

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης
Κανένας πολίτης που εξετάζει με κοινό νου τα ίχνη του συστήματος, δεν έπεσε από τα σύννεφα με τις αποκαλύψεις που συνοδεύουν το σκάνδαλο του προγράμματος USAID. Πρόκειται για πράγματα που οι πραγματικοί «αψέκαστοι» καταγγέλλουν, συζητούν και γράφουν εδώ και πολλά χρόνια.
Μόνο κάποιοι ανόητοι και κάποιοι στρατευμένοι θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι το Solidarity Now του Σόρος, το Ίδρυμα Ωνάση, το ΕΛΙΑΜΕΠ, το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, το Φόρουμ των Δελφών, το Ίδρυμα Μποδοσάκη και όλοι οι υπόλοιποι φορείς που αναφέρει η αμερικανική έκθεση, δεν βρίσκονταν σε απευθείας σύνδεση με τη Ουάσιγκτον των Δημοκρατικών και το νεοταξικό Νταβός.
Ζούμε σε μέρες που ενώνονται και επίσημα οι τελείες που επισημαίναμε συνεχώς στο τοπίο των καταγγελιών μας. Όλα τα φερέφωνα τη USAID με τις δράσεις τους συμπύκνωναν όλο το νεοταξικό «ευαγγέλιο» σε ποικίλης φύσεως θέματα, που όμως αποδεικνύονται συγκοινωνούντα δοχεία όπως πάντοτε το τονίζαμε. Προπαγάνδα ήπιας ισχύος, ανοιχτά σύνορα, πολιτιστική αλλοίωση, αντικατάσταση πληθυσμών, νομιμοποίηση ανωμαλίας, woke οχετός, παρασκηνιακά πραξικοπήματα, φιλοτουρκική πολιτική, οικοφασισμός, τεχνοφασισμός, άθεη παιδεία, χειραγωγούμενη επιστήμη, υπονόμευση των γεννήσεων, διάλυση των παραδοσιακών θεσμών, οικουμενιστικός εκφυλισμός, παράδοση εξουσιών σε υπερεθνικά κέντρα.
Όλη αυτή η εωσφορική ατζέντα αποτελούσε ένα πανίσχυρο πολιτικό όπλο που κατάφερε να σμπαραλιάσει όλους τους αρμούς που συνέχουν τη χώρα μας, τόσο σε κρατικό – όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Μόνο το 2022 η USAID μοίρασε στους πράκτορές της στην Ελλάδα, 31 εκατομμύρια δολάρια. Ένα καρκίνωμα κατευθυνόμενης και χρυσοπληρωμένης προπαγάνδας που μεταδιδόταν στο νευρικό σύστημα της ελληνικής πολιτείας, σε όλους τους στρατηγικούς βραχίονες του συστήματος.
Ουσιαστικά η USAID δημιουργούσε (και) στην Ελλάδα, ένα παράρτημα, ένα παραμάγαζο, ένα «franchise» κατάστημα προπαγάνδας, από τα κεντρικά της Ουάσιγκτον. Τα όσα έχουν αποκαλυφθεί ως τώρα δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου, συγκριτικά με όσα απομένουν να φανερωθούν. Πολλοί έχουν χάσει τον ύπνο τους, σε όλες τις μορφές εξουσίας που ρυθμίζουν την ελληνική πραγματικότητα. Μαζί τους, αναμοχλεύεται ανήσυχα και η κόπρος του Αυγείου με τις δεκάδες ΜΚΟ που εδώ και χρόνια δρουν παρασιτικά στη χώρα μας, ανενόχλητες από τις κυβερνήσεις.
Εντωμεταξύ το σκάνδαλο είναι σαν να μην υπάρχει για τους κυβερνητικούς και τα ΜΜΕ της λίστας Πέτσα. Ειδησεογραφικά πρακτορεία, sites και δημοσιογραφίσκοι σφυρίζουν αδιάφορα και κρατούν την ανάσα τους. Το ίδιο ισχύει και για διαδικτυακά παπαγαλάκια με κανάλια στο YouTube που αποκαλούσαν «ψεκασμένους» όλους εμάς, και μάλιστα έλεγαν ειρωνικά ότι «τα παίρνουν απ’ τον Σόρος» σαν να χλεύαζαν μια γελοία θεωρία συνομωσίας. Σήμερα, φερμουάρ στο στόμα και αυτοί.
Μέσα στο πλήθος των άστατων κραυγών που προσπαθούν απεγνωσμένα με πομπώδη φληναφήματα να υποστηρίξουν τον Οικουμενισμό ακούγεται το ανεδαφικό επιχείρημα ότι ο Παπισμός δεν έχει καταδικασθεί από Σύνοδο (!;). Όσοι το υποστηρίζουν αυτό εννοείται πως δεν κατέχουν τίποτε από θεολογία αλλά συνάμα αγνοούν και πλήρως την ιστορική πραγματικότητα.
