Τὸ ἐπαναδιατυπώνω, διότι φαίνεται ὅτι δὲν ἔγινε πλήρως ἀντιληπτόν:

 Τὰ σκευάσματα αὐτά, ποὺ τὰ ὀνομάζουν «ἐμβόλια», ΔΕΝ εἶνε πειραματικά. Τὰ πειράματα ἔγιναν καὶ ἐτελείωσαν. Τώρα γίνεται ἐφαρμογὴ εἰς τοὺς ἀνθρώπους.

Καὶ αἱ λεγόμεναι «παρενέργειαι» εἶνε αἱ ἀναμενόμεναι ΕΝΕΡΓΕΙΑΙ!
Ναί, αἱ θρομβώσεις, αἱ μυοκαρδίτιδες καὶ οἱ θάνατοι εἶνε αἱ φυσικαὶ ἐνέργειαι αὐτῶν τῶν σκευασμάτων! Αὐτὸ ἔδειξαν τὰ πειράματα ποὺ ἔγιναν εἰς τὰ ζῷα (ποντίκια καὶ πίθηκοι) καὶ αὐτὰ ἀναμένουν νὰ ἰδοῦν εἰς τοὺς ἀνθρώπους οἱ κατασκευασταὶ τῶν «ἐμβολίων»!
Φράσεις τοῦ τύπου «σόκ», ὅταν πρόκηται διὰ δημοσιεύσεις ξαφνικῶν θανάτων μετὰ τὸν ἐμβολιασμόν, μόνον μειδίαμα ἔπρεπε νὰ προκαλοῦν!

 

 

Οἱ ἐπιστήμονες ποὺ μᾶς προειδοποιοῦν μὲ κόστος τὴν καριέρα τους, ἀκόμη καὶ τὴν ζωήν τους, δὲν νομίζετε ὅτι εἶνε πιὸ ἀξιόπιστοι, ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἀκολουθοῦν τὸ διεφθαρμένον πολιτικὸν σύστημα καὶ μάλιστα μὲ τὸ ἀζημείωτον;

 Ludmilla Simone

Τρελογιάννης

Προφητική φωνή του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη. (Αφιερωμένη σε όσους συγχέουν την Εκκλησία με την Ιεραρχία)

 

Ούτε εκ του υπουργείου ούτε εκ της Συνόδου αναμένομεν γενναίον τι δια την Εκκλησίαν. Η τελευταία μάλιστα απεδείχθη ανίκανος όλως, αφ΄ ης ημέρας ιδρύθη εν Ελλάδι, να διαπράξη αγαθόν τι υπέρ της Εκκλησίας. Τουναντίον μάλιστα και έβλαψε ταύτην καιρίως παραγνωρίσασα όλως τον αληθή αυτής προορισμόν και θεωρήσασα εαυτήν μέχρι τούδε απλούν εργαστήριον δεσποτάδων και παπάδων, ους στρατολογούσα συνήθως εκ της κοινωνικής υποστάθμης, άνευ ελέγχου παιδείας και ηθικής, εξαποστέλλει αυτούς ουχί ως ποιμένας, αλλ΄ ως λύκους βαρείς, μη φειδομένους του ποιμνίου του Κυρίου. Παρά τοιούτου σωματείου επαναλαμβάνομεν και πάλιν, ότι ουδέν απολύτως αγαθόν έχομεν να προσδοκώμεν. Πάσας τας ελπίδας ημών αναθέτομεν εις την ιδιωτικήν πρωτοβουλίαν εκείνων, οίτινες ακμαίον έτι διασώζοντες αυτοί το θρησκευτικόν αίσθημα και κηδόμενοι της τιμής και αξιοπρεπείας της Εκκλησίας και της θρησκευτικής διαπαιδαγωγήσεως του Έθνους ημών θέλουσι και δύνανται να συντελέσωσιν εις ανύψωσιν του εκκλησιαστικού γοήτρου και εις αναρρίπισιν του θρησκευτικού παρ΄ ημίν αισθήματος.

ΕΦΗΜΕΡΙΣ 7-4-1888.

Orthodox Voice - Ορθόδοξη Φωνή: Προφητική φωνή του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη. (Αφιερωμένη σε όσους συγχέουν την Εκκλησία με την Ιεραρχία) (orthodox-voice.blogspot.com)

ΣΗΜΕΡΑ ΟΜΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΝΑ ΤΑΥΤΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΥΠΑΚΟΥΣΟΥΜΕ.

amethystos

Μακαριστός Αυγουστίνος Καντιώτης: «Σᾶς ἐρωτῶ· ἐὰν βγῇ ἕνα τέτοιο διάταγμα καὶ λέῃ ὅτι «Ὅποιος πάῃ στὴν ἐκκλησία, θὰ ἐκτελῆται», ποιός θὰ τὸ ἀψηφήσῃ; Οὔτε ὁ παπᾶς δὲ θὰ πάῃ!»

 

Υπάρχουν, ἀγαπητοί μου, ἄπιστοι καὶ ἄθεοι, ποὺ ἀνοίγουν τὰ στόματά τους καὶ χλευάζουν τὰ ὅσια καὶ ἱερά, καὶ προσπαθοῦν νὰ ξερριζώσουν ἀπ’ τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων τὴν πίστι στὸ Θεό. Μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς λένε μὲ τρόπο δόλιο· Καλὰ εἶν’ αὐτὰ ποὺ λέει τὸ Εὐαγγέλιο καὶ κηρύττει ἡ ᾿Εκκλησία, ἀλλὰ ποιός τὰ κάνει;… Ὁ λόγος αὐτὸς σπέρνει ἀπιστία. «Ποιός τὰ κάνει;…»· θέλουν δηλαδὴ νὰ ποῦν, ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο πάλιωσε πλέον. Ἀλλὰ ὁ ἥλιος μπορεῖ νὰ παλιώσῃ, τὸ Εὐαγγέλιο δὲν παλιώνει. Αὐτοὶ δὲν πιστεύουν, γι᾿ αὐτὸ θέλουν ἕνα καινούργιο «εὐαγγέλιο», ἀντιευαγγέλιο, «εὐαγγέλιο» τοῦ ἀντιχρίστου. Τί ἔχουμε ν’ ἀπαντήσουμε σ᾿ αὐτούς; Ὅτι, καὶ ἕνας ἀκόμη μέσ᾿ στὰ δισεκατομμύρια ἂν παρουσιαστῇ νὰ ἐφαρμόζῃ τὸ Εὐαγγέλιο, ἀρκεῖ αὐτὸς ν’ ἀποδείξῃ, ὅτι ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ Εὐαγγελίου εἶνε δυνατή. Ἐφ’ ὅσον ἕνας τὸ ἐφήρμοσε, μποροῦν νὰ τὸ ἐφαρμόσουν καὶ οἱ ἄλλοι· διότι… ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶνε τοῦ αὐτοῦ φυράματος.

᾿Αλλ’ ἐρωτῶ· ἕνας μόνο ἐφήρμοσε τὸ Εὐαγγέλιο; Ὄχι ἕνας ἀλλὰ πολλοί. Πόσοι; Ἐὰν μπορῆτε νὰ μετρήσετε τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, τότε θὰ μπορέσετε νὰ μετρήσετε καὶ τοὺς ἁγίους γνωστοὺς καὶ ἀγνώστους. Οἱ ἅγιοι εἶνε ἀπ᾿ ὅλο τὸν κόσμο. Εἶνε ἄντρες ἀλλὰ καὶ γυναῖκες καὶ παιδιά. Εἶνε γέροι ἀλλὰ καὶ νήπια. Εἶνε ἀπ’ ὅλα τὰ ἐπαγγέλματα· βοσκοί, γεωργοί, ἐργάται, διδάσκαλοι, καθηγηταί, φιλόσοφοι, ποιηταί, ῥήτορες, βασιλεῖς, στρατηγοί. Εἶνε ἀπ’ ὅλα τὰ μέρη τῆς γῆς· Ἕλληνες, Βούλγαροι, Σέρβοι, ῾Ρουμᾶνοι, ῾Ρῶσοι, παντοῦ ὅπου ὑπάρχει ᾿Ορθοδοξία. Ἅγιοι ἑκατομμύρια. Καὶ ὅλοι αὐτοὶ τί μᾶς φωνάζουν; Διαψεύδουν τοὺς ἀπίστους καὶ λένε· Ἐμεῖς δὲ ζήσαμε στὸ φεγγάρι οὔτε στὰ ἄστρα, ἐδῶ κάτω στὴ γῆ ζήσαμε· ἐφ’ ὅσον λοιπὸν ἐμεῖς ἐφαρμόσαμε τὸ Εὐαγγέλιο, μπορεῖτε κ᾽ ἐσεῖς νὰ τὸ ἐφαρμόσετε. Μᾶς φωνάζουν μὲ σάλπιγγες οὐράνιες νὰ τοὺς μιμηθοῦμε, νὰ ζήσουμε κ’ ἐμεῖς ὅπως ἐκεῖνοι.

Ἕνα ἀπὸ τὰ γνωρίσματα τῶν ἁγίων εἶνε – ποιό; Τὸ εἶπε ὁ Χριστός· Ὅποιος μὲ ὁμολογήσῃ, θὰ τὸν ὁμολογήσω κ’ ἐγὼ μπροστὰ στὸν οὐράνιο Πατέρα (βλ. Ματθ. 10,32). Καθῆκον μας δηλαδὴ εἶνε ἡ ὁμολογία.

