Ἀπριλίου 1921, ὁ βουλευτὴς Κ. Φίλανδρος μιλῶντας στὴν ἑλληνικὴ Βουλὴ γιὰ τὴν Γενοκτονία ἀναφέρει μεταξὺ ἄλλων τὰ ἑξῆς:«Αἱ γραῖαι καὶ οἱ γέροντες διεσκορπίζοντο τότε εἰς τὰς...ἐρήμους, ὅπου γυμνοί, ἄστεγοι καὶ νήστεις σωρηδὸν ἀπέθνησκον. Ἀλλὰ καὶ ὁσάκις τὴν μακρὰν πεζοπορίαν διεδέχετο ἡ διὰ τοῦ σιδηροδρόμου μεταβίβασις τῶν εἱλώτων, ἐξετυλίσσοντο σκηναὶ φρικτοτέρας τραγωδίας. Εσταμάτα τὸ τραῖνον μέσα εἰς τὴν ἔρημον, διὰ νὰ ριφθῶσιν ἀπροστάτευτα τὰ δυστυχῆ ἐκεῖνα πλάσματα εἰς τὴν διάκρισιν τῶν ἀγρίων θηρίων καὶ τῶν ἀνθρωπόμορφων θηρίων. Δυστυχὴς μητέρα, εστoιβαγμένη μετ' ἄλλων γυναικῶν ἐντὸς σκευοφόρου βαγονίου, βλέπουσα κινδυνεῦον τὸ τέκνο τῆς ἀπὸ ἀσφυξίαν, ἐτόλμησε νὰ ζητήσει βοήθεια. Παρευθὺς Τοῦρκος χωροφύλαξ ἁρπάσας ἀπὸ τὴν ἀγκάλην τῆς μητρὸς τὸ τέκνον της τὸ ἐξεσφενδόνισεν ἐκ τοῦ παραθύρου εἰς τὸ κενόν, ἐνῶ τὸ τραῖνο ἐξηκολούθει τρέχον εἰς τὴν ἀπέραντην ἔρημον! Ἄλλαι μητέρες εὑρέθησαν παγωμέναι εἰς τὰ χιονισμένα ὄρη μὲ τὰ δυστυχῆ μικρά των κρεμασμένα ἀπὸ ξηροὺς μαστούς!...».


Ὁ θάνατος τῆς ἄμοιρης γριούλας, στὸ χιονισμένο Πάϊκο καὶ οἱ θάνατοι ἑκατοντάδων χιλιάδων Ἑλλήνων καὶ Ἑλληνίδων τοῦ Πόντου ἔχουν ἕνα κοινὸ στοιχεῖο. Ἦταν ἀπόρροια τοῦ «λευκοῦ θανάτου». Τραγικὴ μοῖρα ἐπεφύλαξε στὴν χαρακομένη κυρά-Παλάσα θάνατο σὰν αὐτὸν ποὺ γνώρισαν τὰ παιδιά της. Ὁ θάνατος φέρνει μιὰ καὶ μόνη ὀνομασία. Οἱ Τοῦρκοι ὅμως τοῦ ἔβαλαν ἐπίθετο, τὸν ἔφεραν στὰ μέτρα τους, ἐπινόησαν ἕνα νέο εἶδος θανάτου. «λευκὸς θάνατος». Τί εἶναι ὁ «λευκὸς

1986: Η μισή Ευρώπη και η Ουκρανία θα ερήμωναν από έκρηξη που θα ισοδυναμούσε με πυρηνική βόμβα εντάσεως 3 – 5 Μεγατόνων

 

Η Σοβιετική Ένωση δεν συνήλθε από την καταστροφή. Τρία χρόνια μετά θα πέσει!

