Γράφει ο Γιῶργος Γκοτζιᾶς, Ἐκπαιδευτικὸς πρωτοβάθμιας ἐκπαίδευσης - Φοιτητὴς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου
Δερβιτσάνη, Δερόπολης Ἀργυροκάστρου, 2 Νοεμβρίου 2018
Σεβαστοὶ ἀξιωματοῦχοι τῆς Ἑλλάδος μας
Μᾶς ρίχνετε στὴν πιὸ βαθιὰ κόλαση…
Ἀπὸ τὸ 1913 κι ἔπειτα οἱ Ἕλληνες τῆς Βορείου Ἠπείρου, συνεχίζουμε νὰ διαβιοῦμε στὰ ἐδάφη μας, μαρτυρικὰ καὶ ξεχασμένα. Δὲ θέλω νὰ ἀρχίσω τὶς ἱστορικὲς ἀναλύσεις καὶ τὰ γνωστά μας γεγονότα, ἀλλὰ καὶ πάλι γνωρίζω πὼς γιὰ τὴν πλειονότητα τῶν Νεοελλήνων, ἀποτελοῦμε κομμάτι τῆς ἄγνοιας τοῦ μυαλοῦ τους.
Ἐπίσης οὔτε ὁ ἀριθμός μας σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση, ἀξίζει νὰ ἀναλυθεῖ, διότι ἡ κάθε ἀνθρώπινη ζωὴ εἶναι μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη. Ὅμως θὰ πρέπει νὰ γνωρίζετε πὼς ὡς ἀτόφιο μέλος τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ πολιτισμοῦ της, εἴμαστε (ἂν καὶ ἐκτός του νεοελληνικοῦ κράτους) παρόντες σὲ κάθε λαμπρὸ ἐπίτευγμά του.

