Το τέλος του ανθρώπου στη σκηνή της Μπιενάλε

 

του Marcello Veneziani

Επιτέλους η ανθρωπότητα φτάνει στο τέλος της. Επιτέλους, ο πλανήτης θα μπορέσει να επιβιώσει χωρίς τον ρυπαντή και τον διαταράκτη του που κινδυνεύει. Ο άνθρωπος τελειώνει, κυριευμένος από το Υπεράνθρωπο, το Ρευστό φύλο, το Ζώο, τη Μηχανή και την Tεχνητή Nοημοσύνη. Η απελευθέρωση φτάνει στο τελευταίο της στάδιο, την απελευθέρωση από τον άνθρωπο. Αυτό ανακοινώθηκε, με κακώς συγκαλυμμένη ικανοποίηση, από την Μπιενάλε της Βενετίας, που άνοιξε χθες στη λιμνοθάλασσα. Ο πρεσβευτής της είναι ένας ελέφανταςπου ξεχωρίζει σε φυσικό μέγεθος στο κεντρικό περίπτερο, για να μεταδώσει τα χαρμόσυνα νέα στους ανθρώπους (υποθέτω ότι δεν θα έρθουν άλλα παχύδερμα ή άλλα άλλα είδη ζώων να επισκεφθούν την έκθεση, αλλά μόνο άνθρωποι). Ο άνθρωπος δεν βρίσκεται πλέον στο κέντρο του κόσμου. Φυσικά, αν συνέβαινε αυτό, η Μπιενάλε θα έπρεπε να ανατεθεί και να στηθεί απευθείας από μια ομάδα θηρίων. Ακόμα και οι καλλιτέχνες πρέπει να είναι ζώα, όπως ιπποπόταμοι, πίθηκοι, τσακάλια, κουνούπια, χταπόδια. Αλλά με την έντονη αντίφαση και τον κραυγαλέο μαζοχισμό, εξακολουθεί να είναι ο άνθρωπος που αναγγέλλει και σκηνοθετεί το τέλος του ανθρώπου…

Εδώ και αρκετό καιρό, η Μπιενάλε είναι το βαρόμετρο του παρελθόντος, των δυτικών και παγκόσμιων εποχών, προφανώς επανεπεξεργασμένων στο καζάνι του mainstream και του πολιτικά ορθού. Η Μπιενάλε είναι ο κατάλογος των νέων προκαταλήψεων, υποχρεώσεων και τάσεων της εποχής και είναι η αποθέωση ενός νέου ντετερμινισμού. Προς τα εκεί, χωρίς εναλλακτικές, βαδίζουμε. Η Μπιενάλε απεικονίζει, και συχνά παραμορφώνει, την ιδεολογία του παρόντος και αναγγέλλει το μέλλον σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες.

Η θεματική εξέλιξη αυτής της έκθεσης είναι τέλεια: ο άνθρωπος εξαφανίζεται ανάμεσα στο ζώο και το τεχνητό. Ο ανθρωποκεντρισμός εξαφανίζεται για να δώσει τη θέση του στον οικοκεντρισμό, τον απόλυτο πρωταγωνιστή του πλανήτη, του περιβάλλοντος και του ζωώδους. Η διαφορά μεταξύ του αρσενικού και του θηλυκού εξαφανίζεται, κυριευμένη από τον διεμφυλικό, τον ανδρόγυνο και μαχητικό φεμινισμό. Το ανθρώπινο σώμα εξαφανίζεται μεταξύ της μεταμόρφωσης και του cyborg. Ο πολιτισμός μας εξαφανίζεται για να ανοίξει τόπος στον τρίτο κόσμο, στην ξεριζωμένη και απάτριδα εκδοχή του. Η ιστορία εξαφανίζεται για να κάνει χώρο στους απογόνους των «θυμάτων» τής αποικιοκρατίας. Έτσι δημιουργείται μια νέα πυραμίδα ή ιεραρχία, όπως το Fiera dell'Est (πανηγύρι της Ανατολής) του Angelo Branduardi. Το τεχνητό νικάει το φυσικό, το ζώο νικάει τον άνθρωπο, το μαύρο νικάει το λευκό, η Αφρική κερδίζει την Ευρώπη, το αρχέγονο νικάει το πολιτισμένο, το τρανς κερδίζει και τα δύο φύλα, το θηλυκό κερδίζει το αρσενικό. Ωραία, επιτέλους εκμηδενιστήκαμε. Τι ανακούφιση.

Θάνατος της τέχνης, θα μπορούσε να πει κανείς, αλλά εδώ είναι και ο κόσμος που γνωρίσαμε και επισκεπτόμασταν μέχρι τώρα που πεθαίνει με την τέχνη. Η ιδιότητά μας ως άνθρωποι τελειώνει, η σεξουαλική μας διαφορά, η πολιτική και πολιτισμική μας ταυτότητα. Ο ξένος κερδίζει, ο ντόπιος πεθαίνει. 

Στην έκθεση, η τέχνη μετατρέπεται σε θέαμα: σκηνοθετείται το τέχνασμα, όχι το «έργο», κάπως σαν αυτό που συνέβαινε στα τσίρκα με τα φρικιά (η γυναίκα με το κανόνι, ο ιπτάμενος νάνος, ο καλλιτέχνης που αλλάζει γρήγορα, ο πυροφάγος). Όλα είναι σκηνοθεσία, παράσταση, εγκατάσταση. Όχι έργο τέχνης.

Οι καλλιτέχνες που επιλέχθηκαν να διηγηθούν αυτή τη χαρούμενη καταστροφή της ανθρωπότητας είναι φυσικά γυναίκες, μαύρες, Αφρικανές, κατά προτίμηση ομογενείς, ακόμα καλύτερα αν ανήκουν σε εκείνες τις προστατευόμενες μειονότητες που πλέον γνωρίζουμε τόσο καλά.

Για να ολοκληρωθεί το έργο του ψευδοπαραβατικού κομφορμισμού, υπάρχει η ηρωική πράξη της πολιτικής δέσμευσης: η Ρωσία εκδιώχθηκε από το περίπτερο της στην Μπιενάλε, λες και οι Ρώσοι καλλιτέχνες έχουν την ευθύνη για τον πόλεμο, υιοθετώντας έτσι τις εθνοτικές-εθνικές διακρίσεις . στη θέση της στέκεται η Ουκρανία, η οποία στην πόλη του Κοινού Τόπου έχει μια δική της κεντρική πλατεία, με σκηνικό ένα σωρό από σακιά.

«Γιέ μου»: Η ιστορία του μεγάλου τραγουδιού που ερμήνευσε ο Κόκοτας

 

 Ήταν το 1977 όταν ο Σταμάτης Κόκοτας συναντήθηκε ξανά με τον Απόστολο Καλδάρα και σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου ηχογράφησαν στην Columbia το δίσκο Τελευταία Νύχτα.

