ΑΝΑΖΗΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΜΗΧΑΝΟΔΗΓΟ ΚΑΙ ΤΗ ΜΗΧΑΝΗ.

 

ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΚΑΤΣΕ ΚΑΛΑ.
ΗΤΑΝ ΕΝΕΔΡΑ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΤΡΑΙΝΟΥ;...
Το εμπορικό τραίνο έστησε ενέδρα μέσα στο τούνελ στα τέμπη. Το εμπορικό τραίνο δεν κατέβαινε. Άλλο έγινε.
Ο οδηγός του εμπορικού στήνει κανονική παγίδα. Η μηχανή δεν είναι μπροστά από τα βαγόνια. Η μηχανή είναι από πίσω. Είναι μέσα στο τουνελ, από την άλλη άκρη όμως. Όταν έρχεται το επιβατικό, η μηχανή του εμπορικού σπρώχνει λίγο τα βαγόνια προς τα πίσω να πέσουν πάνω στο επιβατικό που έρχεται. Το τελευταίο βαγόνι (δηλαδή το πρώτο καθώς το βλέπει ο οδηγός του επιβατικού που ανεβαίνει) έχει εκρηκτικό μηχανισμό ώστε να σκάσει και να καούν τα πάντα.
Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει και άλλος άνθρωπος ο οποίος είναι έξω, που παρακολουθεί από μακρά το επιβατικό που έρχεται ώστε να ειδοποιήσει τον οδηγό του εμπορικού να ξεκινήσει να σπρώχνει τα βαγόνια.
Δεν συγκρούστηκαν 2 μηχανές τραίνου μεταξύ τους. Συγκρούστηκε η μηχανή του επιβατικού, με ένα βαγόνι του εμπορικού.
Φαίνεται όμως ότι τα έσπρωξε λιγότερο από ότι έπρεπε και τα πρώτα βαγόνια δεν πρόλαβαν να μπουν μέσα στο τούνελ και έτσι η σύγκρουση έγινε εκτός τούνελ.
Ήταν εκεί ο οδηγός του εμπορικού και είχε στήσει καθαρή ενέδρα.
ΓΙΑΥΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΗ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΠΟΥΘΕΝΑ. ΑΥΤΟΣ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΝΩ.......

ΑΝΑΖΗΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΜΗΧΑΝΟΔΗΓΟ ΚΑΙ ΤΗ ΜΗΧΑΝΗ.





ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ:
Αμέθυστος

Λόγος εις την Α’ Κυριακή των Νηστειών (Αγ. Λουκάς, Αρχιεπίσκοπος Κριμαίας)

 

Την πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η Αγία μας Εκκλησία πανηγυρίζει το θρίαμβο της Ορθοδοξίας, της ορθής πίστεως, η οποία καταπάτησε όλες της αιρέσεις και στερεώθηκε για πάντα. Γι’ αυτό η Κυριακή αυτή καλείται Κυριακή της Ορθοδοξίας. Οι αιρέσεις φάνηκαν ήδη απαρχής του χριστιανισμού. Οι ίδιοι οι Απόστολοι του Χριστού προειδοποιούσαν τους συγχρόνους τους, και μαζί τους και εμάς, για τον κίνδυνο από τους ψευδοδιδασκάλους.

Ο  Άγιος Απόστολος Πέτρος στη Β’ Καθολική επιστολή γράφει το εξής: «Εγένοντο δε και ψευδοπροφήται εν τω λαώ, ως και εν υμίν έσονται  ψευδοδιδάσκαλοι, οίτινες παρεισάξουσιν αιρέσεις απωλείας, και τον αγοράσαντα αυτούς δεσπότην αρνούμενοι, επάγοντες εαυτοίς ταχινήν απώλειαν, και πολλοί εξακολουθήσουσιν αυτών ταις ασελγείαις, δι’ ους η οδός της αληθείας βλασφημηθήσεται» (Β’ Πετ. 2, 1-2).

Ο Άγιος Παύλος, επιστρέφοντας στην Παλαιστίνη από την Ελλάδα, έκανε στάση στην Έφεσο. Εκεί στους χριστιανούς κατοίκους της πόλεως έλεγε: «Εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαροίς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου, και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών» (Πραξ. 20, 29-30).

