Σάββατο 29 Απριλίου 2023

Δημογραφικό: Ἡ Ἤπειρος μας, χάνεται - Ὁλόκληρα χωριά «σβήνουν» ἀπό τόν χάρτη

 




Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης

Ἀπαθής θεατής τό κράτος μπροστά στή γενοκτονία - Ἡ Ἤπειρος μετατρέπεται σέ μιά νεκρή πατρίδα ἀφοῦ ἐρημώνουν τά χωριά ἀπό κόσμο.
Ἡ Ἤπειρος μας, ψυχορραγεῖ καί δυστυχῶς ἐλάχιστοι εἶναι ἐκεῖνοι πού δίνουν σημασία στόν ἐπιθανάτιο ρόγχο της. Τό δημογραφικό σκοτώνει τήν Ἑλλάδα σταθερά καί μεθοδικά. Ὁλόκληρα κομμάτια τῆς πατρίδας μας, πού χρειάστηκαν μάχες, ἀγῶνες καί αἷμα γιά νά ἀποσπαστοῦν ἀπό τούς κατακτητές, πού ἡ ἀπελευθέρωση τούς ἔγινε ἔπος καί γιορτή γιά τό Ἔθνος, σήμερα βρίσκονται παραδομένα στόν πιό ἐπικίνδυνο «κατακτητή», ὑποδουλωμένα στόν ζυγό τῆς ἀδιαφορίας καί... τῆς ἐγκατάλειψης.


Ἡ Ἤπειρος ἐρημώνει καί σχεδόν καμία πολιτική ἀτζέντα δέν καταδέχεται νά συμπεριλάβει στά «ὑψηλά» θέματα της, αὐτή τή δημογραφική καταστροφή. Χωριά σβήνονται ἀπό το χάρτη καί γίνονται φαντάσματα. Ἄν ἐπισκεφθεῖ κάποιος, ὄχι ἕναν καί δύο, ἄλλα 55 ὁλόκληρους οἰκισμούς σέ διαφορετικούς Δήμους τῆς Ἠπείρου, δέν θά βρεῖ παραπάνω ἀπό 30 κατοίκους στόν καθένα. Πολλοί ἔχουν μονοψήφιο ἀριθμό κατοίκων, ἐνῶ 3 χωριά ἐρημώθηκαν πλήρως, καί ἐπισήμως ἔχουν μηδενικό ἀριθμό.


Σαράντα σχολεῖα ἔκλεισαν στήν Ἤπειρο τό 2021, λόγῳ ἔλλειψης μαθητῶν. Ἡ Ἑλληνική Στατιστική Ἀρχή κατέγραψε τήν ἴδια χρονιά πώς οἱ θάνατοι (4.514) ἦταν διπλάσιοι ἀπό τίς γεννήσεις (2.231). Ἐδῶ δέν μιλᾶμε ἁπλά γιά συρρίκνωση πληθυσμοῦ, ἄλλα γιά μιά ἤδη συντελεσμένη τραγωδία τῆς πατρίδας μας. Καί τά συστημικά κανάλια ἀσχολοῦνται στά ρεπορτάζ τους μέ τό ρεκόρ τουρισμοῦ πού θά σπάσει ἡ... Μύκονος καί ἡ Σαντορίνη. Χάνεται ἡ ἑλληνική κληρονομιά ἀπό ἕνα ὁλόκληρο γεωγραφικό διαμέρισμα καί ἐκεῖνοι μετρᾶνε τίς ἀφίξεις ἀπό τό ἐξωτερικό.


Μέ τόν πληθυσμό νά γερνάει συνεχῶς καί τούς λιγοστούς νέους νά μετακινοῦνται στά ἀστικά κέντρα μή ἔχοντας ἀπό τήν πολιτεία κανένα οὐσιαστικό κίνητρο νά μείνουν στόν τόπο τους, εἶναι θέμα χρόνου νά ἀφανιστεῖ πλήρως ἡ ζωή ἀπό τά χωριά τῆς Ἠπείρου. Δέν γίνεται νά θεωρεῖς τόν ἑαυτό σου Ἕλληνα καί νά μή σπαράζει ἡ καρδιά σου μέ κάτι τέτοιο.


Χάνονται πολύτιμα κομμάτια τῆς ἱστορίας μας

Κυριακή 23 Απριλίου 2023

Παραμονή τοῦ Ἁγίου Γεωργίου..

 

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων. 22 Ἀπριλίου 2023.

Γυρνῶντας ἀπὸ τὸν ἐσπερινὸ τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Γεωργίου στ᾿ αὐτία μου ἀκουγόντουσαν ἀκόμη τὰ λόγια τοῦ δοξαστικοῦ:

 «..Τὴν ἐκ διαβολικῆς πλάνης χερσωθεῖσαν γῆν ἐκαλλιέργησας, καὶ τὴν ἀκανθώδη θρησκείαν τῶν εἰδώλων ἐκριζώσας, τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως κλῆμα κατεφύτευσας·…».

Ἡ γῆ τῶν ψυχῶν εἶχε χερσωθῇ  ἀπὸ τὴν διαβολική πλάνη αἰῶνες καὶ αἰῶνες. Ἀπὸ τότε ποὺ ὁ ὄφις ἐξαπάτησε τοὺς προπάτορες.  Οἱ ἀκανθώδεις θρησκεῖες τῶν εἰδώλων εἶχαν φυτρώσει παντοῦ. Σὲ κάθε ἐκδήλωσι τῆς ζωῆς τῶν ἀθρώπων, ὁ διάβολος εἶχε ἀπλώσει τὰ πλοκάμια του καὶ εἶχε ἐπιβάλει τὴν κυριαρχία του. Ἦταν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου ἐτούτου. Ἡ κυριαρχία του βέβαια σταμάτησε μὲ τὴν ἀνάστασι τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ χρειαζόταν αὐτοὶ ποὺ μὲ τὴν πίστι τους καὶ τὴν ἀνδρεία τους, θὰ φύτευαν σ᾿ ὅλα τὰ πλάτη τῆς γῆς  τὸ κλῆμα τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καὶ θὰ τὸ πότιζαν μὲ τὸ αἷμα τους, γιὰ νὰ καρπίσῃ τὸν βότρυν ποὺ θὰ ἔδιδε τὸν οἷνον τῆς ἀληθείας γιὰ νὰ μεθύσῃ ὁ ἄνθρωπος, νὰ διώξῃ τὸν φόβο τοῦ θανάτου, νὰ περιφρονήσῃ ὅλα τὰ ἀντίδωρα τοῦ διαβόλου καὶ νὰ ποθήσῃ Χριστὸν τὸν Θεόν.

Τέτοιος ἦταν ὁ ἅγιος Γεώργιος. Ἄνθρωπος ἦταν σὰν ὅλους μας. Εἶχε κορμὶ σὰν τὸ δικό μας. Καὶ ἦταν καὶ νέος. Τί εἶχε παραπάνω ἀπὸ μᾶς; Μόνο τὸν πόθο γιὰ τὸν Χριστό καὶ τὴν ἀνδρεῖα ἀπέναντι στὰ ὀργανα τοῦ διαβόλου καὶ τὴν ὑπομονὴ στὰ μαρτύρια καὶ στὶς κολάσεις (τιμωρίες) τους:

«Τὸν νοερὸν ἀδάμαντα, τῆς καρτερίας ἀδελφοί, πνευματικῶς εὐφημήσωμεν, Γεώργιον τὸν ἀοίδιμον Μάρτυρα, ὃν ὑπὲρ Χριστοῦ πυρούμενον, ἐχάλκευσαν κίνδυνοι, καὶ ἐστόμωσαν βάσανοι, καὶ ποικίλαι κολάσεις ἀνήλωσαν, σῶμα τὸ φύσει φθειρόμενον· ἐνίκα γὰρ ὁ πόθος τὴν φύσιν, διὰ θανάτου πείθων τὸν ἐραστήν, διαβῆναι πρός τὸν ποθούμενον, Χριστὸν τὸν Θεόν, καὶ Σωτῆρα τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

Βλέπετε; «Ἐνίκα γὰρ ὁ πόθος τὴν φύσιν». Τὸ σῶμα φοβάται τὰ βάσανα. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀνθρωπίνη φύσις. Ἀλλὰ ὁ πόθος νικᾶ τὴν φύσι. Τόσο πολύ τὴν νικᾶ ὥστε πείθει τὸν ἐραστὴ νὰ διαβῆ πρὸς τὸν ποθούμενο διὰ τοῦ θανάτου. «Διὰ θανάτου πείθων τὸν ἐραστήν, διαβῆναι πρός τὸν ποθούμενον, Χριστὸν τὸν Θεόν, καὶ Σωτῆρα τῶν ψυχῶν ἡμῶν»

Κάτι τέτοια σκεφτόμουνα καὶ ἀναρωτιόμουνα τί πήγαμε καὶ κάναμε ἐκεῖ, στὸ ἐξοχικό ἐκκλησάκι; Κάμαμε τὸν ἐσπερινὸ, φάγαμε πιλάφια καὶ ἄλλα πολλά κεράσματα καὶ ἤπιαμε καὶ κρασί. Ὅλα ὅσα ἔφεραν οἱ καλοὶ ἄνθρωποι. Αὐτὰ ποὺ κάνουμε συνέχεια σὲ κάθε γιορτὴ, τουλάχιστον ἐδὼ, στὴν Κρήτη, στὰ χωριά. Καλά εἶναι καὶ αὐτά. Ὅμως βλέπεις καὶ τὴν ἄγνοια, καὶ τὴν ἀδιαφορία, καὶ τὸν συμβιβασμό καὶ τὸ βόλεμα καὶ (τώρα τελευταία) κάποιους ἀπὸ τοὺς χριστιανούς μας μὲ τὰ σύμβολα τῆς ἦττας στὸ πρόσωπο. Φοβισμένους καὶ μασκαρεμένους. Γιατί; Γιατί συμβαίνει αὐτό; Πῶς ἐγκαταλείφθηκαν οἱ ἄνθρωποι στὶς μεθοδεῖες τῶν ὀργάνων τοῦ σατανᾶ; Πῶς ἡ διαβολικὴ πλάνη ξαναχέρσωσε τὶς ψυχὲς μας;  Πῶς οἱ ἀκανθώδεις θρησκεῖες τῶν εἰδώλων ξανάρθαν καὶ ὡς κυρίαρχες ἀπαιτοῦν νὰ ξεθεμελιώσουν τὴν μόνη ὀρθὴ πίστι στὸν ἕνα καὶ μόνο Θεό;