Μεγάλο σουξέ του άλμπουμ το περίφημο μου, γιε μου, η τελευταία ίσως τόσο τρανή επιτυχία τόσο του συνθέτη όσο και του τραγουδιστή.Πολλοί πίστευαν ότι το τραγούδι αυτό γράφτηκε για τον θάνατο του γιου του Αριστοτέλη Ωνάση, Αλέξανδρου, μιας και ο Κόκοτας είχε φιλία με τον Ωνάση.Στην εκπομπή Στην Υγειά Μας ο Κώστας Καλδάρας, γιος του Απόστολου, είχε τονίσει πως κάποιοι είχαν συνδυάσει το τραγούδι μ’ εκείνον, και τηλεφωνούσαν στο σπίτι για να ρωτήσουν τι έπαθε … Η απάντηση που έδιενε ήταν «Ρωτήστε το Λευτέρη, γιατί ρωτάτε εμάς;».Ο ίδιος ο Σταμάτης Κόκοτας είχε αναφέρει σε συνέντευξή του την πραγματική ιστορία που κρύβεται πίσω από το τραγούδι.«Το τραγούδι γράφτηκε για ένα πατέρα με ναρκομανή γιο. Τότε, τέλη δεκαετίας ’70, άρχισε να μπαίνει η πρέζα στη ζωή μας. Και ο Λευτέρης Παπαδόπουλος τα λέει όλα εδώ… Είσαι είκοσι χρονών κι όμως γερνάς… Γιε μου, είν’ οι άνθρωποι απάνθρωποι καλέ μου, οι αρχόντοι είν’ εμπόροι του πολέμου και γελούν όταν το δάκρυ μας κυλά. Ως κι οι φίλοι σου χαρήκανε, Θεέ μου που ’χεις πέσει τώρα τόσο χαμηλά..

Σε τουρνέ μου στην Αμερική, που έλεγα το "Γιε μου" και πήγε κάποιος ν’ ανάψει το τσιγάρο του -από πόνο, επειδή είχε χάσει το παιδί του- με αποτέλεσμα να πάρουν τα μαλλιά μου φωτιά και ο μπουζουξής να τραβάει το τραπεζομάντιλο για να τη σβήσει» 

 

 

 

 Γιε μου, είν’ ο πόνος μου αβάσταχτος καλέ μου
που σε βλέπω σαν ξερόφυλλο του ανέμου
στη ζωή κυνηγημένος να γυρνάς

Γιε μου, δεν τον άκουσες τον δόλιο σου πατέρα
παρασύρθηκες και μέρα με τη μέρα
είσαι είκοσι χρονών κι όμως γερνάς

Γιε μου, τι περιμένεις, πε μου
σ’ έναν δρόμο λασπωμένο
θα ’σαι πάντα σαν δεντρί ξεριζωμένο
δίχως μοίρα, δίχως ήλιο κι ουρανό

Γιε μου, τον καημό μου συλλογίσου
γύρνα σπίτι να γλυκάνω την πληγή σου
γιε μου, γιε μου, πώς πονώ

Γιε μου, είν’ οι άνθρωποι απάνθρωποι καλέ μου
οι αρχόντοι είν’ εμπόροι του πολέμου
και γελούν όταν το δάκρυ μας κυλά

Γιε μου, μην πιστεύεις σε κανέναν ακριβέ μου
ως κι οι φίλοι σου χαρήκανε, Θεέ μου
που ‘χεις πέσει τώρα τόσο χαμηλά

Η ΑΣΧΗΜΗ ΤΕΧΝΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΝΗΘΙΚΗ

 Άρθρο του Francesco Lamendola

Μετάφραση & σημειώσεις: Θεόδωρος Λάσκαρης






Πίνακας του Picasso

Ό, τι και να λένε κάποιοι σύγχρονοι διανοούμενοι με τους ομιχλώδεις στοχασμούς τους σχετικά με το τέλος της ωραίας τέχνης, η άσχημη τέχνη είναι μία αντίφαση, διότι η τέχνη είναι η έκφραση του συναισθήματος του ωραίου, το οποίο είναι έμφυτο και αποτελεί ένα από τα λίγα σίγουρα και βέβαια σημεία αναφοράς καθ’ όλη την επικίνδυνη πορεία της ανθρώπινης ζωής. Γι’ αυτό η άσχημη τέχνη είναι μία λογική αντίφαση: εάν είναι άσχημη, δεν είναι τέχνη. Ωστόσο, εάν υποθέσουμε ότι είναι δυνατόν να δεχτούμε μία ασχήμια ως τέχνη, αυτό ισοδυναμεί με μία ενέργεια που δεν είναι μόνον αντιαισθητική αλλά ακόμη και ανήθικη. Πράγματι, ο εορτασμός του άσχημου, του παραμορφωμένου, του παθολογικού, του αποτρόπαιου, του αηδιαστικού, όπως κάνουν πολλοί αυτοαποκαλούμενοι καλλιτέχνες, ποιητές, ζωγράφοι, μουσικοί, σημαίνει ότι πηγαίνουν σκόπιμα εναντίον ενός από τους λίγους φάρους που λάμπουν μέσα στο σκοτάδι της νύχτας της ύπαρξης, δηλαδή την αισθητική αίσθηση του ανθρώπου και πιο συγκεκριμένα την ανάγκη του για το ωραίο. Η εσκεμμένη δημιουργία άσχημων και αποκρουστικών έργων, που όμως παρουσιάζονται -ιδιαίτερα από τους κριτικούς- ως καλλιτεχνικά, ωστόσο, πηγαίνει ενάντια στην ηθική και εμφανίζεται σαν κάτι το διαβολικό, με την κυριολεκτική έννοια του όρου: κάτι που σκοπεύει να αναδεύσει το λασπώδη και αποτρόπαιο πυθμένα που ευτυχώς βρίσκεται απομονωμένος και κοιμισμένος στα πιο σκοτεινά και αβυσσαλέα σπήλαια της ανθρώπινης ψυχής.