Ως απάντηση δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από την καταπληκτική μελέτη του Μακαριστού Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου που είχε εκπονήσει κατά την περίοδο των αδίστακτων ανοιγμάτων προς τον Παπισμό του Πατριάρχου Αθηναγόρα. Ο Μητροπολίτης αναφέρει μια λίστα Ιερών Συνόδων που κατεδίκασαν των Παπισμό και τις πλάνες του. Επίσης και ονόματα Αγίων που θεωρούσαν ξεκάθαρα τον Παπισμό ως Αίρεση (φυσικά δεν υπήρξε ποτέ κάποιος Άγιος που να μην ήταν σύμφωνος ως προς αυτό).
...Είναι λοιπόν «κατεγνωσμέναι» παρά Συνόδων ή Πατέρων αι αιρετικαί διδασκαλίαι της Δύσεως;
Άς ίδωμεν:
ΔΕΞΙΑ ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀναστάσιος μὲ ματιὰ εὐγενῆ, αβρή, ποιητική, διανοούμενα στοχαστική , μέσα σὲ ἐνα πρόσωπο λευκοφαές, φωτεινό, και λεπτοφυές , ἀριστοκρατικα ζωγραφισμένο , ἐν σιγῃ πολυμίλητο, ἀπαλο, σμιλεμένο,μειλίχιο ,πρᾶο ,εὐπρεπῆ, μὲ ἀγια σεμνότητα ,συναισθηματικὸ καὶ τρυφερὸ σὰν μητερας χαδι, ὡς ἐαρινὸ πρωινο τοῦ Ἀη Γιώργη.
Ὄψη ἁπαλή, βαμβακιένια ,ιλαρή καὶ φωτερὴ ὅπως τῆς ἀνθισμένης λεμονιᾶς ,μ' ελαφρό ἄρωμα ἀπο γιασεμί.
Ἀπέναντί του ἕνας ψηλὸς παλαιὸς Καλόγηρος, ο πρωτεπιστάτης του Άθωνα ,τοῦ κάμει δῶρο ἕνα Εἰκόνισμα τῆς Θεοτόκου.
Ἔχει βλέμμα ἀκολάκευτα τραχύ , με γεύση χαρμολύπης σὰν τοῦ ἀγριόμελου καὶ βαρύ, μ' ανάλαφρο ἀπ' την ἄσκηση.
Ἀδάμαστο καὶ διαπεραστικὸ μέχρις ποὺ τρυπᾶ λιθάρι ,ἐπιτάττον σιωπὴ καὶ ἰερόπρεπα ἀτίθασο, λιτό σὰν τοῦ ἀγριοστάφυλλου ,ὡς τοὺς λιτοὺς κανόνες ἀπ'το Τριώδι.
Μαθιὰ δωρική ,ἀγριωπή, έντονη ,ἀσκητικὴ ποὺ σὲ ξεγυμνώνει, ρεαλιστική, διαφανη χωίις τσαλιμάκια καὶ ἁγιονορείτικα προσγειωμένη, μέσα σὲ πρόσωπο αἰχμηρό, σκιαυγές μὰ λαγαρό , σὰν τὸ χαραμα πρὶν φωτίσει. Τραχύ σὰν τῶν παλαιών παππούδων μας.
Ἄγρωστο κοίταγμα ,τέτοιο ,ὀπως σὲ θωρροὺν οἱ ἥμεροι μὰ ἀνήμεροι ἀπ' τα θέλγητρα τοῦ κόσμου ἀσκητάδες ποὺ ζωγραφοῦνται στὶς τοιχογραφίες ἀρχαίων ἐκκλησιων, καπλανισμένοι ἀπὸ λιβάνι μὲ εὐωδια βαριά ἀπο ἀρωμα ἄνθος ἐρήμου.
Ποικίλα λουλούδια στὸν κηπο τοῦ Παραδείσου.
"Ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Πατρός μου μοναὶ πολλαὶ εἰσίν". (Ἴωανν.ιδ'-2)
π.Διονύσιος Ταμπάκης

«Μη συνηθίζεις να ηττάσαι στον πνευματικό πόλεμο, γιατί η συνήθεια γίνεται δεύτερη φύση στον άνθρωπο» (όσιος Εφραίμ ο Σύρος).
Μία βαθειά ψυχολογική αλλά και πνευματική παρατήρηση κάνει με τη φράση του ο μέγας όσιος Πατήρ Εφραίμ ο Σύρος. Μία παρατήρηση που την αλήθεια της τη διαπιστώνουμε όλοι στην καθημερινότητά μας: ποιος αμφιβάλλει για τη δύναμη της συνήθειας; Ό,τι κάναμε μία φορά και το επαναλάβαμε έπειτα, είναι δύσκολο να το σταματήσουμε. Τόσο που η επανάληψή του που μας έγινε συνήθεια καταστάθηκε τελικώς δεύτερη φύση μας – η προσπάθεια να σταματήσουμε μία συνήθειά μας βιώνεται συχνά ως... ξεριζωμός! Κι εδώ αναδεικνύεται η σημασία της συνήθειας στον πνευματικό πόλεμο, τον αγώνα δηλαδή του πιστού ανθρώπου να πορεύεται κατά το θέλημα του Θεού και όχι κατά το δικό του αμαρτωλό θέλημα: αν ο πιστός είναι χαλαρωμένος πνευματικά και ηττάται διαρκώς ή πολύ συχνά στη χριστιανική του πορεία – δεν μιλάμε για μία ήττα περιστασιακή που υφίσταται σε όλους και έχει γρήγορη μετάνοια -, τότε δυστυχώς η συνήθεια της ήττας του τον κάνει να βρίσκεται σχεδόν μόνιμα σε αντίθεση προς τον Θεό, που θα πει ότι τα πάθη και οι αδυναμίες του τον έχουν υποδουλώσει, όπως το δηλώνει και ο λόγος του αποστόλου: «σε ό,τι κανείς έχει ηττηθεί, σ’ αυτό και έχει υποδουλωθεί». Συμβαίνει κάτι παρόμοιο με το ξερίζωμα ενός φυτού: όσο είναι μικρό εύκολα ξεριζώνεται, όσο βγάζει ρίζες βαθειές και μεγαλώνει, τα πράγματα δυσκολεύουν μέχρι πλήρους αδυναμίας. Οπότε καταλαβαίνει κανείς την αξία του λόγου του οσίου Εφραίμ: μη συνηθίζεις την πτώση στην αμαρτία σου, γιατί όταν θελήσεις να την ξεπεράσεις θα δυσκολευτείς απεριόριστα – είναι σαν να πολεμάς πια τον βαθύτερο εαυτό σου!
Από την άλλη όμως υπάρχει το θετικό στοιχείο: όταν κανείς επιμένει στο θέλημα του Θεού, έστω και διά της βίας, τότε η συνήθεια της επιμονής και της υπομονής του αυτής τον κάνει να νικά τον εαυτό του, οπότε η πνευματική του ζωή γίνεται διαρκώς και ευκολότερη. Μπορεί ο πονηρός διάβολος, κατά θεία παραχώρηση, να πολεμά περισσότερο έναν τέτοιο χριστιανό, όμως και η χάρη του Θεού τον ενισχύει αντιστοίχως, συνεπικουρούμενη από την αυτοκυριαρχία πια του χριστιανού – η συνήθεια της θετικής προς τον Θεό πορείας του καθιστά τη χριστιανοσύνη του πορεία από δόξης εις δόξαν, μία άνοδο δηλαδή χωρίς σταματημό.
Κι ένα στοιχείο που συντελεί στην αδιάκοπη καλή συνήθεια του «γενηθήτω το θέλημά Σου» και όχι στην επιπόλαιη χαλαρή αντιμετώπιση της πνευματικής ζωής είναι η υπενθύμιση ότι στην πνευματική αυτή ζωή διαλείμματα και στάσεις δεν υπάρχουν – ή προχωρεί κανείς μαζί με τον Χριστό ή Τον εγκαταλείπει και αρχινά την κατακρύλα ως δέσμιος του πονηρού. Ο λόγος του Ίδιου ακούγεται με τον πιο ηχηρό τρόπο και επιβεβαιώνεται καθημερινά από κάθε πιστό: «όποιος δεν είναι μαζί Μου είναι εναντίον Μου και όποιος δεν μαζεύει μαζί Μου σκορπίζει».
Και το παρήγορο βεβαίως στοιχείο: ακόμη και στη μεγαλύτερη κακή συνήθεια υπάρχει ελπίδα, όταν ο άνθρωπος μετανοήσει με την καρδιά του. Τότε αν ζητήσει τη βοήθεια του Θεού με πόνο και πόθο, τότε η δύναμη Εκείνου θα επιτελέσει το ακατόρθωτο: ο άνθρωπος θα απεμπλακεί από το κακό στρεφόμενος προς το Αγαθό. Διότι «τα αδύνατα στους ανθρώπους είναι δυνατά στον Θεό».