Πολλοί τέτοιοι ψευδοδιδάσκαλοι και σχισματικοί υπήρχαν στους πρώτους αιώνες του χριστιανισμού. Μερικές αιρέσεις τάραζαν την Εκκλησία ολόκληρους αιώνες, όπως για παράδειγμα οι αιρέσεις του Αρείου, του Μακεδονίου, του Ευτηχούς, του Διοσκόρου, του Νεστορίου και επίσης η αίρεση της εικονομαχίας. Οι αιρέσεις αυτές προκάλεσαν πολλές διαταραχές στην Εκκλησία και την βασάνισαν πολύ. Υπήρχαν πολλοί ομολογητές και μάρτυρες που έχυσαν το αίμα τους υπερασπιζόμενοι την αληθινή πίστη στον αγώνα κατά των ψευδοδιδασκάλων και των αιρετικών.

Υπήρχαν επίσης και πολλοί και μεγάλοι ιεράρχες οι οποίοι και αυτοί υπέφεραν πολλούς διωγμούς και πολλές φορές εξορίστηκαν. Ο Άγιος Φλαβιανός, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, για παράδειγμα, σε μία σύνοδο υπό την προεδρία του Διοσκόρου, η οποία καλείται «λειστρική», χτυπήθηκε τόσο άγρια που μετά από τρεις ημέρες πέθανε.

Η τελευταία στη σειρά των αιρέσεων, η αίρεση της εικονομαχίας, ήταν αυτή που επέφερε τα περισσότερα βάσανα στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Η αίρεση αυτή εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα χρόνια του αυτοκράτορα Λέοντος του Ισαύρου, ο οποίος ανέβηκε στο θρόνο το 717. Ανέβηκε στο θρόνο με τη βοήθεια του στρατού όπου υπήρχαν πολλοί αντίπαλοι της προσκυνήσεως των αγίων εικόνων. Επειδή ήθελε να ευαρεστήσει το στρατό άρχισε σκληρό διωγμό κατά των εικονοφίλων.

Ο διωγμός αυτός συνεχίστηκε και στα χρόνια του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Κοπρωνύμου, ο οποίος διαδέχτηκε στο θρόνο τον Λέοντα. Η κόπρος σημαίνει τα κόπρανα. Ονομάστηκε Κοπρώνυμος διότι κατά την βάπτισή του μόλυνε την κολυμβήθρα. Οι δύο αυτοί αυτοκράτορες για πολλά χρόνια είχαν την εξουσία στα χέρια τους και προκάλεσαν πολλά δεινά στην Εκκλησία. Μετά από αυτούς υπήρχαν και άλλοι αυτοκράτορες εικονομάχοι, οι οποίοι συνέχισαν το έργο των προκατόχων τους και βασάνισαν την Εκκλησία επί ολόκληρα χρόνια.

Δεν μπορούμε να περιγράψουμε τα βάσανα που υπέφερε η Εκκλησία στα χρόνια της εικονομαχίας και ιδιαίτερα οι μοναχοί οι οποίοι βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα των ιερών εικόνων. Οι αυτοκράτορες εικονομάχοι έκλεισαν πολλά μοναστήρια, πολλές εκκλησίες όπου υπήρχαν εικόνες τις έκαναν αποθήκες. Τους μοναχούς τους βασάνιζαν άγρια: τους έβγαζαν μάτια, τους έκοβαν μύτες, έσπαζαν εικόνες πάνω στο κεφάλι τους. Τους αγιογράφους με τα πυρακτωμένα σίδερα τους έκαιγαν τα δάκτυλα.

Τεχνητή Νοημοσύνη: Πέντε δεξιότητες που θα πρέπει να αναπτύξουν τώρα τα παιδιά για να επιτύχουν στο μέλλον

 

 (Ρωμανός Γεροδήμος, Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής και Δημοσιογραφίας, πανεπιστήμιο Bournemouth)

Πώς θα επιβιώσουν στο νέο εκπαιδευτικό, τεχνολογικό και εργασιακό οικοσύστημα που δημιουργείται

Τεχνητή Νοημοσύνη: Οι τάσεις που δημιουργεί και πώς επηρεάζει το μέλλον των παιδιών και τις δεξιότητές τους.

Σε προηγούμενο άρθρο, γράφαμε για τις συνέπειες που θα έχει η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) στην ανθρώπινη εμπειρία και φαντασία. Απ’ ό,τι φαίνεται η απόσταση από τη δυστοπική πρόβλεψη στην κανονικοποίηση της δυστοπίας είναι δύο μήνες δρόμος.

