Ἡ σχέση μας μὲ τοὺς κεκοιμημένους

Ἀπό τὶς πνευματικὲς παρακαταθῆκες 

τῆς Γερόντισσας τῆς Ἀττικῆς

Εἶναι ἄγνωστο σὲ πολλοὺς ἀνθρώπους, ὅτι οἱ ψυχὲς ποὺ φεύγουν ἀπὸ αὐτὴ τὴ ζωή, εἶναι ζωντανὲς καὶ βρίσκονται σὲ μία σχέση μὲ τοὺς ἀνθρώπους τους ἐδῶ στὴ γῆ. Δὲν μποροῦμε νὰ προχωρήσουμε στὴ ζωή μας, ἐὰν κρατᾶμε ὁποιαδήποτε κακία ἢ μίσος σὲ κάποιον κεκοιμημένο μας. Πρέπει νὰ τὸν συγχωρήσουμε ὅ,τι καὶ ἂν μᾶς ἔκανε, διότι ἡ ψυχὴ τοῦ κεκοιμημένου δὲν ἀναπαύεται, ἀλλὰ οὔτε καὶ ἡ δική μας.

Ἂν θέλουμε ἑπομένως ἡ ζωή μας νὰ προχωράει ἤρεμα, ἀλλὰ καὶ ἡ ψυχή μας νὰ ἔχει εἰρήνη, θὰ πρέπει νὰ τακτοποιήσουμε τὰ συναισθήματά μας, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ζωντανοὺς καὶ μὲ τοὺς κεκοιμημένους μας. Οἱ ἄνθρωποί μας ποὺ φεύγουν ἀπὸ αὐτὴ τὴ ζωή, συνεχίζουν νὰ μᾶς ἀγαπᾶνε, γιατί ἡ ἀγάπη ποὺ εἴχαμε μεταξὺ μας ὅσο ζοῦσαν δὲν χάνεται.

Ἐμεῖς συνήθως τοὺς ξεχνᾶμε καὶ τοὺς νεκρώνουμε, γιατί εἴμαστε δεμένοι μὲ τὴν ὕλη καὶ ξεχνᾶμε τὴν αἰώνια ζωή! Γιατί τί νόημα θὰ εἶχε νὰ φτιάξει ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο νὰ ζήσει ἐδῶ στὴ γῆ κάποια χρόνια καὶ μετὰ νὰ τὸν φάνε τὰ σκουλήκια; Γι’ αὐτὸ λοιπὸν ἒφτιαξε ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸν τὸν ὡραῖο κόσμο γι’ αὐτὴ τὴ ζωή, ποὺ εἶναι κλάσμα τῆς αἰωνιότητας, ἕνα πολὺ ὡραιότερο κόσμο γιὰ τὴν αἰώνια ζωή. Ἄλλωστε ὁ Θεὸς δὲν ἒφτιαξε τὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ πεθάνει, ἀλλὰ γιὰ νὰ ζήσει αἰώνια.

Ἅγιος Ἀντώνιος: Πρόσεχε, μὴν πἀρουν τὰ μυαλὰ σου ἀέρα

Ἅγιος Ἀντώνιος τῆς Ὄπτινα

Ἄκουσα, ὅτι ἡ οἰκογενειακή σας ζωή, τό σπίτι σας, δέν εἶναι ἔξω ἀπό ἀρρώστιες καί ἀπό ἄλλες λυπηρές καταστάσεις, καί λυπήθηκα πολύ. Καί παρακάλεσα τόν Κύριο, νά σᾶς ἐπισκεφθῆ μέ εὐσπλαχνία καί ἔλεος· καί νά θεραπεύσει τίς ἀσθένειές σας.

Τί νά κάμωμε;

Ἔτσι τό θέλησε ὁ Κύριος: νά μή περνάει ἡ πρόσκαιρη αὐτή ζωή χωρίς πίκρες καί θλίψεις. 

* * *

Ἡ ἁγία Γραφή λέγει: «πᾶσα κεφαλή εἰς πόνον καί πᾶσα καρδία εἰς λύπην» (Ἠσ. 1,5). Δηλαδή: Δέν θά βρεῖς στόν κόσμο κεφάλι χωρίς σκοτοῦρες- καρδιά χωρίς πόνο καί στενοχώριες.

Καί αὐτό ἰσχύει ὄχι ἁπλά γιά κάθε ἄνθρωπο· ἀλλά καί γιά τούς ἁγίους! 

Δέν ὑπάρχει ἅγιος, ποὺ - ὅσο ἅγιος καί τέλειος καί ἄν ἦταν - νά πέρασε στή ζωή του χωρίς πόνο καί θλίψη, χωρίς νά ὑποφέρει. 

Γιατί ὅμως; γιατί; 

19χρονος Ἕλληνας ντύνει φιγοῦρες Playmobil μὲ παραδοσιακὲς ἑλληνικὲς φορεσιές!

Ὁ Πέτρος συστήνει μὲ ὑπερηφάνεια τὴν πιὸ ἀγαπημένη του παραδοσιακή φορεσιά,
ἀπὸ τὴν Πυλαία Θεσσαλονίκης
Ρωτᾶς κάποιους δεκαεννιάχρονους τί ἔχουν νὰ σοῦ ποῦν γιὰ τὴ ζωή τους, ὑπάρχουν μερικοὶ ποὺ κάνουν πράγματα, σὰν ἐσένα πιχί, ἀλλὰ ἄλλοι δὲν ξέρουν τί νὰ σοῦ ἀπαντήσουν, ἄντε νὰ σοῦ ποῦν καμιὰ καγκουρόπλακα μὲ τὰ κολλητάρια, δέκα λέξεις ὅλες κι ὅλες κι ὕστερα μούγκα. Καί, μετά, ρωτᾶς τὸν Πέτρο Καμινιώτη καὶ σοῦ λέει μὲ μία φυσικότητα ποὺ νομίζεις ὅτι ἀστειεύεται πώς, πρὶν ἀπὸ μερικοὺς μῆνες, τὸ διεθνὲς ἀνδρικὸ περιοδικὸ GQ συμπεριέλαβε τὸ προφὶλ του στό ίνσταγκραμ πρῶτο πρῶτο στὴν κατηγορία Τέχνη, ἀνάμεσα στὰ 50 προφὶλ ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο ποὺ πρέπει κανεὶς νὰ ἀκολουθήσει. Γιὰ νὰ καταλάβεις, δύο ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα 49 εἶναι κι ἐκεῖνα τοῦ Ντέιβιντ Μπέκαμ καὶ τοῦ Τζάστιν Μπίμπερ. Ἔλα μωρέ, σιγὰ τὰ ὠά.
Ὁ Πέτρος δὲν περηφανεύεται, τοῦ ἀρέσει πολὺ βέβαια αὐτὸ ποὺ συνέβη, ἀλλὰ ἔχει...


ἐκεῖνο τὸ εἶδος τῆς συστολῆς ποὺ δὲν γίνεται βαρετὴ καὶ θὲς νὰ δείρεις τὸ σπασικλάκι πού σοῦ τὸ παίζει σεμνό, πολὺ ἁπλὰ διότι ἔχει τὴ συστολὴ ἑνὸς σωστὰ μεγαλωμένου παιδιοῦ. Διότι ναί, ὁ Πέτρος εἶναι παιδί, μόλις πέρυσι τελείωσε τὸ λύκειο καὶ πέρασε στὸ τμῆμα Μάρκετινγκ καὶ Ἐπικοινωνίας τοῦ Οἰκονομικοῦ Πανεπιστήμιου Ἀθηνῶν. Ὁ Πέτρος, ἐπίσης, εἶναι μέλος δύο χορευτικῶν συλλόγων –ἑνὸς στὴν Πετρούπολη ἀπὸ τότε ποὺ ἦταν πέντε χρόνων καὶ ἑνὸς στὸν Πειραιὰ ἀπὸ πέρυσι– καὶ χορεύει παραδοσιακοὺς χορούς, μὲ στολές, μὲ ταξίδια, μὲ τὰ ὅλα του· μέχρι στὴ Ρωσία ἔχει ταξιδέψει.


Κι ἂν νομίζετε ὅτι ἡ ἱστορία τελείωσε ἐδῶ –μπράβο, Πέτρο, μία χαρὰ τὰ ἔχεις καταφέρει, κούλαρε, ἄφησε νὰ κάνει καὶ κάποιος ἄλλος 19χρονος κάτι–, νὰ σᾶς πῶ ὅτι ἡ ἱστορία μας τώρα ἀρχίζει, διότι:
Ὁ Πέτρος ντύνει τὰ Playmobil μὲ σεγκούνια καὶ μαλάματα κι ἑφτὰ σειρὲς γιορντάνια, ποὺ ἔλεγε κι ἡ πανούργα Σύρμω.
Ναί, ὅπως ἀκριβῶς τὸ διαβάσατε καὶ ὅπως τὸ βλέπετε στὶς φωτό.



Οἰκογενειακὴ φωτογραφία, ὅλοι οἱ συγγενεῖς μαζί
Ἡ μέρα ποὺ τὰ φωτογραφίσαμε ἦταν τὶς προάλλες ποὺ εἶχε ἀέρα στὴν Ἀθήνα, αὐγουστιάτικα μελτεμάκια ποὺ λένε, κι ὁ Πέτρος τὰ πρόσεχε νὰ μὴν πέσουν, ἔτσι ὅπως τὰ στοίχιζε ἕνα ἕνα, λὲς κι ἦταν κανονικὰ παιδιά. Τὰ ἔβγαζε ἀπὸ τὰ κουτάκια τους, μόνο πικὲ κουβερτοῦλες δὲν τοὺς ἔχει φτιάξει γιὰ νὰ ξαπλώνουν στὰ μαλακά, ἀλλὰ λογικό, ξέρεις τί εἶναι νὰ κάνεις νανοχειροτεχνία; Δὲν ξέρεις, καὶ θὰ μᾶς πεῖ ὁ Πέτρος:



Τὰ παιδιὰ βγαίνουν προσεκτικὰ ἀπὸ τὰ κουτιά τους
«Χρειάζονται τέσσερις μὲ πέντε ἡμέρες γιὰ νὰ ὁλοκληρωθεῖ ἡ κάθε φορεσιά», λέει καὶ τονίζει τὸ «φορεσιά», διότι ἐγὼ τοῦ τὶς λέω «στολὲς» καὶ τσαντίζεται γιὰ πλάκα, λὲς καὶ ντύνει τίποτα ἀδελφὲς νοσοκόμες στὸ 401.

Αὐτοσχέδια ἐργαλεῖα, μαρκαδόροι καὶ κάθε εἴδους χαρτιὰ καὶ ὑλικὰ
γιὰ νὰ ντυθοῦν τὰ playmobil παραδοσιακά
«Χρησιμοποιῶ ὅ,τι ὑλικὸ μπορεῖς νὰ φανταστεῖς ἤ, γιὰ νὰ τὸ πῶ πιὸ σωστά, σχεδὸν τίποτα, οὐσιαστικὰ δὲν ὑπάρχουν συγκεκριμένα ὑλικά. Ἀπὸ χαρτοπετσέτες φτιάχνω τὰ μαντίλια τους, ἀπὸ χαρτὶ καὶ χαρτονάκια τὰ ροῦχα τους, μετὰ ζωγραφίζω τὰ παπούτσια τους, παίρνω ψεύτικα λουλουδάκια, κόβω πούλιες γιὰ τὰ κοσμήματά τους, τὰ κολλάω ἕνα ἕνα μὲ τὴ μύτη τοῦ διαβήτη, δὲν ἔχω καν εἰδικὰ ἐργαλεῖα. Ὅ,τι ὑπάρχει στὸ σπίτι ἀπὸ ὑλικὰ καὶ ἐργαλεῖα. Ἀγοράζω κάποια, ἀλλὰ περισσότερο ἐφευρίσκω τρόπους γιὰ νὰ φτιάξω μία φορεσιά. Κόβω τὰ πατρόν, κοιτάζω νὰ εἶναι σωστὰ τὰ ὕψη καὶ οἱ ἀναλογίες, τοὺς τὰ κάνω πρόβα καὶ μετὰ τὰ κολλάω. Ἡ ζωγραφικὴ τῶν φορεσιῶν μὲ τὰ μαρκαδοράκια ἔρχεται στὸ τέλος».



Τὸν φαντάζομαι νὰ γράφει ὁλόκληρη τὴν Ἁγία Γραφὴ πάνω σὲ ἕναν κόκκο ρυζιοῦ –τόση ὑπομονὴ ἔχει– καὶ πηγαίνουμε στὸ Ἄλσος Παγκρατίου, ἀκριβῶς ἐκεῖ ὅπου ἦταν τὸ θέατρο τῆς ἱστορικῆς Ἐλεύθερης Σκηνῆς.
Πάω νὰ τραβήξω τὴν πρώτη λήψη, μὲ σταματάει: «Ὄχι ἀπὸ ἐδῶ, τὸ ἄλλο εἶναι τὸ καλό τους προφίλ», μὲ προλαβαίνει καὶ τοὺς ἀλλάζει θέση. ΟΚ, Πέτρο, ἡ Μιμὴ Ντενίση θὰ δάκρυζε ἀπὸ συγκίνηση, τὸ καταλαβαίνεις;



Ὁ Πέτρος μὲ μία φίλη του στὸ κάδρο, ποὺ φοράει παραδοσιακὴ φορεσιὰ Καρπάθου
Ὁ Πέτρος, λοιπόν, ποὺ ἔχει γεννηθεῖ τὸν Ἰούλιο τοῦ '97, λέει ὅτι τὸ ἐνδιαφέρον του γιὰ τὶς στολὲς δὲν ἔχει νὰ κάνει μὲ κάποιο κόλλημά του μὲ τὴν ἱστορία τῆς μόδας π.χ., ἔχει νὰ κάνει καθαρὰ μὲ τὴν ἀγάπη του γιὰ τοὺς παραδοσιακοὺς χορούς.


«Ὅταν χορεύεις σὲ ἕνα σύλλογο, συνήθως σοῦ βάζουν καὶ φορᾶς μία "γενικὴ" φορεσιὰ τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τοῦ χοροῦ ποὺ χορεύεις. Μετά, ἂν θέλεις νὰ ψαχτεῖς μόνος σου, ἀνακαλύπτεις τὴ μαγεία ποὺ ἔχει ἡ φορεσιὰ τῆς κάθε περιοχῆς. Μοῦ ἀρέσει ἡ ἰδέα ὅτι ὅλα εἶχαν τὸν λόγο τους, δὲν ἦταν τυχαῖο τὸ ἄσπρο μαντίλι ἢ τὸ μαῦρο – ἀλλιῶς φοροῦσαν τὰ κοσμήματα οἱ παντρεμένες κι ἀλλιῶς οἱ ἀνύπαντρες ἂς ποῦμε. Δὲν εἶναι ὅπως τώρα, ποὺ μπαίνεις σὲ ἕνα μαγαζὶ καὶ ἀγοράζεις τὴν ἴδια μπλούζα».


Τὸν ρωτάω ἐὰν τοῦ ἀρέσει κάποια ἀντρικὴ φορεσιὰ ἰδιαίτερα ἢ κάποιο ἀξεσουάρ, ἂν θὰ ἔβγαινε ἔξω τύπου «βάζω τὸ τσαρούχι μου καὶ πάω γιὰ καφέ».
«Θὰ ντρεπόμουν νὰ βγῶ ἔτσι ἔξω, πέρυσι ὅμως ποὺ δοκίμαζα στὸ βεστιάριο κάποιες φορεσιές, ὅπως ἤμουν μὲ τὸ τζίν, φόρεσα ἀπὸ πάνω ἕνα γιλέκο ἀπὸ τὸ Καβακλὶ τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμυλίας. Αὐτὸ ναί, θὰ τὸ ἔβαζα γιὰ νὰ βγῶ ἔξω».


Πολὺ ὡραία ὅλα αὐτά, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀγάπη σου γιὰ τὶς παραδοσιακὲς φορεσιὲς μέχρι ὁ ἐγκέφαλός σου νὰ συλλάβει τὴν ἰδέα νὰ ντύσει Σαρακατσάνες τὰ playmobil, τὸ λογικὸ κενὸ εἶναι ἐμφανὲς καὶ θέλει ἐξήγηση. Γιατί, ἂς ποῦμε, δὲν τοῦ ἦρθε νὰ ντύσει Barbie, ποὺ καὶ πιὸ εὔκολο θὰ ἦταν καὶ πιὸ λογικό;


«Οἱ Barbie πάντα εἶχαν ροῦχα, τὰ κορίτσια μποροῦσαν νὰ ἀγοράσουν ξεχωριστὰ ὅ,τι ἤθελαν γιὰ νὰ τὶς ντύσουν, ἐνῶ τὰ playmobil ὅπως τὰ ἀγόραζες ἔτσι θὰ ἔμεναν γιὰ ὅλη τους τὴ ζωή. Μηδὲν ροῦχο. Ἄσε ποὺ καὶ ἡ τόσο μικρὴ κλίμακα στὰ playmobil ἔχει τὴ μαγεία της. Τὰ playmobil, ἐπίσης, ἦταν τὸ ἀγαπημένο μου παιχνίδι. Ὡς παιδιά, προτιμούσαμε μὲ τὴν ἀδελφή μου νὰ κοιμόμαστε στὸ ἴδιο δωμάτιο, ὥστε τὸ δεύτερο παιδικὸ ὑπνοδωμάτιο τοῦ σπιτιοῦ νὰ εἶναι ἀποκλειστικὰ γιὰ τὰ playmobil. Εἴχαμε κάστρα, καράβια, νησιά, ἕνα σωρὸ κατασκευές. Τὰ καλοκαίρια, λοιπόν, στὸ ἐξοχικό, μποροῦσα νὰ κουβαλήσω μόνο τὶς βασικὲς φιγοῦρες, δὲν μποροῦσα νὰ πάρω μαζί μου τὸ ἅπαν σύμπαν, ὁπότε γιὰ νὰ μὴ βαριέμαι τὰ ἔβαζα νὰ κάνουν ἄλλες δραστηριότητες, νὰ ἀνοίξουν κι οἱ δικοί τους ὁρίζοντες. Γιὰ παράδειγμα, τὰ ἔβαζα σὲ κύκλο γιὰ νὰ χορεύουν καὶ μία μέρα εἶπα "δὲν τοὺς βάζω καὶ κάνα μαντίλι;" Κάπως ἔτσι ξεκίνησαν ὅλα»...



Playmobil ἀπὸ τὴν Ἀστυπάλαια, τὴ Σκόπελο καὶ τὴν Κάρπαθο
Ὁ Πέτρος Καμινιώτης μου λέει ὅτι ντύνει τὰ playmobil βλάχους γιὰ περισσότερα ἀπὸ δέκα χρόνια. Ἔμπειρος.
«Ὄχι, ἁπλῶς τότε γεννήθηκε ἡ ἰδέα. Τὸ θυμήθηκα ξανὰ πρὶν ἀπὸ περίπου τρία χρόνια, ὅταν ἒφτιαξα τὴν πρώτη ὁλοκληρωμένη φορεσιὰ πάνω σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ παιδικὰ playmobil μου. Ά, μερικὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ φωτογραφίζουμε εἶναι τὰ playmobil τῶν παιδικῶν μου χρόνων! Ὅπως καὶ νὰ ἔχει, ἡ πρώτη φορεσιὰ ἔγινε μὲ πενιχρὰ ὑλικὰ καὶ κόλλησα ὅπως ὅπως τὰ κομμάτια μὲ σελοτέιπ, οὔτε καν μὲ κόλλα. Ἦταν ἡ φορεσιὰ ἀπὸ τὸ Ρουμλούκι ἢ τὸν Γιδά, τὴν Ἀλεξάνδρεια Ἠμαθίας δηλαδή. Πρὶν ἀπὸ δύο χρόνια ξεκίνησα νὰ ἀσχολοῦμαι πλέον πιὸ "ἐπαγγελματικά". Ὅσο περνάει ὁ καιρός, προσέχω ἀκόμα περισσότερο τὴ λεπτομέρεια, μπορεῖ νὰ χαλάσω μία στολὴ καὶ νὰ τὴν ξαναφτιάξω ἀπὸ τὴν ἀρχὴ λόγω μίας ἀτέλειας ποὺ οὔτε ἐσὺ οὔτε κανεὶς ἄλλος δὲν θὰ προσέξει. Διαβάζω καὶ μελετῶ μὲ προσοχὴ τὰ πάντα γιὰ τὴ φορεσιὰ ποὺ πρόκειται νὰ φτιάξω».



Playmobil ἀπὸ τὴν Καρωτὴ Ἔβρου, τὴ Μακρὰ Γέφυρα Ἔβρου καὶ τὴ Θράκη (Σαρακατσάνα)



Playmobil Ἀρβανίτισσα, ἀπὸ τὰ Μεσόγεια Ἀττικῆς
Ἑπόμενη ἐρώτηση: ΟΚ, Πέτρο, ἐσένα σοῦ ἀρέσουν καὶ τρελαίνεσαι, ἐμένα μοῦ ἀρέσουν καὶ σὲ κάνω θέμα, ἀλλὰ σὲ ποιοὺς ἀπευθύνεσαι; Ποιοὶ θὰ μποροῦσαν νὰ ἐνδιαφερθοῦν νὰ ἀποκτήσουν καραγκουνοplaymobil;


«Ἰδιῶτες ποὺ εἴτε θέλουν νὰ ἔχουν ἕνα playmobil μὲ τὴ φορεσιὰ τοῦ τόπου καταγωγῆς τους εἴτε ἀσχολοῦνται μὲ τὸν χορὸ καὶ θέλουν νὰ ἔχουν τὶς φορεσιὲς τῶν περιοχῶν ποὺ τοὺς ἀρέσουν. Ἐπίσης, χορευτικοὶ σύλλογοι καὶ λαογραφικὰ μουσεῖα. Πέρυσι ἦρθε σὲ ἐπαφὴ μαζί μου τὸ Λύκειο Ἑλληνίδων, τώρα ντύνω κάποια playmobil γιὰ τὸ Λαογραφικὸ Μουσεῖο τοῦ Γιώργη Μελίκη, ὁ ὁποῖος ἑτοιμάζει ἕνα προτζεκτ μὲ θέμα "Τὸ Παιδὶ στὴν Παράδοση"».


Κοίτα νὰ δεῖς πόσο πολυάσχολη μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ καθημερινότητα ἑνὸς 19χρονου. Τὸν ρωτάω ἂν θὰ εἶχε χρόνο νὰ δουλέψει γιὰ τὴν ἴδια τὴν Playmobil, νὰ τοὺς δίνει τέτοιες ἰδέες. «Γιατί ὄχι;» λέει. «Ἀλλὰ ὡς ἐκτέλεση παραγωγῆς δὲν ξέρω κατὰ πόσο θὰ ἦταν ἐφικτὸ νὰ ἀποδοθεῖ τόση λεπτομέρεια μὲ πλαστικὰ ὑλικά. Πῶς θὰ ἦταν τὰ κεντήματα, τὰ μαντίλια, ὅλα αὐτά, σὲ πλαστικό; Θὰ ἒμοιαζαν, ἀλλὰ δὲν θὰ ἦταν παραδοσιακὲς φορεσιές».



Ὁ Πέτρος τὰ φωτογραφίζει γιὰ νὰ τὰ θυμᾶται ὅταν μεγαλώσουν
Λοιπόν, πᾶμε στὸ Καλλιμάρμαρο, στήνουμε ξανὰ κάποια playmobil, περνᾶνε τουρίστες ἀπὸ τὶς κερκίδες καὶ κάθονται καὶ τὰ χαζεύουν μὲ ἀνοιχτὸ τὸ στόμα, οἱ πιὸ θαρραλέοι ρωτᾶνε ἂν πωλοῦνται ἤ, τέλος πάντων, ποῦ μποροῦν νὰ τὰ δοῦν, καὶ ὁ Πέτρος, μὲ τὴ φυσικὴ συστολὴ καὶ εὐγένειά του, τοὺς λέει: «Ἔχω μία σελίδα στὸ Facebook (PlaymoGreek)».



Playmobil ἀπὸ τὴν Ἐπισκοπὴ Ἠμαθίας, τὶς Σέρρες (βλάχα) καὶ τὴν Πυλαία Θεσσαλονίκης



Μάνα, πατέρας, θεῖος, παιδί, ὅλοι μὲ τὴν παραδοσιακὴ στολὴ ἀπὸ τὸ Ρουμλούκι.
Ἀπὸ τὴ μεριά μου, θυμᾶμαι καὶ κάνω κλὶκ στὸ Ρουμλούκι ἀπὸ τὸ καλό του προφίλ. Βλέπω τὸν Πέτρο νὰ ἐνθουσιάζεται ποὺ τὸ θυμήθηκα, μὲ τὴν ἁγνότητα τῶν δεκαεννέα του χρόνων νὰ βγαίνει σὲ ἕνα τεράστιο χαμόγελο.
 vice
Ρωμαίικο οδοιπορικό 

Ἡ κατάθεση τῆς Τιμίας ζώνης τῆς Θεοτόκου

31 Αὐγούστου, Κυριακὴ 14 – Ματθ. (Ἀπόστ. Ἑβρ. 9, 1-7)

Σήμερα ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει γιά τὴν ἰδιαίτερη εὐλογία ποὺ ἀποτελεῖ ἡ κατάθεση τῆς Τιμίας ζώνης τῆς Θεοτόκου στὸ Ναό της στὴν Κωνσταντινούπολη, εἶναι ἀνάγκη νὰ θυμηθοῦμε τὴν ἀπόφαση τῆς Θεομήτορος «ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά τὸ ρῆμα σου», καὶ ὅτι καὶ ἡ παροῦσα ἑορτὴ τῆς Παναγίας μας θεωρεῖται κατάλληλη, γιὰ νὰ προβληθῆ ἡ μεγάλη ἀλήθεια, πὼς πρέπει δηλ. νὰ δεχόμαστε μὲ εὐχαρίστηση τὶς ἐντολὲς καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ὡς «ζώνη ἀσφαλείας» καὶ νὰ νομίζουμε τὸν Θεῖο Νόμο ὡς κλοιὸ ποὺ περισφίγγει καὶ προστατεύει τὴ ζωή μας.

Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος εἶναι ἀφ᾿ ἑνός μὲν ἡ «Κεχαριτωμένη», τῆς ὁποίας ἡ ὡραιότητα καὶ τὸ κάλλος ἑλκύει τὶς ψυχές μας καὶ σαγηνεύει τὶς καρδιές μας καὶ αἰχμαλωτίζει τὴν εὐλάβειά μας, ἀφ᾿ ἑτέρου δὲ προβάλλει ἐνώπιόν μας ὡς μιὰ δυνατὴ καὶ ἀνεπανάληπτη προσωπικότητα. Περιζώννυται ὡς ρομφαία τὴν Τιμία Ζώνη της, ὅπως ἁρμόζει σὲ κάθε σεμνὴ γυναικεία ἐμφάνιση· καὶ εἶναι καθῆκον κάθε χριστινὸς νὰ περιζώνεται μὲ δύναμη καὶ θέληση ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἀγωνίζεται «ἕνεκεν ἀληθείας καὶ πραότητας καὶ δικαιοσύνης». Καὶ περὶ ἀληθείας μέν, γιατί, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ προφήτης Ἠσαΐας, «ἄνθρωπος τῇ ὁδῷ αὐτοῦ ἐπλανήθη» (Ἠσαΐας 53, 6) καὶ ἐπὶ πλέον «πονηροὶ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόβουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον πλανῶντες καὶ πλανώμενοι» (Β’ Τιμ. 3-13) καὶ ἔχουν λαθεμένη ἰδέα γιὰ τὴν ἀξία τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀρετῆς. Τότε ἐπιστρατεύεται ἡ ἀνθρώπινη πονηρία, τὸ ψέμα καὶ ἡ ἀπάτη, καὶ ὁ κόσμος «παραμορφώνεται», μεταβάλλεται σὲ κοινωνία πλανώντων καὶ πλανωμένων.

ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ

ΒΗΜΑΤΑ

Τα τελευταία χρόνια, από τα σχολικά βιβλία της Ιστορίας, οι νέοι μαθαίνουν ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν αντίθετη στο πνεύμα του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού.

Εμφορούμενη δήθεν από φόβο για τη θέση της στη ζωή των υπόδουλων Ελλήνων και από πνεύμα υποταγής στους Τούρκους, αρνήθηκε την παιδεία, την επιστημονική πρόοδο, τον προσανατολισμό του υπόδουλου Γένους στον αγώνα για ελευθερία.

Θα ήταν βέβαια αρκετό οι προκατειλημμένοι έναντι της πίστης συγγραφείς να διαβάσουν έναν κατάλογο με τους διαπρεπέστερους λογίους του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, αυτούς που έκαναν γνωστό στον υπόδουλο Ελληνισμό και ιδιαίτερα στους νέους τα επιτεύγματα τόσο της παιδείας όσο και των επιστημών, που ο Διαφωτισμός στην Ευρώπη έφερε. Οι περισσότεροι λόγιοι ήταν κληρικοί. Και τα ελληνικά σχολεία ιδρύονταν με γράμματα και άδεια του εκάστοτε Οικουμενικού Πατριάρχη.

Ξεχωριστή η μορφή του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Έργο ζωής του η ίδρυση σχολείων. Το να μιλούν οι Έλληνες τα ελληνικά και να μην αφήνονται στην ευκολία της χρήσης της τουρκικής γλώσσας. Το να κρατήσουν τις πνευματικές ρίζες και την ταυτότητά τους. Την έγνοια για την ψυχή και τον Χριστό. Ήξερε ο Πατροκοσμάς ότι κρατώντας τη θρησκευτική πίστη παρέμεναν Έλληνες οι νέοι. Γιατί η θρησκευτική ταυτότητα ήταν το διαφοροποιητικό στοιχείο. Μόνο έτσι θα παρέμενε άσβηστη η δίψα για ελευθερία. Αν ο νέος έχανε την ψυχή του, θα έχανε οριστικά και την ελπίδα να διαχειρίζεται ο ίδιος τη ζωή του. Και ο νυν αιώνας θα έφευγε και η σωτηρία.

ΕΛΣΤΑΤ : ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΚΑΤΕΛΥΣΕ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Η Υπόθεση από την ιστοσελιδα NewsBomb :

«Γιατί οι δανειστές εκβιάζουν κι απειλούν να τινάξουν στον αέρα τη διαπραγμάτευση αν δεν «αθωωθεί» ο Ανδρέας Γεωργίου για το φούσκωμα του ελλείμματος; Βρώμικο παιχνίδι σε βάρος της Ελλάδας.
Το παιχνίδι πίσω από τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και την υπαγωγή της χώρας στα μνημόνια είναι πιο βρώμικο από όσο ενδεχομένως φαίνεται. Το «σύστημα» που οργάνωσε όλο αυτό το θανατηφόρο σχέδιο για την υπαγωγή της χώρας στο Μνημόνιο, με τεχνική βάση το τεχνητό έλλειμμα, βλέπει τις τελευταίες ώρες… εφιάλτες.

Η απόφαση για παραπομπή σε νέα δίκη του πρώην Πρόεδρου της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέα Γεωργίου, με την κακουργηματική κατηγορία της παραποίησης στατιστικών στοιχείων, σε σχέση με το μεγαλύτερο σκάνδαλο όλων των εποχών, έπεσε σαν βόμβα στις Βρυξέλλες, στη Γερμανία και στην εγχώρια τρόικα που όχι μόνο έβαλε τη χώρα σε καθεστώς επιτήρησης, αλλά τίναξε στον αέρα την χρηματοοικονομική «αξιοπιστία» της Ελλάδας.

Μετά την πρόσφατη απόφαση της Δικαιοσύνης να ξανανοίξει τον «φάκελο Γεωργίου», οι ντόπιοι υπάλληλοι των δανειστών βρίσκονται πλέον σε πανικό.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι πρώτο το ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκε ως «συνήγορος» του Γεωργίου και έδειξε την ταραχή του με μια ανακοίνωση -ομολογία- ενοχής και πανικού, συντασσόμενο πλήρως και με τον Γ. Παπανδρέου, το κίνημα του οποίου επίσης έσπευσε να πάρει θέση.

Βλέπετε δεν είναι μόνον το δίδυμο ΓΑΠ – Παπακωνσταντίνου που ενέχεται στην απάτη αλλά και ο Ευ. Βενιζέλος ο οποίος «δούλεψε» για τη συγκάλυψη.

Ποιος μπορεί να λησμονήσει ότι ως υπουργός Οικονομικών, ο κ. Βενιζέλος, με πάθος εντεταλμένου, καρατόμησε με συνοπτικές και «δημοκρατικές» διαδικασίες τα πέντε από τα επτά μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, αφήνοντας στη θέση του μόνο τον Ανδρέα Γεωργίου!

Ας μην ξεχνάμε ότι από τη δράση του Ανδρέα Γεωργίου, το «όλον ΠΑΣΟΚ» κατάφερε να εκτινάξει τα spreads σε δυσθεώρητα ύψη με αποτέλεσμα η χώρα να απολέσει και την οικονομική και την εθνική της αυτοτέλεια και κυριαρχία.

Παράλληλα βάση των τεχνητών ελλειμμάτων εφαρμόστηκε και το εγκληματικό PSI εμπνεύσεως Βαγγέλη Βενιζέλου προκειμένου να συντριβούν οι ομολογιούχοι και τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων και των δημοσίων οργανισμών της χώρας.

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος

Ἀπό τό Βιβλίο τοῦ Φώτη Κόντογλου, 

«Γίγαντες ταπεινοί», Ἐκδόσεις Ἀκρίτας 2000

Σήμερα πού γράφω, 29 Αὐγούστου, εἶναι ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου. Χθές τό βράδυ ψάλαμε τόν Ἑσπερινό κατανυκτικά σ’ ἕνα παρεκκλήσι, κ’ ἤτανε μοναχά λίγες γυναῖκες καί δύο-τρεῖς ἄνδρες.

Σήμερα τό πρωί ψάλαμε τή λειτουργία του πάλι μέ λίγους προσκυνητές. Τά μαγαζιά ἤτανε ἀνοιχτά, ὅλοι δουλεύανε σάν νά μήν ἤτανε ἡ γιορτή τοῦ πιό μεγάλου ἁγίου τῆς θρησκείας μας. Ἀληθινά λέγει τό τροπάρι του «Μνήμη δικαίου μετ’ ἐγκωμίων, σοί δέ ἀρκέσει ἡ μαρτυρία τοῦ Κυρίου, Πρόδρομε».

Μέ ἐγκώμια καί μέ εὐλάβεια γιορτάζανε ἄλλη φορά οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί τόν Πρόδρομο, ἀλλά τώρα τοῦ φτάνει ἡ μαρτυρία τοῦ Κυρίου.

Αὐτή ἡ μαρτυρία θ’ ἀπομείνει στόν αἰώνα, εἴτε τόν γιορτάζουνε εἴτε δέν τόν γιορτάζουνε οἱ ἄνθρωποι, εἴτε τόν θυμοῦνται εἴτε τόν ξεχάσουνε. Κ’ ἡ μαρτυρία εἶναι τούτη: πώς ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος εἶναι «ὁ ἐν γεννητοῖς γυναικῶν μείζων» δηλ. «ὁ πιό μεγάλος ἀπ’ ὅσους γεννηθήκανε ἀπό γυναίκα» κατά τά λόγια τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτό κ’ ἡ Ἐκκλησία μᾶς ὥρισε νά μπαίνει τό εἰκόνισμά του πλάγι στήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, στό εἰκονοστάσιο τῆς κάθε ὀρθόδοξης ἐκκλησιᾶς.

Ὁ ἱερός Λουκᾶς ἀρχίζει τό Εὐαγγέλιό του μέ τήν ἱστορία τοῦ Προδρόμου καί λέγει «Ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις Ἡρώδου τοῦ βασιλέως τῆς Ἰουδαίας, ἱερεύς τις ὀνόματι Ζαχαρίας ἐξ ἐφημερίας Ἀβιᾶ»: «Στίς μέρες τοῦ Ἡρώδη τοῦ βασιλιᾶ τῆς Ἰουδαίας ἤτανε ἕνας ἱερέας Ζαχαρίας ἀπό τήν ἐφημερία τοῦ Ἀβιᾶ, κι’ ἡ γυναίκα του ἤτανε ἀπό τίς θυγατέρες τοῦ Ἀαρών, καί τή λέγανε Ἐλισσάβετ κ’ ἤτανε δίκαιοι κ’ οἱ δύο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, γιατί πορευόνταν μέ ὅλες τίς ἐντολές καί μέ τά δικαιώματα τοῦ Κυρίου, ἀψεγάδιαστοι. Καί δέν εἴχανε παιδί, γιατί ἡ Ἐλισσάβετ ἤτανε στείρα, κι’ ἤτανε κι’ οἱ δύο περασμένοι στήν ἡλικία. Καί ᾽κεῖ πού λειτουργοῦσε τή μέρα πού ἤτανε ἡ σειρά του νά λειτουργήσει ὁ Ζαχαρίας, μπῆκε στό ἱερό νά θυμιάσει, κι’ ὁ κόσμος προσευχότανε ἔξω κατά τήν ὥρα πού θυμίαζε.