Εάν σκεφτούμε τη δύναμη που έχουν οι καλλιτέχνες, οι ποιητές, οι συγγραφείς, οι μουσικοί, οι τραγουδιστές στο να προσανατολίζουν και να καθορίζουν το συλλογικό φαντασιακό, στο να κατασκευάζουν την αντίληψη του κόσμου που έχουν οι άνθρωποι στην κοινωνία μας, γίνεται εύκολα κατανοητό ποια τεράστια ευθύνη βαραίνει τις πλάτες τους. Αυτοί συχνά καταχρώνται τη δύναμη την οποία έχουν για να ικανοποιήσουν τα γούστα της αγοράς, τα οποία δεν έχουν τίποτα να κάνουν με τη φυσική ευαισθησία των ανθρώπων. Και προσθέτουμε, για λόγους σαφήνειας, αν και δεν θα έπρεπε να ήταν αναγκαίο: των κανονικών ανθρώπων. Το γεγονός είναι ότι η σύγχρονη κοινωνία, ακριβώς λόγω των ιδιοσυστατικών χαρακτηριστικών της μοντερνικότητας, δεν τροφοδοτεί τα υγιή ένστικτα του κόσμου, αλλά πολύ συχνά, εκείνα τα άρρωστα και τα παρανοϊκά. Είναι αυτά που ερεθίζει, ενθαρρύνει και εγκρίνει. Σε αυτό υποστηρίζεται από μία διάχυτη κουλτούρα του σχετικισμού και από εκείνη τη δόλια μορφή μαύρης μαγείας που σφετερίζεται το όνομα της επιστήμης και με στόμφο παρουσιάζεται με την ετικέτα της ψυχανάλυσης: μία από εκείνες τις τυπικές νοητικές κατασκευές της μοντερνικότητας, οι οποίες απέκτησαν το status των αποκεκαλυμμένων αληθειών, ενώ δεν είναι άλλο από αρρωστημένες φαντασίες.



Πίνακας του Rossetti

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι παρατηρήσεις που κάνει πάνω στην τέχνη ένας σημαντικός ιστορικός της τέχνης και συνθέτης, ο Matteo Marangoni (1876- 1958), στο βιβλίο του Come si guarda un’opera d’arte (ελ. Πως κοιτάζουμε ένα έργο τέχνης): “Γιατί δεν υπάρχει λογοκρισία για το άσχημο γούστο; Γιατί πρέπει να είναι νόμιμη η δημοσίευση των πιο γλυκανάλατων ελαιογραφιών, των πιο ασήμαντων μυθιστορημάτων ή η μετάδοση της πιο χυδαίας μουσικής; Θα δοθεί η συνηθισμένη απάντηση: Εάν αυτά τα πράγματα πουλάνε σημαίνει ότι αρέσουν, ότι υπάρχει ένα κοινό που τα ψάχνει, κάθε κοινό έχει την τέχνη που του αξίζει. Δυστυχώς έτσι είναι, το μέσο επίπεδο του μουσικού γούστου του κοινού μας είναι ακόμη πολύ χαμηλό. Όμως είναι ακόμη πιο άσχημο το γεγονός ότι δεν γίνεται τίποτα για να εκπαιδευτεί η κοινωνία και να αποκτήσει ένα ανώτερο αισθητικό επίπεδο.”


Μου φαίνεται σαν να ακούω να λένε: “Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει το γούστο που θέλει, χωρίς γι’ αυτό να προσβάλει ή να βλάπτει τους άλλους: όλα αυτά πέραν από τις κοινωνικές και ηθικές θεωρήσεις.” Ιδού το λάθος, η παλιά νοοτροπία δύσκολα πεθαίνει. Είναι λάθος να θεωρούμε ανήθικο μόνο εκείνο που προσβάλει άμεσα την λεγόμενη ηθική αίσθησή μας. Ακόμη και ένα άσχημο ποίημα, μία χυδαία μουσική, ένας αποκρουστικός ζωγραφικός πίνακας είναι ανήθικα, διότι έμμεσα, υποστηρίζουν, κολακεύουν, ευνοούν την νοητική τεμπελιά, το κακό γούστο, τον πιο ευτελή συναισθηματισμό των μαζών, που έχουν ήδη πληγεί από ελαττώματα τέτοιου είδους. Και κανείς δεν θα μπορεί ποτέ να πει πόσο αυτά τα 'αισθητικά δηλητήρια' εξασθενίζουν την ψυχολογία και επομένως την ίδια την ψυχή ενός λαού.

Η μουσική της επανάστασης του 1821

• 09/01/2021
 
• Agorgiorgos
 
• #200 ΧΡΟΝΙΑ, Ιστορία, Μουσική

Του Γιώργου Αγοραστάκη

Μια μουσική επισκόπηση της περιόδου του πρώτου μισού του 19ου αιώνα (πριν, κατά και μετά την επανάσταση του’21). Περιλαμβάνει τα τραγούδια και τα μουσικά έργα των Ελλήνων και των Φιλελλήνων εκείνης της περιόδου, που άντλησαν την έμπνευσή τους από τον αγώνα του Ελληνικού λαού για ελευθερία.

Πολεμάμε & Τραγουδάμε

Η επανάσταση του ’21 ήταν ποιητική και μουσική. Ο απελευθερωτικός αγώνας κερδήθηκε με το τραγούδι, το λόγο και το ντουφέκι.

Το δημοτικό τραγούδι με την ποίησή του αποτέλεσε για τους υπόδουλους  Έλληνες το μέσο μεταβίβασης των ιστορικών παραγγελμάτων, της διατήρησης της συλλογικής μνήμης, της εθνικής συνείδησης και ταυτότητας και για την περίοδο του αγώνα το μέσο της αφύπνισης και της εμψύχωσης πριν την μάχη.
Μέσα από τα τραγούδια της εποχής μπορεί να δει κανείς ό,τι οι Έλληνες επαναστάτες είδαν τον εαυτό τους και το πεπρωμένο τους, ως μια ιστορική συνέχεια του ελληνικού έθνους, από την αρχαιότητα δια μέσου του Βυζαντίου. Οι εικόνες της επανάστασης που περιγράφονται στην ποίηση ή ζωγραφίζονται, αναμιγνύουν το ελληνικό παρελθόν με το παρόν. Ο χώρος της δράσης είναι ενιαίος, οι συγκρούσεις και οι μάχες διεξάγονται ανάμεσα στα ερείπια των αρχαίων ναών και των πόλεων. Το πνεύμα της αρχαιότητας και της ιστορικής συνέχειας διαπερνά το πνεύμα της ελληνικής επανάστασης.

Georg Perlberg, Η μάχη

---

Τα εγερτήρια τραγούδια

Ο Θούριος του Ρήγα Φεραίου

Peter von Hess, Ο Ρήγας Φεραίος τραγουδά το Θούριο

Σύγχρονοι θεατές, αρχαία αινίγματα

 

