ΒΥΖΑΝΤΙΟ: Η επιστημονική αναγνώριση του παγκόσμιου θετικού ρόλου του!

   

Η χιλιόχρονη Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε δύο «μειονεκτήματα»: ήταν ελληνόφωνη και ορθόδοξη. Έτσι, οι δυτικοί ιστορικοί επινόησαν τις περιόδους «Μεσαίωνας» και «Ύστερη Αρχαιότητα» για να της αφαιρέσουν την αίγλη και το πρωταγωνιστικό ρόλο στην παγκόσμια Ιστορία και να την πετάξουν στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας…

του Laurent Guyénot 1

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Το Βυζάντιο είναι ένας πολιτισμός βυθισμένος στο σκοτάδι της ιστορίας, σβησμένος από την ιστοριογραφία υπό την πίεση του ευρωπαϊκού μυθιστορήματος. Μπορείτε να διαβάσετε εκατό βιβλία για τον «Μεσαίωνα» χωρίς να το ακούσετε ποτέ. Αν σας μιλήσουν για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, θα είναι γενικά να την παρουσιάσουν ως μια όψιμη, ανατολική και παρακμιακή εκδοχή της μίας και αληθινής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αυτής της Δύσης που εξαφανίστηκε κάπου μεταξύ του 3ου και 5ου αιώνα, και ως ξένη ή περιθωριακή του μεσαιωνικού ευρωπαϊκού πολιτισμού, ή ακόμη και ως ανατρεπτικό στοιχείο αυτού του πολιτισμού. Το επίπεδο άγνοιας και προκατάληψης για το Βυζάντιο συνεχίζει να είναι υποδειγματικό στη Γαλλία. Αυτό φαίνεται καλά στο βιβλίο 850 σελίδων του μεσαιωνιστή Jérôme Baschet, για τον Φεουδαρχικό πολιτισμό(Flammarion, 2006), που αφιερώνει μόνο μια σύντομη ενότητα στο Βυζάντιο, με τίτλο «Η βυζαντινή παρακμή» , πριν από την ενότητα «Ισλαμική λαμπρότητα» . Ο συγγραφέας αρκείται σε μια επιτακτική κρίση για «την υπερηφάνεια της Κωνσταντινούπολης, την αξίωση της να ενσαρκώνει τις αιώνιες αξίες της Ρώμης και να συνιστά την εκλεκτή αυτοκρατορία του Θεού, την περιφρόνησή της επίσης για όλους τους εξωτερικούς λαούς, συμπεριλαμβανομένων των χριστιανών της Δύσης, που αφομοιώθηκαν λίγο πολύ ρητά  από τους βαρβάρους».

Ευτυχώς, δεν είμαστε πια εκεί στον αγγλόφωνο κόσμο (για να μην αναφέρουμε φυσικά τη Ρωσία και την Ελλάδα). Ο νεαρός ανερχόμενος αστέρας των βυζαντινών σπουδών, ο ελληνικής καταγωγής Αμερικανός Αντώνιος Καλδέλλης², θα σας το διδάξει, για παράδειγμα:

Στην καμπή της πρώτης χιλιετίας, η αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης ήταν το αρχαιότερο και πιο δυναμικό κράτος στον κόσμο και περιλάμβανε τα πιο πολιτισμένα μέρη του χριστιανικού κόσμου. Τα σύνορά της, τα οποία για πολύ καιρό υπερασπίζονταν τα γηγενή μεθοριακά στρατεύματα, επεκτάθηκαν χάρις στον πιο πειθαρχημένο και τεχνολογικά προηγμένο στρατό της εποχής του. Η ενότητα της βυζαντινής κοινωνίας βασίστηκε στην ισότητα του ρωμαϊκού δικαίου και στη βαθιά αίσθηση μιας κοινής, αρχαίας ρωμαϊκής ταυτότητας· εδραιώνεται από την αποτελεσματικότητα μιας πολύπλοκης γραφειοκρατίας· τρέφεται και ενισχύεται από τους θεσμούς και τις αρχές της Χριστιανικής Εκκλησίας· μετουσιώνεται από την ελληνική ρητορική· και επιβεβαιώνεται από το πέρασμα δέκα αιώνων. Στο τέλος της βασιλείας του Βασιλείου Β' (976-1025), της μακροβιότερης στη ρωμαϊκή ιστορία, το έδαφός του περιλάμβανε τη Μικρά Ασία και την Αρμενία, τη Βαλκανική Χερσόνησο νότια του Δούναβη και τις νότιες περιοχές της Ιταλίας και της Κριμαίας. Η Σερβία, η Κροατία, η Γεωργία και ορισμένα αραβικά εμιράτα στη Συρία και τη Μεσοποταμία είχαν αποδεχθεί το καθεστώς υποτέλειας.

Στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας!...

Το 1018, διαβάζουμε ακόμη, ο ίδιος Βασίλειος ήταν «ο ισχυρότερος και νικηφόρος κυρίαρχος του χριστιανικού κόσμου» . Αυτός είναι ο λόγος που ο Μέγας Βλαδίμιρος (980-1015), τον οποίο Ρώσοι και Ουκρανοί διεκδικούν ως ιδρυτή και προστάτη του έθνους τους, παντρεύτηκε την αδελφή του Βασιλείου, υιοθέτησε την πίστη της και έχτισε μια εκκλησία της Αγίας Σοφίας στο Κίεβο. Ο νεαρός Γερμανός αυτοκράτορας Όθωνας Γ' (996-1002), ο ίδιος μισοβυζαντινός μέσω της μητέρας του, επρόκειτο να παντρευτεί την ανιψιά του Βασιλείου όταν πέθανε σε ηλικία 21 ετών. Τα πάντα στην οθωνική αυλή διαμορφώθηκαν στο πρότυπο του Βυζαντίου, μέχρι τον τίτλο του kaiser (δανεισμένος, όχι από το λατινικό caesar, αλλά από τον ελληνικό τύπο kaisar).