Τί θὰ πῇ ὁμολογία; Αὐτὸ ποὺ πιστεύεις νὰ μὴν τὸ κρύβῃς, ἀλλὰ νὰ τὸ λὲς μὲ τὸ στόμα σου. Σωστὸ εἶν’ αὐτό. Ὅπως ἕνας νέος ποὺ ἀγαπάει μιὰ νέα δὲν κρύβει τὸν ἔρωτά του, ἀλλ’ ὅπου νὰ σταθῇ μὲ ὅλα τὰ μέσα (μὲ νεύματα, μὲ λουλούδια, μὲ γράμματα, μὲ ποιήματα, μὲ τραγούδια, μὲ κάθε τρόπο) ἐκφράζει τὸν ἔρωτά του, φανερώνει τὴν ἀγάπη του, ἔτσι κ’ ἐσύ. Ἂν εἶσαι Χριστιανός, ἂν αἰσθάνεσαι ἀγάπη γιὰ τὸ Χριστό, νὰ τὸν ὁμολογῇς παντοῦ, νὰ τὸν κηρύττῃς θερμά. Αὐτὸ ἔκαναν οἱ ἅγιοι Πάντες· ὡμολόγησαν τὸ Χριστό.

Ποῦ τὸν ὡμολόγησαν; Ὄχι μόνο στὰ χρόνια τὰ ἥσυχα, ἀλλὰ καὶ στὰ χρόνια τὰ δύσκολα, στὰ φοβερὰ χρόνια τῶν διωγμῶν. Τότε ἕνα ἔγκλημα ὑπῆρχε· τὸ νὰ λέῃ κανεὶς ὅτι εἶνε Χριστιανός. Τὸ νὰ ὁμολογήσῃ ὅτι εἶνε Χριστιανὸς ἀποτελοῦσε αἰτία συλλήψεώς του. Τὸν ἔπιαναν, τὸν ὡδηγοῦσαν στὸ δικαστήριο καὶ τοῦ ἔκαναν τὴν ἐρώτησι· Εἶσαι Χριστιανός; Τὸ νὰ πῇς σήμερα, Εἶμαι Χριστιανός, δὲν κοστίζει τίποτα· τότε τὸ νὰ πῇς, Ναὶ εἶμαι Χριστιανός, κόστιζε τὸ κεφάλι σου! Εἶσαι Χριστιανός; ρωτοῦσαν τότε, δυὸ λέξεις. Καὶ ἄλλοι μὲν ἀρνοῦντο, ἄλλοι δὲ ὡμολογοῦσαν καὶ ἔλεγαν «Εἶμαι Χριστιανός». Καὶ ἐφυλακίζοντο, ἐστεροῦντο τὰ δικαιώματά τους, ἀπελύοντο ἀπὸ τὶς θέσεις τους, ὑπεβάλλοντο σὲ φοβερὰ μαρτύρια, γιὰ τὰ ὁποῖα ὁμιλεῖ ὁ ἀπόστολος Παύλος (῾Εβρ. 11,33–12,2), καὶ τέλος τοὺς κατεδίκαζαν σὲ θάνατο καὶ τοὺς ἐκτελοῦσαν. Κ’ ἐκεῖνοι μέχρι τὴν τελευταία στιγμὴ ὡμολογοῦσαν τὸ Χριστό, δὲν τὸν ἀρνοῦντο.

Σχόλιο του Κλεάνθη Γρίβα για τις εφιαλτικές διαστάσεις που προσλαμβάνει η αποκάλυψη ότι Η Αμερικανική Ιατρική εταιρεία παροτρύνει τους γιατρούς να λένε ψέματα για το εμβόλιο)

 

 