Μέσα σε δύο μήνες από την εμφάνισή του στις 30 Νοεμβρίου, το ChatGPT έχει αποκτήσει 100.000.000 (ναι: εκατό εκατομμύρια) χρήστες σπάζοντας όλα τα αντίστοιχα ρεκόρ. Στις αρχές Ιανουαρίου άκουσα από πρώτο χέρι την πρώτη περίπτωση φοιτητών που έγραφαν τις εργασίες τους μέσω του προγράμματος αυτού.

Στα μέσα Ιανουαρίου τα σχολεία, τα φροντιστήρια και τα πανεπιστήμια άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι ο μετεωρίτης που «θα» μας χτυπούσε κάποια στιγμή στα επόμενα 3-5 χρόνια είχε ήδη σκάσει, φέρνοντας τα πάνω κάτω σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, ακυρώνοντας στα μάτια πολλών παιδιών το νόημα του διαβάσματος στο σπίτι, αλλά και τις περισσότερες μορφές εργασιών και εξετάσεων. (Να προσθέσουμε εδώ ότι σε κάποια πανεπιστήμια των ΗΠΑ και της Βρετανίας, οι γραπτές εξετάσεις σε πραγματικό χρόνο έχουν ήδη καταργηθεί γιατί θεωρείται ότι «πλήττουν» τους φοιτητές που, μεταξύ άλλων, βιώνουν υπερβολικό άγχος σε αντίστοιχο περιβάλλον ή δεν μπορούν να εκφραστούν εξίσου καλά μέσω του γραπτού λόγου.)

Σε συνέχεια του άρθρου εκείνου, μια φίλη με ρώτησε ποιες είναι οι δεξιότητες που θα πρέπει να αναπτύξουν τώρα τα παιδιά για να επιβιώσουν και να επιτύχουν στο νέο εκπαιδευτικό, τεχνολογικό και εργασιακό οικοσύστημα που δημιουργείται.

Απαντάω όσο πιο επιγραμματικά και όσο λιγότερο φαταλιστικά μπορώ (και, όπως θα δούμε παρακάτω, το «λιγότερο φαταλιστικά» στην προκειμένη περίπτωση είναι το κλειδί).

Η βασική αρχή –η στρατηγική κατεύθυνση– που πρέπει να τηρήσει ένας νέος άνθρωπος (ή ένας γονιός, ή ένας δάσκαλος, ή το όλον εκπαιδευτικό σύστημα) από εδώ και πέρα είναι το να εξισορροπήσει τις τάσεις που δημιουργεί η ΤΝ: να αναπτύξει και να εξασκήσει, δηλαδή, τις δεξιότητες που υπονομεύονται και περιθωριοποιούνται από την ΤΝ, ακριβώς επειδή αυτές θα είναι οι πιο δυσεύρετες και πολύτιμες. Εξηγούμαι αμέσως με πέντε συγκεκριμένα παραδείγματα δεξιοτήτων:

1) Έμφαση στη διαδικασία ή, δανειζόμενοι τον τίτλο βιβλίο της Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδη, «Ο δρόμος είναι η χαρά». Τα προγράμματα ΤΝ –όπως και τα συστήματα αλγορίθμων στα οποία βασίζεται πλέον όλη η οικονομία και δομή των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης– κρύβουν και καταργούν τη διαδικασία παραγωγής (ενός έργου ή προϊόντος)· μας πετάνε, μέσα σε δευτερόλεπτα, κατευθείαν στο αποτέλεσμα. Όμως, η διαδικασία, η μέθοδος, είναι το παν, είτε μιλάμε για την εκμάθηση ενός αντικειμένου, είτε για την αυτοβελτίωση, είτε για την ίδια τη ζωή. Ο αναστοχασμός για τη διαδικασία είναι η ύψιστη μορφή φιλοσοφίας και ευζωΐας. Καταργώντας τα ενδιάμεσα στάδια, η ΤΝ δεν δημιουργεί απλώς προβλήματα αδιαφάνειας, αλλά μας στερεί την ουσία της εμπειρίας. Επομένως, η πρώτη βασική δεξιότητα είναι η έμφαση στη διαδικασία της δημιουργίας: στο ταξίδι, όχι στον προορισμό.