Σε αυτό το σημείο, αν νομίζατε ότι είχατε μια αρκετά καλή ιδέα για τον μεσαιωνικό πολιτισμό στις αρχές του 11ου αιώνα, που αποκτήθηκε μέσα από εκατοντάδες ώρες ανάγνωσης εξειδικευμένων βιβλίων, θα εκπλαγείτε. Μπορεί να αρχίσετε να υποψιάζεστε ότι η παραδοσιακή σας άποψη για τον «Μεσαίωνα» δεν είναι εντελώς ολοκληρωμένη, ότι είναι απλώς ένα κομμάτι μιας πολύ μεγαλύτερης εικόνας, το μεγαλύτερο κομμάτι της οποίας έχει σκιστεί και πεταχτεί. Ξεκινήσατε να το ψάχνετε στον παροιμιώδη σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Βρίσκεστε ήδη στον δρόμο προς τον «βυζαντινό ρεβιζιονισμό» .

Δεν είχα ακούσει ποτέ αυτή την έκφραση, «βυζαντινός ρεβιζιονισμός» , μέχρι που ένα άρθρο μου έδωσε αυτή την ετικέτα λόγω των χρονολογικών μου ερωτήσεων. Δεν ήταν κομπλιμέντο, αλλά αποφάσισα να το τιμήσω ούτως ή άλλως με αυτό το άρθρο. Θα εξηγήσω τι είναι ο «βυζαντινός ρεβιζιονισμός» και γιατί είναι το κλειδί της παγκόσμιας ιστορίας, ο άξονας γύρω από τον οποίο αρχίζει να γράφεται μια νέα παγκόσμια ιστοριογραφία, απαλλαγμένη από τον εθνοκεντρισμό που ήδη κατήγγειλε ο ¨Οσβαλντ Σπένγκλερ. Ο Βυζαντινός Ρεβιζιονισμός σας δίνει περισσότερα από μια γεύση από αυτές τις καρμικές δυνάμεις που κινούν τους πολιτισμούς και μπορεί ακόμη και να σας βοηθήσει να μαντέψετε προς ποια γενική κατεύθυνση πηγαίνει ο κόσμος. Αυτή είναι μια από τις πιο συναρπαστικές αναζητήσεις για την ιστορική αλήθεια που έχω βιώσει ποτέ. Το όνομα που εμφανίζεται πρώτο αν ψάξετε στο google τον βυζαντινό ρεβιζιονισμό είναι αυτό του Αντώνη Καλδέλλη, τον οποίο μόλις ανέφερα (δείτε τη λίστα με τις δημοσιεύσεις και τα βίντεό του στο kaldellispublications.weebly.com ). Αλλά στην πραγματικότητα, ο βυζαντινός ρεβιζιονισμός μπορεί να αναχθεί στον Βρετανό ιστορικό Σερ Στίβεν Ράνσιμαν (1903-2000), του οποίου η τρίτομος Ιστορία των Σταυροφοριών (το μόνο βιβλίο του μεταφρασμένο στα γαλλικά) εξακολουθεί να θεωρείται θεμελιώδης. Πριν από τον Ράνσιμαν ήταν ο Ρώσος Τζορτζ Οστρογκόρσκι. Και ας μην υπερβάλλουμε: στη Γαλλία, ο Συλβαίν Γκουγκενέιμ τα πάει αρκετά καλά, και υπάρχουν μερικά καλά έργα για το Βυζάντιο, μεταξύ των οποίων επισημαίνω αυτό της Ελένη Αρβελέρ, Η πολιτική ιδεολογία της βυζαντινής αυτοκρατορίας (1975).

Ο Ράνσιμαν είπε την ιστορία του Βυζαντίου με αυστηρότητα και ενσυναίσθηση, ενώ ο Καλδέλλης ασχολείται περισσότερο με τις θεωρίες για το Βυζάντιο. Το άρθρο αυτό είναι εμπνευσμένο κυρίως από τις διατριβές του για τον βυζαντινό πολιτισμό.

«Βυζαντινή εποχή»

Ο βυζαντινός ρεβιζιονισμός ξεκινά με την επαναφορά της Κωνσταντινούπολης στον χάρτη. Ήταν μακράν η μεγαλύτερη πόλη του χριστιανικού κόσμου σε όλο τον Μεσαίωνα. Γύρω στο έτος 1000, τα τείχη της θα μπορούσαν να περιέκλειαν τις δέκα μεγαλύτερες πόλεις της Δύσης. Υπολογίζεται ότι τον 12ο αιώνα ο πληθυσμός της πλησίαζε το ένα εκατομμύριο, συμπεριλαμβανομένων των προαστίων. Η μεγαλοπρέπεια και ο πλούτος της εξέπληξαν όλους τους νεοφερμένους: «δεν υπήρχαν ποτέ, στις σαράντα πλουσιότερες πόλεις του κόσμου, τόσα αγαθά όσο αυτά που βρέθηκαν στην Κωνσταντινούπολη», έγραφε ο Robert de Clari, ένας από τους σταυροφόρους που την λεηλάτησαν το 1204. Μέχρι αυτή την καταστροφή της Τέταρτης Σταυροφορίας, η Κωνσταντινούπολη ήταν το μεγαλύτερο εμπορικό σταυροδρόμι στον κόσμο, που συνέδεε την Κίνα, την Ινδία, την Αραβία, την Ευρώπη και την Αφρική. Όλα τα ευρωπαϊκά βλέμματα ήταν στραμμένα σε αυτήν.

Έχοντας ξαναβάλει την Κωνσταντινούπολη στο κέντρο του χάρτη, πρέπει επίσης να της δώσουμε τη θέση που της αξίζει στο μεγάλο χρονικό της ιστορίας. Γράφει ο Αντώνης Καλδέλλης:

 Ο βυζαντινός πολιτισμός ξεκίνησε όταν υπήρχαν ακόμα άνθρωποι που μπορούσαν να διαβάζουν και να γράφουν αιγυπτιακά ιερογλυφικά. Το μαντείο των Δελφών και οι Ολυμπιακοί Αγώνες εξακολουθούσαν να υπάρχουν· και ο κύριος θεός της λατρείας στην ανατολή ήταν ο Δίας. Στο τέλος του Βυζαντίου, ο κόσμος είχε κανόνια και τυπογραφεία, και μερικοί άνθρωποι που ήταν μάρτυρες της πτώσης της Κωνσταντινούπολης το 1453 έζησαν για να ακούσουν για το ταξίδι του Χριστόφορου Κολόμβου στον Νέο Κόσμο. Χρονολογικά, το Βυζάντιο εκτείνεται σε ολόκληρο το τόξο από την αρχαιότητα έως την πρώιμη σύγχρονη περίοδο και η ιστορία του είναι στενά συνδεδεμένη με αυτή όλων των σημαντικότερων παραγόντων της παγκόσμιας ιστορίας σε αυτήν την πλευρά του Ινδού.

Αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι η έκφραση «Μεσαίωνας» , που επινοήθηκε κατά την Αναγέννηση για πολεμικούς, ακόμη και προπαγανδιστικούς σκοπούς, προδίδει την ιστορική πραγματικότητα παρά την υπηρετεί. Αυτά τα χίλια χρόνια πρέπει να μετονομαστούν σε «Βυζαντινή Εποχή» . Σε αντίθεση με τον Μεσαίωνα, του οποίου τα χρονολογικά και γεωγραφικά περιγράμματα αποτελούν αντικείμενο ατελείωτων συζητήσεων, το Βυζάντιο είναι εξαιρετικά εύκολο να αναγνωριστεί. «Δεν υπάρχει ούτε ασάφεια ούτε χρονολογική ασάφεια εδώ.»

Δεκάδες πανάκριβα ελικόπτερα της Αεροπορίας Στρατού βρίσκονται βυθισμένα σε βάθος 5 μέτρων για τις ανάγκες της Ατζέντας 2030

 

Επιχείρηση τρόμου (εθνικής) ήττας, παραίτησης του πληθυσμού από θέληση και πάθος για ζωή

28 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2023 04:09





Hεπιχείρηση τρόμου (εθνικής) ήττας, παραίτησης του πληθυσμού από θέληση και πάθος για ζωή με στόχο τον φυσικό θάνατο σύμφωνα με τις επιταγές της ατζέντας βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

By The Wrong Man

Σύμφωνα λοιπόν με ρεπορτάζ και εικόνες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας δεκάδες πανάκριβα ελικόπτερα των ενόπλων δυνάμεων και συγκεκριμένα της Αεροπορίας Στρατού που έδρευαν στο 1ο ΤΑΞΑΣ στο Στεφανοβίκειο του Βόλου (τα εξοπλιστικά προγράμματα να έχουν συμβάλει στην εκτόξευση του δημοσίου χρέους στη διάρκεια της μεταπολίτευης) βρίσκονται βυθισμένα ακόμη και σε βάθος 5 μέτρων όπως μεταδίδει χαρακτηριστικά ο ιστότοπος pronews.gr.


Αυτό πλέον το παραδέχονται σε φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ και στελέχη του ΓΕΕΘΑ με την επωδό σε συντάκτη του pronews.gr που έθεσε σχετικό ερώτημα ότι «Δεν μπορούμε να λέμε πλέον ψέματα, αλλά πρέπει να καταλάβουν οι πολίτες ότι κάναμε ότι μπορούσαμε για να τα ανελκύσουμε από υπόστεγα που έμοιαζαν με κλειστές υδάτινες δεξαμενές. Ότι μπορεί να σωθεί, θα σωθεί».

Τι ελικόπτερα βυθίστηκαν σε βάθος πέντε μέτρων: ΑΗ-64 Apache, ΟΗ-58D Kiowa, UH-1H/D Huey κλπ.


Πληροφορίες, μη διασταυρωμένες μιλάνε για επτά ΑΗ-64 Apache και για «πολλά άλλα των λοιπών τύπων».

Ο Φλώρος διαψεύδει ότι υπάρχει έστω και η ελάχιστη απώλεια ελικοπτέρων, αλλά εν πάση περιπτώσει, δεν μπορούμε επιτέλους να παίζουμε τις κουμπάρες με τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ Κ.Φλώρο.

O ιστότοπος pronews.gr ζητά να υπάρξει άμεση εισαγγελική έρευνα και “αν εμείς λέμε ψέματα να διωχθούν οι υπεύθυνοι του pronews.gr και του defencenet.gr, αν λέει ψέματα ο Φλώρος, όπως είπε στην σφαγή που προκάλεσε στην Λιβύη, να παραπεμφθεί στο Στρατοδικείο άμεσα.


Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!

Δεν αρκεί πλέον η παραίτησή του. Και το ίδιο ισχύει και για τον Αρχηγό του Στρατού.

Άφησαν και βούλιαξε το πλέον μάχιμο κομμάτι της Αεροπορίας Στρατού και τώρα ζητάνε «και τα ρέστα».