«Ο σκοπός της Νέας Γλώσσας ήταν να καταργήσει κάθε άλλο τρόπο σκέψης… Σ’ αυτό συνέβαλαν, πρώτον, η εφεύρεση καινούριων λέξεων, αλλά, κυρίως, η εξάλειψη των ανεπιθύμητων λέξεων και η απογύμνωση των ανορθόδοξων λέξεων που είχαν απομείνει από κάθε δευτερεύουσα έννοια… Η Νέα γλώσσα είχε ως σκοπό να περιορίσει τον ορίζοντα της σκέψης και ο σκοπός αυτός εξυπηρετήθηκε άμεσα μειώνοντας στο ελάχιστο την εκλογή των λέξεων… Όλες οι λέξεις που αφορούσαν τις ιδέες της ελευθερίας και της ισότητας περιλαμβάνονταν σε μία μόνο λέξη, την «εγκλημασκέψη», ενώ όλες οι λέξεις που είχαν σχέση με την αντικειμενικότητα και τον ορθολογισμό περιλαμβάνονταν στη λέξη «παλαιοσκέψη»… Στη Νέα Γλώσσα δεν ήταν δυνατό να παρακολουθήσεις μια διαφορετική σκέψη πέρα από την αντίληψη ότι ήταν "αιρετική". Πέρα απ’ αυτό το σημείο, οι λέξεις ήταν ανύπαρκτες… Καμιά λέξη στο Λεξιλόγιο Β [της Νέας Γλώσσας] δεν ήταν ιδεολογικά ουδέτερη. Πολλές απ’ αυτές ήταν κατ’ ευφημισμό. Λέξεις όπως «κατασκήνωση χαράς» (δηλαδή στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας) ή «Υπουργείο Ειρήνης» (δηλαδή Υπουργείο Πολέμου) σήμαιναν το ακριβώς αντίθετο απ’ αυτό που φαινόταν ότι έλεγαν…».

[George Orwell: 1984, Παράρτημα: Οι Αρχές της Νέας Ομιλίας] 

 

Η ραγδαία άνοδος του ολοκληρωτισμού συνοδεύεται από την κατίσχυση μιας νέας πολιτικής «φιλοσοφίας» που συμπυκνώνεται από τον Μουσολίνι στη διακήρυξη:

 

«Τίποτα έξω από το κράτος, τίποτα πάνω από το κράτος, τίποτα ενάντια στο κράτος. Όλα στο κράτος, όλα για το κράτος, όλα μέσω του κράτους...».

Μπενίτο Μουσολίνι: Λόγοι [στο Α.Camus: Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος, 1971].

 

Απ' αυτή την πολιτική «φιλοσοφία» απορρέει μια καινούρια αντίληψη για την κοινωνία και τον άνθρωπο, σύμφωνα με την οποία η κοινωνία μπορεί να υφίσταται μόνο ως πεδίο της διαδικασίας εκ-κρατισμού της, ενώ ο άνθρωπος μπορεί να υπάρχει μόνο ως μέσο για την επιτέλεση των σκοπών της κρατικής εξουσίας.

 

«Μόνον από πολιτική άποψη διακρίνουμε τον λαό σε αστούς με ίσα δικαιώματα και σε υπηκόους που δεν έχουν κανένα απολύτως πολιτικό δικαίωμα». 

[Α. Χίτλερ: Ο Αγών μου. Αθήνα, Αντιφασιστική Βιβλιοθήκη, τ.2].

Στις 24 Απριλίου 1793, ο Saint-Just προειδοποιούσε την ανθρωπότητα από το βήμα της Συντακτικής:

 

«Όλες οι τέχνες δημιουργούν αριστουργήματα. Η τέχνη της διακυβέρνησης των ανθρώπων δημιουργεί μόνο τέρατα».

 

Πάνω από δύο αιώνες αργότερα, η ανθρωπότητα καλείται να πληρώσει το τίμημα της ιστορικής της «κωφότητας», διαπιστώνοντας έκπληκτη ότι η εξουσιαστική διεκδίκηση για την καθολικοποίηση και την οριστικοποίηση της δουλείας έχει ήδη διατυπωθεί με σαφήνεια από τους εξουσιοφρενείς που ασκούν την αποτρόπαια «τέχνη της διακυβέρνησης» των ανθρώπων και έχει σκιαγραφηθεί με ακρίβεια από τους διαχειριστές της τεχνο-επιστήμης του Θεραπευτικού Ολοκληρωτισμού που ευαγγελίζονται μια «ομαλοποιημένη κοινωνία» από ζόμπι, στην οποία:

 

«Η συμπεριφορά, τα συναισθήματα και οι πράξεις των ανθρώπων θα τηλεκατευθύνονται από έναν κεντρικό υπολογιστή... Πρόκειται για τη μετατροπή των ανθρώπων σε ρομπότ που υπακούν στις διαταγές ενός υπολογιστή, ο οποίος θα εγγυάται την παγκόσμια τάξη. Ποιος θα προγραμματίζει τον υπολογιστή; Tο μαντεύετε: Μια επιτροπή των μοναδικών κατόχων και εγγυητών της υγείας». 

 

[O θεραπευτικός ολοκληρωτισμός σκιαγραφήθηκε με ακρίβεια από τον Αμερικανό θεωρητικό του J. Delgado στο Physical Control of the Mind, N.Y. 1971. Αναφ. στο M. Bosquet: Οικολογία και Πολιτική, Αθήνα, Νέα Σύνορα, 1984, σ. 100].