σχόλιο Γ.Θ : Πολλοί θα γνωρίζετε ότι και για την Αμερική υπάρχει μια προφητεία για επικείμενη καταστροφή, η οποία θα την αποδυναμώσει

Αγγέλα Ταβιανάτου
.
Στις 26 Απριλίου του 1986, στην τότε Σοβιετική Ένωση, στην πόλη (Prypjat) Πριπγιάτ ο πυρηνικός σταθμός Τσερνόμπιλ, εξερράγη από κάποια αιτία, που να την ερευνήσουμε δεν έχει καμία αξία.
Αρχηγός της Σ.Ε. ήταν ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο οποίος ενημερώθηκε με 10 ώρες καθυστέρηση, αλλά έδρασε ακαριαία.
Συγκάλεσε αμέσως τους πιο επιφανείς πυρηνικούς επιστήμονες και συνέστησε ένα μοναδικό επιτελείο κρίσεων κάτω από την δική του άμεση εποπτεία..
Στην συνέχεια επιστρατεύτηκαν πάνω από 1.000 λεωφορεία με την βοήθεια των οποίων μεταφέρθηκαν 340.000 άτομα εκτός της επικίνδυνης ζώνης. Η πόλις Πριπγιατ εκκενώθηκε σε 48 ώρες μετά από το ατύχημα και έγινε μία πόλη φάντασμα που υπάρχει μέχρι σήμερα για να μας θυμίζει την ρηχότητα και την ματαιοδοξία του ανθρώπου. Τα πρώτα θύματα της ραδιενέργειας, εκτός από τους πρώτους πυροσβέστες, ήταν τα δένδρα γύρω από τον σταθμό που κιτρίνισαν και πέθαναν.
Η επιχείρηση ξεκίνησε, μάλλον στα τυφλά, αφού μέχρι τότε δεν υπήρχε κανένα άλλο παράδειγμα καταστροφής τέτοιας έκτασης και ποιότητας. Οι πρώτοι πυροσβέστες, που προσπάθησαν την νύχτα αμέσως μετά το ατύχημα να σβήσουν τις φλόγες του Τσερνόμπιλ, έπεσαν νεκροί μέσα σε δύο ημέρες.
.
Η πρώτη πράξη ήταν να βομβαρδίζουν την περιοχή με άμμο στην αρχή και μετά με μολύβι, ώστε να πέσει η θερμοκρασία του αντιδραστήρα. Συνολικά επιστρατεύτηκαν 600.000 πιλότοι και βομβάρδισαν τον αντιδραστήρα με 800 t δολομίτη, 40 t οξείδιο του Βορείου και 2400 t μολύβι, του οποίου οι υδρατμοί κατακάθονταν όχι μόνο στο έδαφος και στο χώμα, αλλά και στους πνεύμονες των εργαζομένων.

«Στρατιωτικὸ δυνάμωμα τοῦ τόπου καὶ ἄλλο ἀλφαβητάρι»

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς



Τὸ 1903, ἡ ἐφημερίδα «Ἀκρόπολις» στὸ πρωτοχρονιάτικο φύλλο της (ὑπ΄ ἀριθμ. 7483), δημοσίευσε, μαζὶ μὲ τὶς εὐχὲς τοῦ Κωστῆ Παλαμᾶ «ἐπὶ τῷ Νέω Ἔτει», καὶ τὴν ἀπάντησή του στὸ ἐρώτημα: «Ποιὰ εἶναι ἡ μᾶλλον κατεπείγουσα ἀνάγκη διὰ τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος, τῆς ὁποίας τὴν ἐκπλήρωσιν θέλει πᾶς Ἕλλην νὰ εὐχηθῆ κατὰ τὸ νέον ἔτος». Ἀπάντησε: (α). «Τὸ στρατιωτικό δυνάμωμα τοῦ τόπου μας θὰ ἦταν ἡ μᾶλλον κατεπείγουσα ἀνάγκη· καὶ (β) γιὰ τὸ στρατιωτικὸ δυνάμωμα τοῦτο πρῶτα μᾶς χρειάζεται ἀνθρώπων ἀπόχτημα. Καὶ τοὺς ἀνθρώπους θὰ μᾶς ἔδινε ἡ παιδεία... Δέομαι κάποιο ἄλλο ἀλφαβητάρι ν΄ ἀνοιχτὴ ἐμπρὸς στὰ μάτια τοῦ σημερινοῦ παιδιοῦ, τοῦ αὐριανοῦ πολίτη. ..».

