‘’Ελεύθερος, δέσμιος του Χριστού…’’

Θυμάμαι, μικρό παιδί τον εαυτό μου, να κοιτά με δέος την εικόνα του Αγίου Ελευθερίου, στον ομώνυμο Ναό της γενέτειρας μου. Δέος που το προκαλούσε η νεαρά φυσιογνωμία του λαοφιλούς Αγίου Ιερομάρτυρος Ελευθερίου, Επισκόπου Ιλυρικού, Σεβασμιώτατοι Άγιοι Αρχιερείς, ευλαβείς συμπρεσβύτεροι και αγαπητοί Χριστιανοί συνεορταστές.




Με το ίδιο δέος της εποχής εκείνης, αντικρίζω ξανά την ευγενική φυσιογνωμία του Αγίου Ελευθερίου, του ελευθέρου , δεσμίου της αγάπης του Χριστού και καλούμαι από τον ιστορικό τούτο άμβωνα του Καθεδρικού Ναού, να μεταφέρω στην αγάπη Σας λόγον περιγραφικόν μιας ζωής συναρπαστικής ενός νέου ήρωος της Πίστεως μας , του Ελευθερίου που ελευθερώθηκε απ’ ότι μπορεί να δεσμεύσει τον άνθρωπο, ώστε σήμερα, εμείς, ευλαβείς προσκυνητές να αποδώσουμε τιμή μιμητική ενθυμούμενοι την επίγεια βιωτή Του, την ουράνια πολιτεία Του.


Ο Απόστολος Παύλος, στην προς Ρωμαίους επιστολή του, θέτει ένα ερώτημα που απαντάται μόνον βιωματικά: ‘’ τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα;’’ [1] Τι δηλαδή, μπορεί να σταθεί ικανό να μας αποκόψει από την αγάπη μας για τον Χριστό, θλίψη, διωγμός, πείνα, ή ακόμα και ο θάνατος για Εκείνον; Για εμάς, ίσως φαίνεται αδιανόητο κάποιος να φθάσει στο σημείο να πεθάνει για τον Χριστό! Όμως, αν στρέψουμε τα μάτια μας στις ωραιότατες τοιχογραφίες που κοσμούν τον περικαλλή τούτο Ναό, θα αντικρύσουμε ανθρώπους κάθε ηλικίας , τους Αγίους μας, τους φίλους του Θεού, που την απάντηση στο τεθέν ερώτημα την έδωσαν με την ζωή τους! Μέσα σε αυτήν την χορεία των Αγίων, ξεχωρίζει ένας νεαρός Επίσκοπος, μόλις δεκαεννέα ετών να συνακολουθεί στην πορεία του Γολγοθά, το ιερόν όνομα Εκείνου, που διεχώρισε την ανθρώπινη ιστορία στην προ και στην μετά Χριστόν εποχή!


Ο Άγιος Ελευθέριος, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ρώμη κατά το δεύτερο ήμιση του 2ου αιώνος. Στην Ρώμη της ειδωλολατρίας, στην Ρώμη του μαρτυρίου όπου η ανθρώπινη ζωή ουδεμίαν αξίαν έχει! Παιδί ακόμα, χάνει τον πατέρα του! Όμως, όταν ο Θεός αποφασίσει να στερήσει έναν γονέα,

Ron Paul – Το Κογκρέσο κήρυξε πόλεμο εναντίον της Ρωσίας

 olympiada

Αρθρο του Ron Paul

Σήμερα η βουλή των αντιπροσώπων πέρασε νομίζω μια απο τις χειρότερες νομοθεσίες.
Ο νόμος H.Res. 758 που ψηφίστηκε καταδικάζει ευθέως την επιθετικότητα της Ρωσίας εναντίον γειτονικών χωρών και την προσπάθεια της για πολιτική και οικονομική ηγεμονία.

Για την ακρίβεια ο νόμος αυτός είναι 16 σελίδες προπαγάνδας που θα πρέπει να κάνει ακόμα και τους πιο νέο-συντηρητικούς να ανατριχιάσουν ,αν είναι ικανοί.

Αυτού του τύπου τις νομοθεσίες παρακολουθούσα πάντα στο Κογκρέσο γιατί ενώ φαινομενικά ήταν “ αθώες ” συχνά οδηγούσαν σε κυρώσεις και πόλεμο.