 

Η προφητική και αγωνιώδης προειδοποίηση του Thomas Szasz βρίσκεται στον δρόμο της επαλήθευσής της. Γιατί τώρα πια είναι ολοφάνερο ότι:

 

«Η ανθρώπινη ελευθερία κινδυνεύει από μια διαβολική συμμαχία μεταξύ της κρατικής εξουσίας και της ιατρικής».

         

      [Thomas Szasz: Συνέντευξη στην Il Giornale (αναδημ.: εφ. Θεσσαλονίκη, 8/7/1975]

 

Αν η καθολικοποίηση της κυριαρχίας των παγκοσμιοποιημένων κυρίαρχων «αλήτ» και του κράτους και η στρατοπεδική κοινωνία συνθέτουν μια πραγματικότητα προς την οποία τείνουν οι επιλογές των εξουσιοφρενών παλιάτσων που διαχειρίζονται τη δύναμη σ’ Ανατολή και Δύση, τότε η πλήρης καθυπόταξη της κοινωνίας στην ιατρική τυραννία αποτελεί θεμελιώδη διεκδίκηση εκείνων που επιδιώκουν να εξαλείψουν την ανθρώπινη ιδιότητα του ανθρώπου και να τον μεταπλάσουν οριστικά σε Πράγμα.

 

Σ’ αυτή τη φάση, ο θεραπευτικός ολοκληρωτισμός ανάγεται σε κυρίαρχο στόχο και ο θεραπευτισμός σε κυρίαρχη ιδεολογία και προπαγανδιστικό αφήγημα. Και, όπως προειδοποιούσε ο Thomas Szasz:    

 

«O θεραπευτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των πρόστυχων (ή το πρώτο, ανάλογα με το ποια αυθεντία θα ρωτήσουμε). Το δόγμα που μας επιτρέπει να διακηρύσσουμε αιώνια αγάπη γι' αυτούς που μισούμε και να τους επιβάλουμε ανελέητες τιμωρίες με την πρόφαση ότι τους προστατεύουμε από "ασθένειες" που το κύριο σύμπτωμά τους είναι η άρνηση των "ασθενών" να υποταγούν στην κυριαρχία μας».

[T. Szasz: Το Δεύτερο Αμάρτημα]

 

Η μόνη δικαιολογία που μπορώ να παραθέσω απέναντι στις γενιές της κόρης μου και της εγγονής μου είναι η εναντίωσή μου στο ολοκληρωτικό «θεραπευτικό» κράτος που, δυστυχώς, θα τους κληροδοτήσουμε εάν δεν καταφέρουμε να αποκρούσουμε το παγκόσμιο υγειονομικό πραξικόπημα. Με την αμυδρή ελπίδα ότι αυτή η εναντίωση θα μπορούσε ίσως να αποτελέσει μια μικρή μουσική φράση στη μεγάλη, συνολική και συλλογική Συμφωνία της αμφισβήτησης και της ανατροπής της ιατρικής τυραννίας.

Κλεάνθης Γρίβας

 

Πρόσφατη ειδησεογραφία

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ!

 

Εισήλθαμε στην αγία εβδομάδα του Τιμίου Σταυρού σεβαστοί πατέρες και αγαπητοί μας αδελφοί. Από σήμερα μέχρι και τις 21 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία μας ψάλλει και εορτάζει πνευματικά στο κλίμα της ζωηφόρου Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.

Και όντως είναι υπόθεση πανήγυρης ο Σταυρός, όπως μας λέει ο ιερός Χρυσόστομος, διότι από σύμβολο καταδίκης έγινε σύμβολο τιμής!

Εμείς, ξεκινώντας απ’ αυτήν την Κυριακή, την προ της Υψώσεως, θα προσπαθήσουμε να υμνήσουμε ευλαβικά την Χάρη του Σταυρού του Χριστού μας και να απαντήσουμε με τη βοήθεια των Αγίων Πατέρων σε διάφορα επίκαιρα και καυτά ερωτήματα γύρω από το πότε ο Σταυρός του Χριστού ενεργεί νικηφόρα και πότε μένει εγκλωβισμένος και αιχμαλωτίζεται κατά παραχώρηση της αγάπης του Θεού• αν υπάρχει επίσης σταυρός του Αντιχρίστου, πώς ενεργεί και ποιοι είναι αυτοί που θα επιτελέσουν ψεύτικη ύψωση.