Στὴν λειτουργία οἱ ἱερεῖς εὔχονται «ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτημάτων καὶ τῶν τοῦ λαοῦ ἀγνοημάτων». Σὲ ὅλες τὶς ἐποχὲς ὁ ἄνθρωπος ἀγνοεῖ, δὲν ξέρει, εἴτε ἐπειδὴ ἀδιαφορεῖ ὁ ἴδιος, εἴτε δὲν ἄκουσε, δὲν κατηχήθηκε σωστά, διὰ τοῦ λόγου καὶ κυρίως διὰ τοῦ παραδείγματος. Σήμερα ὅμως ἐπιδιώκεται ἡ ἄγνοια. Οἱ ἴδιοι οἱ ποιμένες καλλιεργοῦν τὴν ἄγνοια. Τὴν οὐσιαστικὴ ἄγνοια. Τὴν βαθειὰ πνευματικὴ ἄγνοια. Τὸν πραγματικὸ πόθο τοῦ Χριστοῦ δὲν τὸν θέλουν. Αὐτὸν τὸν πόθο ποὺ νικᾶ τὴν φύσι, ποὺ περιφρονεῖ τὸν θάνατο, ποὺ χαλκεῦει  τὸν ἄνθρωπο. Τὸν πόθο τοῦ ἁγίου Γεωργίου καὶ ὅλων τῶν ἁγίων. Ὄχι, δὲν θέλουν τέτοιους χριστιανούς. Αὐτοὺς τοὺς λένε φανατικούς, ἐπηρμένους, ταλιμπὰν, ὑπερορθοδόξους κλπ. Θέλουν εὔχρηστους ὑποταγμένους χλιαροῦς ὑπηκόους. Θέλουν ὑποτακτικούς. Θέλουν αὐτοὶ νὰ εἶναι τὰ ἀφεντικά, οἱ φεουδάρχες καὶ ὁ λαὸς νὰ εἶναι ὁ σιωπηλός, εὔπιστος  καὶ θρησκόληπτος χυλός ποὺ θὰ παίρνει τὸ σχήμα τοῦ δοχείου στὸ ὁποῖο θὰ τὸν βἀζουν κάθε φορά, ἀνάλογα μὲ τὶς φιλοδοξίες ἤ τὰ συμφέροντά τους.

Σάββατο 22 Απριλίου 2023

Άγιος Σωφρόνιος :Η τέλεση της ίδιας της Λειτουργίας, η οποία είναι θυσία για τη σωτηρία όλων των ανθρώπων, είναι η υψηλότερη από όλες της συμμετοχές στη δύσκολη διακονία προς την ανθρωπότητα.

 


                              