Γιατί δεν υπάρχει εισαγγελική έρευνα; Τι θα πει «Το αεροδρόμιο του Στεφανοβικείου παραμένει επιχειρησιακό. Όλα τα Ε/Π εντός αυτού είναι ασφαλή»που ανακοίνωσε με θράσος το ΓΕΣ;

Ποιος μπορεί να εκδίδει τέτοιες ανακοινώσεις χωρίς να τιμωρείται με ατιμωτική καθαίρεση και φυλάκιση;

Εκτός και αν «κρατάει» από κάπου ο Φλώρος την πολιτική ηγεσία και όχι μόνο του υπουργείου αλλά και της χώρας.

Να θυμίσουμε ότι τοπικά μέσα αποκάλυψαν σήμερα ότι «Δύτες βούτηξαν στα νερά της λίμνης και τοποθέτησαν μεγάλα μπαλόνια κάτω από τα ελικόπτερα, όπως γίνεται και σε περιπτώσεις ναυαγίων, ώστε να τα σηκώσουν στην επιφάνεια και να τα παραλάβει γερανός.

Μάλιστα όπως αναφέρεται, αμέσως μετά την ανάσυρση κάθε ελικοπτέρου σβήνεται ο αριθμός του ώστε να μην είναι αναγνωρίσιμο και στη συνέχεια καλύπτεται με ειδικό κάλυμμα για να γίνει η μεταφορά στο 304 ΠΕΒ.

Εκεί θα αφήσουν τα ελικόπτερα να στεγνώσουν και εν συνεχεία θα τα καθαρίσουν από τις λάσπες ώστε να κάνουν μελλοντικά δοκιμές στα συστήματά τους και να δουν εάν είναι λειτουργικά ή χάθηκαν για πάντα»!

Τι να πρωτοθυμηθούμε από τις ψευδείς ανακοινώσεις των ΓΕΣ-ΓΕΕΘΑ (για να απαντήσει το ΓΕΣ πρέπει να εγκριθεί από το ΓΕΕΘΑ).

Θα αναφέρουμε την πιο χαρακτηριστική της 9ης Σεπτεμβρίου από το ΓΕΣ:

«Το Γενικό Επιτελείο Στρατού ανακοινώνει ότι, το σύνολο των Ελικοπτέρων (Ε/Π) που σταθμεύουν στην έδρα της 1ης Ταξιαρχίας Αεροπορίας Στρατού (1ης ΤΑΞΑΣ) στο Αεροδρόμιο (Α/Δ) του Στεφανοβικείου Βόλου, έχει μεταφερθεί με ασφάλεια σε στεγνή πίστα εντός του Α/Δ, σύμφωνα με τις υφιστάμενες, ισχύουσες και πάγιες διαδικασίες περί ασφάλειας υλικού και εγκαταστάσεων.

Αρχικά σύμφωνα με τα ισχύοντα πρωτόκολλα μεταφέρθηκαν όλα τα λειτουργικά, εν χρήσει και επιχειρησιακά Ε/Π. Στην συνέχεια τελευταία μετακινήθηκαν τα Ε/Π (UH-1H) που έχουν χαρακτηριστεί ανενεργά λόγω παλαιότητας (60 ετών) και αποσυρθεί από την ενεργό υπηρεσία από ετών.

Αυτά απεικονίζονται σε φωτογραφίες που είδαν το φως της δημοσιότητας.

Το αεροδρόμιο του Στεφανοβικείου παραμένει επιχειρησιακό. Όλα τα Ε/Π εντός αυτού είναι ασφαλή.

Εξυπακούεται ότι τηρείται ετοιμότητα μετασταθμεύσεως και σε άλλες βάσεις της περιοχής ή και αλλού, σύμφωνα με τα ισχύουσες πάγιες διαδικασίες (πρωτόκολλα), αν η δυναμική κατάσταση του φαινομένου το επιβάλλει.»

Εάν λοιπόν ισχύουν οι πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, το ΓΕΣ και ΓΕΕΘΑ είπαν ψέματα πως το σύνολο των ελικοπτέρων της 1ης ΤΑΞΑΣ «έχει μεταφερθεί με ασφάλεια σε στεγνή πίστα».

Γιατί το Σαββατοκύριακο έγινε ανάσυρση ελικοπτέρων τα οποία είχαν παραμείνει βυθισμένα στο νερό τουλάχιστον 15 ημέρες!

Να σημειωθεί ότι όταν αποκαλύφθηκε ότι μέρος της βάσης του Στεφανοβίκειου είχε βουλιάξει στο νερό και ελικόπτερα της Αεροπορίας Στρατού είχαν… βυθιστεί, το ΓΕΣ το είχε αρνηθεί λέγοντας ότι τα ελικόπτερα που παρουσιάζονταν στις φωτογραφίες της ντροπής, ήταν «ανενεργά» και έχουν «αποσυρθεί από την ενεργό υπηρεσία από ετών»!

Γιατί συμβαίνουν όμως όλα αυτά; Δείτε γιατί>

Η διαχείριση κατασκευασμένων-εργαστηριακών “κρίσεων” γίνεται πλέον αντιληπτή απ΄όλο και μεγαλύτερες μάζες του πληθυσμού.

Από την κατασκευασμένη planδημία στις εργαστηριακές πυρκαγιές ανά το κόσμο, στις εργαστηριακές πλημμύρες, στην εργαστηριακή πρόκληση ολέθρου στο φυσικό περιβάλλον ταυτόχρονα με την εργαλειοποίηση της οικονομίας για την παραγωγή του οικονομικού τρόμου και της φτωχοποίησης.