Μη ξεχάσουμε, ειδικά φέτος, όταν ακούμε το γνωστό Απολυτίκιο, να θυμόμαστε πως ο Τίμιος Σταυρός σώζει μόνο τον λαό της κληρονομίας του Κυρίου, δηλ. όσους κρατάνε άθραυστη την σφραγίδα του αγίου βαπτίσματος, δηλ. τους ανεμβολίαστους πιστούς,

χαρίζει πνευματικές νίκες μόνο σε όσους βασιλεύουν εν Πίστει στα πάθη και μόνο σε όσους ομολογούν ταπεινά, πολεμούν νόμιμα και αγωνίζονται θαρραλέα, σύμφωνα με το σταυρικό πολίτευμα και Ευαγγέλιο, ενάντια σε κάθε εκκοσμικευμένο, μασκοφορεμένο και σφραγισμένο Χριστιανισμό της νέας εποχής, εναντίον κάθε βάρβαρου εχθρού της αγίας μας Εκκλησίας, δηλ. κάθε δόλιου μωαμεθανού, παπικού, οικουμενιστή, αλλά και κάθε δαιμονικού και τυραννικού εμβολιαστή της ελεύθερης, ατίμητης, θεόπλαστης, ευσεβούς ψυχής και του σώματος των Ορθοδόξων.

Α. ΤΟ ΦΙΜΩΤΡΟ ΤΗΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ.

Οι Αγιοί μας δεν χορταίνουν να υμνούν και να εγκωμιάζουν τον πανάγιο Σταυρό του Κυρίου.

Ας δούμε λίγους από τους χιλιάδες χαρακτηρισμούς του:

“Ξύλον υπακοής, θυσιαστήριον, ελπίς Χριστιανών, υγείας δοτήρ, πρόγραμμα ευσεβείας, φίμωτρον βλασφημίας, ράβδος δυνάμεως, έρεισμα πίστεως, παιδευτής αφρόνων, διδάσκαλος νηπίων, ένδειξις μετανοίας, υπογραφεύς δικαιοσύνης, πρόξενος ζωής, λύσις θανάτου, σβεστήριον πυρός, παρρησία προς Θεόν, φύλαξ εν νυκτί, χαλινός εν ευθυμία, ψυχαγωγός εν αθυμία, φίλιος, συνήγορος, προασπιστής, άνθος παρθενίας, όπλον ανδρείας, θεμέλιον πίστεως, βραβείον ειρήνης, δύναμις σωζομένων, προκοπή δικαίων, αρραβών υιοθεσίας, ανάπλασις του ανθρώπου, σύναψις ουρανού και γης, σημείον πιστών, φόβος και τραύμα δαιμόνων, ταυτότητα του Χριστού, καύχημα της Εκκλησίας, και τέλος, το μέγιστον σύμβολον της αγάπης του Θεού Πατρός προς ημάς”.

( Άγιοι: Ανδρέας Κρήτης, Κύριλλος Ιεροσολύμων, Γρηγόριος Παλαμάς, Γερμανός Κων/λεως)

ΠΕΡΙΓΡΑΦΩ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ.

 

Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ. Ο ΒΛΑΚΑΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΣΑΝ ΕΝΝΟΙΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΣΑΝ ΙΔΕΑ. 

 

ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΟΣ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ Η ΟΠΟΙΑ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ. 

 

Ο ΒΛΑΚΑΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΝΟΜΙΖΟΝΤΑΣ ΠΩΣ ΣΩΖΕΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΦΕΛΛΟΣ ΚΑΙ ΖΕΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΦΡΟΝ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ.

 

 

 «Οι αλλαγές θα εγκαθιδρύσουν μια νέα παγκοσμιοποίηση, την ψηφιακή»

Για έναν «καινούργιο, θαυμαστό, κόσμο», στα πλαίσια μια «νέας παγκοσμιοποίησης» μίλησε ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος, προϊδεάζοντας μας για την «Μεγάλη Επανεκκίνηση» της οποίας μέγας οπαδός είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος την Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου, συμμετείχε στην Στρογγυλή Τράπεζα, που διοργάνωσε η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου, με θέμα «Εμείς και οι άλλοι: Δεδομένα και προοπτικές για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία» στο πλαίσιο της δράσης της Επιτροπής Forum «Η Ελλάδα το 2040», σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας και υποστήριξε μεταξύ άλλων πως «θα συμμετάσχουμε στον θαυμαστό καινούριο κόσμο, οποίος θα είναι ψηφιακός».

«Οι αλλαγές που γίνονται θα εγκαθιδρύσουν μια νέα παγκοσμιοποίηση, την ψηφιακή», συνέχισε ο Μητροπολίτης και υπογράμμισε πως η κοινωνία μας εισάγεται στην τεχνητή νοημοσύνη, τους αλγόριθμους, την βιοτεχνολογία και την γενετική μηχανική.

«Η έννοια του υπερανθρωπισμού, δηλαδή της αναβαθμίσεως του ανθρώπου, έχει ήδη καταγράψει τέσσερις εφαρμογές: 1. Την σωματική αναβάθμιση, 2. Την συναισθηματική αναβάθμιση, 3. Την διανοητική αναβάθμιση, 4. Την ηθική αναβάθμιση.