Να είναι κάποιος χριστιανός σημαίνει να πιστεύει στη νίκη επάνω στον κόσμο και τίποτε λιγότερο.
Η αμαρτία υπερνικάτε μόνο και αποκλειστικά από τον Χριστό και το Άγιο Πνεύμα Ο άνθρωπος χωρίς τον Χριστό δεν είναι σε θέση να διακρίνει στον ίδιο τον εαυτό του την παρουσία της αμαρτίας ̇ αλλά και όταν την διακρίνει δεν είναι σε θέση να την υπερνικήσει.
Ο εγωισμός είναι η αιτία όλων των τραγωδιών της ζωής του ανθρώπου, της ανθρωπότητος, πάνω στη γη. Αποτελεί κατάσταση αντίθετη προς εκείνη στην οποία μας καλεί η εντολή του Θεού. Ο Θεός μας έδωσε εντολή να αγαπάμε τον πλησίον, τον κάθε συνάνθρωπό μας, όπως τον εαυτό μας.
Η ταπείνωσις του Χριστού είναι δύναμις τα πάντα νικώσα.
«Η αγάπη δεν αγαπάει υπεροπτικά αλλά πάντα ταπεινώνεται μπροστά στον άνθρωπο».
Ο ορθόδοξος μοναχός θέτει όλον το νόημα της ζωής αυτού εις την απόκτησιν της χάριτος του Αγίου Πνεύματος.
Στις μέρες μας που σχεδόν έχουν εκλείψει οι συνθήκες για την ησυχαστική προσευχή το μόνο που μας έμεινε είναι η Θ. Λειτουργία. Να δώσουμε όλη μας τη δύναμη και όλη μας την προσοχή στο να τελέσουμε τη Θ. Λειτουργία όπως πρέπει για να βρούμε το πλήρωμα της χάριτος, της σωτηρίας.. Όλη μας η ζωή πρέπει να είναι κατά τον τύπο της Θείας Λειτουργίας.
Η προσευχή είναι ανεκτίμητον δώρον του ουρανού, απαιτεί όμως αφ’ ημών «σχολήν». Χάριν της συναντήσεως μετά του Ζώντος Χριστού δεν είναι καθ’ υπερβολήν δύσκολον να αρνηθώμεν τας δελεαστικάς απολαύσεις και να προτιμήσωμεν παντός άλλου την μετ’ Αυτού συνομιλίαν. Εδόθη εις εμέ το εξαίρετον τούτο προνόμιον, τολμώ να είπω, η μακαριότης, ήτις έφθασεν εις την μεγίστην αυτής έντασιν εν τη ερήμω. Η ασκητική έννοια «έρημος» δεν αναφέρεται εις γεωγραφικόν τόπον, αλλά εις τρόπον ζωής: Είναι η απομάκρυνσις από των ανθρώπων, κατά την οποίαν ουδείς βλέπει ή ακούει τον ασκητήν, ουδεμία ανθρωπίνη εξουσία ασκείται επ’ αυτού, και ο ίδιος ουδένα εξουσιάζει. Η ελευθερία αύτη είναι απαραίτητος δια την πλήρη κατάδυσιν του πνεύματος, αλλά και όλης της υπάρξεως ημών, εις την Θείαν σφαίραν. Τότε είναι δυνατόν να μεταδοθή εις ημάς η υπερτέρα πασών των αξιών της γης Θεία απάθεια. Εν αυτή ο άνθρωπος ουδόλως διανοείται υπεροχήν έναντι του αδελφού αυτού. Ουδόλως επιδιώκει τιμήν, δόξαν, έτι μάλλον, υλικόν πλούτον. Ώ, ο θετικός ορισμός της αληθούς ελευθερίας δεν δύναται να εκφρασθή δια λόγων! Δεν εννοώ δια ποίον λόγον η Θεία συγκατάβασις ευδόκησε να ζήσω εν τη ερήμω την «ελευθερία των τέκνων του Θεού» (Ρωμ. η’ 21).
Ζώντας στο «περιθώριο», μακριά από την άγρια θηριώδη αυτή ζωή, με φοβερόν πόνο στην καρδιά κράζω προς τον Ουρανό να κατεβεί ως το επίπεδο της γης με το υπέροχο μυστήριό του, να αγκαλιάσει όλους τους ανθρώπους που πραγματικά πάσχουν, να ανοίξει γι’ αυτούς άλλους ορίζοντες του Είναι, ώστε ο κάθε κόπος του ανθρώπου να γίνει ενθουσιώδης διαδικασία δημιουργίας…
Είμαι γενικά ευτυχής, γιατί τον χρόνο αυτό είχα σχετικά πολλές ώρες και ημέρες κατά τις οποίες ήμουν εντελώς μόνος. Τόσο πολύ αλλάζει τον άνθρωπο το να είναι μόνος. Τόσο επηρεαζόμαστε από την επίδραση κάθε πλάσματος που συναντούμε!
Νομίζω ότι είναι ακριβώς απαραίτητο να αποσυρθεί κάποιος από τα «μικροπράγματα» και τις «λεπτομέρειες», για να ζήσει εντονότερα και βαθύτερα την αληθινή ζωή των ανθρώπων, δηλαδή του Ανθρώπου.
Απορρίπτοντας την πίστη στην Ανάσταση, ο άνθρωπος καταδικάζει τον εαυτό του στον θάνατο. Και η αυτοκαταδίκη αυτή είναι η πραγματική φύση της απογνώσεως. Δεν είναι καθόλου εκπληκτικό ότι ολόκληρος ο κόσμος τώρα βυθίζεται διαρκώς βαθύτερα στην απόγνωση.
Να αγαπάς δια της αγάπης του Χριστού σημαίνει να πίνης το ποτήριον του Χριστού· εκείνο το ποτήριον όπερ Αυτός ο Άνθρωπος-Χριστός εδεήθη του Πατρός «παρελθείν» απ’ Αυτού. Η αγάπη του Χριστού είναι μακαριότης μη συγκρινομένη προς ουδέν των εν τω κόσμω τούτω και συγχρόνως είναι πάθος μεγαλύτερον παντός άλλου πάθος μέχρι θανάτου. Ο τελευταίος ούτος ο θάνατος, είναι και η τελευταία δοκιμασία της αγάπης και της ελευθερίας ημών. Εκείνος όστις έστω και εκ μέρους έστω και μακρόθεν ακολουθεί τον Χριστόν «αναβαίνοντα εις Ιεροσόλυμα», ούτος εννοεί τον φόβον εκείνον, του οποίου έλαβον πείραν οι ακολουθήσαντες Αυτόν Μαθηταί Αυτού. Τούτο συμβαίνει διότι πάσα πράξις κατά την εντολήν του Χριστού διέρχεται δια δοκιμασίας και άλλως δεν γίνεται. Και μόνον μετά την δοκιμασίαν λαμβάνει αύτη την αιώνιαν αξίαν αυτής.
Έτσι μένω τώρα στην κατάσταση της πιο βαθειάς ευγνωμοσύνης προς την Θεία Πρόνοια για εμένα· για τις δύσκολες ημέρες περισσότερο από τις εύκολες, διότι από τα παθήματα γεννιέται η σοφία.

Παρασκευή 21 Απριλίου 2023

Στον χριστιανό είναι φυσική η δίψα να ομοιωθή προς τον Κύριον:

 Στον χριστιανό είναι φυσική η δίψα να ομοιωθή προς τον Κύριον: να περιβάλη τον κόσμο με αγάπη, όπως Εκείνος τον αγκαλιάζει· όμοια με τον Χριστόν, να μην έχει εχθρούς, δηλαδή να είναι ελεύθερος από τον άδη του μίσους προς οιονδήποτε, σύμφωνα με την εντολή Του: «Εγώ δε λέγω υμίν, αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς και προσεύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς και διωκόντων υμάς, όπως γένησθε υιοί του Πατρός υμών του εν ουρανοίς» (Ματθ. 5,44-45).






Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ ο Αθωνίτης

Η δίψα μου για τον Θεόν ήταν περισσότερο ουσιώδης απ’ ότι οι άλλες πτυχές της επίγειας υπάρξεως μου…

Η ψυχή μου ‘’ξηράνθηκε’’ μέσα στη ματαιότητα του κόσμου αυτού και έχω ανάγκη «ύδατος ζώντος» εκπορευομένου από τον Δημιουργό μου και «αλλομένου εις ζωήν αιώνιον».
..Αγωνιζόμουν να ανοίξω στον Θεό όλο μου το εαυτό, μέχρι τέλους. Προσευχόμουν σε Αυτόν, να μη με απορρίψη από το Πρόσωπό Του… Η ανάγκη μου να θεραπευθώ με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος του Αγίου ήταν όμοια με την ανάγκη ενός νεαρού άνδρα που αχόρταγα ελκύεται στην ζωή, αλλά θανατώνεται χωρίς έλεος από κάποια ασθένεια.

Η συνείδησις της πτωχείας μου ήταν βαθειά,…
Γενικά τίποτε δεν επεδίωκα εκείνο τον καιρό σε αυτό το κόσμο, διότι όλη η ύπαρξη μου στρεφόταν προς τον Θεό, ενώπιον του Οποίου τόσο βαριά αμάρτησα. Αυτοκατακριτος, ζούσα νοερά στον άδη. Μόνον κάποιες στιγμές θλιβόμουν από την αντιπάθεια μερικών από τους πατέρες και αδελφούς της Μονής, ή για τη συμπεριφορά κάποιων πρεσβυτέρων και νεωτέρων μοναχών απέναντί μου, γενικά όμως ήμουν βαθιά αδιάφορος για την θέση μου στον αιώνα αυτό. Ζήλια δεν γνώριζα. Δεν υπήρχε για μένα κάποια κοινωνική ή ακόμη και ιεραρχική θέση, που θα μπορούσε να σβήσει το πυρ, που έκαιγε την ψυχή μου. Ήταν δυνατόν η παρουσία του πυρός αυτού μέσα μου να προκαλούσε τον ερεθισμό κάποιων εναντίον μου. Μήπως εξαιτίας του πυρός αυτού μέσα μου η συμπεριφορά μου δεν ήταν τελείως συνηθισμένη για τους ανθρώπους; Ποιος ξέρει; Είχα μόνο την ανάγκη να λάβω με όλη μου τη δύναμη συγχώρηση από τον Θεό, και δεν πρόσεχα τίποτε άλλο.

Αρκετές φορές αξιώθηκα της θεωρίας του Θείου Φωτός. Με τύλιγε τρυφερά και γέμιζα υπερκόσμια αγάπη.
Η όραση του Φωτός είναι οπωσδήποτε ενωμένη με τη χάρη που μας ανασταίνει, και η εγκατάλειψη της γης σε τέτοια κατάσταση είναι ευλογία. Γνωρίζουμε από τον βίο του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ ότι ο όσιος απεβίωσε σε καιρό προσευχής: Η ψυχή του εγκατέλειψε το σώμα, πριν ακόμη αυτό νεκρωθεί – κρατούσε στο χέρι ένα αναμμένο κερί. «Τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος των Οσίων Αυτού» (Ψαλμ. 115,6). Δεν έπρεπε άρα γε να εγκαταλείπουμε όλοι μας με τέτοιο θανάτο την παρούσα ζωή;
Ώ, η θαυμαστή αυτή δωρεά της προσευχής! ….
Πάτερ Αγαθέ, ίασαι με …· ανακαίνισον με …
Πάτερ Άγιε, όλον με αγίασον: και νουν και καρδίαν και αυτό το σώμα μου …
Ήμαρτον ενώπιον Σου, και νυν αποθνήσκω μακράν Σου …
Δέξαι με κατά το πλήθος της ευσπλαγχνίας και του ελέους Σου.

Στον χριστιανό είναι φυσική η δίψα να ομοιωθή προς τον Κύριον: να περιβάλη τον κόσμο με αγάπη, όπως Εκείνος τον αγκαλιάζει· όμοια με τον Χριστόν, να μην έχει εχθρούς, δηλαδή να είναι ελεύθερος από τον άδη του μίσους προς οιονδήποτε, σύμφωνα με την εντολή Του: «Εγώ δε λέγω υμίν, αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς και προσεύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς και διωκόντων υμάς, όπως γένησθε υιοί του Πατρός υμών του εν ουρανοίς» (Ματθ. 5,44-45).

Το περιεχόμενο της ζωής του ανθρώπου που προσεύχεται με ένταση μοιάζει με απέραντο ωκεανό «ζώντος ύδατος».

Ελκυόμαστε προς Αυτόν ταλαιπωρούμενοι από τη δίψα να ενωθούμε με Αυτόν αιωνίως. Αυτός δε ο Ίδιος μας περιμένει με αγάπη. Η δίψα του Θεού χαρακτηρίζει ακατάπαυστα την επίγεια ύπαρξη μας· με αυτή σκεπτόμαστε και να πεθάνουμε. Ο Ίδιος ο Χριστός πεθαίνοντας πάνω στον σταυρού φώναξε: «Διψώ» (Ιωάν. 19,28). Αυτός και «πεινούσε» (Ματθ. 21,18) και διψούσε και «συνείχετο» (πρβλ. Λουκ. 12,50), για να γνωρίσουμε τον Πατέρα. Και εμείς ταλαιπωρούμαστε πάνω στη γη και θλιβόμαστε από το εφιαλτικό και αδιάλειπτο θεάμα των βιαιοτήτων, των φόνων, του μίσους· διψούμε να έλθουμε προς τον Πατέρα και επικαλούμαστε το Όνομα του Μονογενούς Υιού Του:
«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον ημάς».

πηγή (Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ ο Αθωνίτης, Περί Προσευχής)




Η ΖΩΟΔΌΧΟΣ ΠΗΓΉ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΤΟΥ ΜΠΑΛΟΥΚΛΗ


iconandlight

Τρελογιάννης

Τετάρτη 19 Απριλίου 2023

Απαγορευμένος ή νενικημένος θάνατος;

 



To αναστάσιμο μήνυμα κατά των νεοταξίτικων Χαράρηδων

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης, Καθηγητής Ποινικού Δικαίου – Δικηγόρος Αθηνών


Αν ο πόλεμος ενάντια στον βιολογικό θάνατο –όπως και όλοι οι άλλοι πόλεμοι, δηλ. κατά της τρομοκρατίας, της πανδημίας και της κλιματικής αλλαγής– επιβληθεί ως κρατική φιλοσοφία, επί τη βάσει της οποίας θα καθορίζεται η αντίστοιχη πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης, τότε ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για την εφαρμογή ενός καταναγκαστικού ιατρικού πατερναλισμού που θα μετατρέψει τη ζωή του ανθρώπου σε επίγεια κόλαση:

Εφόσον όλοι ανεξαιρέτως οι πολίτες θα πρέπει να συμμετέχουν στον πόλεμο ενάντια στον θάνατο, όντας τρόπον τινά υποχρεωμένοι να μην πεθαίνουν, η βούληση του ίδιου του ασθενούς δεν θα έχει πλέον καμία απολύτως σημασία. Ο ασθενής θα είναι έρμαιο του κράτους και των ιατρών, αναγκασμένος να ζει παρά τη θέλησή του, υποβαλλόμενος στις «θεραπείες» που θα αποφασίζονται ερήμην του.

Ο «μέχρις εσχάτων πόλεμος ενάντια στον θάνατο», τον οποίο οραματίζεται ο ψευδοπροφήτης της Νέας Τάξης Πραγμάτων Χαράρι και οι ομοϊδεάτες του, δεν είναι στην ουσία τίποτε άλλο παρά υπόσχεση και επιβολή μιας κατ’ επίφασιν αθανασίας, η οποία είναι αδύνατον να επιτευχθεί, εφόσον δεν μετέχει σε αυτήν το άφθαρτο θείο στοιχείο, και πιο συγκεκριμένα εφόσον επιχειρείται με έναν ανθρώπινο, τεχνητό και όχι κατά έναν υπερβατικό, μέσω της ένωσης του Ανθρώπου με τον Τριαδικό Θεό, τρόπο.

Η αντίχριστη ελίτ των Χαράρηδων θέλει να μας «εμβολιάσει» με την ανάποδη λογική:

Nα τρέμουμε τον θάνατο και να εκλιπαρούμε για την (δήθεν) ολοκληρωτική ασφάλεια που μας παρέχει το νεοταξίτικο θηρίο της τεχνοεπιστήμης. Έτσι, όμως, το περίφημο απόφθεγμα του Μονταίνιου «όποιος έμαθε να πεθαίνει ξέμαθε να είναι δούλος» θα αναποδογυρίσει, λαμβάνοντας το εξής περιεχόμενο: «Όποιος ξέμαθε να πεθαίνει, έμαθε να είναι δούλος».

Αφεντικά-διαχειριστές αυτού του δούλου θα είναι οι αναβαθμιστές του σώματος και του μυαλού του, οι λεγόμενοι βιοεξουσιαστές του.


Όταν το φαινόμενο της διεθνούς τρομοκρατίας έφθασε στο αποκορύφωμά του με την ενοχοποίηση της Αλ Κάιντα για την πτώση των Δίδυμων Πύργων, κηρύχθηκε ο ιερός και ολοκληρωτικός «πόλεμος ενάντια στον τρόμο» (war on terror).

Τα εργαλεία που μας κληροδότησε ο πόλεμος αυτός αποτέλεσαν μια καθιερωμένη συνταγή, η οποία ακολουθείται μέχρι σήμερα με το σύστημα του φασόν για την διαχείριση κάθε αναφυόμενης «παγκόσμιας κρίσης». Του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» είχε, βεβαίως, προηγηθεί ο «πόλεμος κατά των ναρκωτικών» (war on drugs).

Στις μέρες μας ζήσαμε τον «πόλεμο κατά της πανδημίας», ενώ πλήθος άλλων «πολέμων» μαίνονται στο παγκόσμιο στερέωμα, πάντοτε με την μεταφορική έννοια του όρου: ο «πόλεμος κατά της ακρίβειας» και ο «πόλεμος κατά της κλιματικής αλλαγής» είναι δύο ακόμη χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Το Πάσχα του 1982 στην φυλακή Αϊούντ(Ρουμανία) π. Γεώργιος Calciu




Να σας πω τώρα το περιστατικό μου από το Πάσχα. Ετοιμαζόμουν για την εορτή. Καθάριζα την ψυχή μου όσο μπορούσα, ήμουν κουφός σε προσβολές, αναίσθητος σε χτυπήματα, τεθωρακισμένος κατά πείνας, ζεσταμένος από μια εσωτερική προσευχή. Την νύχτα που ήξερα ότι είναι η νύχτα του Πάσχα, στις 12, άκουσα ότι χτυπούσαν οι καμπάνες από την πόλη. Η βοή τους διαπερνούσε πολύ πνευματικά. Δηλαδή δεν ήταν μια βοή όπως θα ήσουν δίπλα τους, αλλά διαπερνούσε τους τοίχους. Ήταν ως ένα μήνυμα που ο εξωτερικός κόσμος το έστελνε, εκείνος ο κόσμος που εόρταζε την Ανάσταση του Κυρίου. Και έψαλα «Χριστός ανέστη!». Στην αρχή στο νου μου, μετά αισθάνθηκα την ανάγκη να ψάλω τον ύμνο όχι δυνατά, αλλά ώστε να τον ακούσω ο ίδιος. Ήταν μια απόλυτη σιωπή και όλες οι κινήσεις από τα κελλιά ακούγονταν έξω στο διάδρομο και, βεβαίως, ο δεσμοφύλακας με άκουσε να ψέλνω. Ήρθε σ’ εμένα και με προσέβαλλε. Και αποφάσισα να σταματήσω για να μην θολώσω εκείνη την αγία νύχτα της Αναστάσεως. Το επόμενο πρωί ο δεσμοφύλακας άλλαξε στις 7. Έπρεπε να σταθούμε με το πρόσωπο στον τοίχο. Εκείνος έμπαινε μέσα στο κελλί και κοίταζε να δει αν όλα είναι εν τάξη. Και μας επέτρεπαν να στραφούμε με το πρόσωπο προς την πόρτα μόνο όταν τον ακούγαμε να την κλειδώνει. Εκείνο το πρωί του Πάσχα, όμως, δεν στράφηκα, δεν στάθηκα με το πρόσωπο στον τοίχο.

Ήταν ένας δεσμοφύλακας… Αν εσείς μπορείτε να φανταστείτε έναν όμορφο διάβολο, αυτός ο άνθρωπος ήταν αληθώς ένας όμορφος διάβολος. Φυσικά, ήταν ένας νέος από το χωριό, ένα αδύνατο αγόρι, ψηλό, με γαλάζια μάτια, εντελώς αγγελικά, με ένα πολύ όμορφο πρόσωπο, ντυμένο πάντοτε κομψά, με κοστούμι. Οι άλλοι έρχονταν πιο βρόμικοι . Αυτός ήταν πάντοτε πολύ καθαρός, πολύ κομψός. Αλλά είχε μια ανεξήγητη θηριωδία.

Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πώς κάποιος με μια τόσο αγγελική ωραιότητα μπορεί να είναι τόσο σκληρόκαρδος. Αν αυτός ο άνθρωπος δεν χτυπούσε πέντε-έξι κρατουμένους καθημερινώς, πιθανώς δεν είχε την άνεσή του… Και εκείνο το πρωί, όταν άνοιξε την πόρτα, εγώ είχα προσευχηθεί όλη τη νύχτα στον Θεό. Ίσως είχα πει εκατό, χιλιάδες φορές «Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, καί τοίς εν τοίς μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος». Χιλιάδες φορές, ίσως, για να εισέλθει βαθιά στο νου και στην καρδιά μου η αλήθεια της Αναστάσεως. Στάθηκα με το πρόσωπο προς την πόρτα όταν μπήκε μέσα και του είπα: «Χριστός ανέστη!». Ο δεσμοφύλακας με κοίταξε, έστρεψε το κέφαλι και κοίταξε εκείνους που ήταν πίσω του. Στράφηκε πάλι προς εμένα και είπε: «Αληθώς ανέστη!». Ήταν για μένα σαν ένα χτύπημα στην κορυφή της κεφαλής. Και κατάλαβα τότε ότι όχι αυτός μου είπε «Αληθώς ανέστη!», αλλά ο άγγελος του Κυρίου. Εκείνος ο άγγελος, ο οποίος, στεκόμενος στον τάφο, είπε στις μυροφόρες: «Τι ζητείτε τον Ζώντα μετά των νεκρών; Ουκ έστιν ώδε, αλλ΄ηγέρθη. Ίδε ο τόπος όπου έθηκαν Αυτόν». Με το στόμα του, ο άγγελος με διαβεβαίωσε για την Ανάσταση, διότι είχα ανάγκη από αυτή την διαβεβαίωση – και διότι ο Κύριος θέλησε να με διαβεβαιώσει για την αλήθεια της Αναστάσεως με το στόμα του εχθρού μου. Το κελλί μου γέμισε από Φως. Και η χαρά μου ήταν τόσο μεγάλη, ώστε τις πέντε – έξι ώρες μέχρι το μεσημέρι τις πέρασα μέσα σε Φως και πνευματική χαρά.

Π. Γεώργιος Calciu, «Η οδύνη ως ευλογία» (Κείμενα μεταφρασμένα για πρώτη φορά στα ελληνικά από την Iερά Μονή Διακονέστι-Ρουμανία)

Τρελογιάννης

Κυριακή 16 Απριλίου 2023

Το Πάσχα είναι ο Χριστός !

 Το μεγαλείο του Χριστού έγκειται στην άκρα Ταπείνωσή Του

π. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης 

 "Ου θέλω δε υμάς αγνοείν, αδελφοί, ότι οι πατέρες ημών πάντες υπό την νεφέλην ήσαν, και πάντες δια της θαλάσσης διήλθον, 2 και πάντες εις τον Μωϋσήν εβαπτίσαντο εν τη νεφέλη και εν τη θαλάσση, 3 και πάντες το αυτό βρώμα πνευματικόν έφαγον, 4 και πάντες το αυτό πόμα πνευματικόν έπιον· έπινον γαρ εκ πνευματικής ακολουθούσης πέτρας, η δε πέτρα ην ο Χριστός. " (Α΄ Κορ. 10/ι: 1-4). "αγνοείτε ότι όσοι εβαπτίσθημεν εις Χριστόν Ιησούν εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν;" (Ρωμαίους 6/ς: 3).