Θυμάμαι που διαφωνούσα έντονα το 1998 για την Απελευθερωτική Πράξη εναντίον του Ιράκ ( Iraq Liberation Act ) γιατί ήξερα ότι θα οδηγούσε σε πόλεμο.

Δεν διαφωνούσα γιατί ήμουν υποστηρικτής του Σαντάμ , ούτε σήμερα είμαι υποστηρικτής του Πούτιν η κανενός ηγέτη στον κόσμο αλλά γιατί ήξερα ότι άλλος ένας πόλεμος εναντίον του Ιράκ δεν θα έλυνε τα προβλήματα αλλά θα έκανε τα πράγματα ακόμα χειρότερα.
Καί είδαμε όλοι μετά τί ακολούθησε.

Γιαυτό νομίζω ότι παλι επαναλαμβάνουν το ίδιο λάθος , μόνο που αυτή την φορά ο πήχης είναι πιο ψηλά και προκαλώντας έναν πόλεμο με την Ρωσία θα οδηγήσει σε όλοκληρωτική καταστροφή !

Αν κάποιος νομίζει ότι υπερβάλω με τον συγκεκριμένο νόμο θα αναφέρω κάποια παραδείγματα :

Η παράγραφος 3 κατηγορεί την Ρωσία για εισβολή και διάσπαση της ενότητας της Ουκρανίας.
Η παράγραφος δεν αναφέρει κάποιο στοιχείο που να το αποδεικνύει αυτό.

Σίγουρα με τόσους δορυφόρους που έχουμε και μπορούνε να διαβάσουνε μια πινακίδα αυτοκινήτου θα έπρεπε να έχουμε και στοιχεία για αυτή την δραστηριότητα των Ρώσων αλλά μέχρι τώρα δεν υπάρχουν αποδείξεις για αυτή την κατηγορία.

Όσον αφορά την παρέμβαση της Ρωσίας στην ενότητα της Ουκρανίας .Γιατί κατηγορείται η
Ρωσία και όχι η Αμερική η οποία παρενέβη ευθέως στα εσωτερικά της Ουκρανίας τον περασμένο Φεβρουάριο με την ανατροπή της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης ;

Όλοι ακούσαμε τις συνομιλίες από τις κασέτες που διέρρευσαν και δείχνουν πως σχεδίαζε το State Department μαζί με τον Αμερικανό πρέσβη στην Ουκρανία την ανατροπή της κυβέρνησης.

Ακούσαμε την επικεφαλής Βικτόρια Νούλαντ να λέει ότι η Αμερική ξόδεψε 5 δισεκατομμύρια δολάρια για την ανατροπή της κυβέρνησης στην Ουκρανία. Αυτό είναι νόμιμο ;

Σε ποιους φανερώνεται ο Θεός (αγίου Συμεών).

Ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, μέσω (και) της ποίησης, μας χαρίζει ως πνευματική κληρονομιά την δική του θεία εμπειρία. Ακολουθεί απόσπασμα από ύμνο του αγίου, με θέμα «σε ποιους φανερώνεται ο Θεός και ποιοι κάνουν συνήθειά τους το καλό με την εκτέλεση των εντολών».

«Πως βλέπεις ενώ είσαι κρυμμένος, πως εποπτεύεις τα πάντα,

πως ενώ εμείς δεν σε βλέπουμε, Εσύ μας βλέπεις όλους;

Δεν αναγνωρίζεις όμως, Θεέ μου, όλους όσους βλέπεις

αλλά μόνο όσους σε αγαπούν αγαπάς κι αναγνωρίζεις

και κάνοντας εξαίρεση φανερώνεσαι σ’ αυτούς.

Είσαι ήλιος κρυμμένος για όλη την ανθρώπινη φύση

κι ανατέλλεις στους δικούς σου κι αυτοί σε βλέπουν

κι ανατέλλουν σ’ εσένα όσοι ήταν πρώτα στο σκοτάδι,

πόρνοι, μοιχοί και άσωτοι, αμαρτωλοί, τελώνες.

Όταν μετανιώσουν γίνονται γιοί του θείου σου φωτός.

Το φως γεννά φως, είναι λοιπόν και αυτοί ζωή,

όπως έχει γραφεί, τέκνα Θεού και θεοί κατά χάρη.

Όσοι φυλάξουν καλά τις θεϊκές εντολές σου,

όσοι αρνηθούν τον μάταιο κόσμο και πλάνο,

όσοι μισήσουν, χωρίς μίσος όμως, γονείς και αδέλφια,

θεωρώντας τους σαν ξένους και παροδίτες της ζωής,

όσοι μείνουν γυμνοί από πλούτο και χρήματα

και το δεσμό τους με τα πάθη αρνηθούν τέλεια,

όσοι την κούφια δόξα και τους επαίνους των ανθρώπων

διώξουν με βδελυγμία απ’ την ψυχή για χάρη της άνω δόξας,

όσοι έκοψαν ολότελα το δικό τους θέλημα

και συμπεριφέρονται όπως άκακα πρόβατα στους ποιμένες,

όσοι νέκρωσαν το σώμα τους για κάθε κακή πράξη

χύνοντας ιδρώτες στους μόχθους των αρετών

και ζουν μόνο στο θέλημα του κυβερνήτη,

νεκρωμένοι με την υπακοή και πάλι ξαναζώντας,

όσοι από φόβο Θεού και μνήμη του θανάτου

χύνουν δάκρυα κάθε νύχτα και κάθε μέρα

και πέφτουν νοερά στα πόδια του Δεσπότη

ζητώντας έλεος και συγχώρηση των σφαλμάτων,

αυτοί αποχτούνε το καλό θρηνώντας σε όλη

την εργασία των καλών την κάθε μέρα

κι επίμονα χτυπώντας αποσπούν το έλεος.

Αυτοί με αδιάκοπες δεήσεις και φωνές ανεκλάλητες

Και με τη ροή των δακρύων καθαίρουν την ψυχή.

Και βλέποντάς την να καθαίρεται

ο πόθος τους παίρνει φωτιά κι ανάβει η επιθυμία τους

για να τη δούνε τέλεια καθαρμένη.

Επειδή όμως είναι ανίσχυροι να βρουν το τέλος

του φωτός, η κάθαρσή τους μένει ανολοκλήρωτη.

Γιατί όσο και αν καθαρθώ και λάμψω ο δύστυχος,

όσο κι αν δω το Πνεύμα που με καθαίρει,

πάντα νομίζω είναι η αρχή του καθαρμού και της θέας.

Σε βυθό απεριόριστο και σε ύψος αμέτρητο

ποιος μπορεί να βρει τη μέση ή το τέλος;

Ξέρω πως είναι πολύ, πόσο ακριβώς δεν γνωρίζω·

επιθυμώ το περισσότερο και στενάζω συνέχεια

και αν και το θεωρώ πολύ, είναι λίγο ότι μου δόθηκε,

όσο φαντάζομαι αυτό που υπάρχει μακριά από μένα,

που το ποθώ βλέποντάς το και νομίζω ότι δεν έχω τίποτε,

αφού δεν έχω συνείδηση για τον πλούτο που μου δόθηκε».

(Απόσπασμα από τον Ύμνο Η’, του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, Φ. ΕΠΕ 19 Ε, σελ. 94).  

exprotestant.

http://amethystosbooks.blogspot.gr/ 

ΚΛΗΤΟΙ ΝΑΙ, ΟΜΩΣ ΕΚΛΕΚΤΟΙ;

Ευαγγελικό ανάγνωσμα

Κυριακή ΙΑ' Λουκά

(Λουκ. ιδ' 16-24)