     Καραποστόλης Βασίλης

Οι κερκίδες των αρχαίων θεάτρων γέμισαν –με τις δέουσες αποστάσεις λόγω κορονοϊού– κι αυτό το καλοκαίρι που σιγά-σιγά αφήνουμε πίσω. Οι θεατές προσέρχονταν, τακτοποιούνταν στις θέσεις τους, παρακολουθούσαν την παράσταση και επισφράγιζαν το τέλος της με ένα χειροκρότημα που πιο πολύ και από το να ανταμείβει τους ηθοποιούς, σκεπάζει τις πολλές απορίες που γεννήθηκαν στο κοινό.
Είναι, πράγματι, αδύνατον να μην απορήσει ο σύγχρονος θεατής για τον τρόπο, με τον οποίο οι ήρωες στην αττική τραγωδία βιώνουν τα πάθη τους. Τα βιώνουν φωναχτά! Τους βλέπουμε να ανακοινώνουν αυτά που εμείς θα θεωρούσαμε μύχιες υποθέσεις μας, σε μια περίεργη ομάδα συμπολιτών τους που τους περιτριγυρίζει, τους ακούει, τους θέτει ερωτήματα και τους δίνει τη γνώμη της.
Είναι ο χορός, αυτό που περισσότερο από οτιδήποτε άλλο δυσκολεύεται να καταλάβει σήμερα ο θεατής. Γιατί να παρουσιάζονται οπωσδήποτε αυτοί οι μεσολαβητές; Γιατί να ανακόπτουν κάθε τόσο την δράση; Αν ήταν ειλικρινείς, οι περισσότεροι από τους θεατές θα ομολογούσαν ότι το νόημα που έχουν οι παρεμβολές του χορού τους ξεφεύγει. Το πολύ-πολύ να δεχθούν τον παρηγορητικό του ρόλο. Κατανοητό να δέχεται ο ήρωας εκδηλώσεις συμπαθείας ή οίκτου από κάποιους που δεν βρίσκονται στην ίδια μ’ εκείνον οδυνηρή κατάσταση.

Το νόημα του Χορού
Αυτό το καταλαβαίνει ο θεατής. Του το έχει μάθει, άλλωστε, η εποχή του πως οι άλλοι είναι αρκετά χρήσιμοι, όταν μπορούν να του πουν δυο λόγια συμπονετικά, για να μη νιώσει πως είναι ολότελα μόνος. Αλλά πέρα απ’ τα λόγια συμπαράστασης υπάρχουν και οι παραινέσεις. Ο χορός συμβουλεύει τον ήρωα, του υπενθυμίζει πράγματα που μες τα πάθη του τα ξεχνά. Και είναι τότε που στις κερκίδες αρχίζουν να πλανώνται ερωτήματα.

 

ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΠΡOΤΥΠΟ

Γράφει ο Αναστάσιος Γιαννάς.



Ο πολιτισμικά αόρατος άνθρωπος

Εδώ και αρκετά χρόνια, ίσως να έχετε παρατηρήσει ότι οι διάφοροι πολιτειακοί θεσμοί, όταν αναφέρονται στον πολιτισμό, εννοούν πάντα κάτι πολύ συγκεκριμένο: Πόσες θεατρικές παραστάσεις παίχτηκαν , πόσα μουσεία είναι ανοικτά, πόσες συναυλίες μουσικής δίδονται , πόσες εκθέσεις ζωγραφικής γίνονται κλπ. Αυτή είναι η έννοια που αποδίδουν στον πολιτιστικό γίγνεσθαι οι Έλληνες ιθύνοντες. Με άλλα λόγια, ταυτίζουν τον πολιτισμό με τα θεάματα. Πέραν τούτου μηδέν. Φθάνει να ανεβαίνει η Τόσκα στο Ηρώδειο και ας επικρατεί έξω από το θέατρο η αμάθεια, η πνευματική εξαθλίωση, η αδιαφορία, το χάσιμο επαφής με κάθε παραδοσιακό στοιχείο αυτού του τόπου.


Είναι καταπληκτικό! Ένας λαός αφημένος στην τύχη του. Μπορεί να είναι τυχαίο αυτό; Τι να σας πω, με τέτοιους που μας κυβερνούν, μπορεί ακόμα να είναι και τυχαίο. Δηλαδή, απλώς μπορεί να είναι μια αντανάκλαση της δικής τους πνευματικής κατάστασης. Βέβαια τίποτα δεν αποκλείει να είναι και κάτι προσχεδιασμένο. Δεν είναι δυνατόν να μη καταλαβαίνει κανείς, ότι πολιτισμός δεν είναι μόνον τα καλλιτεχνικά θεάματα, αλλά πρωτίστως είναι, τι συζητείται μέσα στα σπίτια, για πια πράγματα μιλάνε οι γονείς στα παιδιά τους, ποιες είναι οι κοινωνικές συμπεριφορές, τι συζητούν μέσα στα καφενεία, τι είναι αυτό που πραγματικά γεμίζει τις καρδιές των πολιτών. Αυτή είναι η έννοια του πολιτισμού.

ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

Δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από την ομιλία που έδωσε ο μεγάλος Aυστριακός ιστορικός της τέχνης Hans Sedlmayr στο Διεθνές Συνέδριο Ανθρωπιστικών Μελετών, που πραγματοποιήθηκε στην Ρώμη το 1952.

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Ο Hans Sedlmayr


Υπό ποιες συνθήκες ένα έργο τέχνης ή η τέχνη ενός καλλιτέχνη ή μιας εποχής μπορεί να αποκαλεστεί δαιμονική;
Στο επίπεδο μιας ιστορίας της τέχνης που έχει απαιτήσεις αυτονομίας και επομένως καθαρού αισθητισμού, είναι αδύνατον να καθορίσουμε λυσιτελώς μία έννοια δαιμονικής τέχνης. Ακόμη περισσότερο, σε αυτό το επίπεδο, δεν μπορεί ούτε καν να γίνει αντιληπτό ποια είναι η ακριβής έννοια του όρου 'δαιμονική τέχνη'· όρος που ωστόσο είναι απαραίτητος για να διεισδύσουμε πραγματικά στα καλλιτεχνικά φαινόμενα και να διακρίνουμε αποτελεσματικά τα διαφορετικά πνεύματα που εμφανίζονται στην τέχνη.
Για να φθάσουμε σε αυτή τη διάκριση είναι αναγκαίο να κάνουμε εκείνο που ο αισθητισμός δεν κάνει: να πάρουμε στα σοβαρά τα έργα τέχνης. Γι’ αυτό το σκοπό, πρέπει να τα θεωρήσουμε ως δηλώσεις, πλαστικές δηλώσεις που αφορούν οντολογικές καταστάσεις καθώς και καταστάσεις πραγμάτων, δηλώσεις που μπορούν να είναι αληθινές ή ψευδείς (ή παράλογες) όπως και οι προφορικές δηλώσεις.
Προχωρώντας έτσι, θα υπερασπιστούμε την ακόλουθη επιχειρηματολογία: ένα έργο τέχνης είναι δαιμονικό όταν επιβεβαιώνει με την εικόνα μία δήλωση οντολογικά ψευδή για το Θεό, τον άνθρωπο, τον κόσμο, τη φύση κλπ. Δηλαδή, όταν εκφράζει αυτή τη δήλωση υπό μία καλλιτεχνική μορφή που δεσμεύει το θεατή να εγκρίνει και να αποδεχτεί τον ψευδή ισχυρισμό. Ένα τέτοιο έργο τέχνης είναι μία 'αντιστροφή', που έλαβε μορφή, όχι μόνο της τάξης των αξιών, αλλά και της οντολογικής τάξης και αυτό αντιστοιχεί άλλωστε στην πρώτη έννοια του όρου διάβολος, διαβάλλω. Και από αντικειμενική άποψη, σε σχέση με το θεατή, πρόκειται για μία αποπλάνηση, ακριβώς όπως ο Σατανάς είναι ο 'πρώτος πλανευτής'.

