Η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ του ΟΣΕ

Γεώργιος Αϋφαντής (πρέσβης ε.τ.) στην εκπομπή «Αντιθέσεις» στις 10.03.2023

«Από τη στιγμή που αναμείχθηκε στον Πειραιά η κινεζική εταιρεία Cosco και ιδίως όσο πλησίαζε η στιγμή που θα αναλάμβανε πλήρως το λιμάνι, όπως και έγινε τελικά το 2015, η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ του ΟΣΕ και της σιδηροδρομικής μεταφοράς ΕΓΙΝΕ ΣΤΟΧΟΣ και επιδίωξη συγκεκριμένων ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΞΕΝΩΝ ΧΩΡΩΝ με μεγάλη επιρροή στην Ελλάδα σε μια προσπάθεια να ανασχεθεί η εμπορική διείσδυση της Κίνας, δηλ. σε μια προσπάθεια να μην μπορεί να προωθήσει σιδηροδρομικά από το λιμάνι τα κινεζικά προϊόντα στην ευρωπαϊκή αγορά και δη στη Γερμανία.

Αυτό το πέτυχαν αναμιγνυόμενοι σε ό,τι έχει να κάνει με τον ΟΣΕ: ενισχύοντας τις συμμορίες που κλέβανε τα υλικά, ενισχύοντας την διαφθορά μέσα στον ΟΣΕ, εξαγοράζοντας αξιωματούχους και στο τέλος επιβάλλοντας την εκποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ στους Ιταλούς για 45 εκ., δηλ. για όσα δίνει ένας εφοπλιστής για ένα τάνκερ μέσης ηλικίας και μέσης κατάστασης…

Οι Ιταλοί μπήκαν εκεί έχοντας ξεκαθαρίσει ότι δεν προτίθενται - δεν είχαν και τα οικονομικά μέσα - να αναπτύξουν τις σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ελλάδα. Μπήκαν εκεί για να μην τον αγοράσουν Κινέζοι.


Και οι άνθρωποι που τους το έδωσαν φέρουν βαρύτατη ευθύνη γιατί ΕΚΠΟΙΗΣΑΝ ΕΘΝΙΚΟ ΠΛΟΥΤΟ για να είναι αρεστοί στις ΗΠΑ και στη Γερμανία, για να είναι, όπως λένε, στη ΣΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ».
Νικόδημος Καλλιντέρης

Προσκυνητής: Η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ του ΟΣΕ (proskynitis.blogspot.com)

Αμέθυστος

Κόρη λεσβιῶν μιλὰ γιὰ τὸ δρᾶμα της μὲ μιὰ γκέϊ «οἰκογένεια» - "Ἡ μόνη στιγμὴ ποὺ ἔνιωσα ἰσορροπημένη, ἦταν ὅταν συνάντησα τὸν πατέρα" (Βίντεο)

 

Τὸ ὄνομά της εἶναι Μίλι. Εἶναι μιὰ κοπέλα 23 ἐτῶν ἀπὸ τὴ Μελβούρνη ποὺ μεγάλωσε μὲ δύο ὁμοφυλόφιλες γυναῖκες ὡς γονεῖς της, καὶ ἡ σύλληψή της ἔγινε ἀπὸ δωρητὴ σπέρματος. Ἡ Μίλι βγῆκε μπροστὰ γιὰ νὰ μιλήσει γιὰ τὴ σκοτεινὴ πλευρὰ τοῦ «οὐράνιου τόξου». Νὰ ἀποκαλύψει τί κρύβεται πίσω ἀπὸ τὰ «πολύχρωμα» ἀφηγήματα περὶ «ἀγάπης», «ἰσότητας» καὶ «φυσιολογικότητας» τῶν γκέϊ γονιῶν. Ὄχι μὲ πληροφορίες τρίτων, οὔτε μὲ στημένες ἐπιστημονικὲς ἔρευνες, ἀλλὰ μὲ τὸ ἴδιο τὸ βίωμά της.


Ἂς δοῦμε λοιπὸν ποῦ ὁδηγοῦν τὰ κοινωνικὰ πειράματα ποὺ... πρὶν λίγες μέρες νομοθέτησε ἡ πλειοψηφία τῆς ἑλληνικῆς Βουλῆς, καταδικάζοντας παιδιὰ νὰ ζοὺν σὲ παρὰ φύσιν συνθῆκες. Ἀπὸ μία νέα ποὺ βρίσκεται 23 χρόνια μπροστὰ στὸ «μέλλον», ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἐκτρωματικὸ νομοσχέδιο ποὺ ψηφίστηκε σήμερα στὴν Ἑλλάδα.


Νὰ ἀκούσουμε τὴ φωνὴ ἀπόγνωσης μιᾶς κοπέλας, ποῦ σὲ κάμποσα χρόνια θὰ ἀκούγεται καὶ ἀπὸ παιδιὰ στὴν Ἑλλάδα. Παιδιὰ ποὺ θὰ ζοὺν μιὰ ἀνισόρροπη ἐφηβικὴ ζωὴ καὶ θὰ μεγαλώνουν μὲ ψυχοσυναισθηματικὲς διαταραχές, ἐπειδὴ θὰ τοὺς λείπει ἡ πατρικὴ ἀγάπη ἢ ἡ μητρικὴ φροντίδα καὶ στοργή.


«Καθὼς μεγάλωνα, ἤθελα ἕναν πατέρα. Τὸ ἔνιωθα μέσα μου ὅτι μοῦ ἔλειπε ἕνας πατέρας πρὶν ἀκόμα διατυπώσω τί εἶναι πατέρας. Ἤξερα ὅτι ἀγαποῦσα καὶ τὶς δύο μητέρες μου, ἀλλὰ δὲν μποροῦσα νὰ κατανοήσω τι μου ἔλειπε ἀπὸ μέσα μου. Ὅταν πήγα σχολεῖα ἄρχισα νὰ τὸ συνειδητοποιῶ, παρατηρῶντας τὰ ἄλλα παιδιὰ καὶ τὸν σύνδεσμο ἀγάπης μὲ τοὺς πατέρες τους, ὅτι πραγματικὰ ἔχανα κάτι πολὺ ξεχωριστό. Μοῦ ἔλεγαν συνεχῶς ψέματα, σὲ ὅλο τὸ Δημοτικό μου ἔλεγαν ὅτι δὲν εἶχα πατέρα ἢ πὼς δὲν ἤξεραν ποιός εἶναι», ἐξομολογεῖται ἡ Μίλι στὴ συγκλονιστικὴ μαρτυρία της.


«Μὲ μεγάλωσαν ἄθεη καὶ δὲν ἔχω καθόλου σχέσεις μὲ τὴ θρησκεία. Ὅταν οἱ ἄνθρωποι βλέπουν τὰ παιδιὰ τῶν ὁμοφυλόφιλων, ἀμέσως ἔχουν τὴ λανθασμένη ἀντίληψη ὅτι ἐκεῖνοι μᾶς ἀγαποῦν πολὺ καὶ ὅτι πρέπει νὰ αἰσθανόμαστε σταθεροὶ καὶ χαρούμενοι. Καὶ ὁ λόγος γιὰ αὐτὸ εἶναι ὅτι οἱ ὁμοφυλόφιλοι προωθοῦν αὐτὴ τὴν ἰδεολογία ὅτι ''ἀγάπη εἶναι πάντα ἀγάπη'' καὶ ὅτι δὲν χρειαζόμαστε στ΄ ἀλήθεια καθόλου βιολογικὲς ρίζες γιὰ νὰ ἀνατραφοῦμε σωστὰ καὶ νὰ εἴμαστε καλὰ προσαρμοσμένοι καὶ εὐτυχισμένοι», λέει ἡ Μίλι.


Μεγαλώνοντας ἡ κοπέλα ὡς ἔφηβη μὲ ὑπαρξιακὲς ἀνησυχίες, ἄρχισε νὰ ἀναρωτιέται ἀπὸ ποῦ «πῆρε» τὰ πράσινα μάτια της. Ἀπὸ ποῦ κληρονόμησε στοιχεῖα τῆς προσωπικότητάς της ποὺ δὲν εἶχαν οἱ μητέρες της. Πίσω ἀπὸ αὐτὸ τὸ μυστήριο ἦταν ἕνας «ἄγνωστος χ», ἕνας ἀρσενικὸς «δότης» ποὺ δὲν γνώρισε ὡς παιδί. Μαζὶ μὲ τὸν πατέρα της, τῆς στέρησαν καὶ τὴν ἀγάπη μιᾶς γιαγιᾶς, μιᾶς θείας καὶ ξαδερφιῶν, ὅλοι συγγενεῖς ἀπὸ τὴ μεριὰ τοῦ πατέρα. Τῆς στέρησαν μιὰ ὁλόκληρη οἰκογένεια δηλαδή, γιὰ νὰ τὴν «φυλακίσουν» στὴν ἀφύσικη ζωὴ τῶν δύο μαμάδων.

Η εξαπάτηση της ελεύθερης αγάπης

του Marcello Veneziani

14 Φεβρουαρίου 2024

Η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου είναι μια μπανάλ και βαρετή αφορμή για να κάνουμε έναν αληθινό και μη επιφανειακό προβληματισμό για την αγάπη. Η βιομηχανία, το εμπόριο και τα μέσα ενημέρωσης έχουν εδώ και καιρό κατακτήσει την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου με μια τρελή εκστρατεία προπαγάνδας και κατανάλωσης. Ο κίνδυνος να καταλήξουμε στο καζάνι των κοινοτοπιών είναι πολύ μεγάλος, αλλά δεν είναι καινούργιος: η γενιά πριν από εμάς είδε τις σκέψεις αγάπης να καταλήγουν στα φιλιά της Περούτζια, η προηγούμενη σε φιγιέ και εγχειρίδια για τη συγγραφή ερωτικών επιστολών. Έχει να κάνει με τη σωτηρία της αγάπης από αυτή τη συναισθηματική και ψευδο-διανοητική ανοησία που μερικές φορές την κατέχει χτίζοντας τον κομφορμισμό των φύλων και ενεργοποιώντας ένα αυτόματο σύστημα προκατασκευασμένων απαντήσεων.
Το υποχρεωτικό θέμα στο οποίο συνήθως εστιάζει η ερώτηση είναι η ελεύθερη αγάπη.
Γράφοντας πριν από μερικά χρόνια για την αγάπη, ο Vito Mancuso ( Io amo , Garzanti) δήλωσε από τη μια ότι η αγάπη είναι η ένωση δύο ελευθεριών, αλλά από την άλλη παραδέχτηκε ότι στο να ερωτεύεσαι «όλα συμβαίνουν ανεξάρτητα από την ελευθερία μας». πράγματι «η ελευθερία βρίσκεται ανίκανη να βοηθήσει παρά μόνο να υπηρετήσει». Αλλά τότε τι ελευθερία είναι αυτή; Πρέπει να έχουμε το θάρρος και τη συνοχή να πούμε ότι η αγάπη και η ελευθερία δεν συμπίπτουν καθόλου, γιατί η αγάπη είναι δεσμός, πεπρωμένο, εξάρτηση, φύση, ομογένεια. Κάθε άλλο παρά ελευθερία. Και υπάρχουν έρωτες, όπως οι οικογενειακοί, στους οποίους η ελευθερία δεν έχει καμία σχέση, αφού η αγάπη προκύπτει από στοιχειώδεις δεσμούς και ορμές που προηγούνται της σφαίρας των επιλογών και αφορούν τη φύση και την ταυτότητα. Δεν επιλέξαμε τα παιδιά μας, τα αδέρφια μας, τους γονείς μας, ωστόσο τα αγαπάμε χωρίς επιφυλάξεις.
Αλλά γενικά η αγάπη είναι μια παράδοση κυριαρχίας, η παραίτηση από την αυτονομία και η άρνηση της απόλυτης ανεξαρτησίας στο βαθμό που είναι σχέση. Η αληθινή αγάπη μπορεί επίσης να περιλαμβάνει απάρνηση, αφοσίωση και θυσία, διαφορετικά δεν είναι αγάπη. Μπορούμε και πρέπει να ελπίζουμε ότι αυτά τα συναισθήματα είναι αμοιβαία και αποτέλεσμα παρόρμησης και όχι αιτήματος κάποιου άλλου. αλλά η αγάπη δεν μπορεί να ειπωθεί ότι είναι ελεύθερη να εκπληρώνει τον εαυτό της από υποχρεώσεις, καθήκοντα και ευθύνες. Είναι ένα πράγμα να αναγνωρίσεις ότι δεν υπάρχει αγάπη χωρίς αμοιβαιότητα, γιατί το να αγαπάς σημαίνει να ταιριάζεις. Ένα άλλο είναι να μεταφράσεις τη δωρεά της αγάπης στην απόλυτη και μεταβαλλόμενη ελευθερία τού να θέλεις και να μη θέλεις. Το να αγαπάς σημαίνει να ενσαρκώνεις τον εαυτό σου σε έναν άλλον.
Ο Umberto Galimberti στο The Things of Love(Feltrinelli) πιστεύει ότι η αγάπη είναι ο καρπός μιας ατομικής επιλογής και «της ριζικής ανατροπής της σταθερότητας, της τάξης, της ταυτότητας». Στην αγάπη, προσθέτει, «η φύση δεν είναι πια το σημείο αναφοράς», η γυναίκα «απελευθερώνεται από τον δεσμό της φύσης». Και αναφέρει προς υποστήριξη της διατριβής του την απόλυτη ελευθερία της αγάπης σύμφωνα με τον ντε Σαντ: «Θέλω να παντρευτώ δύο φορές την ίδια μέρα: στις δέκα το πρωί θα ντυθώ γυναίκα και θα παντρευτώ έναν άντρα. το μεσημέρι θα ντυθώ άντρας και θα παντρευτώ έναν ομοφυλόφιλο μεταμφιεσμένο σε γυναίκα» κ.ο.κ. Ο μόνος κανόνας συμπεριφοράς, αναφέρει και πάλι ο Galimberti, είναι «να προτιμώ ό,τι με κάνει ευτυχισμένο» πιστεύοντας ότι «ο μεγαλύτερος πόνος των άλλων μετράει πάντα λιγότερο από την ευχαρίστησή μου» (M.Blanchot). Η ελεύθερη αγάπη είναι μια απόλυτη επιθυμία που απελευθερώνεται από τη φύση. ο υπέρτατος στόχος του είναι η ατομική ευχαρίστηση. Τώρα ανεξάρτητα από οποιαδήποτε άλλη ηθική, πνευματική ή διαπροσωπική σκέψη, οι επιθυμίες πρέπει να αντιμετωπίζουν τα δικά τους όρια - αισθητικά, σωματικά, χαρακτήρα, κοινωνικά, προσωπικά. Αν η πραγματικότητα αναδεικνύει τα όριά μου και καθιστά αδύνατη την εκπλήρωση των επιθυμιών μου, τι γίνεται; Απογοήτευση, κατάθλιψη ή επιθυμία να πραγματοποιήσει κανείς τις επιθυμίες του με οποιοδήποτε κόστος, ακόμα κι αν δεν ανταποκρίνονται από την πραγματικότητα και από τους άλλους. Από εδώ πηγάζει η σκλαβιά, η δυστυχία και η καταπίεση στην αγάπη. Δηλαδή το αντίθετο της ελευθερίας και της επιθυμίας. Η φύση μάς θυμίζει ποιοι είμαστε και τα όριά μας.
«Δεν θα καταλάβω ποτέ τι είναι η «ελευθερία της επιλογής» – είπε ο Andrei Sinjavskij – μήπως επιλέγουμε ποιον πρέπει να αγαπήσουμε, το αντικείμενο της πίστης μας, το είδος της ασθένειας που μας ταλαιπωρεί; Η αγάπη είναι ένας απόλυτος, δεσποτικός λόγος, που δρα εκ των έσω και φυλακίζει. Ποια ελευθερία μπορούμε να λαχταρούμε – συνέχισε ο Ρώσος αντιφρονών – όταν μας καταπίνουν, όταν δεν θυμόμαστε, δεν βλέπουμε τίποτα εκτός από το Αντικείμενο που μας διάλεξε και, αφού μας επέλεξε, μας βασανίζει ή μας ανταμείβει; ( …) Η ελευθερία είναι πάντα αρνητική και προϋποθέτει μια απουσία, συνέχισε ο Sinjavskij, ένα κενό που λαχταρά να καλυφθεί το συντομότερο δυνατό. «Η ελευθερία είναι πείνα, νοσταλγία για κυριαρχία και αν σήμερα γίνεται τόσος λόγος γι' αυτό είναι επειδή βρισκόμαστε σε μια περίοδο μεσοβασιλείας. Θα έρθει ένας κυρίαρχος με απόλυτες εξουσίες και θα βάλει τέλος σε όλον αυτόν τον πνευματικό κοινοβουλευτισμό που ονομάζεται «ελευθερία της επιλογής». Λόγος του Andrej Sinjavskij, ο οποίος ίσως δεν ήταν φιλελεύθερος αλλά σίγουρα ήταν ελεύθερος άνθρωπος, έχοντας διακινδυνεύσει για την ελευθερία. Γι' αυτόν δεν υπάρχει μόνο μια ασυμβατότητα μεταξύ αγάπης και ελευθερίας, αλλά υπάρχει η έντονη τάση της ελευθερίας να αναζητά περιορισμούς και εξουσιαστές και επομένως να ανατρέπεται στην πορεία της εργασίας σε νέες μορφές τυραννίας και σκλαβιάς.
Η ελεύθερη αγάπη ήταν μια από τις ουτοπίες των χίπις και του '68: το σεξ μπορεί να είναι ελεύθερο με την έννοια του πλήθους σχέσεων και εμπειριών, και το ίδιο μπορεί να είναι ο ερωτευμένος. αλλά όχι η αγάπη. Όταν είναι μεγάλη, είναι απαραίτητη, δημιουργεί ένα άτομο και έναν δεσμό που τον κάνει γόνιμο. και δεν αναφέρεται μόνο στη σχέση δύο ανθρώπων.
Αν η αγάπη είναι μια προσέγγιση, μια προσφορά του εαυτού της, δεν μπορεί να έχει ως ορίζοντα μόνο την ελευθερία και τις επιθυμίες. Εδώ προκύπτει το βραχυκύκλωμα της αγάπης και αυτό εξηγεί αφενός τη ναρκισσιστική υποχώρηση στην κοινωνία που διακηρύσσει την ελεύθερη αγάπη και αφετέρου το μίσος ενάντια στην πραγματικότητα, τη δυσαρέσκεια προς τον κόσμο, που μας εμποδίζει να έχουμε αυτό που θέλουμε πού επιθυμούμε.
Συμβαίνει ότι αυτή η ελεύθερη αγάπη, χωρίς αναστολές ή ταμπού, πληθυντική και μεταβλητή αγάπη, ανατρέπεται σήμερα σε εκείνο το τείχος δυσπιστίας μεταξύ άνδρα και γυναίκας, που υψώνεται από τον παθολογικό ναρκισσισμό, τον ριζοσπαστικό φεμινισμό και τις καταχρήσεις που διαπράττονται στην αγάπη. Γεννιέται μια όλο και λιγότερο ερωτική, λιγότερο σαρκική, σχεδόν ασεξουαλική κοινωνία, όπου δεν υπάρχει σκιά σύνθεσης μεταξύ ψυχής και σώματος. Σήμερα η ελεύθερη αγάπη υποδηλώνει πάνω από όλα ομοφυλοφιλική αγάπη. Η αγάπη είναι ένα ρίσκο, μια έκθεση έξω από τον εαυτό μας, που ξεπερνά το εγώ και βλέπει στην αγαπημένη, στη μητέρα, στη φίλη, στη σύζυγο, στην κόρη (ή το αντίστροφο για τις ανδρικές φιγούρες) τα στάδια ενός ταξιδιού αγάπης. που στη συνέχεια επεκτείνεται στη ζωή, στον κόσμο, στη φύση, στο πεπρωμένο, στην αλήθεια και στον Θεό.Η αληθινή αγάπη είναι αγάπη για το είναι, για την πραγματικότητα, αποδοχή των ορίων της και του πεπρωμένου μας. Όχι δωρεάν αγάπη, αλλά αναγκαία αγάπη, που παράγει καρπούς και δεν περιορίζεται στην εκπλήρωση επιθυμιών, που συνήθως είναι ευμετάβλητες.

L’inganno dell’amore libero - Marcello Veneziani (www-marcelloveneziani-com.translate.goog)

ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ

Οφείλουμε να αληθεύουμε εν Αγάπη.

 

  

 

Αν χρυσώναμε το χάπι σαν Εκκλησία σε αυτόν τον άνθρωπο ότι όλα καλά και η ζωή του πριν τον Χριστό ήταν αψεγάδιαστη και ευλογημένη αφού " άλλωστε αγάπη να υπάρχει" , δεν θα τον αποκλείαμε από την σωτηρία; Δεν θα του κλείναμε τον Παράδεισο; 

Οφείλουμε να αληθεύουμε εν Αγάπη. 

Στενή οδός και τεθλιμμένη. Όχι να πλανώμαστε απο μια φιλανθρωπία συμβιβασμού την οποία υπαγορεύουν χυδαίοι συναισθηματισμοί. 

Ο καθένας μας οφείλει να γνωρίζει τα όρια του και να μην χριστολογεί, εκκλησιολογεί, σωτηριολογεί κατα πως του λέει το μυαλουδάκι του και η αγάπη για την εύνοια του κόσμου. 

Αυτοί οι άνθρωποι που ξέφυγαν από την αστατη ζωή και επέστρεψαν στον Χριστό και την ζωή της Εκκλησίας, ξερετε τί βαθύ ζήλο επιδεικνύουν από κει και πέρα; Τι προσπάθεια, τι αγώνα να μην προσβάλλουν τον Χριστό; Ξέρετε πόσο μεγάλα και φρικτά τους φαίνονται απο κει και περα τα δικά μας ατοπήματα, οι συμβιβασμοί, η μειοδοσία στην πνευματική ζωή; Αυτοί ξέρουν καλά ότι η αμαρτία είναι πίκρα και θάνατος. Και πενθούν για μας.Εμείς είμαστε συχνά τυφλοί γιατί μεγαλωμένοι στην καλή ηθική και την θρησκευτικότητα έχουμε εθιστεί στο να υποκρινόμαστε τον καλό, τον αγαπητικό, τον ενάρετο και δίκαιο άνθρωπο. Και όλο αυτό το θέατρο μας απατά τελικά και νομίζουμε ότι είμαστε πλέον ικανοί και αρμόδιοι να ορίζουμε μέχρι που φτανει το Ευαγγέλιο, η Εκκλησία, η αμαρτία, η σωτηρια κλπ. Γι αυτό ευκολα προσαρμόζουμε την ανομία στα πλαίσια της ανοχής και της αγάπης, αφού άλλωστε ως στύλοι ανάμεσα στους αδερφους μας έχουμε αποκτήσει μια πλατειά καρδιά Αγίου που τα συγχωρεί ολα και δεν θεωρεί τιποτα Κακό και καταστροφικό για τους άλλους.

 π.π.

Πώς σώθηκε ο γνωστότερος Έλληνας ομοφυλόφιλος της δεκαετίας του ’80

Ίσως κάποιοι παλαιότεροι να θυμάστε ένα πρόσωπο, ένα ωραίο παλικάρι. Ήταν ομοφυλόφιλος, σχεδιαστής μόδας, ο πασίγνωστος κάποτε Billy Bo. Έτυχε να ακούσουμε από τα χείλη του πνευματικού του ποια ήταν η πορεία του, που δεν την λένε πολλοί, ούτε γράφτηκε ιδιαιτέρως στα βιβλία που εκδόθηκαν για αυτόν. Γράψανε όλοι για τις βόλτες που έκανε στη Μύκονο με διασημότητες, τις περιπέτειες που είχε ως άνθρωπος. Δίψαγε για τη ζωή, δίψαγε για την αγάπη. Μα δεν ήξερε πού να την βρει και την έψαχνε σε λάθος μονοπάτια.

Κάποια στιγμή τον επισκέφτηκε η ασθένεια (σ.σ. ο Billy Bo ήταν το πρώτο διάσημο θύμα του AIDS στην Ελλάδα). “Κακό πράγμα η ασθένεια”, λένε οι περισσότεροι. Κοιτά όμως που καμιά φορά είναι για καλό… Και όταν ήρθε η ασθένεια και χτύπησε ένα πνευματικό καμπανάκι, αυτός άκουσε το καμπανάκι. Άλλοι δεν το ακούνε

Ο γάμος του Μήτσου με τον Τάκη

 

Ο γάμος του Μήτσου με τον Τάκη

Η χθεσινή συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου ήταν ιστορική. Θα έρθει ο καιρός στο μέλλον που θα γραφτεί με μαύρα γράμματα στην Ιστορία

Μανώλης Κοττάκης

H Eκκλησία της Ελλάδος δεν δικαιούται να έχει άποψη για επιλογές της Πολιτείας που δεν αποτελούν θεολογικές απόψεις. Αυτό είπε grosso modo χθες ο πρωθυπουργός στη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου. Θα ήταν ειλικρινέστερος αν έλεγε ότι η Εκκλησία δικαιούται να έχει άποψη ακόμη και για ζητήματα που αφορούν θεολογικές απόψεις αρκεί να συμφωνεί με την κυβέρνηση.

Διότι όταν ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης είπε μια καλή κουβέντα που ταίριαζε με τα κυβερνητικά σχέδια του γάμου των ομοφύλων, η κυβέρνηση και τα φιλικά της μέσα την υποδέχτηκαν με ανακούφιση. Με ζήτω. Πανηγυρικά. Τότε η Εκκλησία μπορούσε να έχει άποψη. Οταν επίσης ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Στέφανος Κασσελάκης υπαινίχθηκε δημοσίως ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος μπορεί και να συμφωνεί μαζί του για τον γάμο, οι δηλώσεις αυτές έτυχαν εκτεταμένης δημοσιότητας. Πάλι κανείς δεν έθεσε ζήτημα νομιμοποίησης της συμμετοχής της Εκκλησίας στον δημόσιο διάλογο. Η εικαζόμενη άποψη του σιωπηλού Πατριάρχη ήταν εκσυγχρονιστική. Πεφωτισμένου ανδρός. Βόλευε. Το συμπέρασμα είναι απλό.

Η κυβέρνηση θέλει την Εκκλησία υπάλληλό της. Εάν μιλά, να τάσσεται υπέρ της. Αν δεν τάσεται υπέρ της, να σιωπά. Μπορεί να έχει άποψη και να τη διατυπώνει στις ακροάσεις των κοινοβουλευτικών επιτροπών μέχρι και ο τελευταίος Πολιτιστικός και Εξωραϊστικός Σύλλογος της χώρας, αλλά η Εκκλησία, όχι! Οπως μου είχε πει κάποτε ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, κάποιοι θέλουν την Εκκλησία σαν τα ακριβά «σερβάν» που τα βάζαμε παλαιότερα στις προθήκες των βιτρίνων στα σπίτια για να χαζεύουν, χωρίς να τα αγγίζουν, οι επισκέπτες.

Εάν ο γάμος δεν είναι και θεολογικό ζήτημα, τότε πρέπει να μας εξηγήσει ο πρωθυπουργός γιατί έχει τοποθετήσει την εικόνα της μάνας Παναγίας πίσω από την καρέκλα του στο Μαξίμου; Αν πιστεύει ότι ο γάμος δεν είναι και θεολογικό ζήτημα, θα είχε ενδιαφέρον αν μάθουμε γιατί φορά σταυρό στο στέρνο και μας τον αποκαλύπτει όταν πηγαίνει στις παραλίες το καλοκαίρι; Εχουν αυτά τα σύμβολα κάποια επίδραση στη σκέψη του ή μήπως μας τα δείχνει για φιγούρα;

Είπε όμως και κάτι ακόμη ενδιαφέρον ο κύριος Μητσοτάκης στους υπουργούς του. Με τον γάμο «προσθέτουμε δικαιώματα σε κάποιους χωρίς να αφαιρούμε δικαιώματα σε πολλούς». Ενδιαφέρουσα άποψη. Δοξάζει την ατομική επιλογή, υποβιβάζει την οργανωμένη κοινωνία. Με αυτή τη λογική, ας νομιμοποιήσει αύριο και την ελεύθερη χρήση των ναρκωτικών. Δεν αφαιρεί δικαίωμα από κανέναν. Ούτε ενοχλεί κανέναν. Ας νομιμοποιήσει και την πορνεία.

Σεβαστή η αυτοδιάθεση του σώματος, όπως είπε στην τηλεόραση και ένας βουλευτής του. Δεν αφαιρεί δικαίωμα από κανέναν. Ας νομιμοποιήσει και την ευθανασία αλλάζοντας το ισχύον καθεστώς. Δεν αφαιρεί δικαίωμα από κανέναν. Καταλαβαίνει μήπως τι κερκόπορτα ανοίγει εις βάρος της «Μεγάλης Κοινωνίας», για να θυμηθώ και εγώ τον Κάμερον που τόσο διαφημίζουν κάποιοι σήμερα; Με αυτή την τάχα φιλελεύθερη θέση το κράτος απεμπολεί τον ρυθμιστικό του ρόλο και να παρεμβαίνει για να διευθετεί διενέξεις που έχουν επίδραση στους πολλούς.

Την έρευνα του NBC, που απέδειξε με στοιχεία ότι τα τέκνα ομόφυλων ζευγαριών, γυναικών και ανδρών, γίνονται και αυτά ομοφυλόφιλοι, γκέι και λεσβίες, με συνέπεια να σβήνει το ενδεχόμενο διαιώνισης της ανθρωπότητας, τη μελέτησε ο κύριος πρωθυπουργός; Διότι αν τη μελέτησε γνωρίζει ότι ο γάμος αφαιρεί δικαιώματα από τις μελλοντικές κοινωνίες. Οχι από τον διπλανό μας, στην αδιαφορία του οποίου ποντάρει! Από μελλοντικές κοινωνίες! Μέσα σε αυτή την ιδεολογική ατμόσφαιρα δεν έλειψαν και οι ανοησίες.

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΗΜΕΡΑ...;

 

 [...] Μὲ αὐτὸν τὸν νόμο κορυφώνεις τὸ κακό, σταματᾶς τὰ καυχήματα τῶν γονιῶν, τοὺς βάζεις στὴν ἀμφισβήτηση ἂν ἀναθρέφουν ἄνδρα ἢ γυναίκα, σταματᾶς τὸ νανούρισμα τῆς μάννας...... [...] Ὄχι τὸ Ὄρος δὲν πρέπει νὰ σὲ δέχεται, ἀλλ᾽ οὔτε ἡ μάννα ποὺ σὲ γέννησε. Ἡ φουρτούνα ποὺ σήκωσες αὐτὴ θὰ σὲ πνίξη. Μέριασε. [...]

 

 Κάποτε, όταν ο Τσίπρας έφερνε το σύμφωνο συμβίωσης, ο πατέρας Γρηγόριος του έγραφε (μεταξύ άλλων) και τα παρακάτω. Σε έναν άθεο, πολιτικό. Σε έναν επίσκοπο της Εκκλησίας που μπαίνει σε ναούς με ΛΟΑΤ σημαίες και τους δέχεται και κανονικότατα, άραγε τι θα έλεγε;

Ολόκληρο το κείμενο που και είναι τόσο επίκαιρο και σήμερα. Δυστυχώς οι σημερινοί ηγούμενοι φάνηκαν …«διακριτικότεροι».

«Ὡς ἄνθρωπος τῆς ὑπαίθρου καὶ τῶν θαλασσοδαρμένων νησιῶν, ἔπρεπε νὰ σπουδάσω τοὺς καιρούς, ὄχι ἁπλὰ νὰτοὺς μάθω. Ἡ κυβέρνησή σου ταξίδεψε μὲ μπάτη. Σιγά-σιγὰ ὅμως ἔγινε μαϊστράλι καὶ τώρα μαΐστρος μὲ τὰ μάγγανα, ποὺ ξερριζώνει τὰ κλαδιὰ καὶ ἐκσφενδονίζει πέτρες, καὶ ἀπὸ τὴν στεριὰ καὶ ἀπὸ τὴν θάλασσα.

Τὰ χρόνια τῆς σκλαβιᾶς ὁ ραγιᾶς τραγουδοῦσε: «Μέριασε, βράχε, νὰ διαβῶ». Μὲ αὐτὸ τὸ μικρὸ τραγουδάκι, ποὺ τὸ ἔλεγε ἄλλοτε ψιθυριστὰ καὶ ἄλλοτε δυνατά, ἀναγνώριζε ὅτι οἱ κρατοῦντες ἦταν βράχος. Ἀλλὰ κι ἐγώ, ὁ ραγιᾶς, εἶμαι φουρνέλο, κι ἂς μὴ φαίνωμαι. Αἰσθάνομαι κι ἐγὼ τὴν ρώμη τῶν δυνάμεών μου. Δὲν μπορῶ νὰ σὲ ἀφανίσω, ἀλλὰ μπορῶ νὰ σὲ μεριάσω, γι᾽ αὐτὸ σοῦ λέω «μέριασε», δὲν σοῦ λέω «ἐξαφανίσου». Δὲν σοῦ συνιστῶ, λοιπόν, οὔτε νὰ πέσης οὔτε νὰ παραιτηθῆς, ἀλλὰ νὰ παραμερίσης μὲ ἀξιοπρέπεια καὶ τιμή.

Ἀνέβηκες σὲ μιὰ πίστα καὶ χορεύεις, ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν μπορεῖς νὰ παρακολουθήσης τὰ ὄργανα καὶ μπερδεύονται τὰ βήματά σου. Δὲν μπορεῖς νὰ ἀκούσης τὴν θλιμμένη σήμερα φωνὴ τοῦ κότσυφα, ποὺ λέγει: «Θέλω τὸν Σταυρὸ στοὺς τρούλλους, στὰ καμπαναριὰ τῶν ἐκκλησιῶν, στὰ ἱστία τῶν καραβιῶν καὶ στὸν ἱστὸ τῆς σημαίας. Τὴν μπάλα ποὺ μοῦ ἔβαλες δὲν μπορῶ νὰ τὴν σιγουρευτῶ, ἐνῶ τὰ σκέλη τοῦ σταυροῦ χρόνια τὰ ἔχω βῆμα καὶ τραγουδῶ καὶ ἀνακοινώνω τῆς ἄνοιξης τὶς ὀμορφιὲς καὶ τοῦ χειμῶνα τὶς κακοκαιριές». Ὅποιος τόλμησε στὴν ἱστορία νὰ ρίξη τὸν Σταυρό, τοῦ ᾽ρθε ἡ μπάλα στὸ κεφάλι. Ὄχι τὰ σύμβολα τῆς πίστεως καὶ τοῦ Γένους μας ἀφανισμένα καὶ ἀλογάριαστα ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες. Ὄχι οἱ ἀνακοινώσεις τῆς λατρείας ἀπὸ τοὺς κράχτες τῶν τηλεοπτικῶν καναλιῶν, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν παρηγορήτρα καμπάνα. (Βρέθηκα σὲ νοσηλευτήριο τοῦ Βερολίνου. Ἡ μόνη μου παρηγοριὰ ἤτανε κάθε βράδυ ὁ ἦχος μιᾶς καμπάνας, ἴσως ἀπὸ κάποιο μοναστήρι.) Κυριολεκτικὰ δαπανᾶσθε νὰ ὑψώσετε μιναρέδες σ᾽ αὐτὸν τὸν τόπο τὸν ἅγιο καὶ ἀφήνετε τὰ μνημεῖα τοῦ Ἔθνους, τοῦ Γένους καὶ τῆς Ἐκκλησίας νὰ γκρεμίζωνται.

Ἀπόσυρε τὰ θρησκευτικὰ ποὺ διδάσκονται σήμερα τὰ παιδιὰ στὰ σχολεῖα. Δὲν μιλᾶνε αὐτὰ γιὰ τὸν Θεό, ἀλλὰ γιὰ τὰ βδελύγματα τῶν ἐθνῶν. Ἀναπιάνεται τὸ προζύμι χωρὶς νερό; Στὰ χέρια κολλᾶ καὶ τὸ δέρμα βγάζει. Νυμφεύσου στὴν ἐκκλησία, ὅπως καὶ οἱ πρόγονοί σου. Βάπτισε τὰ παιδιά σου, ὅπως βαπτίστηκες κι ἐσύ. Συμμάζεψε κάθε ὑβριστὴ τῆς πίστεως. Ἡ Ἑλλάδα θεμελιώθηκε πάνω στὴν ἀρχὴ τῆς θεοκρατίας. Πρέπει κάθε μέρα νὰ ἀναπλάθεται καὶ νὰ φρεσκάρεται τὸ φύραμά της. Ἂν εἶσαι χριστιανὸς καὶ παρασύρθηκες σὲ ὅσα ἔπραξες μέχρι τώρα, μετανόησε. Ἂν συνειδητὰ δὲν πιστεύεις, παραμέρισε.

Δὲν σὲ γνωρίζω, οὔτε τὸ κάλλος τοῦ προσώπου σου εἶδα ποτέ. Καὶ δὲν θέλω νὰ συναντηθοῦμε, γιατὶ δὲν εἶμαι ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος νὰ σοῦ ἀλλάξω πορεία. Σὲ βλέπω ποὺ τρέχεις σὰν τὸν εἰδωλολάτρη παπᾶ ποὺ ξυλοκόπησε τὸν μοναχό, καὶ τὰ χρόνια τῆς κυβέρνησής σου στριφογυρίζεις τὸ ραβδί σου στὸν ἀέρα. Οὔτε τὸ ραβδί σου θέλω νὰ πάρω οὔτε ἐσένα νὰ πιάσω. Ἀλλὰ ἡ ὀρθόδοξη Ἑλλάδα δὲν διαθέτει τέτοιον ἄνεμο, νὰ ἀνεμίζη ὁ κάθε ἄπιστος καὶ εἰδωλολάτρης τὴν βέργα ποὺ κρατάει στὰ χέρια του. Θέλεις νὰ ἔρθης καὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος νὰ στριφογυρίσης τὸ ραβδί σου. Ἀλλὰ θὰ περπατήσης τόσο μόνος, ὅσο ἡ ἐλαφίνα στ᾽ ἀπόσκια τῶν βουνῶν. Ὁ τόπος θὰ σὲ δεχθῆ; Ἀλλὰ οἱ μοναχοί, μόλις σὲ δοῦνε, θὰ σὲ πάρουνε γιὰ παγωμένο μαΐστρο καὶ θ᾽ ἀρχίσουν νὰ φτερνίζωνται.

Ἀπόσυρε τοὺς νόμους ποὺ κατέβασαν τὸν Σταυρό, ποὺ σταμάτησαν τὶς προσευχὲς στὰ σχολεῖα. Ὁ Τοῦρκος, μὲ τὸν ὁποῖο καυκαλίζεσαι, τρεῖς φορὲς τὴν ἡμέρα γονατίζει στὸν θεό του, καὶ τὸ ὀρθόδοξο σχολειὸ θὰ συνάγεται στὶς αἴθουσες ὅπως τὰ μοσχάρια στὰ βοσκοτόπια; Ὅσο ὁ Τοῦρκος μᾶς βάζει χέρι, τόσο ἐμεῖς πρέπει νὰ τοῦ πατᾶμε πόδι. Δὲν μπορεῖς; Μέριασε. Μόνος σου ὡδήγησες τὸν ἑαυτό σου στὸ φρύδι τοῦ βουνοῦ. Προτοῦ πέσης, μέριασε.

Ἡ Ἑλλάδα πρέπει νὰ ἀναπνέη Χριστὸ καὶ ὄχι τὴν μπόχα τῆς βενζίνης καὶ τοῦ καμένου λαδιοῦ. Ὁ Θεὸς σ᾽ αὐτὴν τὴν χώρα ἔδωσε πλούσια τὰ ἀγαθὰ γιὰ τὰ δῶρα τῆς λατρείας· τὸ σιτάρι, τὸ λάδι καὶ τὸ κρασί. Δὲν μᾶς τά ᾽δωσε γιὰ νὰ τὰ τρῶμε στὰ μπαράκια καὶ νὰ τὰ ρουφοῦμε στὰ ποτήρια, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἱερουργοῦμε τὸ ἱλαστήριο μυστήριο. Μὴ καταργῆς τὴν Κυριακή. Πολλοὶ ἔδωσαν τὸ αἷμα τους, γιὰ νὰ μείνη αὐτὴ ἡ ἡμέρα «τοῦ Κυρίου». Καὶ μὴ φέρνης στὸ προσκήνιο τὸ Σάββατο. Μὴν ἀμνηστεύης τὴν μοιχεία καὶ ὅλες τὶς ἄλλες παραμέτρους τῆς ἁμαρτίας αὐτῆς. Μὴ θεσπίζης τὰ ζευγαρώματα ποὺ δὲν κάνουν οὔτε τὰ ζῶα, γιατὶ ὁ Θεὸς τὰ κατέκαυσε. Ἄναψες φωτιὲς ποὺ καῖνε ὄχι μόνον τὰ ξερά, ἀλλὰ καὶ τὰ χλωρά. Μὲ αὐτοὺς τοὺς νόμους σάρωσες τὴν οἰκογένεια καὶ τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ κοινωνία. Δὲν σὲ θεωρῶ κούσουλο, γιὰ νὰ σὲ φυσήξω νὰ παραμερίσης, ἀλλὰ ἄνδρα σπουδαῖο, μὲ δυνάμεις ὅμως καταστρεπτικές.

Πληροφοροῦμαι ὅτι δόγμα θὰ ἐξέλθη ἀπὸ τὴν βουλή σας, ποὺ θὰ δηλώνη ὁ ἄνθρωπος τὸ φύλο του στὰ δεκαπέντε του χρόνια. Δηλαδή, μέχρι δεκαπέντε ἐτῶν θὰ ψάχνωμαι, γιὰ νὰ προσδιορίσω τὴν δύναμη τῆς ψυχῆς ποὺ λέγεται «ἐπιθυμητικόν». Αὐτὸ εἶναι ἐπέμβαση τοῦ ἀνθρώπου στὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς δὲν θὰ ὑπνώση· θὰ ἐξεγερθῆ καὶ δὲν θὰ βρεθῆ ὁ οἶκος σου εἰς τὸν αἰῶνα. Μετὰ ἀπὸ ἕνα τέτοιο νόμο, ἡ Ἑλλάδα θὰ γίνη κρανίου τόπος.

Μὴ παλεύης τὸν Ἰσραήλ, μὴ τὰ βάζης μὲ τὸν Ἰσχυρό, μὴ καθυβρίζης τὸν Δημιουργό. Ἐμεῖς ποὺ ἐμακρύναμε ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ φυγαδευθήκαμε στὶς ἐρήμους, ζοῦμε μέσα στὸν κόσμο περισσότερο ἀπὸ σένα ποὺ ζῆς στὸ κέντρο τῆς Ἀθήνας. Βδελυκτὰ καὶ παράνομα πράγματα κατεργάζεσαι. Ὁ ἄνθρωπος ἀγωνίζεται γιὰ τὴν ἐλευθερία του, κι ἐσὺ νομοθέτησες τὴν σκλαβιὰ στὴν ζωή του. Ὁ σκλαβωμένος στὰ πάθη του δὲν εἶναι ἐλεύθερος. Συλλογίσου τα αὐτὰ καὶ παραμέρισε.

Ἄφησε τὶς τόλμες τὶς ἄτολμες. Ἄφησε τοὺς ἀνδρισμούς, ἀφοῦ ἔγινες γυναίκα. Εἴτε πιστεύεις εἴτε δὲν πιστεύεις, εἶσαι ἀπόγονος τοῦ Ἀδάμ, καὶ ἐσὺ καὶ τὸ σινάφι σου, καὶ ὑπάρχει κρίση καὶ ἀνταπόδοση. Φρενάρισε, γιατὶ σκούνταψες καὶ δὲν ὑπάρχει κανένας νὰ σοῦ φέξη, σὲ λίγο θὰ στερῆσαι καὶ δὲν θὰ ἔχης τὸν ἐλεοῦντα.

Μὲ αὐτὸν τὸν νόμο κορυφώνεις τὸ κακό, σταματᾶς τὰ καυχήματα τῶν γονιῶν, τοὺς βάζεις στὴν ἀμφισβήτηση ἂν ἀναθρέφουν ἄνδρα ἢ γυναίκα, σταματᾶς τὸ νανούρισμα τῆς μάννας. Τί θὰ λέη ὅταν κουνάη τὸ παιδί της; «Παιδούλα μου» ἢ «Ἀγόρι μου»; Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὶς δαιμονικὲς δυνάμεις κλίνει πρὸς τὸ κακό. Ἂν τὸ κατοχυρώσης καὶ μὲ νόμο, τότε ἦρθε ἡ ἐποχὴ νὰ ψάχνουμε «ὁ διάβολος θηλυκὸς εἶναι ἢ ἀρσενικός;» Ἡ ἱστορία τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων τέτοια φοβερὴ ἀπόκλιση δὲν εἶχε ποτέ. Ὄχι τὸ Ὄρος δὲν πρέπει νὰ σὲ δέχεται, ἀλλ᾽ οὔτε ἡ μάννα ποὺ σὲ γέννησε. Ἡ φουρτούνα ποὺ σήκωσες αὐτὴ θὰ σὲ πνίξη. Μέριασε.

Χριστιανοί, μὴ θροῆσθε. Δὲν θὰ μείνουμε μόνοι μας. Θὰ φύγουμε ἀπὸ τὴν σκιὰ τοῦ θανάτου καὶ θὰ κοιτασθοῦμε κάτω ἀπὸ εὐσκιόφυλλα δένδρα. Ἐμεῖς, οἱ βαπτισθέντες καὶ Θεὸν ὁμολογοῦντες, λέμε:

Ἐξεγέρθητι, Κύριε, ἐν τῇ δυνάμει σου καὶ σῶσον πάντας ἡμᾶς ἀπὸ τὰ ἔθνη τὰ φρυαττόμενα. Κύριε τῶν δυνάμεων, τὸ παρασόλι σου ζητοῦμε, τὸ ἀλεξίβροχό σου. Οὔτε σταγόνα βροχῆς νὰ μὴ μᾶς εὕρη ἀπὸ τὴν καταιγίδα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Ἄστραψε καὶ βρόντηξε καὶ σκόρπισε τὰ φρυάγματα τῶν ἐθνῶν καὶ διάλυσε τὶς βουλὲς τῶν ἀσεβῶν.

Συντηρητικοὺς μᾶς λέτε. Τὸ Ὄρος εἶναι συντηρητικό, ἀλλὰ μὲ διάκριση. Οὔτε νεοζηλωτὲς εἴμαστε οὔτε φανατικοὶ φονταμενταλιστές. Ἁπλῶς διακρίνουμε ποιὰ πράγματα χρειάζονται συντήρηση καὶ ποιὰ πέταμα. Ἐσεῖς βάζετε τὰ σάπια πράγματα στὴν συντήρηση; Ἐμεῖς τὰ θεωροῦμε θανατικὰ καὶ γιὰ τὰ ζῶα μας ἀκόμη καὶ λέμε «θάψτε τα· ἂν τὰ φᾶνε, θὰ ψοφήσουν». Θαφτῆτε μόνοι σας, γιατὶ βρωμᾶτε πτωμαΐνη. Ἡ μοσχοβολιὰ τοῦ φθινοπώρου δὲν μπορεῖ νὰ ὑπερνικήση τὴν δυσοσμία σας. Σὲ τοποθέτησαν νὰ ἀροτριᾶς τὴν γῆ καὶ ὄχι νὰ τὴν καταστρέφης. Παραμέρισε.» 

πηγή

+Γέροντας Γρηγόριος Ι Μ Δοχειαρίου

Μάχη είπε...

Αυτά είπε τότε ο γέροντας μας και του επιτέθηκαν οι δαίμονες την ώρα της μεταμεσονύκτιας προσευχής του ρίχνοντας τον από το σκαμνί που προσευχόταν με φόρα κι έπειτα από τα τραύματα και λόγω ζαχάρου υπέκυψε..να δούμε όμως και τι απέγινε ο Τσίπρας..

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΗΜΕΡΑ...; (trelogiannis.blogspot.com)

https://amethystosbooks.blogspot.com/2024/01/blog-post_989.html

Όλα έρχονται για να ωφεληθούμε

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)


Εμείς οι χριστιανοί σ’ αυτόν τον κόσμο είμαστε πάροικοι και παρεπίδημοι. Είμαστε εντελώς προσωρινά εδώ. Εδώ είμαστε, μόνο και μόνο για να ετοιμαστούμε για την αληθινή ζωή, για την αιώνια ζωή. Κι εμείς ανάμεσα στον άλλο κόσμο θα κάνουμε τα καθήκοντά μας. Αλλά δεν είναι εδώ η μόνιμη κατοικία μας, δεν είναι εδώ η αληθινή πολιτεία μας, δεν είναι εδώ το μόνιμο σπίτι μας. Αλλού είναι η πολιτεία μας, αλλού είναι η χώρα των ζώντων, αλλού είναι η βασιλεία του Θεού, η οποία βέβαια αρχίζει από δω. Εμείς οι χριστιανοί, οι οποίοι τα γνωρίζουμε αυτά τα πράγματα – ο άλλος κόσμος δεν ξέρει· ε, θα είναι και συγχωρημένος – γνωρίζουμε την αποκάλυψη του Χριστού, την όλη διδασκαλία της Εκκλησίας, την όλη ζωή των αγίων, θα είναι φοβερό να μην προσέξουμε, να μην καταλάβουμε μερικά πράγματα και, ενώ είμαστε πιστοί χριστιανοί κτλ., τελικά χάσουμε την ψυχή μας. Και αυτό, διότι θα περιοριστούμε απλώς σ’ αυτόν τον κόσμο, σ’ αυτή τη ζωή και θα φροντίσουμε και θα προσπαθήσουμε να εξασφαλίσουμε αυτή τη ζωή.


Επειδή λοιπόν και εμείς οι χριστιανοί αρκετά έχουμε προσκολληθεί στη γη, αρκετά έχουμε δεθεί με τα γήινα, έτσι ή αλλιώς, ο Θεός επιτρέπει να έρχονται όλα αυτά, για να ταρακουνηθούμε, για να μπορέσουμε – αφού δεν μπορούμε αλλιώς – να καταλάβουμε ορισμένα πράγματα. Τουλάχιστον να μπορέσουμε να καταλάβουμε ότι είμαστε προσωρινοί εδώ, ότι φεύγουμε από δω, ότι μπορεί να είναι η τελευταία χρονιά που ζούμε. Δεν θα μας κάνει κακό να το πάρουμε έτσι· θα μας κάνει πάρα πολύ καλό. Ο Θεός ξέρει αν είναι το τελευταίο ή όχι, αλλά θα μας κάνει εμάς πάρα πολύ καλό, εάν το πάρουμε ότι είναι η τελευταία άνοιξη, είναι οι τελευταίοι μήνες που ζούμε επάνω στη γη, και ο Θεός μας κάνει αυτή τη χάρη, να μας το γνωρίσει, όπως δηλαδή κάνει χάρη στον άνθρωπο, όταν πριν πεθάνει τον αφήνει να αρρωστήσει.


Δεν ξέρω εσείς πώς το καταλαβαίνετε και πώς το έχετε φιλοσοφήσει το πράγμα. Η ασθένεια είναι μεγάλη ευεργεσία για τον άνθρωπο, και εύχεται η Εκκλησία κανένας μας να μη φύγει από τον κόσμο αυτό με αιφνίδιο θάνατο. Τι θα πει, να μη φύγει με αιφνίδιο θάνατο; Θα πει το εξής: Λίγο να αρρωστήσει ο άνθρωπος, λίγο να πονέσει, λίγο να αρχίσει να απαγκιστρώνεται από τα διάφορα πιασίματα που έχει, να νιώθει ότι ξεκολλάει από δω, ότι φεύγει για τον άλλο κόσμο. Μόλις ο άνθρωπος αρχίσει να έχει τέτοια βιώματα, πιο πολύ πιστεύει στον Θεό, πιο πολύ ελπίζει στον Θεό, πιο πολύ αγαπά τον Θεό, πιο πολύ ταπεινώνεται, πιο πολύ μετανοεί, πιο πολύ γίνεται χριστιανός, πιο πολύ ετοιμάζεται για την άλλη ζωή.






Νομίζω ότι θα είναι δυστύχημα – αυτό υπονοεί η Εκκλησία, όταν εύχεται να μην έχουμε αιφνίδιο θάνατο, να μας γλιτώσει ο Θεός από αιφνίδιο θάνατο – να φύγει κανείς χωρίς λίγο να ζοριστεί, έστω τις τελευταίες ημέρες, για να καταλάβει, για να συνέλθει, για να δει μερικά πράγματα που αλλιώς δεν μπορούσε να τα δει.


Γιατί λοιπόν να μην το πάρουμε έτσι; Εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί γνωρίζουμε όσα δεν γνωρίζουν οι άλλοι· τα γνωρίζουμε μέσα στην Εκκλησία, τα διδασκόμαστε μέσα στην Εκκλησία. Έχουμε το Ευαγγέλιο, έχουμε τα βιβλία των πατέρων, τα βιβλία της λατρείας της Εκκλησίας, έχουμε τη ζωή των αγίων, έχουμε όλη την αλήθεια και γνωρίζουμε λοιπόν πώς έχουν τα πράγματα. Αλλά να, στην πράξη σαν να μην τα ξέρουμε, στην πράξη δεν θέλουμε να τα εφαρμόσουμε, στην πράξη ξεφεύγουμε από δω και από κει, και γι’ αυτό ο Θεός οικονόμησε έτσι τα πράγματα, επέτρεψε δηλαδή να έρθουν αυτές τις ημέρες όλα αυτά τα δεινά, που δεν είναι απλώς κάποια δεινά που ζούμε τώρα, αλλά και αύριο, και ύστερα από λίγες ημέρες δεν ξέρουμε τι θα έχουμε.






Εμείς οι χριστιανοί έχουμε λοιπόν αυτή την καλή ευκαιρία. Παρακαλώ· δεν είναι κυνικό αυτό ούτε αναισθησία ούτε σαν να είναι κανείς απροσγείωτος και έξω από τα πράγματα. Μοιάζει σαν να είμαστε έξω από τα πράγματα και σαν να είμαστε απροσγείωτοι. Όχι. Ο πιο προσγειωμένος, αυτός που είναι πιο κοντά στα πράγματα, πιο κοντά στην αλήθεια, είναι εκείνος ο οποίος βλέπει τα πάντα μέσα από τα μάτια του Θεού, μέσα από το φως του Θεού, μέσα από την κρίση του Θεού. Αλλιώς, είμαστε μέσα στα πράγματα και βουλιάζουμε. Αυτό το οποίο συνεχώς παθαίνουν οι άνθρωποι.


Το παρακολουθώ, ας πούμε, σε οικογένειες, σε ομάδες ανθρώπων και σε μεμονωμένα άτομα. Λέει κάποιος: «Έχω τούτο, έχω εκείνο, έχω το άλλο» και βουλιάζει εκεί. Ενώ αν λίγο φιλοσοφήσει, αν λίγο δει την όλη υπόθεση με βάση το πώς τη βλέπει ο Θεός και πώς οικονομεί τα πράγματα ο Θεός, θα συνειδητοποιήσει ότι τα δεινά που του ήλθαν – παίρνουμε τώρα μεμονωμένα άτομα – είτε ήλθε μια αρρώστια είτε ήλθαν κάποιες ατυχίες είτε κάποια εμπόδια και κάποιες δυσκολίες, όλα αυτά ήλθαν για καλό. Όντως από αυτά βγαίνει καλό, όντως ωφελείται ο άνθρωπος και όντως ο άνθρωπος γίνεται πιο άνθρωπος. Μιλούμε ειδικά για τους χριστιανούς.


Έτσι λοιπόν και τώρα, ακριβώς επειδή μας αγαπά ο Θεός και θέλει το καλό μας, καθώς βλέπει ότι είμαστε αναίσθητοι, σαν να μη θέλουμε να καταλάβουμε, σαν να μη θέλουμε να μετανοήσουμε, καθώς κάνουμε τον χριστιανό αλλά δεν είμαστε όπως μας θέλει εκείνος, γι’ αυτό επιτρέπει να έρθουν όλα αυτά. Όσο πιο γρήγορα μάθουμε το μάθημα, τόσο πιο γρήγορα ο Θεός θα τα τακτοποιήσει. Και αυτά τα δεινά μπορεί ο Θεός να τα σταματήσει μέσα σε μια νύχτα, αν βέβαια ως Θεός δει ότι μάθαμε εμείς το μάθημα που εκείνος θέλει να μάθουμε, καθώς επιτρέπει να συμβαίνουν όλα αυτά.






Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, Συνάξεις Τριωδίου Α’, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, β’ έκδοση 2013, σελ. 48.


https://www.koinoniaorthodoxias.org/martiria-kai-didaxi/ola-erxontai-gia-na-ofelithoume/

paterikos