Σάββατο 22 Φεβρουαρίου 2025

Άγιος Σωφρόνιος -η Ζωή Του ζωή μου

 


 Μπορεί να είναι ασπρόμαυρη εικόνα 1 άτομο

Εάν προσευχόμαστε με όλη την καρδιά μας και με μεγάλη προσοχή, η μέρα μας σφραγίζεται με την προσευχή και κάθε γεγονός παίρνει διαφορετικό χαρακτήρα. Η ευλογία που ζητήσαμε από τον ύψιστο Θεό, θα φέρει μιαν αγάπη, ειρήνη στις ψυχές μας, η οποία θα ενεργήσει και θαυμαστά στον τρόπο κατά τονοποίον αντιλαμβανόμαστε και ερμηνεύουμε τον κόσμο. 
Ο άνθρωπος της προσευχής βλέπει με διαφορετικό φως το περιβάλλον του. 
Η φροντίδα επιταχύνεται και η πραγματική αξία της ζωής εκτιμάται. Με τον καιρό η προσευχή θα εισέλθει στη φύση μας, μέχρις ότου σιγά‐σιγά ένας νέος άνθρωπος γεννηθεί από το Θεό. 
Η αγάπη για το Θεό που αληθινά στέλνει την ευλογία του σ’ εμάς, ελευθερώνει την ψυχή από εξωτερικές πιέσεις. Αναγκαίο είναι να διατηρήσουμε αυτό το σύνδεσμο αγάπης με το Θεό. Δεν θα νιαστούμε τί θα σκεφθεί ο κόσμος ή πώς θα μας μεταχειρισθεί. Θα παύσουμε να φοβόμαστε ότι θα
χάσουμε την εύνοια του. Θα αγαπάμε τους συνανθρώπους μας χωρίς ν’ αναρωτιόμαστε αν αυτοί μας αγαπούν. 
Ο Χριστός μας έδωσε την εντολή να αγαπάμε τους άλλους, αλλά η αγάπη των άλλων για μας δεν πρέπει ν’ αποτελεί προϋπόθεση για τη σωτηρία μας. Στην πραγματικότητα μπορεί να μη γίνουμε αρεστοί στους άλλους εξαιτίας της ανεξαρτησίας του πνεύματος μας. 
Είναι σημαντικό για τις μέρες μας να μπορούμε να μην επηρεαζόμαστε από εκείνους με τους οποίους σχετιζόμαστε, γιατί διαφορετικά
κινδυνεύουμε να χάσουμε και πίστη και προσευχή. Ο κόσμος ας μας κρίνει [//75] σαν αναξίους προσοχής, εμπιστοσύνης και σεβασμού. Αυτό δεν παίζει κανένα ρόλο, αν είμαστε αρεστοί στον Κύριο. Και το αντίθετο, δεν θα μας ωφελήσει σε τίποτα, αν δηλαδή όλος ο κόσμος μας εκτιμά και μας επαινεί, αλλά ο Κύριος μας εγκαταλείψει. Αυτό αποτελεί μέρος της ελευθερίας του Χριστού στους λόγους του «Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ιωάν. 8,32). 
Η μόνη μας φροντίδα πρέπει να είναι να ζούμε την οδό του Κυρίου, να γίνουμε μαθητές του και να πάψουμε να είμαστε υπηρέτες της αμαρτίας. «Πας ο ποιών την αμαρτίαν δούλος εστι της αμαρτίας. Ο δε δούλος ου μένει εν τη οικία εις τον αιώνα. Ο υιός μένει εις τον αιώνα. Εάν ουν ο υιός υμάς ελευθερώση όντως ελεύθεροι έσεσθε» (Ιωάν. 8,34‐36). Το αποτέλεσμα της προσευχής είναι να μας καταστήσει υιούς Θεού· ως υιοί θα κατοικήσουμε αιώνια στο σπίτι του πατέρα μας. «Πάτερ υμών ο εν τοις ουρανοίς …».

Σκάνδαλο USAID: Ξεμπροστιάζεται η εωσφορική ατζέντα και τα παπαγαλάκια της στην Ελλάδα

 

Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε και δεν προβλέπεται να κλείσει - Πολλοί είναι εκείνοι στην Ελλάδα που έχουν χάσει τον ύπνο τους

  

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

Κανένας πολίτης που εξετάζει με κοινό νου τα ίχνη του συστήματος, δεν έπεσε από τα σύννεφα με τις αποκαλύψεις που συνοδεύουν το σκάνδαλο του προγράμματος USAID. Πρόκειται για πράγματα που οι πραγματικοί «αψέκαστοι» καταγγέλλουν, συζητούν και γράφουν εδώ και πολλά χρόνια.

Μόνο κάποιοι ανόητοι και κάποιοι στρατευμένοι θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι το Solidarity Now του Σόρος, το Ίδρυμα Ωνάση, το ΕΛΙΑΜΕΠ, το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, το Φόρουμ των Δελφών, το Ίδρυμα Μποδοσάκη και όλοι οι υπόλοιποι φορείς που αναφέρει η αμερικανική έκθεση, δεν βρίσκονταν σε απευθείας σύνδεση με τη Ουάσιγκτον των Δημοκρατικών και το νεοταξικό Νταβός.

Ζούμε σε μέρες που ενώνονται και επίσημα οι τελείες που επισημαίναμε συνεχώς στο τοπίο των καταγγελιών μας. Όλα τα φερέφωνα τη USAID με τις δράσεις τους συμπύκνωναν όλο το νεοταξικό «ευαγγέλιο» σε ποικίλης φύσεως θέματα, που όμως αποδεικνύονται συγκοινωνούντα δοχεία όπως πάντοτε το τονίζαμε. Προπαγάνδα ήπιας ισχύος, ανοιχτά σύνορα, πολιτιστική αλλοίωση, αντικατάσταση πληθυσμών, νομιμοποίηση ανωμαλίας, woke οχετός, παρασκηνιακά πραξικοπήματα, φιλοτουρκική πολιτική, οικοφασισμός, τεχνοφασισμός, άθεη παιδεία, χειραγωγούμενη επιστήμη, υπονόμευση των γεννήσεων, διάλυση των παραδοσιακών θεσμών, οικουμενιστικός εκφυλισμός, παράδοση εξουσιών σε υπερεθνικά κέντρα.

Όλη αυτή η εωσφορική ατζέντα αποτελούσε ένα πανίσχυρο πολιτικό όπλο που κατάφερε να σμπαραλιάσει όλους τους αρμούς που συνέχουν τη χώρα μας, τόσο σε κρατικό – όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Μόνο το 2022 η USAID μοίρασε στους πράκτορές της στην Ελλάδα, 31 εκατομμύρια δολάρια. Ένα καρκίνωμα κατευθυνόμενης και χρυσοπληρωμένης προπαγάνδας που μεταδιδόταν στο νευρικό σύστημα της ελληνικής πολιτείας, σε όλους τους στρατηγικούς βραχίονες του συστήματος.

Ουσιαστικά η USAID δημιουργούσε (και) στην Ελλάδα, ένα παράρτημα, ένα παραμάγαζο, ένα «franchise» κατάστημα προπαγάνδας, από τα κεντρικά της Ουάσιγκτον. Τα όσα έχουν αποκαλυφθεί ως τώρα δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου, συγκριτικά με όσα απομένουν να φανερωθούν. Πολλοί έχουν χάσει τον ύπνο τους, σε όλες τις μορφές εξουσίας που ρυθμίζουν την ελληνική πραγματικότητα. Μαζί τους, αναμοχλεύεται ανήσυχα και η κόπρος του Αυγείου με τις δεκάδες ΜΚΟ που εδώ και χρόνια δρουν παρασιτικά στη χώρα μας, ανενόχλητες από τις κυβερνήσεις.

Εντωμεταξύ το σκάνδαλο είναι σαν να μην υπάρχει για τους κυβερνητικούς και τα ΜΜΕ της λίστας Πέτσα. Ειδησεογραφικά πρακτορεία, sites και δημοσιογραφίσκοι σφυρίζουν αδιάφορα και κρατούν την ανάσα τους. Το ίδιο ισχύει και για διαδικτυακά παπαγαλάκια με κανάλια στο YouTube που αποκαλούσαν «ψεκασμένους» όλους εμάς, και μάλιστα έλεγαν ειρωνικά ότι «τα παίρνουν απ’ τον Σόρος» σαν να χλεύαζαν μια γελοία θεωρία συνομωσίας. Σήμερα, φερμουάρ στο στόμα και αυτοί.

Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου 2025

Καταδικάστηκε ποτέ η αίρεση του Παπισμού από Σύνοδο;

 


 Μέσα στο πλήθος των άστατων κραυγών που προσπαθούν απεγνωσμένα με πομπώδη φληναφήματα να υποστηρίξουν τον Οικουμενισμό ακούγεται το ανεδαφικό επιχείρημα ότι ο Παπισμός δεν έχει καταδικασθεί από Σύνοδο (!;). Όσοι το υποστηρίζουν αυτό εννοείται πως δεν κατέχουν τίποτε από θεολογία αλλά συνάμα αγνοούν και πλήρως την ιστορική πραγματικότητα.

     Ως απάντηση δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από την καταπληκτική μελέτη του Μακαριστού Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου που είχε εκπονήσει κατά την περίοδο των αδίστακτων ανοιγμάτων προς τον Παπισμό του Πατριάρχου Αθηναγόρα. Ο Μητροπολίτης αναφέρει μια λίστα Ιερών Συνόδων που κατεδίκασαν των Παπισμό και τις πλάνες του. Επίσης και ονόματα Αγίων που θεωρούσαν ξεκάθαρα τον Παπισμό ως Αίρεση (φυσικά δεν υπήρξε ποτέ κάποιος Άγιος που να μην ήταν σύμφωνος ως προς αυτό).

...Είναι λοιπόν «κατεγνωσμέναι» παρά Συνόδων ή Πατέρων αι αιρετικαί διδασκαλίαι της Δύσεως;

Άς ίδωμεν: 

  • Η μεγάλη Σύνοδος του 879 εν Κωνσταντινουπόλει, η υπό πολλών θεωρουμένη ως Ογδόη Οικουμενική, δεχθείσα το Σύμβολον άνευ της προσθήκης του Φιλιόκβε, εδογμάτισε: «Πάντες ούτω φρονούμεν, ούτω πιστεύομεν. Τους ετέρως παρά ταύτα φρονούντας ή έτερον όρον αντί τούτου προβαλέσθαι τολμώντας, τω αναθέματι καθυποβάλλομεν. Ει τις παρά τούτο το ιερον Σύμβολον τολμήσειεν έτερον αναγράψασθαι ή προσθείναι ή αφελείν και όρον ονομάσαι αποθρασυνθείη, κατάκριτος και πάσης χριστιανικής ομολογίας απόβλητοςΕί τις τοίνυν, εις τούτο απονοίας ελάσας, τολμήσειεν έτερον εκθέσθαι Σύμβολον και όρον ονομάσαι ή προσθήκην ή αφαίρεσιν εν τω παραδεδομένω ημίν παρά της αγίας και οικουμενικής εν Νικαία το πρώτον μεγάλης Συνόδου ποιήσαι, ανάθεμα έστω! » (αυτόθι, σελ. 263-264).
    Ιδού, λοιπόν, βαρυτάτη, επισημοτάτη, πανηγυρικωτάτη και σχεδόν Οικουμενικού χαρακτήρος καταδίκη του αιρετικού και βλασφήμου Φιλιόκβε!
  • Ότε ο Πάπας Ρώμης Σέργιος ο Δ΄εχρησιμοποίησε το Σύμβολον μετά της προσθήκης του Φιλιόκβε (1009), ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Σέργιος.., μετ' άπόφασιν Συνόδου, διέγραψε το όνομα του μνημονευθέντος Ρώμης Σεργίου εκ των διπτύχων της Ανατολικής Εκκλησίας, έκτοτε δε μέχρι σήμερον ουδέν παπικόν όνομα ετέθη εν αυτοίς» (Βασ. Στεφανίδου, Εκκλησιαστική Ιστορία, εκδ. α΄, σελ. 344).
    Τα ονόματα των Προκαθημένων Εκκλησιών δεν διαγράφονται βεβαίως δια «τοπικά έθιμα», αλλα δι αιρέσεις!
  • Τας Λατινικάς κακοδοξίας κατεδίκασε και η εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος του 1054, οπότε εγένετο και το οριστικόν Σχίσμα, αποκαλέσασα ειδικώς το «Φιλιόκβε», όχι «τοπικόν έθιμον», αλλά «βλάσφημον δόγμα» (αυτόθι,σελ.344).
  • Τας Λατινικάς κακοδοξίας κατεδίκασαν και αι με τον Ησυχασμόν ασχοληθείσαι Σύνοδοι του 1341, του 1347 και του 1351.
  • Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1440, Σύνοδος εν Ρωσία κατά το 1441, Σύνοδος εν Ιεροσολύμοις κατά το 1443, Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1450, Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1484κατεδίκασαν και απεκήρυξαν την ψευδοσύνοδον της Φλωρεντίας, η οποία είχε δεχθή την «ένωσιν»επί ψευδούς και ασυστάτου βάσεως, ήτοι μη θεωρήσασα ως αιρέσεις τας καινοτομίας της Δύσεως.
  • Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1722 καταδικάζει «της Λατινικής κακοδοξίας και κακοφροσύνης τα δόγματα» και αποφαίνεται ότι οι Λατίνοι δι αύτών «εξαπατώσι τους απλουστέρους, ευγάνοντές τους από τα ευσεβή Δόγματα της του Χριστού Εκκλησίας και σύροντές τους αθλίως εις τον βυθόν της απωλείας».(αυτόθι,το. Β΄,σελ. 823-824).
  • Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1727 αποκηρύσει τας ετεροδιδασκαλίας των Λατίνων, παλαιάς τε και νέας και χαρακτηρίζει ταύτας» λήρον μακρόν και Κολακείας ψυχοβλαβούς εφευρέματα και ηπατημένης διανοίας γεννήματα» (αυτόθι, σελ.867).
  • Σύνοδος εν Κωσταντινουπόλει κατά το 1838 καταδικάζει δριμύτατα τας ετεροδιδασκαλίας του Παπισμού, ως «βλασφημίας κατά της Ευαγγελικής αληθείας», ως «εωσφορικήν πλάνην», ως «απομάκρυνσιν από του Θεού και της αμώμου και αδόλου Πίστεως του Ιησού Χριστού» κ.λ.π.(αυτόθι,σελ.896,902).
  • Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1848 καταδικάζει τον Παπισμόν ως αίρεσιν! «Τούτων των πλατυνθεισών, κρίμασιν οίς οίδε Κύριος, επί μέγα μέρος της Οικουμένης αιρέσεων, ήν ποτε ο Αρειανισμός, έστι δε την σήμερον και ο Παπισμός», όν χαρακτηρίζει ως ανατρέποντα πάσας τας Οικουμενικάς Συνόδους δια των πλανών του!(Αυτόθι, σελ.906).
  • Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1895 καταδικάζει τας ετεροδιδασκαλίας του Παπισμού, ως «φρονήματα υπερφιάλου αλαζονείας», ως «καινοτομίας αθέσμους και αντιευαγγελικάς»,ως «ουσιώδεις περί την Πίστιν διαφοράς αναγομένας εις τα θεοπαράδοτα της Πίστεως Δόγματα, ως «αντιευαγγελικάς και παναθέσμους», ως «σπουδαίας και ουσιώδεις περί την Πίστιν διαφοράς», της νοθεύσεως των συγγραμμάτων των Εκκλησιαστικών Πατέρων και της παρερμηνείας της τε Αγίας Γραφής και των Ορων των Αγίων Συνόδων», και επάγεται: «Διό και δικαίως απεκηρύχθη και αποκηρύσσεται, εφ όσον αν εμμένη εν τη πλάνη αυτού»(αυτόθι, σελ.933,935,936,938,942).

Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 2025

Ἡ πείρα δὲν ἀγοράζεται. Άγιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής

Λέγεις διὰ τὸν Γέροντα ὅτι θέλει νὰ ἔλθη νὰ προσκυνήση εἰς τὸ Ἅγιον Ὅρος. Καλὸν καὶ ἅγιον ἔργον θὰ κάμη. Πλὴν ἐμένα μόνον ἂς μὴν λάβη ὑπ’ ὄψιν του ὅτι γνωρίζει ἢ ὅτι ὑπάρχω εἰς αὐτὴν τὴν ζωήν. Καθότι ζῶ εἰς ἀπόλυτον ἡσυχίαν· μὲ τάξιν ἑτέραν τῆς συνηθισμένης, ὅπου δύσκολον νὰ μὲ συναντήση. Καθότι ἡ θύρα εἶναι κλειστὴ καὶ ὡρισμένες μόνον ὧρες ἀνοίγει.

Ὅ,τι μὲν θέλει, συνεργείᾳ τῶν ἀδελφῶν, δύναμαι νὰ τὸν βοηθήσω. Τὸ δὲ πέραν τῆς τάξεως ὅπου ἔχω, νὰ ἀνοίξω τὴν θύραν, νὰ ὁμιλήσω, νὰ χάσω τὴν προσευχήν μου καὶ ἡσυχίαν, αὐτὸ οὐδαμῶς. Ἐκτὸς ἐξ ἀνάγκης τὴν ὥραν ποὺ ὁρίζω ἐγώ. Διότι αἱ ὧρες μου εἶναι μὲ μέτρον. Καὶ πρέπει νὰ παραδράμω ὀλίγον, νὰ χάσω, διὰ νὰ ὁμιλήσω τὴν νύκτα μίαν ὥραν ἢ δύο.

Καὶ ταῦτα γράφω διὰ νὰ ἐξηγηθῶ, προτοῦ παρεξηγηθῶ. Ἐγὼ εἰς ὅλες μου τὲς ἐνέργειες ἔτσι συνηθίζω νὰ λέγω καὶ νὰ πράττω ὅλα καθαρὰ «σὰν καθρέπτης» λόγῳ καὶ ἔργῳ, εἴτε κατὰ διάνοιαν, νὰ μὴ δίδω ὑπόνοιαν σὲ κανένα.

Διότι ἦλθον πολλοὶ ἀπὸ διάφορα μέρη, χωρὶς νὰ ζητήσουν νὰ μάθουν τὴν τάξιν ποὺ ἔχομεν. Καί, ἐπειδὴ δὲν τοὺς ἐδέχθην, ἐσκανδαλίσθησαν. Ἀλλὰ καὶ ἐδῶ ὅλοι οἱ γείτονες ἐναντίον μου ἔχουν, διότι δὲν τοὺς ἀνοίγω. Πλὴν ἐγὼ δὲν κλείνω διὰ νὰ σκανδαλιστοῦν οἱ Πατέρες. Ἀλλά, γυμνασθεὶς τόσα ἔτη καὶ ἰδὼν ὅτι δὲν ὠφελοῦμαι ἀπὸ αὐτὲς τὲς «ἀγάπες» –μόνον τὴν ψυχήν μου χαλῶ χωρὶς νὰ ὠφελοῦμαι- δι\’ αὐτὸ ἔκλεισα ὅλους διαπαντὸς καὶ ἡσύχασα. Τώρα δὲν ἀνοίγω κανένα. Μήτε ἔχω δωμάτιον περισσὸν διὰ ἕναν ἀπ’ ἔξω. Καί, ἂν ἔλθη κανεὶς μακρυνός, πρέπει νὰ ἔλθη τὴν ὥραν ποὺ ἐργάζονται οἱ Πατέρες, πρωΐ. Καί, ἂν εἶναι ἀνάγκη, στέκει εἰς τὸ δωμάτιον τοῦ Παπᾶ μου. Διότι εἰς ὅλα τὰ Σάββατα, Κυριακάς, καὶ ἑορτὰς ἔχομεν Λειτουργίαν. Ἔρχεται ἐδικός μας Παπὰς καὶ μᾶς λειτουργεῖ καὶ μεταλαμβάνομεν.

Ἰδοὺ λοιπὸν εἶπον, ἵνα μὴ γένηται σκάνδαλον. Διὰ Θεὸν τρέχω· οὐ μέλλει μοι διὰ τοὺς ἀνθρώπους. Κἄν ὑβρίσουν, κἄν ὀνειδίσουν, κἄν συκοφαντήσουν, κἄν τὸ ὄνομά μου ἀτιμάσουν, κἄν ὅλη ἡ κτίσις ἀσχοληθῆ νὰ λέγη ἐναντίον μου.

Εἶδον γὰρ καὶ πολυειδῶς ἐδοκίμασα ὅτι, ἂν ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ δὲν φωτίση τὸν ἄνθρωπον, τὰ λόγια ὅσα καὶ ἂν ὁμιλήσης δὲν ‘βγάνεις ὠφέλειαν. Πρὸς στιγμὴν τὰ ἀκούει καὶ τὴν ἄλλην στρέφει πάλιν αἰχμάλωτος εἰς τὰ ἴδια. Ἐὰν ὅμως εὐθὺς μὲ τὸν λόγον ἐνεργήση ἡ χάρις, τότε γίνεται κατ’ ἐκείνην τὴν ὥρα ἀλλοίωσις μὲ τὴν ἀγαθὴν τοῦ ἀνθρώπου προαίρεσιν. Καὶ ἀλλάσσει θαυμαστῶς ἡ ζωὴ του ἐκ τῆς ὥρας ἐκείνης. Ὅμως αὐτὸ συμβαίνει εἰς ὅσους δὲν ἐσκλήρυναν ἀπὸ μέσα τους ἀκοὴν καὶ συνείδησιν. Εἰς δὲ τοὺς ἀκούοντας καὶ ἐν παρακοῆ παραμένοντας εἰς τὰ κακά των θελήματα· εἰς αὐτοὺς κἄν ἡμερονύκτια ὁμιλῆς, κἄν τὴν σοφίαν τῶν Πατέρων εἰς τὰς ἀκοάς των κενώσης, κἄν θαύματα πρὸ ὀφθαλμῶν των ποιήσης, κἄν τὸ ρεῦμα τοῦ Νείλου ἐπάνω των γυρίσης, αὐτοὶ δὲν λαμβάνουν μήτε ρανίδα ὠφέλειαν. Μόνον θέλουν νὰ ἔρχωνται, νὰ ὁμιλοῦν, νὰ περάσει ἡ ὥρα των, χάριν τῆς ἀκηδίας. ‘ αὐτὸ λοιπὸν κλείω καὶ ἐγὼ τὴν θύραν καὶ ὠφελοῦμαι τουλάχιστον ἐγὼ διὰ τῆς εὐχῆς καὶ τῆς ἡσυχίας. Καθότι τὴν εὐχὴν ὑπὲρ πάντων ὁ Θεὸς πάντοτε τὴν ἀκούει, ἐνῶ τὴν ἀργολογίαν πάντοτε ἀποστρέφεται, ἂς φαίνεται καὶ πνευματικὴ ὅτι εἶναι. Ἐπειδὴ κατὰ τοὺς Πατέρας, ἀργολογία εἶναι κυρίως νὰ περνᾶς τὸν καιρόν σου μὲ λόγια, χωρὶς νὰ κάμης τοὺς λόγους σου πράξεις.

Λοιπὸν μὴν ἀκοῦτε τί λέγουν, ὅταν ἄνθρωποι ἄγευστοι ὁμιλοῦν τὰ τοιαῦτα.

Ὅποιος δὲν ἐδοκίμασε, ἀνάγκη εἶναι νὰ δοκιμάση· καὶ μὲ τὴν πείραν θὰ μάθη καὶ θὰ βρῆ ὅ,τι τοῦ λείπει. Ἡ πείρα δὲν ἀγοράζεται. Εἶναι ἑκάστου ἀπόκτημα, κατὰ τὸν κόπον του καὶ τὸ αἷμα του ποὺ θὰ δώση μόνος του νὰ τὴν ἀποκτήση.

Πιστεύσατε, Ἀδελφές μου, ὅτι κόπος πολὺς εἶναι εἰς τὴν Μοναχικὴν πολιτείαν. Δὲν ἔπαυσα καὶ δὲν παύω ἡμέρα καὶ νύκτα φωνάζων, ζητῶν τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου· καὶ εἰς ἀπόγνωσιν προσεγγίζω, ὡς μηδὲν ἐργαζόμενος, ὡς μηδέποτε «ποιήσας ἀρχήν». Ἀλλά, τὸ καθ’ ἡμέραν ποιῶν τὴν ἀρχήν, εὑρίσκομαι ψεύστης καὶ ἁμαρτάνων. Ὅμως ἐσεῖς μιμεῖσθε τὰς φρονίμους παρθένους καὶ ἀγρυπνοῦσαι φωνάζετε γοερῶς, τὸ θεῖον ἐπικαλούμεναι ἔλεος. Ὅτι ἦλθε δι\’ ἡμᾶς τὸ τέλος. Ἴσως ἐτελείωσεν ἡ εἰρήνη. Λοιπὸν μὲ τοὺς ἀποθαμένους εἴμεθα καὶ ἡμεῖς. Ὅθεν βιασθῆτε.

Παρασκευή 31 Ιανουαρίου 2025

ΔΥΟ ΒΛΕΜΜΑΤΑ , ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΙ

 



ΔΕΞΙΑ ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀναστάσιος μὲ ματιὰ εὐγενῆ, αβρή, ποιητική, διανοούμενα στοχαστική , μέσα σὲ ἐνα πρόσωπο λευκοφαές, φωτεινό, και λεπτοφυές , ἀριστοκρατικα ζωγραφισμένο , ἐν σιγῃ πολυμίλητο, ἀπαλο, σμιλεμένο,μειλίχιο ,πρᾶο ,εὐπρεπῆ, μὲ ἀγια σεμνότητα ,συναισθηματικὸ καὶ τρυφερὸ σὰν μητερας χαδι, ὡς ἐαρινὸ πρωινο τοῦ Ἀη Γιώργη.

Ὄψη ἁπαλή, βαμβακιένια ,ιλαρή καὶ φωτερὴ ὅπως τῆς ἀνθισμένης λεμονιᾶς ,μ' ελαφρό ἄρωμα ἀπο γιασεμί.

 

Ἀπέναντί του ἕνας ψηλὸς παλαιὸς Καλόγηρος, ο πρωτεπιστάτης του Άθωνα ,τοῦ κάμει δῶρο ἕνα Εἰκόνισμα τῆς Θεοτόκου.

Ἔχει βλέμμα ἀκολάκευτα τραχύ , με γεύση χαρμολύπης σὰν τοῦ ἀγριόμελου καὶ βαρύ, μ' ανάλαφρο ἀπ' την ἄσκηση.

Ἀδάμαστο καὶ διαπεραστικὸ μέχρις ποὺ τρυπᾶ λιθάρι ,ἐπιτάττον σιωπὴ καὶ ἰερόπρεπα ἀτίθασο, λιτό σὰν τοῦ ἀγριοστάφυλλου ,ὡς τοὺς λιτοὺς κανόνες ἀπ'το Τριώδι.

 

Μαθιὰ δωρική ,ἀγριωπή, έντονη ,ἀσκητικὴ ποὺ σὲ ξεγυμνώνει, ρεαλιστική, διαφανη χωίις τσαλιμάκια καὶ ἁγιονορείτικα προσγειωμένη, μέσα σὲ πρόσωπο αἰχμηρό, σκιαυγές μὰ λαγαρό , σὰν τὸ χαραμα πρὶν φωτίσει. Τραχύ  σὰν τῶν παλαιών παππούδων μας.

Ἄγρωστο κοίταγμα ,τέτοιο ,ὀπως σὲ θωρροὺν οἱ ἥμεροι μὰ ἀνήμεροι ἀπ' τα θέλγητρα τοῦ κόσμου ἀσκητάδες ποὺ ζωγραφοῦνται στὶς τοιχογραφίες ἀρχαίων ἐκκλησιων, καπλανισμένοι ἀπὸ λιβάνι μὲ εὐωδια βαριά ἀπο ἀρωμα ἄνθος ἐρήμου.

Ποικίλα λουλούδια στὸν κηπο τοῦ Παραδείσου.

"Ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Πατρός μου μοναὶ πολλαὶ εἰσίν". (Ἴωανν.ιδ'-2) 

 

        π.Διονύσιος Ταμπάκης

Τρελογιάννης

Πέμπτη 30 Ιανουαρίου 2025

Όποιος γνωρίζει ιστορία, ξέρει και τι θα κάνει ο Trump – Το μέγα ιστορικό λάθος της Δύσης, ο ρόλος του Ισλάμ και ο «άγνωστος» Hegseth

 


Όποιος γνωρίζει ιστορία, ξέρει και τι θα κάνει ο Trump – Το μέγα ιστορικό λάθος της Δύσης, ο ρόλος του Ισλάμ και ο «άγνωστος» Hegseth
Ανεξάρτητα από το πώς μπορεί να βλέπει κανείς τον Donald Trump, η πολιτιστική αλλαγή γύρω από την επιστροφή του στην εξουσία δεν μπορεί να αμφισβητηθεί
Όλες αυτές τις ημέρες υπήρξε ένας παροξυσμός στις ΗΠΑ, με αφορμή τις επιβεβαιώσεις του υπουργικού συμβουλίου του Donald Trump.Η δομή του υπουργικού συμβουλίου του άλλωστε θα μας δώσει μια εικόνα για το πώς θα εξελιχθούν τα επόμενα τέσσερα χρόνια της προεδρίας του.
Αυτό που προκάλεσε μεγάλη έκπληξη είναι η ακρόαση του Pete Hegseth.Το επίπεδο εχθρότητας που επιδεικνύουν οι Δημοκρατικοί εισήλθε στη σφαίρα της συκοφαντίας.
Ο Hegseth μόλις επιβεβαιώθηκε ως Υπουργός Άμυνας από τον Αντιπρόεδρο JD Vance, οι Δημοκρατικοί, (και κάποιοι NeoCons) φαίνεται να μισούν αυτόν τον άνθρωπο με έναν ιδιαίτερο τρόπο.
Η αντίθεση του Hegseth στην ένταξη των τρανς στις ένοπλες δυνάμεις είναι σίγουρα ένας λόγος, αλλά ο Trump απομακρύνει τέτοιους ψυχικά ασταθείς ανθρώπους από τον στρατό, ανεξάρτητα από αυτό.
Advertisement

Η αντίθεσή του στις γυναίκες σε ρόλους μάχης μπορεί να εξοργίσει ορισμένες φεμινίστριες, αλλά η πλειοψηφία των Αμερικανών συμφωνεί μαζί του και κάθε συγκεκριμένη μελέτη που έγινε σε μονάδες μάχης μεικτών φύλων έχει δείξει τρομερά αποτελέσματα.

Το επίμαχο τατουάζ

Στη συνέχεια, μια συζήτηση μεταξύ προοδευτικών σχολιαστών Michael Knowles και Dave Rubin φώτισε την κατάσταση.
Η συζήτηση περιέργως επικεντρώθηκε σε κατηγορίες εναντίον του υποτιθέμενου άθλιου τατουάζ του Hegseth και πώς σχετίζεται με τις χριστιανικές σταυροφορίες.
Η οργή για τον Hegseth δίνει μια εικόνα σε αυτό που πραγματικά φοβάται το κατεστημένο, και ο φόβος τους πυροδοτείται από τον Χριστιανισμό.
Αλλά όχι μόνο αυτό – είναι η λατρεία του Hegseth σε μια εποχή που οι Χριστιανοί έλεγχαν μεγάλο μέρος του γνωστού κόσμου.
Άνθρωποι όπως ο Hegseth συνήθως εμποδίζονται να εισέλθουν στην κυβέρνηση επειδή είναι σημαιοφόροι μιας φιλοσοφίας που τρομοκρατεί τους υπέρμαχους της παγκοσμιοποίησης.

Λίγη ιστορία…

Είναι ο Hegseth υπέρμαχος της χριστιανικής αυτοκρατορίας; Ίσως είναι, ίσως όχι.
Ωστόσο, αρκεί κανείς να αναρωτηθεί αν αυτό θα ήταν τόσο κακό…
Η παραπάνω συζήτηση βασίζεται στην κλασική ρεβιζιονιστική προπαγάνδα που επινοήθηκε σε μεγάλο βαθμό από «αντι-αποικιακούς» ακαδημαϊκούς τη δεκαετία του 1990, ως μέρος των αυξανόμενων κινημάτων Πολιτικής Ορθότητας και Αποδόμησης στα πανεπιστήμια.
Αυτή η προπαγάνδα έχει ριζώσει τόσο πολύ στην εκπαιδευτική συνείδηση που οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα δεν γνωρίζουν τις σταυροφορίες, ξέρουν μόνο ότι «σταυροφορίες = κακές».
Η πρώτη χριστιανική σταυροφορία είναι ίσως ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα στη δυτική ιστορία και ένα από τα πιο παραμελημένα από τα ακαδημαϊκά ιδρύματα.
Η επικρατέστερη αφήγηση σήμερα είναι ότι οι σταυροφορίες ήταν μια ανόητη δολοφονική μανία από Ευρωπαίους που προσπαθούσαν να κλέψουν τους Αγίους Τόπους από αθώους Άραβες.
Όπως επισημαίνει όμως ο Michael Knowles, οι Άγιοι Τόποι, το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής του Λεβάντε, η βόρεια Αφρική συμπεριλαμβανομένης της Αιγύπτου και όλες οι χώρες γύρω από τη Μεσόγειο κυβερνήθηκαν από χριστιανούς από το 300 μ.Χ.
Αυτή ήταν η παλιά Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που ασπάστηκε τον Χριστιανισμό επίσημα το 323 μ.Χ.
Ναι, αυτό είναι σωστό, το μεγαλύτερο μέρος της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής ήταν Χριστιανοί για αιώνες.

Το σχίσμα

Αυτό το χριστιανικό βασίλειο, το οποίο περιελάμβανε αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως Ισραήλ, χωρίστηκε στα δύο κατά τη διάρκεια ενός γεγονότος που ονομάζεται «Το Μεγάλο Σχίσμα» το 1054 μ.Χ. μεταξύ των Καθολικών στη Δύση και της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ανατολή.
Το σχίσμα δημιούργησε εδαφικές αδυναμίες τις οποίες εκμεταλλεύτηκαν γρήγορα οι μουσουλμάνοι κατακτητές όταν κατέλαβαν τους Αγίους Τόπους το 640 μ.Χ.
Το Ισλάμ, που ιδρύθηκε από τον πολέμαρχο Μωάμεθ το 610 μ.Χ., είχε ενώσει τον φυλετικό αραβικό κόσμο κάτω από ένα ενιαίο θρησκευτικό λάβαρο, αλλά και μια φιλοσοφία κατάκτησης.
Οι Μουσουλμάνοι, κατευθυνόμενοι από τουλάχιστον 109 στίχους του Κορανίου που ζητούν την υποταγή των αλλόθρησκων που αρνούνται να ασπαστούν το Ισλάμ, ξεκίνησαν να καταλάβουν όλο τον Χριστιανικό κόσμο.
Κατά τη διάρκεια μερικών δεκαετιών οι ισλαμικοί στρατοί εξαπλώθηκαν σε όλο το Λεβάντε και την Αφρική, και άρχισαν ακόμη και να καταλαμβάνουν εδάφη στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων τμημάτων της Ισπανίας.
Οι χριστιανοί διώχθηκαν υπό μουσουλμανική κυριαρχία και συχνά υποδουλώθηκαν.
Οι χριστιανικές πόλεις λεηλατήθηκαν και εκλάπησαν εδάφη.
Όταν ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Αλέξιος Κομνηνός ζήτησε βοήθεια από τον Πάπα Ουρβανό Β', ο Πάπας κάλεσε τους χριστιανούς να ενωθούν και να τερματίσουν το Σχίσμα.
Η Ανατολή ζήτησε βοήθεια και η Δύση θα απαντούσε το 1095 μ.Χ. εάν η σταυροφορία ήταν ανεπιτυχής, η πτώση του Χριστιανισμού ήταν εξασφαλισμένη.

Ένα μουσουλμανικό «χωριό»

Χωρίς τον πόλεμο για την ανακατάληψη των χριστιανικών εδαφών, η Ευρώπη όπως την ξέρουμε δεν θα υπήρχε και μεγάλο μέρος του κόσμου μας θα έμοιαζε πιθανώς με ένα μεγάλο χωριό των Ταλιμπάν.
Αυτή η τρομακτική προοπτική κρύβεται από ακραία γεγονότα, γεγονότα που κατέληξαν σε τραγωδία ή έγκλημα.
Όπως σε κάθε πόλεμο, οι κακοί μπορούν να εμφανιστούν και στις δύο πλευρές.
Άλλωστε, δεν θα υπήρχαν σταυροφορίες χωρίς τις μουσουλμανικές εισβολές.
Σήμερα αντιμετωπίζουμε μια άλλη ιδεολογική και πολιτισμική εισβολή, αλλά αυτή τη φορά οι συνθήκες είναι πιο σύνθετες.
Η προοδευτική απόπειρα να αφυπνιστεί το ιστορικό αρχείο των Σταυροφοριών έχει σχεδιαστεί για να αποτρέψει έναν νέο ενωμένο δυτικό κόσμο.
Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι η θρησκεία δεν είναι πλέον ο ενοποιητικός παράγοντας που ήταν κάποτε.
Αλλά τα πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν και ένα κίνημα να σχηματίζεται μπροστά μας που είναι όλο και πιο πνευματικό, όχι κοσμικό.

Η αλλαγή που φέρει ο Trump

Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2025

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗ... ΣΥΝΗΘΕΙΑ!

 

«Μη συνηθίζεις να ηττάσαι στον πνευματικό πόλεμο, γιατί η συνήθεια γίνεται δεύτερη φύση στον άνθρωπο» (όσιος Εφραίμ ο Σύρος).

Μία βαθειά ψυχολογική αλλά και πνευματική παρατήρηση κάνει με τη φράση του ο μέγας όσιος Πατήρ Εφραίμ ο Σύρος. Μία παρατήρηση που την αλήθεια της τη διαπιστώνουμε όλοι στην καθημερινότητά μας: ποιος αμφιβάλλει για τη δύναμη της συνήθειας; Ό,τι κάναμε μία φορά και το επαναλάβαμε έπειτα, είναι δύσκολο να το σταματήσουμε. Τόσο που η επανάληψή του που μας έγινε συνήθεια καταστάθηκε τελικώς δεύτερη φύση μας – η προσπάθεια να σταματήσουμε μία συνήθειά μας βιώνεται συχνά ως... ξεριζωμός! Κι εδώ αναδεικνύεται η σημασία της συνήθειας στον πνευματικό πόλεμο, τον αγώνα δηλαδή του πιστού ανθρώπου να πορεύεται κατά το θέλημα του Θεού και όχι κατά το δικό του αμαρτωλό θέλημα: αν ο πιστός είναι χαλαρωμένος πνευματικά και ηττάται διαρκώς ή πολύ συχνά στη χριστιανική του πορεία – δεν μιλάμε για μία ήττα περιστασιακή που υφίσταται σε όλους και έχει γρήγορη μετάνοια -, τότε δυστυχώς η συνήθεια της ήττας του τον κάνει να βρίσκεται σχεδόν μόνιμα σε αντίθεση προς τον Θεό, που θα πει ότι τα πάθη και οι αδυναμίες του τον έχουν υποδουλώσει, όπως το δηλώνει και ο λόγος του αποστόλου: «σε ό,τι κανείς έχει ηττηθεί, σ’ αυτό και έχει υποδουλωθεί». Συμβαίνει κάτι παρόμοιο με το ξερίζωμα ενός φυτού: όσο είναι μικρό εύκολα ξεριζώνεται, όσο βγάζει ρίζες βαθειές και μεγαλώνει, τα πράγματα δυσκολεύουν μέχρι πλήρους αδυναμίας. Οπότε καταλαβαίνει κανείς την αξία του λόγου του οσίου Εφραίμ: μη συνηθίζεις την πτώση στην αμαρτία σου, γιατί όταν θελήσεις να την ξεπεράσεις θα δυσκολευτείς απεριόριστα – είναι σαν να πολεμάς πια τον βαθύτερο εαυτό σου!

Από την άλλη όμως υπάρχει το θετικό στοιχείο: όταν κανείς επιμένει στο θέλημα του Θεού, έστω και διά της βίας, τότε η συνήθεια της επιμονής και της υπομονής του αυτής τον κάνει να νικά τον εαυτό του, οπότε η πνευματική του ζωή γίνεται διαρκώς και ευκολότερη. Μπορεί ο πονηρός διάβολος, κατά θεία παραχώρηση, να πολεμά περισσότερο έναν τέτοιο χριστιανό, όμως και η χάρη του Θεού τον ενισχύει αντιστοίχως, συνεπικουρούμενη από την αυτοκυριαρχία πια του χριστιανού – η συνήθεια της θετικής προς τον Θεό πορείας του καθιστά τη χριστιανοσύνη του πορεία από δόξης εις δόξαν, μία άνοδο δηλαδή χωρίς σταματημό.

Κι ένα στοιχείο που συντελεί στην αδιάκοπη καλή συνήθεια του «γενηθήτω το θέλημά Σου» και όχι στην επιπόλαιη χαλαρή αντιμετώπιση της πνευματικής ζωής είναι η υπενθύμιση ότι στην πνευματική αυτή ζωή διαλείμματα και στάσεις δεν υπάρχουν – ή προχωρεί κανείς μαζί με τον Χριστό ή Τον εγκαταλείπει και αρχινά την κατακρύλα ως δέσμιος του πονηρού. Ο λόγος του Ίδιου ακούγεται με τον πιο ηχηρό τρόπο και επιβεβαιώνεται καθημερινά από κάθε πιστό: «όποιος δεν είναι μαζί Μου είναι εναντίον Μου και όποιος δεν μαζεύει μαζί Μου σκορπίζει».

 Και το παρήγορο βεβαίως στοιχείο: ακόμη και στη μεγαλύτερη κακή συνήθεια υπάρχει ελπίδα, όταν ο άνθρωπος μετανοήσει με την καρδιά του. Τότε αν ζητήσει τη βοήθεια του Θεού με πόνο και πόθο, τότε η δύναμη Εκείνου θα επιτελέσει το ακατόρθωτο: ο άνθρωπος θα απεμπλακεί από το κακό στρεφόμενος προς το Αγαθό. Διότι «τα αδύνατα στους ανθρώπους είναι δυνατά στον Θεό».