Προφητική φωνή του κύρ Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη (...για όσους συγχέουν την Εκκλησία με την Ιεραρχία)

 

 

“Η τελευταία μάλιστα απεδείχθη ανίκανος όλως, αφ΄ ης ημέρας ιδρύθη εν Ελλάδι, να διαπράξη αγαθόν τι υπέρ της Εκκλησίας”

---

Ούτε εκ του υπουργείου ούτε εκ της Συνόδου αναμένομεν γενναίον τι δια την Εκκλησίαν. Η τελευταία μάλιστα απεδείχθη ανίκανος όλως, αφ΄ ης ημέρας ιδρύθη εν Ελλάδι, να διαπράξη αγαθόν τι υπέρ της Εκκλησίας.

Τουναντίον μάλιστα και έβλαψε ταύτην καιρίως παραγνωρίσασα όλως τον αληθή αυτής προορισμόν και θεωρήσασα εαυτήν μέχρι τούδε απλούν εργαστήριον δεσποτάδων και παπάδων, ους στρατολογούσα συνήθως εκ της κοινωνικής υποστάθμης, άνευ ελέγχου παιδείας και ηθικής, εξαποστέλλει αυτούς ουχί ως ποιμένας, αλλ΄ ως λύκους βαρείς, μη φειδομένους του ποιμνίου του Κυρίου.

Παρά τοιούτου σωματείου επαναλαμβάνομεν και πάλιν, ότι ουδέν απολύτως αγαθόν έχομεν να προσδοκώμεν.

Πάσας τας ελπίδας ημών αναθέτομεν εις την ιδιωτικήν πρωτοβουλίαν εκείνων, οίτινες ακμαίον έτι διασώζοντες αυτοί το θρησκευτικόν αίσθημα και κηδόμενοι της τιμής και αξιοπρεπείας της Εκκλησίας και της θρησκευτικής διαπαιδαγωγήσεως του Έθνους ημών θέλουσι και δύνανται να συντελέσωσιν εις ανύψωσιν του εκκλησιαστικού γοήτρου και εις αναρρίπισιν του θρησκευτικού παρ΄ ημίν αισθήματος.

ΕΦΗΜΕΡΙΣ 7-4-1888

Τρελογιάννης

Πῶς βρέθηκε καὶ ὑψώθηκε ὁ Τίμιος Σταυρὸς

Σωτήρχου Π. Μ.

Δύο φορὲς τὸν χρόνο ἑορτάζει πανηγυρικὰ ἡ Ἐκκλησία μας τὸν Τίμιον Σταυρόν. Μία γιὰ τὴν ἀνεύρεσή του τὴν 6ην Μαρτίου τοῦ 326 μ.Χ. καὶ μία κατὰ τὴν Ὕψωσή του τὴν 14ην Σεπτεμβρίου, στὰ ἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, ποὺ ὑπάρχει μέχρι σήμερα.

Τὸ σημαντικόν, καὶ ὄχι πολὺ γνωστόν, στὸν διπλὸν αὐτὸν ἑορτασμὸν εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ἀποκαλύπτεται ἄλλο ἕνα μέγα μυστήριον τῆς ἀπερίγραπτης ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ μάλιστα κατὰ τὴν θεία λατρεία, ποὺ ἑνώνει τὴν γῆ μὲ τὸν οὐρανό.
Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἐκφράζει ἐπιγραμματικὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἐκπεσμένου ἀνθρώπου, τὸν ὁποῖον παίρνει ἀπὸ τὴν Κόλαση τῆς πτώσεώς του καὶ τὸν θρονιάζει πάλι μέσα στὸ Παράδεισο τῆς αἰώνιας ἀγάπης.

Πιὸ συγκεκριμένα, παίρνει μὲ τὴν σταυρική του θυσία τὸν προδότη Ἰούδα τὸν Ἰσκαριώτη, ποὺ ἀντιπροσωπεύει ὅλην τὴν προδοσία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καὶ τὴν ἀμέτρητη ἀγνωμοσύνη του ἔναντι τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, καὶ ὁδηγεῖ σὲ ἄλλον Ἰούδα, ἐπίσης Ἑβραῖον, ποὺ ἔγινε ὁδηγὸς στὴν ἀνεύρεση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ φανερώνει τὴν μεταστροφὴ καὶ τὴν μετάνοια τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν πορεία του στὴν ἁγιότητα. Ὅπως ἀκριβῶς ἔγινε καὶ μὲ τὸν δεύτερον αὐτὸν Ἰούδα, ποὺ πίστεψε, μετανόησε καὶ ἔγινε Χριστιανὸς μὲ τὸ ὄνομα Κυριακός. Ἀργότερα ἔγινε κληρικὸς καὶ Ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων, μετὰ τὸν Πατριάρχην Μακάριον, καὶ ἀφοῦ μαρτύρησε, μαζὶ μὲ τὴν μητέρα του Ἄννα, μπῆκε στὸ Ἁγιολόγιον τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ ἐτήσια μνήμη του ἑορτάζεται τὴν 28ην Ὀκτωβρίου.

Τὸ «Συναξάρι» τῆς ἡμέρας αὐτῆς ἀναφέρει: «Τῇ αὐτῇ ἡμερᾳ μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Κυριακοῦ τοῦ φανερώσαντος τὸν Τίμιον Σταυρόν, ἐπὶ τῆς Βασιλείας Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου καὶ Ἑλένης τῆς αὐτοῦ μητρός». Καὶ γιὰ τὴν μητέρα του Ἄννα, ποὺ γιορτάζει τὴν ἴδια μέρα:

«Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ μήτηρ τοῦ Ἁγίου Κυριακοῦ Ἄννα, λαμπάσι φλεχθεῖσα καὶ ξεσθεῖσα ἐτελειώθη».