Ιδού μερικά παραδείγματα για να αποδείξουμε την θέση μας:Μία τοιχογραφία της βιβλιοθήκης του κολεγίου Dartmour στις ΗΠΑ θα έπρεπε να απεικονίζει ένα 'Χριστό', έργο του Μεξικανού José Orozco, εξπρεσιονιστή ζωγράφου της δεύτερης σχολής. Το πρόσωπο ανυψώνεται στον αέρα, τα ισχία είναι περιζωσμένα από ένα ύφασμα, φέρει σημάδια που δείχνουν σε αυτόν το Χριστό. Έχει τα πόδια

«Ἡ τέχνη ἐξετράπη τοῦ προορισμοῦ της…»

 Χρονογραφίες


Δὲν μπορεῖς νὰ εἶσαι φιλελεύθερος καὶ νὰ διαμαρτύρεσαι γιὰ ὁτιδήποτε πέρα ἀπὸ τὴν ὕπαρξη μονοπωλίων. Τὸ ἴδιο ἰσχύει γιὰ τὴν τέχνη. Ὁ φιλελεύθερος δὲν ἔχει «μεταφυσική», εἴτε αὐτὴ γίνει ἀντιληπτὴ στὴ χριστιανική της διάσταση (οὐσιοκρατικὸς προορισμὸς τοῦ ἀνθρώπου) εἴτε ὡς ἕνα εὐρύτερο πλαίσιο δεοντολογίας κοσμικῆς, καὶ κοσμικισμοῦ.

Ὅταν διαμαρτύρονται οἱ φιλελεύθεροι γιὰ τὴν ἀπαξίωση τῆς τέχνης, καὶ τῆς ποίησης, στὰ μάτια τῶν πολλῶν, κι ὅταν ὑποδεικνύουν ὡς ἐνόχους τοὺς μεταμοντέρνους, δύο εἶναι τὰ προβλήματα τῆς διαμαρτυρίας τους: Πρῶτον, δημιουργοῦν μιὰ φανταστικὴ προ-μεταμοντέρνα ἐποχή, ὅπου ἡ τέχνη ἦταν κτῆμα τοῦ λαοῦ. Δεύτερον, ἀγνοοῦν τὴ «μεταφυσικὴ» τῆς μαζικῆς δημοκρατίας.

Ὅσον ἀφορᾶ τὸ πρῶτο, ἐκτὸς κι ἂν ὡς πρότυπό μας ἔχουμε καταστάσεις τῶν μικροσκοπικῶν πόλεων-κρατῶν (εἴκοσι πέντε καὶ εἴκοσι ἑπτὰ αἰῶνες πρίν) τότε τὸ μόνο συμπέρασμα εἶναι ὅτι ὅταν οἱ φιλελεύθεροι λένε «ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θυμόντουσαν τοὺς στίχους τῆς ποίησης» ἐννοοῦν τὸ ἐπίσης πολὺ μικρὸ κοινὸ τοῦ 19ου αἰ. καὶ τοῦ α’ μισοῦ τοῦ 20οῦ αἰ. -πολὺ μικρὸ γιὰ τὰ μέτρα τῆς ἐποχῆς μας. Τὸ μικρὸ κοινὸ τῶν μορφωμένων μικροαστῶν καὶ ἀστῶν. Ὅσοι εἶχαν γονεῖς τῆς ἄμεσα μεταπολεμικῆς γενιᾶς ποὺ ἦταν ἔστω καὶ τυπικὰ-πανεπιστημιακὰ μορφωμένοι, αὐταπατῶνται νομίζοντας ὅτι ὁ κόσμος γνώριζε Ρίτσο, Σεφέρη, Καρυωτάκη, Ἐλύτη. Ὁ κόσμος ἔμαθε Ρίτσο καὶ Σεφέρη καὶ Ἐλύτη μόνο ἐπειδὴ τοὺς μελοποίησαν, ἀλλιῶς οὔτε ποὺ θὰ τοὺς ἤξερε κανείς. Ἡ μελοποίηση προϋποθέτει νὰ δουλεύει τὸ ἐργοστάσιο 8 ὧρες/ἡμέρα, νὰ βγάζει πικάπ, νὰ ἔχει ὁ κόσμος -ὁ μπακάλης κι ὁ κυρ Παντελῆς- λεφτά, νὰ ἀγοράζει πικάπ, δίσκους, κι αὐτὸ θὰ πεῖ μαζικὴ κοινωνία, γοῦστα τρελὰ κι ἰδιωτικά, καθ’ ὅλα σεβαστά… Τό χασες τὸ παιχνίδι, συντηρητικέ, ποὺ χωρὶς Χριστιανισμὸ θὰ πεῖς τοῦ κόσμου τί θὰ κάνει. Ἄστοχο τὸ παράπονο, λοιπόν, γιατὶ ἡ ὀφθαλμαπάτη ὅτι «παλιά, τὸ κοινὸ κι ὁ ἁπλὸς ἄνθρωπος κ.λπ.» βασίζεται ἀφενὸς σὲ μελοποιήσεις ἀφετέρου στὸ γεγονὸς ὅτι μέσῳ τῆς σχολικῆς ἐκπαίδευσης σήμερα ὅλοι μαθαίνουν γιὰ τοὺς

Μπράβο στις υπαλλήλους του υπουργείου Πολιτισμού & στην αστυνομία, που απομάκρυναν ανήλικους από την ταινία "Τζόκερ" (δηλ. τους προστάτευσαν από έκθεση σε βία)!

Η είδηση από το Πρώτο Θέμα:

Έλεγχος της αστυνομίας σε δύο σινεμά έπειτα από καταγγελία ότι υπήρχαν ανήλικοι θεατές - Ανακοίνωση και από το υπουργείο Πολιτισμού


Αστυνομικές δυνάμεις πραγματοποίησαν ελέγχους σε δύο κινηματογράφους στη διάρκεια της προβολής της ταινίας «Τζόκερ», προκειμένου να απομακρύνουν ανηλίκους που βρίσκονταν στις αίθουσες, καθώς η καταλληλότητα της ταινίας είναι για άνω των 18.
Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, η πρώτη έφοδος της Αστυνομίας έγινε το μεσημέρι του Σαββάτου σε σινεμά στο Mall στο Μαρούσι. Έπειτα από καταγγελία, η αστυνομία πήγε στο σινεμά και εκεί εντόπισε επτά ανηλίκους. Οι αστυνομικοί συνέλαβαν τον υπεύθυνο των σινεμά, ο οποίος μεταφέρθηκε στο ΑΤ Αμαρουσίου. Εκεί σχηματίστηκε δικογραφία και κλήθηκαν και οι γονείς των παιδιών για να τα παραλάβουν. Στη συνέχεια, με προφορική εντολή εισαγγελέα, ο υπεύθυνος των σινεμά στο Mall αφέθηκε ελεύθερος.
Ανάλογο σκηνικό έγινε και σήμερα στον κινηματογράφο ΑΕΛΛΩ στην Κυψέλη. Σύμφωνα με ανάρτηση στο Διαδίκτυο:



Σημειώνεται ότι η έφοδος της Αστυνομίας, τόσο χθες όσο και σήμερα, έγινε έπειτα από καταγγελίες ανθρώπων που βρίσκονταν στο κοινό και παρακολουθούσαν την ταινία, οι οποίοι διαπίστωσαν ότι δίπλα τους κάθονταν ανήλικοι.