Σπουδαία λόγια, εἰπωμένα σὲ μία ἐποχὴ ποὺ τὸ κράτος μαζεύει ἀκόμη τίς...
πληγές του ἀπὸ τὸν λεγόμενο «ἀτυχῆ» πόλεμο τοῦ 1897 καὶ βρίσκεται κάτω ἀπὸ τὰ νύχια τῶν δανειστῶν, τοῦ Διεθνοῦς Οἰκονομικοῦ Ἐλέγχου, ὅπως ὀνομαζόταν, τότε, ἡ μαφιόζικη λαφυραγώγηση τῆς πατρίδας.



Νὰ σημειώσω παρενθετικὰ αὐτὸ ποὺ γράφει ἡ ἔγκυρη «Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους» τῆς «Ἐκδοτικῆς Ἀθηνῶν», γιὰ τὸ ποιὸς βύθισε καὶ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη τὴν Ἑλλάδα στὴν οἰκονομικὴ φρίκη. «Ὁ οἰκονομικὸς ἔλεγχος πολὺ νωρὶς συσχετίστηκε ἀπὸ τοὺς μελετητὲς τῆς ἐποχῆς μὲ τὰ αἴτια τοῦ πολέμου. Θεωρήθηκε δηλαδὴ ὄτι ἡ Γερμανία, προεξοφλώντας τὴν ἑλληνικὴ ἥττα, ἐξώθησε σὲ πόλεμο – τὴν Ἑλλάδα, ἔμμεσα, μὲ πράκτορες, τὴν Τουρκία ἄμεσα – γιὰ νὰ ἐξαναγκαστεῖ ἡ Ἑλλάδα νὰ δεχτεῖ τὸν ἔλεγχο. “Ως ἐκρίθη ἡ μάχη τοῦ Δομοκοῦ, ἡ Γερμανία ἤρξατο νὰ ὁμιλῆ περὶ ἐλέγχου”, γράφει ὁ Ἀ. Ἀνδρεάδης. (Ἀκαδημαϊκός, οἰκονομολόγος μὲ διεθνὲς κύρος). Καὶ ἀλλοῦ πάλι ὁ ἴδιος. “Κοινόν μυστικὸν ἦτο ὅτι οἱ ἐνθαρρύνσεις προῆλθον ἐκ Γερμανίας». (τόμ. ΙΔ, σελ. 164). Σήμερα καὶ πάλι ἐν μέσω οἰκονομικοῦ ἐλέγχου -μνημόνια εὐφημιστικῶς- ἡ ἄθλια, παρελκυστικὴ καὶ γλοιώδης πολιτικὴ τῆς Γερμανίας ὑποδαυλίζει καὶ ἐνθαρρύνει τὰ μεμέτια τῆς Ἄγκυρας, προεξοφλώντας προφανῶς μία ἑλληνικὴ ἥττα, ἡ ὁποία, καταπῶς λογαριάζουν τὰ τσακάλια τοῦ Βερολίνου, καὶ τὸ λαθρομεταναστευτικὸ καρκίνωμα θὰ λύσει πρὸς χάριν τῆς Εὐρώπης -δύο τρία νησιὰ θὰ δοθοῦν γιὰ μόνιμη ἐγκατάσταση Πακιστανῶν, Σομαλῶν καὶ Ἀλγερινῶν- καὶ θὰ ἠρεμήσουν οἱ λεπτεπίλεπτες γριὲς τῆς εὐρωπαϊκῆς ἠπείρου, ἀπὸ τὰ γαβγίσματα καὶ τοὺς χρεμετισμοὺς τοῦ ἀνισόρροπου Ἐρντογᾶν.

Μὲ τὴν συμβολὴ τοῦ ΝΑΤΟ τὰ Σεπτεμβριανά τοῦ 1955

 

Γράφει ὁ Νίκος Χειλαδάκης,
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Ἤδη ἀπὸ τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2000 εἶχε ἀποκαλυφτεῖ γιὰ πρώτη φορὰ χωρὶς νὰ κατονομάζεται ἡ Ἐργκενεκόν, ὅτι τὰ Σεπτεμβριανά του 1955 εἶχαν ὀργανωθεῖ ἀπὸ τὶς τουρκικὲς μυστικὲς ὑπηρεσίες καὶ τὸ Βαθὺ Κράτος μὲ τὴν στήριξη τῆς CIA καὶ τῆς Gladyo, παρακλάδι τοῦ ΝΑΤΟ. Σύμφωνα μὲ τὶς ἀποκαλύψεις τῆς τουρκικῆς ἐπιθεώρησης Ἀϊντινλίκ, ἕνας φοιτητὴς τότε στὴν Νομικὴ Σχολὴ τὴ Ἄγκυρας, ὁ Ὀκτάϊ Ἐνγκὶν ἀπὸ τὴν Δυτικὴ Θράκη, μέλος τῆς Ἐργκενεκόν, εἶχε πάρει ἐντολὴ νὰ ἐκτελέσει τὴν προβοκάτσια καὶ νὰ ρίξει τὴν βόμβα στὸ σπίτι τοῦ Κεμὰλ στὴν Θεσσαλονίκη. Συνεργάτες του στὴν ἐπιχείρηση, ὁ τότε Τοῦρκος πρόξενος Θεσσαλονίκης, Μεχμὲτ Ἀλὶ Μπαλὶν καὶ ὁ κλητήρας τοῦ προξενείου, Χασᾶν Οὐτσάρ. Τὸ νέο ἔκανε ἀμέσως γνωστὸ στὴν Τουρκία, ὁ τότε βουλευτὴς τοῦ Δημοκρατικοῦ κόμματος καὶ στέλεχος τῆς ΜΑΗ, (ΜΙΤ), Μιτχὰτ Περίν, ποὺ φρόντισε νὰ ἐρεθιστεῖ κατάλληλα ὁ τουρκικὸς ὄχλος.
Γιὰ τὰ ἴδια γεγονότα ὁ τότε νέος Τοῦρκος ἀξιωματικός, Σαμπρὶ Γιρμίμπεσογλου καὶ μετέπειτα γενικὸς γραμματέας τοῦ τουρκικοῦ Ἐθνικοῦ Συμβουλίου, ἀποκάλυψε στὸν δημοσιογράφο Φατὶχ Γκιουλάπογλου πώς, «Τὰ Σεπτεμβριανὰ ἦταν μιὰ ὀργανωμένη ἐπιχείρηση τῶν Εἰδικῶν Δυνάμεων». Συγκεκριμένα ὁ μετέπειτα ἀντιστράτηγος Γιρμίμπεσογλου, εἶχε ἀποκαλύψει πώς....

Ο Πόλεμος μας χτυπάει την πόρτα…

 Θανάσης Κ 

Υπάρχει ένα γνωστό ρητό, που λέει ότι:

«Ο Πόλεμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους… στρατιωτικούς»!

Εκείνο που εννοείται, βέβαια, δεν είναι ότι κάποιοι άλλοι – παντελώς αδαείς – πρέπει να ασχοληθούν με την αμυντική προπαρασκευή. 

Κάτι άλλο θέλει να πει: ότι οι επαγγελματίες στρατιωτικοί, όπως και οι επαγγελματίες «ειδικοί» κάθε κλάδου, συνήθως μένουν προσκολλημένοι σε όσα ξέρουν, σε όσα έμαθαν από το παρελθόν, δηλαδή σε όσα μάλλον είναι… ξεπερασμένα πια!

 Και χάνουν από κάποιους «καινούργιους» που ξέρουν να σκέφτονται out of the box – έξω από στερεότυπα και από τα συνηθισμένα…

— Ο Γάλλος στρατηγός De Brolli στη διάρκεια του 7ετούς Πολέμου (το 18ο Αιώνα) άλλαξε δραστικά τη σύνθεση των χερσαίων δυνάμεων και προχώρησε στη συγκρότηση ευέλικτων μεραρχιών, αντικαθιστώντας της δυσκίνητες στρατιές…

–Την ίδια εποχή, ο Πρώσος Μέγας Φρειδερίκος, υιοθέτησε την «ασύμμετρη παράταξη» (εμπνευσμένος, κατά δική του δήλωση, από το αρχαία «Λοξή Φάλαγγα» του Θηβαίου στρατηγού Επαμεινώνδα). Κι έτσι πέτυχε αιφνιδιαστικές τακτικές νίκες κατά υπερτέρων δυνάμεων. 