Καὶ λίγα γιὰ τὸν βίον του: «Ὁ Ἅγιος Κυριακός, πρώην Ἰούδας, μετὰ τὴν φανέρωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἐπίστευσε, ἐβαπτίσθη Χριστιανὸς καὶ ἔγινε, ὅπως προαναφέραμε, Ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων καὶ ἔζησε ὡς τὶς ἡμέρες τοῦ εἰδωλολάτρη αὐτοκράτορα Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτη. Αὐτὸς ὅταν ἔφθασε στὰ Ἱεροσόλυμα, μετὰ τὴν ἐκστρατεία του κατὰ τῶν Περσῶν, ἔμαθε γιὰ τὸν Ἅγιον Κυριακὸν τί ἦταν καὶ τί ἔγινε καὶ τὸν διέταξε αὐστηρὰ νὰ θυσιάση στὰ εἴδωλα. Ὁ Ἅγιος, ὅμως, ἀρνήθηκε ἀποφασιστικὰ καὶ ἤλεγξε μὲ τόλμην τὴν εἰδωλολατρία τοῦ Ἰουλιανοῦ. Τότε ἐκεῖνος διέταξε νὰ τοῦ κόψουν τὸ δεξί του χέρι, διότι καθὼς εἶπε: «Πολλὲς ἐπιστολὲς ἔχει γράψει τὸ χέρι αὐτό, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀπομακρυνθοῦν πολλοὶ ἀπὸ τὰ εἴδωλα τοῦ Δωδεκαθέου». Ὕστερα διέταξε νὰ ρίξουν λιωμένο μολύβι μέσα στὸ στόμα τοῦ Ἁγίου, ποὺ ὁμολογοῦσε καὶ δοξολογοῦσε τὸν Χριστὸν καὶ στὴ συνέχεια τὸν ἔβαλαν οἱ δήμιοι μπρούμυτα σὲ πυρακτωμένη σιδερένια κλίνη, ποὺ ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ ὄργανα βασανισμοῦ τῶν Χριστιανῶν.

Ὅταν ἦλθε ἡ μητέρα του, ποὺ εἶχε γίνει καὶ αὐτὴ πιστὴ Χριστιανή, στὸν τόπον τοῦ μαρτυρίου τοῦ παιδιοῦ της, ὁ Ἰουλιανὸς διέταξε νὰ τὴν κρεμάσουν ἀπὸ τὰ μαλλιὰ καὶ νὰ σκίζουν τὸ κορμί της μὲ σιδερένια νύχια, ποὺ ἦταν κι αὐτὸ ἄλλο ἕνα ἐργαλεῖο βασανισμοῦ τῶν Χριστιανῶν, καὶ ἀφοῦ τὴν ἔκαιγαν μὲ ἀναμμένες λαμπάδες, παρέδωσε τὸ πνεῦμα της στὸν Κύριον.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΙΑΠΩΝΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΕΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

«Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα μας έχετε δώσει το φως»

Σε μήνυμά του από τη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, ο ορθόδοξος Ιερέας Δημήτριος Τανάκα, ο οποίος έζησε στην Ελλάδα και σπούδασε στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, αναφέρεται στη χώρα μας με ένα πολύ συγκινητικό μήνυμα λέγοντας τα εξής:
«Αγαπητοί μου Ελληνες και Ελληνίδες, αγωνιζόμενοι εν Χριστώ μετά παρρησίας και υπομονής. Η γενναιοδωρία σας είναι τόσο μεγάλη και ανεκτίμητη. Αυτό το γνωρίζω πολύ καλά από την δική μου εμπειρία. Μετά μεγάλης αγάπης και ελεημοσύνης, αποδέχθηκε όχι μόνο εμένα, αλλά και όλους όσοι έρχονται σε σας, καλούς ή κακούς. Ποτέ δεν παραπονέθηκε ακόμη και όταν κάποιοι ξένοι έκαναν κάτι δυσάρεστο για εσάς. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ξέρετε τι είναι η δικαιοσύνη. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, μας έχετε δώσει το φως.
Η Ελλάδα είναι το φως του κόσμου που αποκαλύπτεται από τον Θεό. Είθε το φως να φωτίσει τον κόσμο και να λάμψει στις ψυχές των ανθρώπων. Αυτό γιατί η Ελλάδα αναφέρεται και γράφεται ως 希臘 στα Ιαπωνικά: Το αιώνιο φως της ελπίδος. Το φως αυτό είναι τόσο λαμπρό και φωτεινό, που κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτό, όπως αναφέρει το portnews.gr.
Αν κάποιος είναι πρόθυμος να το αποδεχθεί και να φωτιστεί από αυτό, το μυαλό και ο νούς του, θα ανοίξει και δει τον πραγματικό και αληθινό κόσμο μπροστά του. Αντίθετα, αν κάποιος είναι απρόθυμος να το αποδεχθεί, θα επιστρέψει στο σκοτάδι, ακόμα και με τα μάτια του ανοιχτά, ακριβώς όπως ο Πλάτων περιγράφει στην παραβολή του σπηλαίου. Εγώ ταπεινώς πιστεύω και θέλω να είμαι ένας από τους φωτισμένους και αφυπνισμένους από την Ελλάδα και στην Ορθοδοξία.
Η Ιαπωνία είναι μακριά και η προσευχή μου είναι ταπεινή. Είμαι αμαρτωλός και ανάξιος Θεού δούλος, αλλά όμως δεν έχω καμία αμφιβολία. Η Ελλαδα ζεί, διότι ο Χριστός, η Παναγία και οι Άγιοι πάντες είναι πάντα μαζί σας.
Κύριε και Θεέ μου Χριστέ, παρακαλώ να αξιώσετε εμένα τον αμαρτωλό και ανάξιο να Σας επικαλούμαι και να πω:
«Αναστήτω ο Θεός, και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού, και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν. Αμήν».
Τρελογιάννης