Τὸ θέατρο τοῦ ἀρχαιοκεντρισμοῦ

 Χρονογραφίες


Κάπου στὰ 1806, σὲ ἕνα ἄγνωστο κείμενο τοῦ Νεοελληνικοῦ Διαφωτισμοῦ, τὴν Ἑλληνικὴ Νομαρχία, διαβάζουμε γιὰ τοὺς θεατὲς τοῦ θεάτρου:


Τρέχουσι μὲ κάθε ταχύτητα εἰς τὸ θέατρον, νὰ ἀκούσωσι τὸ τραγώδιον μιᾶς γυναικός, ἢ ἑνὸς ἀνδρός, ἢ ἄλλου τινὸς εὐνούχου, καὶ τοὺς ἐφημίζουσι. […] Στέκονται μὲ ἄκραν ὑπομονήν, καὶ πολλάκις χωρὶς εὐχαρίστησιν, νὰ θεωρῶσι τοὺς χοροὺς εἰς τὸ θέατρον καὶ τὰ ἀγάλματα τῆς ἀσωτείας τριγύρωθεν

(Δ΄, 70)

Λίγο ἀργότερα, κάπου στὰ 1824, ἕνας ἄγνωστος συγγραφέας ὀνόματι Ἀδαμάντιος Κοραῆς γράφει γιὰ τὸ θέατρο:


Ἡ βασιλεύουσα εἰς τοὺς σκηνικοὺς ἀρετὴ δὲν εἶναι ἡ σωφροσύνη, οὔδ’ ὅτι πολλὰ δράματα δὲν εἶναι σωφροσύνης διδακτήρια.

– Ἔχεις τὶ δίκαιον εἰς τοῦτο πολλὰ θέατρα ὀλίγον διαφέρουν ἀπὸ τὰ πορνοστάσια […]

Οἱ νέοι μας, συχνάζοντες τὰ θέατρα μὲ τόσην ἡδονήν, ὅσην φυσικὰ προξενοῦν ὅλα τὰ νεοφανή, κινδυνεύουν νὰ φθείρωσιν ἢ καὶ νὰ ἀμελήσωσιν ὁλότελα τὴν ἀπαραιτήτως ἀναγκαίαν παιδείαν εἰς τοὺς μέλλοντας καὶ θέλοντας νὰ ἦναι ἐλεύθεροι. Οἱ σκηνικοί μας, ὄντες νέοι καὶ νέαι Ἕλληνες, πρέπει ν’ ἀφήσωσι τὰς ἄλλας ἀναγκαίας εἰς τὴν παρούσαν μας πτωχείαν ἐργασίας …. διὰ νὰ ἀσχολῶνται εἰς τὰ ἔργα καὶ ἤθη τῆς σκηνῆς … νὰ γίνωνται καταφρονηταί [….]

–Ἐὰν υἱὸς ἢ θυγάτηρ σου ἐπεθύμει νὰ ἀναβῇ εἰς τὴν σκηνήν, τοὺς ἐσυγχώρεις νὰ γεννῶσι σκηνικοί;

– …

– Ἐπειδὴ σιωπᾶς, ἄφες με ν’ ἀποκριθῶ ἀντί σου. Ὄχι βέβαια· δὲν ἤθελες ὑποφέρειν ποτὲ νὰ ἴδῃς ἢ ν’ ἀκούσεις ὑποκρινόμενον ἐπὶ σκηνῆς υἱὸν ἢ θυγατέρα σου. Διὰ τί; Διὰ τὴν ὁποίαν καυχᾶσαι ὅτι δὲν ἔχεις πρόληψιν. Τὴν ἔχεις, φίλε, ἀλλὰ μὴ λυπῆσαι· δὲν εἶναι πρόληψις.

(Διάλογος περὶ τῶν ἑλληνικῶν συμφερόντων).

Γλύπτης Βασίλης Παπασάικας :Σήμερα η αυθαίρετη ασχήμια παρουσιάζεται στην πατρίδα μας ως τέχνη-

Όταν δείχνεις έναν σωρό σκουπίδια στον θεατή σε ένα πολυτελές μουσείο και του λέγεις ότι αυτό που βλέπει είναι γλυπτό, επιτίθεσαι στη λογική του

Η Ανατολή εδώ και αιώνες έχει κατανοήσει ότι το μυστήριο της τέχνης δεν βρίσκεται στην μορφή αλλά στην ουσία, έτσι ώστε η ύλη που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης να μην μένει στείρα. Αντίθετα στη Δύση συχνά αναζητείται η μορφή και το κατόρθωμα, που μερικές φορές αιχμαλωτίζει τον άνθρωπο σε μια αναγκαστική κακοτεχνία που υπηρετεί τη μόδα. Για την απήχηση της τέχνης στον άνθρωπο της εποχής συνομιλήσαμε με τον γνωστό γλύπτη Βασίλη Παπασάικα, που μνημειακά έργα του κοσμούν πολλούς δημοσίους χώρους τόσο της ιδιαιτέρας πατρίδος του – Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας – όσο και της Ελλάδος γενικότερα.

Ο Βασίλης Παπασάικας είναι ένας από τους πλέον γνωστούς Έλληνες γλύπτες. Γεννήθηκε στο Καινούργιο Τριχωνίδος το έτος 1956 από γονείς αγρότες τον Γιώργο και τη Θεοφανώ Παπασάικα. Ζει και εργάζεται μεταξύ του χωριού του και της Αθήνας. Έχει κάνει 12 ατομικές εκθέσεις και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές. Έργα του υπάρχουν σε πολλές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές.

Αποτελείτε, θα μπορούσα να πω, ένα ιδιότυπο φαινόμενο στο σύγχρονο εικαστικό γίγνεσθαι, εκεί δηλαδή που τα πάντα καθορίζονται από την επίμονη έως και την μετά μανίας επιδίωξη της πρωτοτυπίας, εσείς επιμένετε στην τέχνη της εικόνος.

