Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2026

Η αληθινή όψη της Εκκλησίας

 


Η αληθινή όψη της Εκκλησίας

Βλέποντας τα χάλια της εκκλησιαστικής πραγματικότητας, πολλές φορές απογοητευόμαστε και χάνουμε τη μεγάλη εικόνα της Εκκλησίας. Το μεγαλείο και τη μοναδικότητά της. Μένουμε στα χαζά αιρετικά των σημερινών επισκόπων, στους ακατήχητους και εκκοσμικευμένους ιερείς και λαϊκούς και φεύγει από το οπτικό μας πεδίο η αιώνια ουσία και αξία του Σώματος του Χριστού. Στο αληθινό λοιπόν και μοναδικό σωτήριο Σώμα του Κυρίου διασώζεται η δυνατότητα της νίκης επί του θανάτου και της αγιότητας, δηλαδή της αδιάσπαστης κοινωνίας με τον ζώντα Θεό. Και αυτό ως μια οντολογία και όχι σαν μια ηθικιστική φαντασία, όπως βλέπουμε στις αιρέσεις και στις άλλες θρησκείες.

Η αφορμή αυτών των σκέψεων ο αυτές τις μέρες εορταζόμενος όσιος Ιάκωβος της Εύβοιας (+1991). Ένας γλυκύτατος άνθρωπος που τον ερωτεύεσαι πνευματικά μονάχα από την ιλαρή όψη του και τη μελίρρυτη ομιλία του. Τα βιντεάκια που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο σε κάνουν να θες να μπεις και συ μέσα, να θλίβεσαι που δεν μπόρεσες να γνωρίσεις από κοντά αυτόν τον άνθρωπο που πέτυχε να γίνει εκείνο για το οποίο όλοι εισερχόμαστε στην Εκκλησία, είτε το γνωρίζουμε είτε όχι: έτερος Χριστός.

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ταπεινού αυτού ασκητή ήταν η σχέση του με τον παλαιό ηγούμενο της Μονής όσιο Δαβίδ τον Γέροντα. Έναν άνθρωπο που έζησε μισή χιλιετία πριν. Και όμως είναι παρών και ζων! Η σχέση του Δαβίδ με τον όσιο Ιάκωβο, που κοιμήθηκε πριν από τριάντα περίπου έτη, είναι συγκλονιστική. Του εμφανίζεται συνέχεια και συνομιλούν φιλικά για όλα τα θέματα, από τα “ασήμαντα” μέχρι και τα σοβαρά της θεραπείας ανίατων ασθενειών και άλλα συναφή. Και η γη γέμισε με τα θαύματα και τις οπτασίες και των δύο αυτών τεράστιων Αγίων του Χριστού, της μιας Ορθόδοξης Εκκλησίας Του…

Ο θάνατος έχει καταργηθεί. Και αυτό βιούται αποδεδειγμένα στο μικρό αυτό μοναστηράκι της Βόρειας Εύβοιας. Τα σύνορα μεταξύ θανάτου και ζωής έχουν καταργηθεί από καιρό στον ιερό αυτό χώρο. Ο Δαβίδ χτυπάει τα σήμαντρα και ξυπνάει τον Ιάκωβο να πάει να προσευχηθεί. Ο Ιάκωβος τον ρωτάει για κάθε προσερχόμενο και ο Δαβίδ απαντάει αποκαλύπτοντας παρόν, παρελθόν και μέλλον. Ο Ιάκωβος προφητεύει και περιμένει ειρηνικός και χαρούμενος την κοίμησή του “σαν πουλάκι” και αστειεύεται μάλιστα πως θα τον δουν να εγείρεται ελαφρώς από το φέρετρο και να ευλογεί τα πλήθη – όπερ και εγένετο… Ακόμη και σήμερα τον έχουν δει αρκετοί να βγαίνει και να μπαίνει στο μνήμα του, θριαμβευτής της ζωής και νικητής του θανάτου. Απλά περιμένει την ημέρα της κοινής ανάστασης για να εγερθεί από εκεί αφθαρτισμένος συν πάσι τοις αγίοις και σεσωσμένοις εν Χριστώ.

Αυτή είναι η αληθινή όψη της Εκκλησίας. Η άλλη είναι η φαινόμενη όψη της ανθρώπινης κατάντιας και αμαρτωλότητας. Ας ξεκολλάμε τον νου μας από κει και ας τον στρέφουμε πού και πού στις Ροβιές, εκεί που ο θάνατος έχει καταξεφτιλιστεί…

 

Κ.Ν.

22/11/2026

μνήμη οσίου Ιακώβου Τσαλίκη

Πατερικός

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου