Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2020

Ημερίδα με θέμα: «Αφήστε με να ζήσω!» [Ιωάννινα, 22 Φεβρουαρίου 2020]


Η Ιερά Μονή Ντουραχάνης, ο Σύλλογος Πολυτέκνων Ιωαννίνων, ο Σύλλογος Τριτέκνων Ιωαννίνων, η Ένωση Στρατιωτικών Ηπείρου, ο Ορθόδοξος Σύλλογος "Απόστολος Παύλος" και η Ενωμένη Ρωμηοσύνη, σε συνεργασία με το πανελλήνιο κίνημα «Αφήστε με να ζήσω!», συνδιοργανώνουν το Σάββατο 22 Φεβρουαρίου 2020 και ώρα 18:00 στην Αίθουσα "Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων" (Λεωφόρος Δωδώνης 10) εκδήλωση υπέρ της ζωής του αγέννητου παιδιού και κατά των εκτρώσεων, υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Ιωαννίνων.

Η εκδήλωση περιλαμβάνει επιστημονικές εισηγήσεις από τους ομιλητές:
κ. Γεώργιος Παναγόπουλος, Καθηγητής Δογματικής,
κ. Παναγιώτα Χατζηγιαννάκη– Τσαγκαροπούλου, ιατρό πνευμονολόγο,
κ. Δήμος Θανάσουλας, Δικηγόρος παρ’ Ἀρείῳ Πάγῳ.

Σας προσκαλούμε στην ενδιαφέρουσα αυτή ενημερωτική ημερίδα για το μείζον πνευματικό, εθνικό και κοινωνικό αυτό ζήτημα.
Με τιμή
Οι διοργανωτές

Δικαστήριο της Χάγης ή πόλεμος με την Τουρκία;





Το πόσο βρώμικο και ψεύτικο είναι αυτό το δίλημμα, καθώς επίσης το πόσο συντελεί στο ραγιαδισμό των Ελλήνων που πάσχουν ήδη από το σύνδρομο της Στοκχόλμης, το εξηγεί καλύτερα ο κ. Μάζης – σε ένα πρόσφατο βίντεο του. Εάν δε οι Έλληνες υποκύψουν ξανά, θα πληρώσουν ένα πολύ βαρύ τίμημα για την ενδεχόμενη δειλία τους, πολύ υψηλότερο από το τίμημα που πλήρωσαν όταν υπέκυψαν στο δίλημμα «Μνημόνια ή Χρεοκοπία» – εκλέγοντας στη συνέχεια αυτούς που τους πρόδωσαν πολλές φορές, παραδίδοντας τους βορά στην Τρόικα και στην Τουρκία.
Ανάλυση

Η Ελλάδα, επειδή τέθηκε το 2010 απέναντι στο κακόβουλο δίλημμα «Μνημόνια ή Χρεοκοπία» (=μη πληρωμή των συνταξιούχων, των ΔΥ, έλλειψη φαρμάκων, τροφίμων και λοιπές υπερβολές με στόχο την τρομοκράτηση του πληθυσμού για να υποκύψει στα μνημόνια – αν και χρειάστηκαν επί πλέον οι δολοφονίες στη MARFIN), από μία κυβέρνηση που τεκμηριωμένα παρέδωσε τους Έλληνες στα αρπακτικά νύχια της Τρόικα (=ΔΝΤ και Γερμανία) διογκώνοντας το έλλειμμα με τη συμπαιγνία της ΕΛΣΤΑΤ, επέλεξε τελικά τα μνημόνια – οπότε ακολούθησε η χρεοκοπία του PSI από τους γνωστούς εθνοκτόνους, η υποθήκευση των πάντων, η εξορία 500.000 παιδιών μας, η δολοφονία της αντίδρασης των Πολιτών με το δημοψήφισμα του 2015 από τον επόμενο εθνοκτόνο, η παράδοση της δημόσιας περιουσίας το 2016 από τον ίδιο με την ίδρυση του ΥΠΕΡΤΑΜΕΙΟΥ, της ιδιωτικής με τον αφελληνισμό των τραπεζών και την ίδρυση της ξενοκρατούμενης ΑΑΔΕ κοκ.
Σε γενικές γραμμές δηλαδή η κυλιόμενη χρεοκοπία της – με απλά λόγια η σταδιακή πτώχευση κράτους και Πολιτών, με τη λεηλασία όλων όσων κατέχουν οι Έλληνες, για να μη μείνουν δήθεν απλήρωτοι οι συνταξιούχοι και οι ΔΥ ή για να μην λείψουν δήθεν τα φάρμακα, το χαρτί υγείας και η βενζίνη. Φυσικά βέβαια οι ελίτ, όπως στην κατοχή που συνεργάζονταν με τους Γερμανούς, συμμετέχουν στη λεηλασία – κερδίζοντας από την οδύνη των υπολοίπων τεράστια ποσά ως επιχειρηματίες ή εξασφαλίζοντας τη νομή της εξουσίας ως κυβερνητικά κόμματα.

ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΠΡOΤΥΠΟ


Γράφει ο Αναστάσιος Γιαννάς.



Ο πολιτισμικά αόρατος άνθρωπος

Εδώ και αρκετά χρόνια, ίσως να έχετε παρατηρήσει ότι οι διάφοροι πολιτειακοί θεσμοί, όταν αναφέρονται στον πολιτισμό, εννοούν πάντα κάτι πολύ συγκεκριμένο: Πόσες θεατρικές παραστάσεις παίχτηκαν , πόσα μουσεία είναι ανοικτά, πόσες συναυλίες μουσικής δίδονται , πόσες εκθέσεις ζωγραφικής γίνονται κλπ. Αυτή είναι η έννοια που αποδίδουν στον πολιτιστικό γίγνεσθαι οι Έλληνες ιθύνοντες. Με άλλα λόγια, ταυτίζουν τον πολιτισμό με τα θεάματα. Πέραν τούτου μηδέν. Φθάνει να ανεβαίνει η Τόσκα στο Ηρώδειο και ας επικρατεί έξω από το θέατρο η αμάθεια, η πνευματική εξαθλίωση, η αδιαφορία, το χάσιμο επαφής με κάθε παραδοσιακό στοιχείο αυτού του τόπου.


Είναι καταπληκτικό! Ένας λαός αφημένος στην τύχη του. Μπορεί να είναι τυχαίο αυτό; Τι να σας πω, με τέτοιους που μας κυβερνούν, μπορεί ακόμα να είναι και τυχαίο. Δηλαδή, απλώς μπορεί να είναι μια αντανάκλαση της δικής τους πνευματικής κατάστασης. Βέβαια τίποτα δεν αποκλείει να είναι και κάτι προσχεδιασμένο. Δεν είναι δυνατόν να μη καταλαβαίνει κανείς, ότι πολιτισμός δεν είναι μόνον τα καλλιτεχνικά θεάματα, αλλά πρωτίστως είναι, τι συζητείται μέσα στα σπίτια, για πια πράγματα μιλάνε οι γονείς στα παιδιά τους, ποιες είναι οι κοινωνικές συμπεριφορές, τι συζητούν μέσα στα καφενεία, τι είναι αυτό που πραγματικά γεμίζει τις καρδιές των πολιτών. Αυτή είναι η έννοια του πολιτισμού.

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2020

21 Φεβρουαρίου 1913 ἀπελευθέρωση τῶν Ἰωαννίνων





Φασούλη-Τσαμπαλᾶ Κωνσταντίνας, φιλολόγου


«Σ’ ὅλο τὸν κόσμο ξαστεριὰ
Σ’ ὅλο τὸν κόσμο ἥλιος
Καὶ στὰ καημένα Γιάννενα
Μαῦρο βαθὺ σκοτάδι».


Μαῦρο βαθὺ σκοτάδι σκέπασε τὰ Γιάννενα ἐπί πέντε ὁλόκληρους αἰῶνες, ἀπό τις 9 Ὀκτωβρίου τοῦ 1430, ἀπὸ τότε δηλαδὴ ποὺ ὁ Τοῦρκος κατακτητὴς εἰσῆλθε στὴν πόλη καὶ ἐξαπλώθηκε σ’ ὅλη τὴν περιοχή.
Ὅμως ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἔπεσε ἡ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία, κανένας δὲν πίστεψε πὼς ὅλα ἀνῆκαν στὸ πυρωμένο ἀπὸ τὴ βία τοῦ τυράννου παρόν. Ὅλοι νωρὶς συνειδητοποίησαν τὴ διάρκεια τῆς φυλῆς κι ἡ πίστη στὸν Θεὸ καὶ στὰ ἰδανικά, τοὺς γέννησαν τὴν ἐλπίδα πὼς «πάλι μὲ χρόνους μὲ καιροὺς πάλι δικά μας θἆναι».
Ὁ κατακτητὴς βέβαια ἦταν σκληρὸς καὶ ἀδυσώπητος. Ἔσφαζε, τυραννοῦσε, ἅρπαζε τὰ παλληκαρόπουλα γιὰ νὰ τὰ κάνει Γενίτσαρους, ἐχθροὺς τοῦ ἔθνους καὶ τῆς πίστης. Μὰ οἱ Ἕλληνες κρατοῦσαν κι οἱ Γιαννιῶτες κρατοῦσαν. Κάποτε...

μάλιστα σήκωναν ἀποφασιστικὰ τὸ κεφάλι, ὅπως τὸ 1611 μὲ τὸν Διονύσιο Φιλόσοφο, γιὰ ν’ ἀποτινάξουν τὸ ζυγό, νὰ διώξουν τὸν κατακτητή. Χωρὶς ἀποτέλεσμα βέβαια. Μάλιστα οἱ κάτοικοι τότε τὸ πλήρωσαν ἀκριβά. Διώχτηκαν μέσα ἀπὸ τὸ κάστρο, ὅπου κατοικοῦσαν, καὶ πετάχτηκαν ἔξω ἀπροστάτευτοι κι ἐκτεθειμένοι στὶς ἄγριες διαθέσεις τῶν Τούρκων. Κι ὅμως δὲν λύγισαν.


Ἄρχισαν μιᾶς ἄλλης μορφῆς ἀγώνα. Ἀγώνα τοῦ πνεύματος. Στὰ πιὸ σκοτεινὰ χρόνια τῆς πορείας τοῦ ἔθνους στὰ Γιάννενα καλλιεργήθηκαν τὰ ἑλληνικὰ γράμματα ἀπὸ σοφοὺς διδασκάλους καὶ λειτούργησαν ἀξιόλογες σχολές, ποὺ ἀποτέλεσαν τὸ θεμέλιο γιὰ τὴν πνευματικὴ ἀναγέννηση καὶ τὸν σημαιοφόρο γιὰ τὴν ἐθνικὴ ἐπανάσταση. Ἀναπτύχθηκε τὸ ἐμπόριο καὶ ἡ τέχνη· διασώθηκε ἡ παράδοση.


Ἔτσι ὁ ζυγός τῆς δουλείας ἔγινε ἐλαφρύτερος καὶ σιγά-σιγὰ τὰ Γιάννενα ὅσο οἱ αἰῶνες κυλοῦσαν ἔγιναν ἡ πατρίδα ὅλων ἐκείνων ποὺ πίστευαν στὸ ὑπέρτατο ἀγαθὸ τῆς ἐλευθερίας, τῆς πνευματικῆς ἐλευθερίας.

Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2020

Η ομορφιά του Ψυχοσάββατου




Σπίθα στο σκοτάδι, η Ορθοδοξία σήμερα
Ευχή

Σήμερα, από το πρωί, ένιωθα μια αναπάντεχη χαρά και συγκίνηση. Σα να είχε ανοίξει κάπου – κάπου μέσα μου – μια μυστική πόρτα, που με σύνδεε με όλους τους κόσμους, από τους οποίους προσδοκούσα να ξεπροβάλουν και να με συναντήσουν πρόσωπα, που μόνο στα όνειρά μου και στις κρυφές επιθυμίες μου τα συναντούσα. Πρόσωπα της οικογένειάς μου, όχι μόνο συγγενείς, αλλά και φίλοι, φίλοι των γονιών μου, άνθρωποι που είχα γνωρίσει όταν ήμουν παιδί, μα και άλλοι, που είχαν ζήσει όταν ήταν παιδιά οι ηλικιωμένοι σήμερα γονείς μου. Και πρόσωπα, επίσης, που είχα ζήσει μαζί τους πρόσφατα, κι όμως το αόρατο χέρι του θανάτου τα άρπαξε, πρόωρα ή όχι, και τα εξαφάνισε από τη ζωή μας.



Το πρωί στο σχολείο, σε όλα τα τμήματα, εκτός απ’ το μάθημα της ημέρας, μιλήσαμε με τα παιδιά και για το Σάββατο των Ψυχών, το Ψυχοσάββατο.
Κάποια από αυτά γνώριζαν την ύπαρξή του, μερικά, εκείνα που προέρχονταν από τις πιο παραδοσιακές οικογένειες, ήξεραν ότι οι δικοί τους θα πήγαιναν κόλλυβα στην εκκλησία το απόγευμα. Άλλα δυστυχώς δεν είχαν ιδέα για το θέμα αυτό. Προσπαθήσαμε να μοιραστούμε μια κληρονομιά, που εδώ και αιώνες, τουλάχιστον, νοηματοδοτεί μια πλευρά της ζωής του λαού μας και μεταφέρει μηνύματα αγάπης κι αθανασίας.
Εξηγήσαμε πως κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένο από την Εκκλησία μας στις ψυχές των νεκρών («κεκοιμημένων» λέμε κανονικά, δηλ. εκείνων που κοιμούνται – σωματικά εννοείται – σε αναμονή της κοινής ανάστασης), επειδή το Μεγάλο Σάββατο ο Χριστός ήταν νεκρός (και αυτό προτυπώνει και το αρχικό Σάββατο, η 7η μέρα της Δημιουργίας, που κατά την Παλαιά Διαθήκη ο Θεός είχε ολοκληρώσει το έργο Του και σταμάτησε, ευλογώντας την ημέρα και καθιερώνοντάς την ως ημέρα ανάπαυσης και λατρείας, δηλαδή πνευματικής αναγέννησης), όμως δύο ξεχωριστά Σάββατα, πριν την Κυριακή των Απόκρεω και την Κυριακή της Πεντηκοστής, η Εκκλησία μνημονεύει με ιδιαίτερη έμφαση τις ψυχές όλων των νεκρών, όλων των εποχών, «απ’ αρχής και μέχρι των εσχάτων».
Είπαμε πως ο λαός μας τις ημέρες εκείνες φέρνει στην εκκλησία κόλλυβα και γράφει τα ονόματα των κεκοιμημένων, τα οποία μνημονεύει ο ιερέας στην αγία πρόθεση, κατά την προετοιμασία της θείας μετάληψης, και για κάθε ένα βγάζει ένα ψιχουλάκι από το πρόσφορο, το οποίο κατόπιν θα μπει στο άγιο ποτήριο και θα ενωθεί με το σώμα και το αίμα του Κυρίου μας.

Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2020

19/2 Η Αγία Φιλοθέη [π.Ανανία Κουστένη]

Αποτέλεσμα εικόνας για αγία φιλοθέη


Ανυμνήσαμε και εγκωμιάσαμε σεβαστοί πατέρες και αγαπημένοι αδελφοί μου, την αγία οσιομάρτυρα Φιλοθέη την Αθηναία, την πολιούχον ημών, την προστάτιν, η οποία κατά τα δίσεκτα εκείνα χρόνια της σκλαβιάς και μάλιστα κατά τον 16ο αιώνα, που ήταν ο αιώνας του σκότους, στάθηκε λαμπρό και οδηγητικό και παρηγορητικό και σωτήριο φως. Αρκεί μια γυναίκα να είναι ανδρεία και μπορεί να κάνει τα πάντα.

Και κείνη ήτο αρχοντομαθημένη, καλομαθημένη κ.λπ. και σε πιο δύσκολη εποχή από τη δική μας με βαρβάρους και με τόσα άλλα δεινά. Και μάλιστα κατά τον 16ο αιώνα είχαμε και πολλές ανομβρίες και πειρατείες και αρρώστιες, συν την αιχμαλωσία και τη δουλεία και πραγματικά, οι προπάτορές μας περνούσαν μαρτυρικά τις ημέρες τους. Μαρτυρικά και βασανισμένα. Σταυρώσιμα. Άλλωστε όλη η Τουρκοκρατία ήταν η Μεγάλη Παρασκευή του Γένους μας. Όπου οι προπάτορές μας σταυρώθηκαν, βασανίστηκαν και υπέφεραν σαν το Χριστό μας, τηρουμένων, βέβαια πάντοτε, των αναλογιών. Όμως αυτό τους αναγέννησε, τους γέμισε με τη χριστιανική ελπίδα και υπομονή, με την αγάπη και με τη χάρη του μαρτυρίου. Όποιος υποφέρει και δοκιμάζεται σ' αυτή τη ζωή και μάλιστα άδικα, αυτός παίρνει τη χάρη του εσταυρωμένου αδίκως Κυρίου μας Ιησού Χριστού και λάμπει.

Σήμερα, που μάθαμε όλοι, δυστυχώς, στις ευκολίες, στερούμεθα αυτής της χάρης. Μπορεί να έχομε άλλη χάρη από το φαγητό ή από οτιδήποτε άλλο, αλλά αυτή η θεία χάρις σπανίζει και γι' αυτό είναι άδειες οι ψυχές μας, και δυσκολεμένες και ανικανοποίητες και γκρινιάζουν μετά. Γκρινιάζουν και φωνάζουν, γιατί θέλουν τον Κύριο. Η ψυχή μας η ίδια διαμαρτύρεται, το ξέρετε αυτό; Είναι χριστιανή ορθόδοξη καθολικώς διαμαρτυρόμενη . . . Διαμαρτύρεται η ψυχή μας, γιατί δεν της δίνουμε αυτό που θέλει. Και στη Δευτέρα Παρουσία, που θα έχουμε μεθαύριο την Κυριακή της Απόκρεω την ανάμνηση της Δευτέρας Παρουσίας και της αδέκαστου κρίσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ποιος θα μας κρίνει; Η ίδια η ψυχή μας. Η ίδια η ψυχή μας θα μας κρίνει αμερόληπτα και με δικαιοσύνη. Έτσι είναι, η ψυχή μας ζητάει τον Κύριο και εμείς πολλές φορές δεν της δίνουμε τίποτα, ή της δίνουμε ψίχουλα ή φυτοζωούμε. Και εκείνη τι κάνει; Παραπονείται πια, μελαγχολεί, δυσκολεύεται και ταλαιπωρείται.

Και βλέπετε σήμερα, πόσοι από μας υποφέρουν από μελαγχολία, από κατάθλιψη, από ψυχολογικά προβλήματα, από τόσα άλλα. Υπάρχουν και μερικά που είναι αληθινά. Αλλά υπάρχουν και άλλα που είναι φανταστικά, δηλαδή μπορούμε να τα αποφύγουμε. Μπορούμε να γλυτώσουμε, μπορούμε να