Το πράγμα έχει ακριβώς όπως το περιγράψατε, μιας και εξασκώ κυριολεκτικά την εικαστική τέχνη, αλλά θα έλεγα ίσως ότι πράττω τούτο μετά λόγου και γνώσεως, αφού σύμφωνα με την Ελληνική σκέψη, εικαστική τέχνη δεν νοείται απουσία εικόνος. Θα πω κάτι που ενδεχομένως θ’ ακουσθεί τετριμμένο, αλλά έχει για μένα μεγάλη σημασία: Είμαι Έλλην και ως Έλλην διδάσκομαι το κάθε τι περί την φιλοσοφία της τέχνης από την Ελληνική σκέψη, η οποία υπερτερεί μακράν κάθε άλλης φιλοσοφικής σκέψεως.

Ομολόγησε Χριστό σε ελληνική τηλεοπτική εκπομπή

 – Καταχειροκρότησε το νεαρό κοινό
Δείτε το βίντεο!
Ο νεαρός ράπερ, Γιώργος Καπετανάκης στο «Ελλάδα έχεις ταλέντο». 

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Η Πόλις εάλω

Από τον

Γιώργο Κόρδη*

Η Αγία Σοφία είναι μεγαλείο και θαύμα και λόγος για τον Θεό, δηλαδή θεολογία, δηλαδή πλήρης ανθρωπολογία, που μιλά στην αίσθηση και στον νου και στο σώμα

Από τον
Γιώργο Κόρδη*

29 Μαΐου. Μνήμη της Αλωσης της Πόλης και ο νους ρωτά και απορεί. Πάντα απορούσα τι ήταν αυτό που έκανε την Αλωση αυτή φοβερή και τις συνέπειές της θλιβερές για όλη την ανθρωπότητα. Τι χάθηκε με την πτώση αυτή; Χάθηκαν μονάχα χώματα, ισχύς, πλούτος, κτίσματα ή μήπως κάτι λιγότερο χειροπιαστό αλλά περισσότερο ουσιαστικό;
Απορούσα μέχρι που επισκέφτηκα την Πόλη και μπήκα στην Αγία Σοφία. Τότε θαρρώ πως κατάλαβα. Θαρρώ...

«Δειλά δειλά εισήλθαμε. Κόσμος πολύς, διάφορος. Φωτογραφίες, μουρμουρητά, η επαγγελματική φλυαρία των τσιτσερόνι. Κι ένας κόσμος να προβάλλει έξαφνα από εκεί που δεν το προσμένεις. Φως μέγα κι όλα να γίνονται ένα όλον.
Εισήλθαμε και αφεθήκαμε με τες αισθήσεις και με τον νου να ζήσουμε το θαύμα της χριστιανικής αρχιτεκτονικής, τον επίγειο ουρανό, την Αγια Σοφιά. Δύσκολο να καταγράψεις επακριβώς. Ισως και άχρηστο, ίσως και επικίνδυνο. Εξάλλου, προς τι; Αυτό που μετρά είναι η αίσθηση που κουβαλάς με την είσοδο και τη διαμονή στο "Θαβώρ" αυτό της χριστιανικής αρχιτεκτονικής της περιόδου του Ιουστινιανού που οριοθέτησε μια για πάντα το τι ζητάει ο αρχιτέκτονας. ο μάστορας της πέτρας και της κεράμου όταν χτίζει έναν ναό, όταν δομεί μια εκκλησιά. Μετά την Αγία Σοφία ποτέ ξανά κανείς δεν σκέφτηκε να κάνει κάτι λιγότερο ή και περισσότερο. Το κτίσμα αυτό έγινε μέτρο όχι διότι είναι τέλειο, αλλά γιατί είναι άριστο. Και επειδή "μέτρον άριστον" γι’ αυτό και η Αγία Σοφία έγινε σημείο αναφοράς και κριτήριο για τον χριστιανικό ναό.

Σκληρό να «κλωτσάς» τον Αναμάρτητο! (Αρχιμ. Δανιήλ Αεράκης)

Στήν ἐφημερίδα «Καθημερινή» (7 Μαρτ. 2018) δημοσιεύθηκε ἄρθρο μέ τίτλο «Σαράντα χρόνια προπηλακισμοί». Πρόκειται γιά ἕνα χρονικό τῶν δημοσίων «προπηλακισμῶν» τοῦ προσώπου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ διά μέσου τοῦ κινηματογράφου καί τοῦ θεάτρου. Ἀπαριθμεῖ τά θεατρικά καί κινηματογραφικά (καί τώρα ἀναπαραγόμενα ψηφιακῶς!) ἔργα, ὅπου ἡ πιό βρώμικη λάσπη αἰσχρότητας καί ἀνηθικότητας ρίχνεται πάνω στό πρόσωπο τοῦ Ἀναμαρτήτου Κυρίου μας! Ποιός προπηλακίζει ποιόν; Τό νά προπηλακίζης τόν Χριστό, τόν Θεάνθρωπο, θεωρεῖται «ἐλευθερία τῆς τέχνης καί τῆς ἔκφρασης»! Ἐν ὀνόματι, φαίνεται, αὐτῆς τῆς «ἐλευθερίας» προπηλακίζουν πρός τόν Γολγοθᾶ καί στό Γολγοθᾶ τόν Κύριο τῆς δόξης!

Τό νά διαμαρτύρεσαι (καί ζωηρά) γιά τόν προπηλακισμό τοῦ Χριστοῦ, γιά τόν διασυρμό τοῦ ἀναμαρτήτου Προσώπου Του, αὐτό κατά τήν κυρία ἀρθρογράφο εἶναι… «προπηλακισμός»! Ἐλεύθερα μπορεῖς νά «κλωτσᾶς» τόν Χριστό! ’Απαγορεύεται ὅμως νά Τόν ὁμολογῆς και νά Τόν ἀγαπᾶς!

Ο Άγιος Λάζαρος στην Ορθόδοξη Εικονογραφία (Πρωτοπρεσβύτερος Σταμάτης Σκλήρης, Αγιογράφος)

Στο Απολυτίκιο του Σαββάτου του Λαζάρου ψάλλουμε:



«Την κοινήν Ανάστασιν προ του Σου πάθους πιστούμενος, εκ νεκρών ήγειρας τον Λάζαρον, Χριστέ ο Θεός. Όθεν και ημείς ως οι παίδες, τα της νίκης σύμβολα φέροντες, Σοι τω Νικητή του θανάτου βοώμεν ωσαννά εν τοις υψίστοις, ευλογημένος ο Ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου».