–Μια γενιά αργότερα, ο Μέγας Ναπολέων υιοθέτησε τις μεραρχίες του De Brolli και την «ασύμμετρη παράταξη» του Φρειδερίκου για να εφαρμόσει την τακτική των «εσωτερικών γραμμών», με τις οποίες κατάφερε να νικήσει υπέρτερες δυνάμεις των ηνωμένων αντιπάλων του.

ΗΤΑΝ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ Η ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΓΡΙΠΗ ΤΟΥ 1918; 50-100 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΝΕΚΡΟΙ-Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΣΠΑΝΙΚΗ(Βίντεο)

 

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ · 11 ΑΥΓ. 2020

     5/5 (1)

Γράφει Συντακτική Ομάδα Χειλαδάκη

Μήπως ένα πείραμα εμβολίου σε στρατιώτες των ΗΠΑ προκάλεσε την «ισπανική γρίπη»; Το πείραμα του βακτηριακού εμβολίου 1918-19 μπορεί να έχει σκοτώσει 50-100 εκατομμύρια ανθρώπους.
Η «Ισπανική Γρίπη» σκότωσε περίπου 50-100 εκατομμύρια ανθρώπους κατά τη διάρκεια της πανδημίας  του1918-19. Τι γίνεται αν η ιστορία που μας έχουν πει για αυτήν την πανδημία δεν είναι αληθινή; Τι γίνεται αν, αντίθετα, η δολοφονική λοίμωξη δεν ήταν ούτε  γρίπη ούτε ισπανικής προέλευσης;

Τα πρόσφατα αναλυθέντα έγγραφα αποκαλύπτουν ότι η«Ισπανική Γρίπη» μπορεί να ήταν ένα στρατιωτικό πείραμα εμβολίων που πήγε στραβά.

Ανατρέχοντας στην 100ή επέτειο από το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πρέπει να εμβαθύνουμε βαθύτερα για να λύσουμε αυτό το μυστήριο.

Περίληψη

"Τόσο ξύλο δεν έχω ξαναφάει ποτέ..." Ο Στέφανος Κυριακίδης, με παππούδες από τη Σαμψούντα και την Κωνσταντινούπολη, που υποδύεται στο "Κόκκινο Ποτάμι" τον μητροπολίτη Θεόκλητο ...

Ράγισαν καρδιές στα γυρίσματα – Έκλαιγαν με λυγμούς οι ηθοποιοί...
Ο Λάμπρος Κτεναβός, που υποδύεται τον Οσμάν, δεν άντεξε τη σκηνή του βασανισμού του Θεόκλητου...


Ο Μανούσος Μανουσάκης γύρισε την πιο συγκλονιστική σκηνή της ιστορικής σειράς «Το κόκκινο ποτάμι» και τα δάκρυα των συντελεστών έγιναν ποτάμι!
Η άγρια δολοφονία του μητροπολίτη Θεόκλητου από τους Νεότουρκους, που σημάδεψε ανεξίτηλα τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού και «ζωντάνεψε» ξανά υπό τις οδηγίες του Μανουσάκη, έκανε τους συντελεστές της σειράς να «μουδιάσουν».


Ο σπουδαίος ηθοποιός Στέφανος Κυριακίδης, με παππούδες από τη Σαμψούντα και την Κωνσταντινούπολη, που υποδύεται τον μητροπολίτη...
(θυμηθείτε: ο ίδιος που έπαιζε τον απίθανο ρόλο του παππού στο Μπλε)

Ο Μανούσος Μανουσάκης, σε συνεργασία με τον Στέφανο Κυριακίδη, αποτύπωσε με απαράμιλλο τρόπο τη στυγερή δολοφονία του μητροπολίτη Θεόκλητου από τους Νεότουρκους.
Για τη σκηνή της βάναυσης δολοφονίας του Θεόκλητου ο ηθοποιός Στέφανος Κυριακίδης λέει στο «TV Εθνος»: «Ήταν μια ξεχωριστή και συνάμα δημιουργική σκηνή που δεν έχω ξαναζήσει, στην τηλεόραση τουλάχιστον».
«Όλα αυτά τα υφίσταται θυσιαστικά. Αχ, δεν βγήκε από το στόμα του. Οι δεκάδες συνάδελφοί μου με συμπονούσαν αλλά έπρεπε να γυρίσουμε τη σκηνή. Με έσερναν πάνω στα αγκάθια με λύσσα. Όταν γύρισα σπίτι και με είδε η γυναίκα μου, έπαθε σοκ! Ζήσαμε συγκλονιστικές στιγμές στα γυρίσματα και όλοι αναλογιστήκαμε τι βασανιστήρια έκαναν σε αυτόν τον άνθρωπο» συμπλήρωσε ο Στέφανος Κυριακίδης.

2021, όλα ήταν ένα ψέμα; ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ
2021, όλα ήταν ένα ψέμα;


Η παραίτηση της Μαρίας Ευθυμίου από τη μία, που προσάπτει στην επιτροπή «ουδετεροπατρία» και απόπειρα «αποχρωματισμού» του 1821. Από την άλλη, οι ερωτικές επιδόσεις του Καραϊσκάκη δείχνουν ότι η επιτροπή «Ελλάδα-2021» είναι πανέτοιμη για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις του έργου της. Κυρίως, δε, ότι ανταποκρίνεται πλήρως στις προδιαγραφές της συγκρότησής της. Είναι μια επιτροπή με όλη τη σημασία της λέξης. Και μάλιστα όχι τριμελής με πέντε άτομα –ο Βαμβακούλας δεν ήταν ή άλλος;– αλλά τριμελής με πάνω από σαράντα άτομα. Λογικό.
Το θέμα είναι εθνικό και για να αντιμετωπισθεί απαιτεί τη συναίνεση και τη σύμπραξη όλων των δυνάμεων του έθνους. Πώς λέμε κυβέρνηση «εθνικής ενότητας»; Απ’ αυτό προκύπτει αβίαστα και η συνταγή της σύνθεσής της. Δυο-τρεις σοβαροί ιστορικοί, οι οποίοι συμμετέχουν επειδή είναι σοβαροί, πλαισιώνονται από δυο-τρεις αριστερούς αναθεωρητές της Ιστορίας –οι οποίοι μπορεί να είναι ή να μην είναι σοβαροί, όμως είναι αριστεροί–, μερικούς ηπιότερους, οπωσδήποτε κάνα δυο φιλελεύθερους, επίσης αναθεωρητές –ο ένας από τους Απάτσι του χώρου– και μερικούς ουδέτερους, για να κρατάει η γέμιση. Πώς αποφασίζουν; Διά πλειοψηφίας. Η επιτροπή ως εθνική είναι και δημοκρατική. Να λοιπόν μια επιτροπή με την οποία κανείς δεν θα μπορούσε να διαφωνήσει εκτός από τα μέλη της. Μια καθαρά ελληνική επιτροπή, κατάλληλη να τιμήσει τους αγώνες που έδωσε το έθνος για να επιτύχει την ασυνεννοησία. Και βέβαια, ουδόλως ενδιαφέρει εάν ο κ. Κιτρομηλίδης δεν συμφωνεί με τον κ. Λιάκο. Ενδιαφέρει, αντιθέτως, αν είναι σε θέση να πείσουν εμάς για το τι ήταν η Επανάσταση του 1821 και για ποιον λόγο ακόμη και σήμερα θεωρούμε ότι η ύπαρξή μας οφείλεται σε αυτήν.




Η πιο πρόσφατη παρέμβασή τους αναφέρεται στον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο. Μας εξηγούν ότι ο εθνικός μας ιστορικός «έθεσε τις βάσεις του πιο επιδραστικού και ανθεκτικού ιδεολογικού σχήματος». Λίγο πιο κάτω η εικόνα αποκτά σαφέστερο περίγραμμα. Η προσπάθειά του να ανατρέψει τις θέσεις του Φαλμεράιερ και να συνεχίσει τον Ζαμπέλιο εντάσσοντας το Βυζάντιο στην ελληνική ιστορία, οδήγησε στην εμπλοκή της «ιστοριογραφίας στα γρανάζια της εθνικής ιδεολογίας».
«Εθνική ιδεολογία», λοιπόν. Πώς θα σας φαινόταν αν έλεγαν ότι ο Παπαρρηγόπουλος έθεσε τις