Η περίοδος της νηστείας των Χριστουγέννων μάς προετοιμάζει για την μεγάλη εορτή.
Η όλη ατμόσφαιρα της αγίας μας Εκκλησίας με τους θαυμασίους ύμνους και τα ιερά αναγνώσματα, κατανύσσει τις ψυχές των πιστών που ολοένα και περισσότερο αισθάνονται την αγάπη και την χάρη τού Θεού. Έτσι λοιπόν την Κυριακή αυτή των Προπατόρων, ο νους μας στρέφεται στους κατά σάρκα προγόνους τού Κυρίου Ιησού Χριστού και στους ιερούς μας ναούς αναγινώσκεται η παραβολή τού Μεγάλου Δείπνου.
Πρόκειται περί μιας παραβολής τόσο πραγματικής, αφού περιγράφει όχι μόνο την πρόσκληση του Θεού, αλλά και την τραγική επιλογή που έχει (εάν θέλει) ο άνθρωπος, το να αρνηθεί δηλ. τελικώς τον Θεό και να πει το όχι στην σωτηρία του.
Αλλ' ας δούμε πώς περιγράφει τις προσκλήσεις τού Μεγάλου Δείπνου ο Ευαγγελιστής Λουκάς.
Ένας επίσημος άνθρωπος « εποίησε δείπνον μέγα και εκάλεσε πολλούς».
- Ελάτε! Όλα βρίσκονται έτοιμα! Το δείπνο μου, που τόσο φρόντισα, σας περιμένει!
Για όσους δεν γνωρίζουν το κείμενο, οπωσδήποτε θα περιμένουν ότι την ευκαιρία αυτή ουδείς θα αφήσει να χαθεί και ότι οι προσκεκλημένοι θα διακόψουν την εργασία και τις απασχολήσεις τους, ώστε να σπεύσουν στον άρχοντα που τους προσκαλεί. Αυτό τουλάχιστον υπαγορεύει η λογική και κατ' αυτόν τον τρόπο ενεργούν όσοι σέβονται τον εαυτό τους και γενικώς εφαρμόζουν τους κανόνες τής ορθής κοινωνικής συμπεριφοράς.
Να όμως που τα πράγματα δεν εξελίσσονται σύμφωνα με την λογική και δυστυχώς κυριαρχεί το παράλογο. Η άρνησις της προσκλήσεως. Και τα πράγματα καταντούν τραγικά όταν κανείς σκεφθεί ότι το επίσημο αυτό δείπνο δεν έχει να κάνει με την υλική τροφή, αλλά με Αυτόν τον ίδιο τον Θεό και την Βασιλεία Του!
Είναι απίστευτο και παράλληλα ανεπανόρθωτα τραγικό το αποτέλεσμα. Όταν μάλιστα συλλογίζεται κανείς τις αδικαιολόγητες δικαιολογίες των προσκεκλημένων, ένα πνεύμα απογοητεύσεως τού παγώνει την καρδιά.
- «Αγόρασα ένα χωράφι και τώρα είναι ανάγκη να το επισκεφθώ. Σε παρακαλώ δικαιολόγησε την απουσία μου », απάντησε ο πρώτος στον δούλο που του έφερε την πρόσκληση.
- «Ξέρεις, αγόρασα πέντε ζευγάρια βοδιών και θέλω να τα δοκιμάσω, γι' αυτό φρόντισε να με

"Φίλοι της αδικίας"

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Αυτή είναι μια παραβολή από το Ευαγγέλιο, όπως τη θυμάμαι: Ένας επιστάτης όταν ο κύριος της περιουσίας του ζήτησε να του δώσει λογαριασμό , κάλεσε τους οφειλέτες και έναν έναν του μείωσε το χρέος.
-Πόσα οφείλεις εσύ;
-Διακόσια
-Σβήστο και γράψε εκατόν πενήντα.
-Εσύ πόσα οφείλεις;
-Εκατό,
-Γράψε ογδόντα.
Έτσι έκανε σε όλους τους οφειλέτες.
Όταν έμαθε ο κύριος αντί να τον μαλώσει τον επαίνεσε. Γιατί έτσι, με αυτόν τον τρόπο, όταν θα τον έδιωχνε θα είχε φίλους να τον βοηθήσουν.
Έτσι να κάνετε κι εσείς στο δρόμο του Θεού , είπε ο Ιησούς , για να κάνετε φίλους, για να σας βοηθήσουν στη βασιλεία του Θεού.
Ο επιστάτης ενδιαφέρθηκε για μετά, ενώ εμείς δεν ενδιαφερόμαστε και καλά θα κάναμε να ενδιαφερθούμε έστω και με φίλους της αδικίας.
Η δήθεν δικαιοσύνη με τη συνέπεια στις απαιτήσεις του κυρίου της περιουσίας, στην πραγματικότητα είναι αδικία, όταν το αποτέλεσμα είναι στέρηση των φίλων.