 

tapinosi

 

Συνηθίσαμε να μεταφράζουμε απλώς τη λέξη «Πάσχα» από την Εβραϊκή γλώσσα στην Ελληνική, που σημαίνει «Διάβαση», χωρίς να επιμένουμε στην ερμηνεία του νοήματος που κρύβεται πίσω απ’ αυτή τη λέξη και γι’ αυτό δεν συνειδητοποιούμε το βαθύτερο νόημά της, αφού, τελικά, δεν την ταυτίζουμε με ένα Πρόσωπο. Το Πρόσωπο του Χριστού.

Ο άγιος Απόστολος Παύλος με την κατηγορηματική του διατύπωση «Και γαρ το Πάσχα ημών υπέρ ημών ετύθη Χριστός» (1 Κορ. 5, 7), δεν μας αφήνει κανένα περιθώριο να απομακρυνθούμε από το Πρόσωπο του Χριστού, γιατί το Πρόσωπο Αυτό είναι το Κλειδί των Μυστηρίων της ανθρωπίνης φύσεως. Με άλλα λόγια, «η ζωή (ημών) κέκρυπται συν τω Χριστώ εν τω Θεώ» (Κολ. 3,3) και γι’ αυτό, χωρίς τον Χριστό, κανείς άνθρωπος δεν θα μπορέση ποτέ να γνωρίση βαθειά την ύπαρξή του, να ξεκλειδώση τα στενάχωρα σπλάγχνα του, να αξιοποιήση τον εαυτό του και να αποκτήση την πολυπόθητη ειρήνη και τη χαρά.

Το Πρόσωπο του Χριστού πολέμησε απ’ αρχής ο Διάβολος με τις διάφορες αιρέσεις, που έχουν όλες κέντρο και σκοπό να αλλοιώσουν και να νοθεύσουν τον Αληθινό Χριστό και να τον διδάξουν στους ανθρώπους αλλοιωμένον, κάλπικον, πραγματικόν «Ψευδόχριστον». Γι’ αυτό, η αγία μας Εκκλησία παρουσιάζει συνεχώς στους πιστούς το Αληθινό Πρόσωπο του Χριστού γιατί πρέπει όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε ότι το Πρόσωπο του Χριστού είναι και το πρόσωπο της ανθρωπίνης φύσεως και όχι, όπως πολλοί νομίζουν, το πρόσωπο του καθενός μας.

Η ανθρώπινη φύση μας δεν είναι απρόσωπη, ώστε να δικαιολογήται ο καθένας μας να την λειτουργή με το τάχα δικό του πρόσωπο, με τον δικό του αυθαίρετο τρόπο. Μια τέτοια ανθρώπινη φύση θα ήταν κατάρα, χωρίς καμμιά προοπτική σχέσεως και επικοινωνίας των ανθρώπων μεταξύ τους, χωρίς προοπτική ενότητος και αγάπης, αφού με την αυθαιρεσία τους ποτέ δεν θα μπορούσαν να συμπέσουν και να συμπλεύσουν τόσες -όσες η ανθρωπότητα- ανθρώπινες υπάρξεις.

Η ανθρώπινη φύση δεν έχει ανθρώπινο πρόσωπο για να μην υποτιμηθή. Γιατί υποτίμησή της θα ήταν το να υποστασιάζεται σε κάθε ανθρώπινη ατομικότητα= μικρότητα. Η ανθρώπινη φύση έχει Πρόσωπο, το Πρόσωπο του Θεού Λόγου, ώστε να ανυψωθή και να αξιοποιηθή στο έπακρον αλλά και για να διατηρηθή αιωνίως, εφ’ όσον ο Θεός Λόγος, που είναι το Πρόσωπό της, δεν είναι θνητός αλλά ως φύσει Θεός έχει «αθανασίαν, φώς οικών απρόσιτον» (1 Τιμ 6,16).

Φαίνεται πως δεν έχουμε δώσει όση θα έπρεπε σημασία στην διατύπωση της Αγίας Γραφής ότι ο άνθρωπος πλάσθηκε «κατ’ εικόνα Θεού» και όχι ως Εικόνα Θεού, γι’ αυτό και κάνουμε συνεχώς λόγο για το ανθρώπινο πρόσωπο σαν να είναι κάτι το αυθύπαρκτο, ανεξάρτητο και με δικαιώματα αυθαιρεσίας και διακινδυνεύσεως. Συγχέουμε το αυτεξούσιο, που μας έδωσε ο Θεός, με το πρόσωπο, όμως κάνουμε μεγάλο λάθος.

Εμείς οι άνθρωποι πλασθήκαμε «κατ’ εικόνα Θεού» κατ’ εικόνα του Χριστού, «ός εστιν Εικών Θεού» (2 Κορ. 4,4). Ο Χριστός είναι η Εικόνα του Θεού. Εμείς οι άνθρωποι, πλασθήκαμε εικόνα της Εικόνος, δηλαδή, «κατ’ εικόνα» «του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, του Μεγάλου Θεού και Σωτήρος, της ελπίδος ημών· «ός εστιν Εικών της (του Πατρός) αγαθότητος, σφραγίς ισότυπος, εν εαυτώ δεικνύς τον Πατέρα» (Μ. Βασίλειος).