Ηλεκτρονικές ταυτότητες: Το ψηφιακό «κόλπο γκρόσο» της Νέας Τάξης, για να τραβούν τα δικαιώματα του πολίτη από την «πρίζα»

 

Ηλεκτρονικές ταυτότητες: Το ψηφιακό «κόλπο γκρόσο» της Νέας Τάξης, για να τραβούν τα δικαιώματα του πολίτη από την «πρίζα»

Οι ηλεκτρονικές ταυτότητες είναι βέβαιο πως θα μετατραπούν σε μέσα άσκησης δικαιωμάτων, ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο για τη ψηφιακή σκλαβιά

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να απλώσει ένα νέφος παραπληροφόρησης σχετικά με τις νέες ηλεκτρονικές ταυτότητες, οι προθέσεις τους είναι ήδη γνωστές εδώ και χρόνια. Λένε ότι δήθεν δεν θα έχουν καμία διαφορά με τις συμβατικές ταυτότητες, και ο πρωθυπουργός έφτασε σε σημείο να ψεύδεται ανερυθρίαστα ενώπιον του ελληνικού λαού, δηλώνοντας ότι «οι νέες ταυτότητες δεν έχουν τσιπάκια».

Είναι πασιφανές ότι η ηλεκτρονική ταυτότητα δεν έρχεται στη ζωή μας για να χρησιμοποιηθεί ως απλό μέσο ταυτοποίησης, άλλα για να μετατραπεί τελικά σε Κάρτα του Πολίτη, δηλαδή σε κλειδί «πασπαρτού» για την άσκηση όλων των δικαιωμάτων, που θα ανήκει περισσότερο στον «κλειδοκράτορα» μιας υπερεξουσίας, παρά στον ίδιο τον πολίτη. Η συμπερίληψη της ύπουλης παραγράφου στο σχετικό ΦΕΚ που αναφέρει ότι στις νέες ταυτότητες θα «δύναται να αποθηκευτούν τα στοιχεία που απαιτούνται για τις υπηρεσίες ηλεκτρονικής διακυβέρνησης», απλά επιβεβαιώνουν μια προειλημμένη απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Ήδη από το 2019 ο Κυριάκος Πιερρακάκης είχε δηλώσει ότι επιδιώκουν να καταργήσουν τον ΑΔΤ, τον ΑΦΜ και τον ΑΜΚΑ, για να αντικατασταθεί από έναν αριθμό που θα αντιστοιχεί σε κάθε πολίτη, για κάθε επαφή του με το κράτος. Η συγχώνευση αριθμών σε έναν και μόνο προσωπικό αριθμό, προϋποθέτει και την ενοποίηση όλων των κρατικών εγγράφων σε ένα και μόνο ψηφιοποιημένο προσωπικό έγγραφο, δηλαδή την Κάρτα του Πολίτη. Ο Προσωπικός Αριθμός του Πολίτη λοιπόν, πρόκειται να προστεθεί συν τω χρόνω στις νέες ηλεκτρονικές ταυτότητες.

Ηλεκτρονική ταυτότητα – Κάρτα του Πολίτη και ψηφιακό ευρώ είναι οι απαραίτητοι κρίκοι της αλυσίδας που θα δεθεί στον τράχηλο του πολίτη, και θα ανοίξουν τον δρόμο για τη δημιουργία του «ψηφιακού» ανθρώπου, του μετανθρώπου που θα βρίσκεται στην κυριολεξία σε απευθείας σύνδεση με τους ψηφιακούς νευρώνες της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Με τη μέθοδο της σαλαμοποίησης των δικαιωμάτων, αυτός ο «ψηφιακός» πολίτης σε όποια χώρα και αν ανήκει, σε όποιο Σύνταγμα και αν υπακούει, σε όποια κυβέρνηση και αν εμπιστεύεται τα προσωπικά δεδομένα του, θα γίνει εν τέλει ένα έρμαιο της Νέας Τάξης, που ανά πάσα στιγμή θα μπορούν να του τραβούν την «πρίζα», για οποιονδήποτε λόγο κριθεί σκόπιμο.

Το αν οι ηλεκτρονικές ταυτότητες που θα ανακοινωθούν από την κυβέρνηση έχουν δυνατότητα να αποτυπώνουν γεωχωρικά δεδομένα, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου σε αυτό το ζήτημα.

Τα συστήματα εντοπισμού της θέσης και της δραστηριότητας κάθε ανθρώπου, δεν αφορά μόνο τα τυπικά συστήματα γεωεντοπισμού. Είναι οποιεσδήποτε τεχνολογικές καινοτομίες και διατάξεις συμβάλλουν στη συγκρότηση ενός δικτύου συλλογής (διχτυού δηλαδή), επεξεργασίας και δόλιας χρήσης των πληροφοριών που θα δεσμεύσει απολύτως την ελευθερία των ανθρώπων.

Το τσιπάκι, αν δεν μπορεί σήμερα να «βλέπει» ανελλιπώς τη γεωγραφική θέση μου (αν και θα μπορεί να το κάνει αποσπασματικά στα σημεία που χρησιμοποιείται η κάρτα), θα μπορέσει να το κάνει αύριο μέσω των αναβαθμίσεων της ταυτότητας και της εξέλιξης της τεχνολογίας. Το θέμα είναι ότι παραδίδοντας όλα τα δεδομένα σου στο κράτος, παραδίδεις ολόκληρη τη ζωή σου στο υπερκράτος, που κατευθύνει το σημερινό κράτος – μαριονέτα.