Η νέα θρησκεία των δεδομένων είναι ήδη πραγματικότητα πολύ πριν το 2040 και θα είναι εφικτό μέχρι τότε το να χακάρονται οι άνθρωποι και οι αλγόριθμοι να μας μαθαίνουν, πριν εμείς κατανοήσουμε τον εαυτό μας», τόνισε ο Μητροπολίτης.

Εν συνεχεία, έκανε λόγο για διακινδύνευση της παγκόσμιας διακυβέρνησης λόγω της σύγκρουσης Μεγάλων Δυνάμεων και προσέθεσε πω η Ελλάδα σε αυτή την νέα πραγματικότητα θα έχει ελάχιστες έως μηδενικές πιθανότητες να αναπτύξει αυτόνομη πολιτική και ως εκ τούτου οφείλει να συνεργαστεί.

«Θα αλλάξει ο πολιτικός και ο πολιτισμικός χάρτης του πλανήτη. Το αδιέξοδο Κράτους και πολίτη, το οποίο ζούμε τώρα με τους εμβολιασμούς, θα ενταθεί κι άλλο. Οι παλιές συνωμοσιολογίες θεωρίες θα μουδιάσουν τον πληθυσμό και ολοένα θα επιτείνονται από τα φυσικά αποτελέσματα της κλιματικής αλλαγής μαζί με την προφητική καταστροφολογία. Η μεταναστευτική κρίση θα απειλήσει ακόμα περισσότερο την παραδοσιακή ανασυγκρότηση της χώρα μας», καταλήγει.

Να υπενθυμίσουμε πως είναι ο Μητροπολίτης που είχα αναφερθεί στους παράνομους μετανάστες και είχε πει: «Θα τους αγκαλιάσουμε, θα πάρουν για νύφες τα παιδιά μας».

Μην υποκύπτετε! Tο μέλλον της ανθρωπότητας κρίνεται από αυτό

 

Τελικώς, οι κρατούντες διέβησαν τον Ρουβίκωνα όπως ήταν αναμενόμενο πως θα πράξουν

Ήταν αναμενόμενο -ήδη έναν χρόνο πριν- πως εδώ θα καταλήγαμε, αλλά τότε όλα αυτά εξορίζονταν από το δημόσιο λόγο στη σφαίρα της συνωμοσιολογίας. Φαίνεται πως η ανθρωπότητα, όταν παίρνει έναν δρόμο, δεν ξεφεύγει από αυτόν, εάν δεν τον περπατήσει μέχρι το τέλος. Ας είναι κι έτσι· το τέλος δεν είναι τόσο μακρυά.

Προκύπτει λοιπόν το ερώτημα του τί να κάνουμε και πώς να αντισταθούμε – το μόνο σοβαρό ερώτημα αυτή τη στιγμή. Θεωρητικά η απάντηση είναι απλή: Όσοι δεν θέλουν να εμβολιαστούν – και είναι πολλοί – να μην το κάνουν, αψηφώντας τους κρατικούς εκβιασμούς.

Στην πράξη, βέβαια, τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά. Δεν είναι απλό το να βρίσκεται κάποιος υπό καθεστώς διωγμού και απαγορεύσεων, ειδικά όταν εκβιάζεται με την ίδια του την προοπτική επιβίωσης.

Και όμως, δεν υπάρχει καμία άλλη εναλλακτική πέρα από την ολοκληρωτική άρνηση ή την ολοκληρωτική αποδοχή· όχι γιατί το λέμε εμείς, αλλά γιατί οι κρατούντες φροντίζουν με κάθε αποφασιστικότητα να κλείσουν κάθε δίοδο διαφυγής. Ο καθένας πλέον – τουλάχιστον απ’ όσους καταλαβαίνουν τί συμβαίνει – θα τριφτεί ανάμεσα στο μεγάλο «ναι» και στο μεγάλο «όχι». Και το «ναι» και το «όχι» θα έχουν σοβαρές συνέπειες, προσωπικές και κοινωνικές. Είναι θέμα επιλογής και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ξεκαθαρίσουμε το τί σημαίνει η κάθε επιλογή.

Γιατί το ζήτημα δεν βρίσκεται στην διάκριση μεταξύ εμβολιασμένων και ανεμβολίαστων. Αυτή είναι η διάκριση που πριμοδοτούν οι κρατούντες, επειδή έτσι τους βολεύει. Ο οποιοσδήποτε επενδύει στη διάκριση ή τη σύγκρουση εμβολιασμένων και ανεμβολίαστων αυτή τη στιγμή, μέσω ιταμών προκλήσεων και χαρακτηρισμών, παίζει το παιχνίδι του κράτους.