Με τα λόγια αυτά δοξολογεί η Εκκλησία μας την Ανάσταση του εδώ τιμωμένου Αγίου Λαζάρου. Και ταυτόχρονα φανερώνει με αυτά το βαθύτερο νόημα και του θαύματος της Αναστάσεώς του και της εορτής της εκκλησιαστικής που σχετίζεται με αυτό. Ότι δηλαδή το θαύμα αυτό του Κυρίου δεν είναι μόνο ένα γεγονός της ζωής του Λαζάρου, αλλά και προτύπωση της κοινής Αναστάσεως ολοκλήρου του γένους των ανθρώπων. Την ίδια όμως αλήθεια που εκφράζει η Εκκλησία με την θεολογική ποίηση και την δοξολογική μουσική της, την ίδια ακριβώς εκφράζει και με μιαν άλλη γλώσσα, με την ζωγραφική γλώσσα της εικονογραφίας. Το πως, με ποιούς τρόπους, η ζωγραφική εκκλησιαστική γλώσσα τιμά και υμνεί τον τιμώμενο και στο παρόν συμπόσιο Άγιο Λάζαρο θα αποτελέσει το θέμα της εισηγήσεώς μας.
Η ορθόδοξη εικονογραφία έχει αφιερώσει στον Άγιο Λάζαρο δύο εικονογραφικά θέματα. Το ένα αναφέρεται στην υπό του Κυρίου Ανάσταση του Λαζάρου. Το άλλο είναι η ιδιαίτερη προσωπική εικόνα του Αγίου Λαζάρου ως ιεράρχου. Θα περιγράψουμε τα δύο αυτά θέματα και στο τέλος θά δούμε συνολικά τη θέση και τη σημασία του Αγίου Λαζάρου στην ορθόδοξη εικονογραφία και στη θεολογία της Αναστάσεως.

Διαμαρτυρία στο Ακροπόλ Η μαρτυρία του Μαρίνου Ριτσούδη

 

 

Ήμουν εκεί την Τετάρτη το βράδυ την ώρα της παράστασης με περίπου άλλους  30 αδελφούς.

Μπήκανε περίπου τα 20 άτομα για να δούνε την παράσταση. Θεωρείται αποτυχία για το θέατρο τέτοιος αριθμός κοινού. Το χειρότερο για αυτούς εκεί μέσα είναι, πως με την παρουσία των διαδηλωτών από έξω, καταρρακώνονται και οι ίδιοι. Παρατήρησα τους υπεύθυνους του θεάτρου στην πόρτα, όλοι με κατεβασμένα κεφάλια, σιωπηλοί.

Κόντρα για τον «έκπτωτο άγγελο» του Π. Φαλήρου: Προστάτης μας είναι ο Άγιος Αλέξανδρος – Είμαστε στον 21ο αιώνα

«Ντιμπέιτ» για τον «έκπτωτο άγγελο» το έργο του εικαστικού Κωστή Γεωργίου στο Παλαιό Φάληρο διεξήχθη το πρωί της Πέμπτης ανάμεσα στον δημοτικό σύμβουλο Δημήτρη Πιτούλη που αντιδρά και τον δήμαρχο της πόλης Διονύση Χατζηδάκη.

Δεν μπορεί αυτό το έργο να είναι φύλακας-άγγελος της πόλης μας. Προστάτης μας είναι ο Άγιος Αλέξανδρος. Δεν πρέπει να προσβάλλονται τα χριστιανικά ηθη» δήλωσε ο κ. Πιτούλης.

Τά νέα τοῦ Κρατικοῦ Μουσείου Σύχρονης Τέχνης, στίς 16 Δεκεμβρίου 1919

by Χρονογραφίες

Ἡ ἀνακοίνωση τοῦ Κρατικοῦ Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης γιὰ τὸ χριστουγεννιάτικο δέντρο τοῦ Δήμου Ἰωαννίνων

Σιγὰ μὴ δὲν ὑπερασπίζονταν τοὺς ὁμοϊδεάτες τους.

Ἡ κοινοτοπία τοῦ μοντερνισμοῦ χαρακτηρίζεται «θάρρος». Δηλαδή, γιὰ νὰ ἀποκρυπτογραφήσουμε τὴν ἀνακοίνωση: Τὸ καλλιτεχνικὸ κατεστημένο θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του διωκόμενο ἢ παραγνωρισμένο ἀπὸ τὴν κοινωνία. Κι ἂς εἶναι γεμάτη ἡ Δύση ἀπὸ κακάσχημα ἀγάλματα, κακάσχημα κτήρια. Ἀπὸ μοντέρνα, σύγχρονη τέχνη. Ἀπὸ φασὸν «δημιουργίες», λὲς καὶ βγῆκαν ἀπὸ τὸ ἴδιο καλούπι κατασκευῆς κονσερβῶν. Εἶναι, λοιπόν, χαρακτηριστικὴ μέθοδος αὐτοσυντήρησης νὰ αὐτοπαρουσιάζεσαι ὡς ὑπὸ διωγμὸν ἐνῶ ἐλέγχεις τὴν κατάσταση χωρὶς ἀντίλογο.

Ἡ ἐνασχόληση μὲ τέτοια καλλιτεχνικὴ κοινοτοπία χαρακτηρίζεται ὡς κάτι ρηξικέλευθο! Λὲς καὶ ζοῦμε στὸ 1930 καὶ δὲν πρέπει νὰ χάσουμε τὸ τραῖνο τῶν καλλιτεχνικῶν ἐξελίξεων. Λὲς καὶ τὸ ὕψιστο νόημα τῆς Τέχνης εἶναι ἡ καινοτομία καὶ ἡ ρήξη. Μιλᾶμε ἄραγε γιὰ Τέχνη ἢ γιὰ μεθόδους τοῦ μάνατζμεντ καὶ γιὰ μόδες κουρέματος, ποὺ ὅσο πιὸ γρήγορα ἀλλάζουν καὶ πιὸ «ἀνατρεπτικὲς» εἶναι, τόσο καὶ πιὸ ἀνώτερες;

Ποιὸς «διάλογος μὲ τὴν κοινωνία» προηγήθηκε ἢ γίνεται, ὅταν τῆς ἐπιβλήθηκε ἡ ἀλλαγὴ τοῦ θρησκευτικοῦ καλλιτεχνικοῦ γούστου της; Γιατὶ, ἂς μὴν ξεχνᾶμε, δὲν ἔχουμε ἕνα ἀκόμη δημόσιο γλυπτὸ τῆς σειρᾶς, ἀλλὰ ἕναν δημόσιο διάκοσμο σχετικὸ μὲ μιὰ γιορτὴ κάποιας θρησκείας. Οἱ

Ἡ Σχολή Κακῶν Τεχνῶν Ἰωαννίνων

Καὶ τὸ δέντρο τῆς πόλης:

Δὲν φτάνει ποὺ εἴχαμε / ἔχουμε τὸ βρέφος Χριστὸ-Μουσουλμάνο πρόσφυγα, φέτος ἔχουμε χριστουγεννιάτικα δέντρα, βαρετὲς ἀπομιμήσεις τῆς σοβιετικῆς πρωτοπορίας. Μερικοὶ δὲν ἀντέχουν νὰ μὴ σέβονται τοὺς συμβολισμοὺς τῶν Χριστιανῶν καὶ τὴν παράδοση. Ὁ σοβιετικὸς πύργος-μνημεῖο: