Μήπως «χριστιανεύουμε» ἀντίχριστα;

Δυσκολευόμαστε νὰ συνυπάρχουμε μὲ τοὺς ἄλλους. Πνιγόμαστε μὲ τοὺς λογισμούς, «πῶς μὲ εἶδε, πῶς μὲ κοίταξε, τί σκέφθηκε, πῶς θὰ τοῦ φερθῶ, τί νὰ πῶ, πῶς νὰ τὸ πῶ». Κατὰ τὰ ἄλλα μπορεῖ τὸ βράδυ νὰ κάνουμε μετάνοιες καὶ προσευχές, νὰ τρῶμε ἀλάδωτα, νὰ ἔχουμε πνευματικὸ καὶ νὰ κοινωνοῦμε τακτικά.

Ὅμως ὁ ναρκισσισμός μας νὰ μὴν μᾶς ἀφήνει νὰ ζήσουμε χριστιανικά. Ἔχουμε ἐκκλησιαστικοποιήσει τὸν ἐγωισμό μας, ἔχουμε κάνει τὴν «πνευματικὴ ζωὴ» μία ζωὴ ἀποξένωσης ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ὄχι κοινωνίας μὲ τοὺς ἄλλους. Αὐτόνομες νομοτελειακὲς πράξεις ἠθικῆς καὶ "κάθαρσης παθῶν" ἔχουν ἀντικαταστήσει τὸν Χριστό.

Δὲν ἀναζητοῦμε τὸν Χριστό, οὔτε τὸν ἄλλο. Ἡ ἀγαπολογία δίνει καὶ παίρνει στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους• μοιάζει ὅμως μὲ τὴν κακιὰ μητριὰ τῆς πνευματικῆς ζωῆς μιᾶς καὶ εἶναι ἀποκομμένη ἀπὸ τὴν ἄσκηση ποὺ ἀναζητᾶ τὴν Χάρη. Ἔχουμε καταφέρει τὸ ἀκατόρθωτο: νὰ....

αὐτοθεωνόμαστε χριστιανικά, νὰ ταπεινωνόμαστε ναρκισσιστικά, νὰ ἀσκούμαστε ἀντιχριστιανικά, νὰ αὐτοδικαιωνόμαστε ἐξομολογητικά, νὰ κατακρίνουμε-ἀπορρίπτουμε τοὺς ἄλλους ἀγαπητικά, νὰ ἐκκλησιαζόμαστε ἀτομικά...νὰ «χριστιανεύουμε» ἀντιχριστα.

ἀρχιμ.Παῦλος Παπαδόπουλος

imverias

Ρωμαίικο Οδοιπορικό 

Ὁ Νεομάρτυς Ἅγιος Εὐγένιος Ροντιόνωφ «μάχεται» τοὺς τζιχαντιστὲς στὴν Συρία

Πολλοὶ τὸν εἶδαν μὲ κόκκινο μανδύα νὰ περνάει σὰν λάμψη.

Οἱ εἰδικὲς μονάδες τοῦ Ρωσικοῦ Στρατοῦ στὴν Συρία τὸν ἐπικαλοῦνται καὶ τὸν θεωροῦν βασικὸ ἀρωγό τους στὴν μάχη κατὰ τῶν τζιχαντιστῶν.

Καὶ πῶς νὰ μὴν τὸν θεωροῦν προστάτη τους, ὅταν ὁ 19χρονος  Εὐγένιος ὑπέστη ἀκριβῶς τὸ  ἴδιο μαρτυρικὸ τέλος ποὺ ὑπέστησαν τόσα ἀθῶα θύματα στὴν Συρία γιατί δὲν θέλησαν νὰ ἀλλαξοπιστήσουν.

Πρὶν ἀκόμα γνωρίσουμε τὴν δολοφονικὴ λαίλαπα τοῦ τζιχὰντ στὴν Συρία καὶ στὸ Ἰράκ, αὐτὴ ἤδη ἐκυοφορεῖτο ἀπὸ τὰ σχέδια τῆς νέας ἐποχῆς στὰ βουνὰ τῆς Τσετσενίας ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ 90 καὶ δροῦσε μὲ τὴν ἴδια τακτική τοῦ φανατικοῦ Ἰσλὰμ ποὺ ἦταν ἡ ἀποκοπὴ τῆς κεφαλῆς.

ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

Ναι μεν ο Ρωμηός έχει απόλυτη πεποίθηση στην Ρωμηοσύνη του, αλλά ούτε φανατικός ούτε μισαλλόδος είναι και ούτε έχει καμία ξενοφοβία. Αντίθετα αγαπά τους ξένους όχι όμως με αφέλεια.
Τούτο διότι γνωρίζει ότι ο Θεός αγαπά όλους τους ανθρώπους και όλες τις φυλές και όλα τα έθνη χωρίς διάκριση και χωρίς προτίμηση. Ο Ρωμηός γνωρίζει ότι η Ρωμηοσύνη του κατέχει την αλήθεια και είναι η ύψιστη μορφή των πολιτισμών. Αλλά κατανοεί άριστα το γεγονός ότι ο Θεός αγαπά τον Ρωμηό, όχι όμως περισσότερο από τους άλλους. Ο Θεός αγαπά τον κάτοχο της αλήθειας αλλ' το ίδιο αγαπά τον κήρυκα του ψέματος. Αγαπά τον άγιο, αλλ' αγαπά το ίδιο ακόμη και τον διάβολο.

Γι' αυτό η Ρωμηοσύνη είναι αυτοπεποίθηση, ταπεινοφροσύνη, και φιλότιμο και όχι κίβδηλος αυτοπεποίθηση, ιταμότητα και εγωισμός. Ο ηρωισμός της Ρωμηοσύνης είναι αληθινή και διαρκής κατάσταση του πνεύματος και όχι αγριότητα, βαρβαρότητα και αρπακτικότητα.
Οι μεγαλύτεροι ήρωες της Ρωμηοσύνης συγκαταλέγονται μεταξύ των αγίων.
Η Ρωμηοσύνη διαφέρει από τους άλλους πολιτισμούς, γιατί έχει το ίδιο θεμέλιο για τον ηρωισμό της όπως και για την αγιωσύνη της, δηλαδή το ρωμαίϊκο φιλότιμο το οποίο δεν υπάρχει στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Παρόλα αυτά οι Γραικύλοι από το 1821 μέχρι σήμερα προπαγανδίζουν ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε την Ρωμηοσύνη και να γίνουμε Ευρωπαίοι, γιατί δήθεν ο ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι ανώτερος από την Ρωμηοσύνη.
ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ 

Αμέθυστος 

Γέρ. Ιωάννης: “Ή ωφέλει ή ωφελού ή φεύγε”

Επειδή, όμως, ο άνθρωπος δεν γνωρίζει την ημέρα και την ώρα που ο Κύριός μας θα ζητήσει την ψυχή μας οφείλει, να βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση. Αυτό μας προστάζει και ο Ευαγγελιστής Ματθαίος λέγοντας: «Γρηγορείτε, ότι ουκ οίδατε την ημέραν ουδέ την ώραν, εν η ο Υιός του ανθρώπου έρχεται»(Ματθ. κε΄ 13). Με αυτόν τον τίτλο ο πατήρ Ιωάννης σημειώνει το εξής δίστιχο:

Το ξέρω πως τ’ ορίζεις Συ και είναι θέλημά Σου·

δος πάντα της ψυχής τ’ αυτιά ν’ ακούνε: «Ετοιμάσου».

Στον ατομικό κανονισμό του καθ’ ημέραν βίου του, που ο ίδιος συνέταξε, ιδιαίτερη έμφαση δίδει ο μακαριστός Όσιος στη διάθεση του χρόνου του. Έτσι εφαρμόζοντας αυστηρότατη οικονομία γράφει: 

Άς μη λησμονούμεν ότι άπαξ μόνον θα διέλθωμεν διά της οδού του παρόντος βίου και ότι πάσα στιγμή της προσκαίρου ταύτης ζωής μας έχει το αντίκτυπόν της εις την αιωνιότητα. Εις πάσαν συνάντησιν η διάρκεια της ομιλίας και συζητήσεως δεν θα υπερβαίνη το διάστημα των τριών τετάρτων της ώρας και μόνον σε περίπτωσιν ανάγκης δύναται να παραταθή, αλλά ουδέποτε πέραν της μιάς ώρας και ενός τετάρτου αυτής».

H Συρία είναι το Στάλινγκραντ της Μέσης Ανατολής

Μέρα νύχτα, εδώ και χρόνια, μια ισοπεδωτική δύναμη σφυροκοπά ασταμάτητα μια φιλήσυχη χώρα, ένα από τα λίκνα του ανθρώπινου πολιτισμού.
Εκατοντάδες χιλιάδες έχουν πεθάνει και εκατομμύρια αναγκάστηκαν ή να εγκαταλείψουν ομαδικά τη χώρα ή να μετεγκατασταθούν σε άλλες περιοχές της. Σε αρκετές πόλεις και χωριά δεν έμεινε ούτε ένα σπίτι άθικτο.
Κι όμως η Συρία στέκει ορθή, παρ’ όλα τα δεινά της. 

Του Andre Vltchek* 
για το περιοδικό New Eastern Outlook
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Τα τελευταία τρία χρόνια έχω εργαστεί σε όλες σχεδόν τις περιφέρειες της Συρίας, αποκαλύπτοντας το πώς γεννήθηκε το ISIS σε στρατόπεδα που έστησε το ΝΑΤΟ στην Τουρκία και την Ιορδανία. Εργάστηκα στα κατεχόμενα υψίπεδα του Γκολάν και στο Ιράκ, αλλά και στον Λίβανο, μια χώρα που σήμερα έχει υποχρεωθεί να φιλοξενήσει 2 εκατομμύρια (ως επί το πλείστον Σύριους) πρόσφυγες.

Ο μόνος λόγος για τον οποίο η Δύση ξεκίνησε την εκστρατεία αποσταθεροποίησης της Συρίας ήταν το γεγονός ότι δεν μπορούσε να ανεχθεί την στάση ανυπακοής της, αλλά και το γεγονός ότι το συριακό κράτος είχε δομηθεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε η ευημερία των πολιτών της χώρας αυτής να προέχει των συμφερόντων των πολυεθνικών εταιρειών.

Πριν από δύο χρόνια και κάτι, μια πρώην συνεργάτιδα, υπεύθυνη για το μοντάζ των ταινιών μου, Ινδονήσια στην καταγωγή, ζητούσε επίμονα να της απαντήσω σε ένα ερώτημα. Έδειχνε αγανακτισμένη:

“Τόσος κόσμος πεθαίνει στη Συρία! Αξίζει αυτή η γενοκτονία; Δεν θα ήταν πιο εύκολο και συμφέρον για τους Σύριους να παραδοθούν απλά και να αφήσουν τις ΗΠΑ να τους πάρουν αυτά που ζητούν”;

Αιχμαλωτισμένη σε μια χρόνια κατάσταση αδράνειας, η  νεαρή εκείνη γυναίκα αναζητούσε μονίμως εύκολες λύσεις που θα της παρείχαν μια κάποια ασφάλεια αλλά και κάποια σημαντικά για την ίδια πλεονεκτήματα. Όπως ισχύει και για πολλά άλλα άτομα στην εποχή μας, προκειμένου να επιβιώσει και να εξελιχθεί, ανέπτυξε ένα πολύπλοκο σύστημα ψυχισμού που είχε ως βάση την προδοσία των προσωπικών αξιών, τους μηχανισμούς αυτοάμυνας και την αυταπάτη.

Τι να απαντήσει κανείς σε ένα τέτοιο ερώτημα; Άλλωστε, ήταν εύλογο από κάθε άποψη.

Ο Eduardo Galeano μου είπε κάποτε: “Οι λαοί γνωρίζουν πότε είναι η ώρα για να πολεμήσουν. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τους το υπαγορεύσουμε, αλλά όταν το αποφασίζουν, είναι υποχρέωσή μας να τους στηρίζουμε, ακόμα και να τους καθοδηγούμε, αν μας το ζητήσουν”.

Άμπωτη και παλίρροια

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ 

​​Για τον ζηλωτή της γνώσης, τον εραστή της σοφίας, τον λάτρη των απόκρημνων ερωτημάτων και του επίμοχθου στοχασμού, η σύμπτωση να ζει συγκαιρινός με κοσμογονική ιστορική ανακατάταξη (κατάρρευση πολιτισμικού «παραδείγματος» και κυοφορία καινούργιου) είναι προνόμιο, δώρο συναρπαστικό. Για τους πολλούς δεν είναι έτσι, η κατάρρευση, οποιαδήποτε, και το άγνωστο καινούργιο που θα ακολουθήσει, γεννάνε ανασφάλεια με ευρύ φάσμα διαβαθμίσεων: από την ανησυχία ώς τον πανικό. Δυσεξέλεγκτη αντίδραση στην ανασφάλεια είναι η εθελούσια τυφλότητα: Tίποτα δεν καταρρέει ούτε κυοφορία συντελείται. Mια «κρίση» περνάμε, θα την παλέψουμε, όπως τόσες ανάλογες στο παρελθόν...

Ποιος έδινε σημασία στον Nίτσε, όταν προειδοποιούσε απεγνωσμένα την Eυρώπη, το 1887, για τον «απειλητικότερο από τους επισκέπτες» που έστεκε στο κατώφλι της: τον μηδενισμό; «Aφηγούμαι την ιστορία των επόμενων δύο αιώνων»: τον μηδενισμό κάθε αξίας, κάθε ποιότητας, κάθε «νοήματος» της ανθρώπινης ύπαρξης και της ανθρώπινης πράξης. Ποιος έδινε προσοχή στον T.Σ. Eλιοτ, όταν το 1939 βροντοφωνούσε, στο θεατρικό του The Family Reunion, ότι «αρχίζει να φαίνεται μόνο ένα μέρος κάποιας πελώριας καταστροφής, κάποιο τερατώδες λάθος και παραλογισμός όλων των ανθρώπων»;

Eζησε η Eυρώπη τη φρίκη δύο παγκόσμιων πολέμων, την εφιαλτική κόλαση των καθεστώτων που παρήγαγαν οι ιδεολογίες του «εθνικοσοσιαλισμού» και του μαρξισμού, ζει σήμερα τη στυγνή απανθρωπία του διεθνοποιημένου ολοκληρωτισμού των «Aγορών» παράλληλα με την αγχώδη απειλή της οικολογικής καταστροφής. Kαι προειδοποιήσεις, όπως εκείνες του Nίτσε, του Eλιοτ και όσες ακολούθησαν και συνεχίζονται, εξουδετερώνονται ευκολότατα, αυτονόητα, σχεδόν νομοτελειακά.

ΟΙ ΝΕΩΤΕΡΙΣΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΑΓΟΡΕΥΜΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΟΙ ΝΕΩΤΕΡΙΣΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΑΓΟΡΕΥΜΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

=====

"Ἔπειτα παρ᾽ ἡμῖν οὔτε Πατριάρχαι οὔτε Σύνοδοι ἐδυνήθησαν ποτὲ εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστὴς τῆς θρησκείας ἐστὶν αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁ λαός, ὅστις ἐθέλει τὸ θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καὶ ὁμοειδὲς τῷ τῶν Πατέρων αὐτοῦ». Οἱ Ὀρθόδοξοι κρατοῦμε ἄδολη καὶ ἀνόθευτη τὴν πίστη, ὅπως τὴν παραλάβαμε ἀπὸ τοὺς Πατέρες «ἀποστρεφόμενοι πάντα νεωτερισμὸν ὡς ὑπαγόρευμα τοῦ διαβόλου· ὁ δεχόμενος νεωτερισμὸν κατελέγχει ἐλλιπῆ τὴν κεκηρυγμένην ὀρθόδοξον πίστιν. Ἀλλ᾽ αὕτη πεπληρωμένη ἤδη ἐσφράγισται, μὴ ἐπιδεχομένη μήτε μείωσιν, μήτε αὔξησιν, μήτε ἀλλοίωσιν ἥντιναοῦν, καὶ ὁ τολμῶν ἢ πρᾶξαι ἢ συμβουλεῦσαι ἢ διανοηθῆναι τοῦτο, ἤδη ἠρνήθη τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, ἤδη ἑκουσίως καθυπεβλήθη εἰς τὸ αἰώνιον ἀνάθεμα διὰ τὸ βλασφημεῖν εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ὡς τάχα μὴ ἀρτίως, λαλῆσαν ἐν ταῖς Γραφαῖς καὶ διὰ τῶν οἰκουμενικῶν Συνόδων».





Ἀκολουθοῦν οἱ ὑπογραφές:






† Ἄνθιμος ἐλέῳ Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, νέας ῾Ρώμης, καὶ οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ ἀγαπητὸς ἀδελφὸς καὶ εὐχέτης.


† Ἱερόθεος ἐλέῳ Θεοῦ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης γῆς Αἰγύπτου, ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ ἀγαπητὸς ἀδελφὸς καὶ εὐχέτης.


† Μεθόδιος ἐλέῳ Θεοῦ Πατριάρχης τῆς μεγάλης θεουπόλεως Ἀντιοχείας καὶ πάσης Ἀνατολῆς, ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ ἀγαπητὸς ἀδελφὸς καὶ εὐχέτης.


† Κύριλλος ἐλέῳ Θεοῦ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων καὶ πάσης Παλαιστίνης, ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ ἀγαπητὸς ἀδελφὸς καὶ εὐχέτης.



(Διακήρυξις των Πατριαρχών της Ανατολής το 1848).



panayiotistelevantos


Αμέθυστος