2) Αυτοπειθαρχία για μακροπρόθεσμους στόχους. Ένα απ’ τα κοινότερα χαρακτηριστικά της νέας ψηφιακής κουλτούρας, είτε πρόκειται για την παράδοση πακέτων από την Amazon μέσα σε λίγες ώρες, είτε για τις γνωριμίες μέσω εφαρμογών, είτε για τις δόσεις ντοπαμίνης που παίρνουμε σκρολάροντας στο ΤικΤοκ, είτε για τη στιγμιαία παραγωγή έργου από την ΤΝ, είναι η άμεση ικανοποίηση (instant gratification). Η τάση αυτή αποτελεί μία ωρολογιακή βόμβα για τα θεμέλια της κοινωνίας και της οικονομίας: ποτέ και τίποτα που έχει αξία ή χρονική συνέχεια δεν επιτεύχθηκε χωρίς μακροπρόθεσμο κόπο, χωρίς ασύλληπτα βαρετή και επίπονη επανάληψη, υπομονή και επιμονή, χωρίς κόστος ευκαιρίας, δηλαδή χωρίς το να θυσιάσεις την άμεση ή βραχυπρόθεσμη καλοπέραση. Η ζωή δεν είναι σπριντ. Είναι μαραθώνιος. Και, ναι, προφανώς πρέπει κανείς να ζει και το τώρα, το σήμερα. Δεν μπορεί όμως να ζει μονίμως στο τώρα, σε ένα διαρκές high, γιατί τότε το «τώρα» θα κρατήσει πάρα πολύ λίγο. Επομένως η δεύτερη δεξιότητα είναι η ικανότητα του να στερείς από τον εαυτό σου τη στιγμιαία ικανοποίηση συνεισφέροντας σε έναν απώτερο ατομικό ή συλλογικό στόχο. Αυτό ισχύει και σε επίπεδο εταιριών και κοινωνιών.

3) Επανένταξη στην κοινωνία. Τα τελευταία 20 χρόνια, αλλά ειδικά μετά την ταυτόχρονη εισβολή των smartphones και των ΜΚΔ στη ζωή μας, οι νεότερες γενιές χάνουν ταχύτατα, σαν τη μυϊκή μάζα ενός καθηλωμένου ανθρώπου, κρίσιμες δεξιότητες κοινωνικοποίησης: το να συζητάνε, το να ακούνε, το να αποδέχονται άβολες καταστάσεις, το να υποτάσσουν το εγώ στο εμείς, το να συνυπάρχουν με το διαφορετικό, το να μην έχουν πάντα τον έλεγχο –της εικόνας τους, της επικοινωνίας τους, της κατάστασης– και να είναι οκέι με αυτό. Σε έρευνα την οποία τώρα δουλεύει (και έκανε προ ημερών διαθέσιμη σε συνεργατικό αρχείο) ο Jonathan Haidt παρουσιάζει σοκαριστικά γραφήματα που δείχνουν απότομη και ραγδαία αύξηση νοσημάτων ψυχικής και πνευματικής υγείας στα παιδιά και τους εφήβους από το 2012, τη χρονιά δηλαδή απ’ την οποία τα κινητά και τα ΜΚΔ γίνονται επέκταση του σώματος.

Δεν σώζεσαι από τύχη (Πραγματικό περιστατικό)

 

Αγαπητοί μου φίλοι και εν Χριστώ αδελφοί, με αφορμή το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, γράφω το ακόλουθο άρθρο:

Σε πολλά δυστυχήματα, ακούμε παράδοξα πράγματα-

πώς, δηλαδή, κάποιοι σώθηκαν…

Σ’ αυτό το τελευταίο δυστύχημα, για παράδειγμα, μία 22χρονη φοιτήτρια από τη Βέροια, η οποία ήρθε από το Λονδίνο στην Αθήνα και επιβιβάστηκε στο τραίνο για Θεσσαλονίκη, έκλεισε θέση στο βαγόνι “2”.

Όταν όμως πήγε και κάθισε εκεί και επέδειξε στον ελεγκτή το πάσο της, εκείνος δεν το δέχθηκε και της είπε:

-Πηγαίνετε στο βαγόνι “7”!

Η κοπέλα έκανε υπακοή, άλλαξε βαγόνι, πήγε στο “7”. Όπως εκ των υστέρων γνωρίζουμε, το βαγόνι “2” καταστράφηκε ολοσχερώς, κατακάηκε, ο δε ελεγκτής σκοτώθηκε.