Την παραβολή αυτή πρέπει να τη διαβάσουν οι ελληνικές κυβερνήσεις που για να είναι συνεπείς με τους πιστωτές, δεν θα έχουν ούτε ένα φίλο, να τους βοηθήσει, όταν θα χρειάζονται τη βοήθειά του.
Μόσχος Λαγκουβάρδος

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΙ Ο ΖΗΛΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Η μνήμη Αγίων, όπως ο Άγιος Νικόλαος, φέρνει στην μνήμη μας την εικόνα του ζήλου που ένας άνθρωπος έχει για το Θεό και για τα έργα του Θεού. Σ’ ένα από τα απόστιχα της εορτής ψάλλουμε: «Χαίροις ο ζήλου θείου πλησθείς». Ο Άγιος Νικόλαος ήταν γεμάτος από θεϊκό ζήλο. Αυτό σημαίνει ότι η καρδιά του είχε κάποια χαρακτηριστικά, τα οποία σήμερα δεν είναι εύκολο να τα συναντήσουμε. Αυτά ήταν η επιθυμία να αρέσει στο Θεό ακόμη κι αν δεν ήταν αυτό ευχάριστο για τους ανθρώπους, η χαρά της κοινωνίας του Θεού στη ζωή ως η ανώτατη μορφή ηδονής και την ίδια στιγμή ο αγώνας για διάδοση της Αλήθειας που είναι ο Θεός και του τρόπου της που είναι η πίστη σε όλους τους ανθρώπους.


Ο άνθρωπος δεν μπορεί να νοήσει τη ζωή του χωρίς τους συνανθρώπους του. Έτσι πλασθήκαμε από το Θεό, να είμαστε υπάρξεις που κοινωνούμε την ζωή στα πρόσωπα των άλλων. Δεν είναι μόνο ότι κατανοούμε ότι είμαστε έτεροι, διαφορετικοί ατενίζοντάς τους. Είναι ότι δεν μπορούμε να υπάρξουμε ουσιαστικά αν δεν αγαπούμε, αν δεν κοινωνούμε, αν δεν μοιραζόμαστε ό,τι είναι εφικτό μαζί τους. Για να το πετύχουμε αυτό, χρειάζεται να κάνουμε συμβιβασμούς. Δεν είναι οι άλλοι όπως τους θέλουμε. Και για να μην μας απομονώσουν, αισθανόμαστε την ανάγκη να αρέσουμε σ’ αυτούς,

Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος

Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος

Εορτάζει στις 5 Δεκεμβρίου εκάστου έτους.

Ψυχήν όπισθεν του Θεού κολλών πάλαι,
Έμπροσθεν αυτού νυν παρίσταται Σάββας.
Θεσπεσίοιο πόλου πέμπτῃ Σάββας εντὸς εσήχθη.

Βιογραφία
Ο Άγιος Σάββας καταγόταν από το χωριό Μουταλάσκη της Καππαδοκίας και ήταν γιος ευσεβών γονέων, του Ιωάννη και της Σοφίας .
Από πολύ νωρίς γνώρισε τις θείες βουλές και αποφάσισε να αφιερωθεί στο μοναστικό βίο. Είχε τόση πίστη που κάποτε μπήκε σε ένα κλίβανο πυρός από τον οποίο βγήκε αβλαβής με τη βοήθεια του Θεού.
Όταν ήταν δεκαοχτώ ετών έφυγε από το μοναστήρι των Φλαβιανών και πήγε στα Ιεροσόλυμα. Από εκεί κατευθύνθηκε προς την έρημο της Ανατολής για να συναντήσει τον Μέγα Ευθύμιο ( 20 Ιανουαρίου). Ο Ευθύμιος τον έστειλε σε ένα κοινόβιο, το οποίο διηύθυνε ο όσιος Θεόκτιστος ( 3 Σεπτεμβρίου).
Ο Άγιος Σάββας κατά την παραμονή του στο κοινόβιο έλαμψε λόγω του χαρακτήρα του και των αρετών του. Μάλιστα ήταν τόσο σοβαρός και ηθικός – παρά το νεαρόν της ηλικίας – που προσαγορεύτηκε παιδαριογέροντας από τον Μέγα Ευθύμιο.
Ο Άγιος Σάββας όσο μεγάλωνε τροφοδοτούσε όλο και περισσότερο το πνεύμα του, γι’ αυτό και τιμήθηκε με το χάρισμα της θαυματουργίας. Το χάρισμα αυτό το επιστράτευσε στην υπηρεσία των φτωχών και των ασθενών και έτσι επιτέλεσε σημαντικότατα έργα.