Το κεντρικό ερώτημα είναι σε τί είδους κόσμο επιθυμεί να ζει ο καθένας: έναν κόσμο ολοκληρωτισμού σαν αυτόν που προδιέγραψαν με σαφήνεια ο Όργουελ και ο Χάξλεϋ, ή έναν κόσμο που τουλάχιστον θα δίνει την ευκαιρία και τη δυνατότητα στους ανθρώπους να παλεύουν για κάτι καλύτερο; Φυσικά, αυτό υπερβαίνει τη διάκριση μεταξύ εμβολιασμένων και ανεμβολίαστων: όλοι στον ίδιο κόσμο θα ζήσουν. Η μόνη πραγματική διάκριση – που είναι κάθετη και απόλυτη – βρίσκεται ανάμεσα στους εγκάθετους και σφογκοκωλάριους του νέου καθεστώτος και σε όσους θέλουν να διατηρήσουν τα θεμελιώδη και φυσικά στοιχεία της ανθρώπινης αυτονομίας και αξιοπρέπειας που ο «νέος» κόσμος θέλει να εξαφανίσει. Δεν πρόκειται για έναν «νέο» κόσμο. Είναι απλώς η πιο ακραία εκδοχή του παλιού. Το αυθεντικά «νέο» δεν το έχουμε δει ακόμα.

Ίσως είναι από τις λίγες ιστορικές στιγμές που το αποτέλεσμα της σύγκρουσης θα κριθεί περισσότερο από την ατομική στάση και επιλογή του καθενός, παρά από τις κοινωνικές εκδηλώσεις, διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες. Δεν εννοούμε πως αυτές δεν είναι απαραίτητες. Εννοούμε ότι δεν είναι αυτές που θα κρίνουν το αποτέλεσμα. Θα μπορούσαν ίσως να το κρίνουν εάν ήταν μαζικές, εκτός του πολιτικού ελέγχου και επίμονες, αλλά φαίνεται πως δεν ζούμε σε τέτοιες εποχές. Το αποτέλεσμα θα κριθεί από ατομικές επιλογές που εκτείνονται σε μεγάλη κλίμακα και αν το σκεφτούμε καλύτερα είναι λογικό: εφόσον η εξουσία σήμερα, μέσω της τεχνολογίας, έχει τη δυνατότητα και την επιδίωξη να ελέγχει ξεχωριστά και εξατομικευμένα τον καθένα, πέρα από το όποιο κοινωνικό ή οικονομικό πλαίσιο βρίσκεται αυτός, οι προσωπικές επιλογές στο επίπεδο της κοινής καθημερινότητας αποκτούν τεράστια σημασία.

Αυτό που λέμε είναι ότι εάν το 85% και πλέον του πληθυσμού υιοθετήσει και αρχίσει να χρησιμοποιεί στην καθημερινότητά του τα λεγόμενα πιστοποιητικά εμβολιασμού, τότε δεν θα έχει καμία σημασία εάν διαδηλώνει καθημερινά με οποιεσδήποτε διαθέσεις. Ο σκοπός θα έχει επιτευχθεί. Εάν κάποιος εμβολιαστεί ενώ δεν το θέλει, ο σκοπός έχει επιτευχθεί. Ίσα ίσα, είναι προτιμότερο για τους εξουσιαστές να επιβάλλουν τον παραλογισμό τους σε όσους δεν τον αποδέχονται και θεωρούν μεγαλύτερη επιτυχία να εξαναγκάσουν σε εμβολιασμό όσους δεν το θέλουν. Αυτό είναι απόδειξη της πραγματικής ισχύος, της επιβολής και της εξουσίας και στον «νέο» κόσμο.

Η κυριαρχία πρέπει να κατοικοεδρεύει πέρα από κάθε ιδέα (πόσο μάλλον πράξη) αμφισβήτησης – ακόμη και αμφιβολίας. Γι’ αυτό θεωρείται έγκλημα το να αμφιβάλλει κανείς για τους «ειδικούς», είναι αντίστοιχη «ασέβεια», σαν να αμφιβάλλει για τους ιερείς κάποιου ζηλόφθονου θεού.

Αντίθετα, εάν ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, όπως συμβαίνει τώρα, δεν παρασυρθεί στους εμβολιασμούς – πάντα εφόσον δεν το θέλει – χάνεται η δυνατότητα να μετασχηματιστεί όλη η κοινωνία κατά τον τρόπο που έχει σχεδιαστεί. Για να το αιτιολογήσουμε αυτό θα πρέπει να πούμε (εκ νέου και εν συντομία) το τί ακριβώς θέλει να κάνει η διεθνής ελίτ.



«Πιστοποιητικά εμβολιασμού»