Ο απώτερος σκοπός τους είναι ήδη προαποφασισμένος. Τα προσωπικά στοιχεία, τα βιομετρικά δεδομένα, τα στοιχεία εργασίας, τα φορολογικά στοιχεία, οι τραπεζικές κινήσεις, οι αγορές, οι δοσοληψίες, ο ιατρικός φάκελος, τα φάρμακα, οι εμβολιασμοί, οι μετακινήσεις και τα ταξίδια, τα πρόστιμα μη συμμόρφωσης και τα «προνόμια» συμμόρφωσης, ακόμα και το προσωπικό αποτύπωμα άνθρακα, όλα θα πρέπει να μπουν σε έναν κοινό καταγραφέα προσωπικών πληροφοριών.

Ένα σενάριο από το εφιαλτικό μέλλον τους

Φανταστείτε μια τέτοια Κάρτα Πολίτη, τι τρομακτική δύναμη μαζικής χειραγώγησης και καταστολής θα έχει σε μια επόμενη… πανδημία (όπως ήδη προαναγγέλλουν ότι θα έχουμε). Φανταστείτε έναν πολίτη που για οποιοδήποτε λόγο δεν εμπιστευτεί τα σκευάσματα που θα προκύψουν από το επόμενο mega deal της ΕΕ με τη Pfizer, πόσο ακαριαία θα μπορούν να του κατεβάσουν τον διακόπτη των δικαιωμάτων του.

Δηλαδή να μη μπορεί να βγει από το σπίτι του, και αν βγει παρατύπως να μην μπορεί να βάλει μπρος το συνδεδεμένο online αυτοκίνητο του ή να χρησιμοποιήσει ΜΜΜ. Να μη μπορεί να εργαστεί, να μη μπορεί να εισέλθει σε δημόσιες υπηρεσίες και καταστήματα πάσης φύσεως και να του περιορίζονται ασφυκτικά οι αγορές που θα μπορεί να κάνει. Να αποκλείεται από τα ψηφιακά επιδόματα οικονομικής στήριξης του κράτους και να μην υπάρχουν μετρητά για να τον βοηθήσει ένας συνάνθρωπός του, αφού αυτά θα έχουν καταργηθεί και θα υπάρχει μόνο ψηφιακό ευρώ που θα ελέγχεται απόλυτα σε ποιους λογαριασμούς «αρνητών» καταλήγει.

Tῇ αὐτῇ ἡµέρᾳ κοίμησις τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Σεραφεὶμ Ρόουζ τοῦ ἐν τῇ Μονῇ Πλατίνα τῆς Καλιφόρνιας ἀσκήσαντος (1982)

 

Έλεγε ο Μακάριος: Στην εποχή μας, την εποχή της αποστασίας, ας µην φοβόμαστε όταν µας λογαριάζουν σαν κάπως “τρελούς” σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο, ποιός σοβαρός ορθόδοξος χριστιανός δεν είναι σήμερα λίγο “τρελός”; Η αληθινή Ορθοδοξία από την ίδια της τη φύση μοιάζει εντελώς εκτός τόπου σ’ αυτούς τους δαιμονικούς καιρούς, μια ξεπερασμένη μειονότητα των περιφρονημένων και «ανόητων». Ας ζούμε όπως έζησαν όλοι οι αληθινοί Χριστιανοί όλων των εποχών..

 

π. Σεραφείμ Ρόουζ,
Εραστής της Αληθείας

«Η αλήθεια αξίζει ν’ αγαπιέται με όλη μας την καρδιά και με όλο μας το είναι».
«Η αληθινή Ορθοδοξία από την ίδια της τη φύση μοιάζει εντελώς εκτός τόπου σ’ αυτούς τους δαιμονικούς καιρούς».

 

Ας απορρίψουμε όλους εκείνους που λένε πως θέλουν να γνωρίσουν την Αλήθεια «διότι…». Αν στην αναζήτηση της Αλήθειας υπάρχει οποιοδήποτε άλλο κίνητρο εκτός της βαθιάς προσωπικής δίψας γι’ αυτήν, αν θέλουμε να την χρησιμοποιήσουμε για κάτι, αν δεν την αγαπάμε αυτή καθεαυτή – τότε δεν είμαστε εραστές της Αλήθειας και δεν θα τη βρούμε ποτέ και η Αλήθεια δεν θα μας «ελευθερώσει». (σ. 225)

Δεν μπορεί κανείς να είναι με τη μισή καρδιά του Χριστιανός, αλλά μόνον ολοκληρωτικά ή καθόλου. (σ.324)

Έχει ειπωθεί από τους αγίους Πατέρες πως πρέπει να βλέπουμε σε όλα όσα μας συμβαίνουν κάποιον λόγο σωτηρίας. Εάν μπορείτε να το κάνετε αυτό, τότε θα σωθείτε.

Στα χρόνια που έρχονται, ο διάβολος θα χρησιμοποιεί κάθε ευκαιρία να συγχύσει τους αληθινούς Ορθόδοξους Χριστιανούς, τον έναν ενάντια στον άλλο, άλλοτε για θέματα μεγάλα και άλλοτε (συνήθως) για μικρά. Πρέπει να προσπαθήσουμε με σταθερότητα να μην πιαστούμε από το δόλωμα, ο διάβολος περπατά γυμνός ανάμεσά μας… (π. Σεραφείμ Ρόουζ Η ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος, Εγρήγορση 2000)