Άλλος, 22χρονος και πάλι φοιτητής, ενώ ετοιμαζόταν να επιβιβαστεί στην αμαξοστοιχία, αντιλήφθηκε ότι είχε χάσει ή ότι είχε ξεχάσει στο σπίτι το πορτοφόλι του με το εισιτήριο. Αποτέλεσμα, να μη μπορεί να ταξιδέψει και να βλέπει στενοχωρημένος το τραίνο να αναχωρεί…

Η κ. Σταυρούλα, μητέρα μιας 21χρονης φοιτήτριας, διηγείται ότι η κόρη της είχε εισιτήριο για το βαγόνι “3, αλλά ο ελεγκτής της είπε να περάσει στο” 8″, διότι στην θέση της έπρεπε να καθίσει άλλος. Το κορίτσι έκανε υπακοή αδιαμαρτύρητα, πήγε στο βαγόνι “8” και δεν τραυματίστηκε καθόλου.

Το πρώτο βαγόνι είναι αυτό που σχεδόν έλιωσε από την πυρκαγιά. Κανείς από τους επιβαίνοντες δεν επέζησε, εκτός από έναν νεαρό από τον Βόλο, ο οποίος κατά τη στιγμή της σύγκρουσης – άγνωστο πώς- εκτοξεύθηκε στα χωράφια. Αργότερα τον βρήκαν αναίσθητο οι διασώστες και τον μετέφεραν στο Γενικό Νοσοκομείο της Λάρισας, όπου και νοσηλεύεται.

Τύχη; Ή κάτι άλλο συμβαίνει ενδιάμεσα,

που όμως δεν υποπίπτει στις αισθήσεις μας;

Θα σας διηγηθώ, λοιπόν, τρία περιστατικά, σε τρεις συνεχόμενες δημοσιεύσεις, αρχίζοντας σήμερα από το πρώτο. Το άκουσα προσωπικά, αφού ήμουν παρούσα στη διήγηση που έκανε ο “παθών” στον Πνευματικό και Γέροντά μας.

Ένας πολύ καλός φίλος μας και εν Χριστώ αδελφός μας, ο κ. Δ… Κ…. από την Κοζάνη, έμπορος στο επάγγελμα, ευλαβέστατος και θεοσεβούμενος στο ήθος, αποφάσισε να μεταβεί στην Κύπρο στις 10 Αυγούστου του 2005 για κάποιες υποχρεώσεις του.

Το πρώτο που έκανε ήταν να πάει στον Πνευματικό του, τον π. Στέφανο, ηγούμενο στην Ι. Μονή του Δρυόβουνου και να του πει:

Το γένος των δαιμόνων δεν νικιέται, παρά μόνο με προσευχή και νηστεία

.





Ρώτησε κάποιος τον μακαριστό π.Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο, ποιος νηστεύει καλύτερα, σε περίοδο νηστείας, αυτός που τρώει δυο πιάτα ανάλαδη φασολάδα, χαλβά κ.λπ., ή αυτός που τρώει ένα αυγό σφικτό;
Χωρίς περιστροφές ο Γέροντας Επιφάνιος απάντησε:
-Ο πρώτος!
Ο δεύτερος κάνει απλώς δίαιτα.
Πράγματι, χωρίς να σημαίνει ότι στην νηστεία δεν έχει σημασία και ο ποσοτικός περιορισμός των τροφών, είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα:
το νόημα της νηστείας είναι πρωτίστως η υπακοή στην εντολή του Θεού.
Δεν νηστεύουμε μόνο για εγκράτεια, αλλά για να εκτελέσουμε την εντολή της νηστείας, που είναι εντολή της Εκκλησίας, δηλαδή εντολή του Θεού.
Ο στάρετς Βαρσανούφιος της Όπτινα έλεγε ότι, όταν ήταν στον κόσμο, έκανε 1.000 μετάνοιες χωρίς καθόλου κόπο.
Όταν ήλθε στο Μοναστήρι ως δόκιμος, ο Γέροντάς του του είπε να κάνει μόνο 33.
Ο Βαρσανούφιος αντέδρασε, λέγοντάς του ότι στον κόσμο έκανε 1.000.
Ο Γέροντάς του του είπε: κάνε τις 33 και μετά θα δούμε.
Μετά από λίγες μέρες πήγε στον Γέροντά του και τον παρακάλεσε να του μειώσει και τις 33 μετάνοιες που έκανε, γιατί ήταν αδύνατον να τις κάνει όλες!
Είναι δηλαδή φανερό ότι, όταν ο άνθρωπος κάνει κάτι από μόνος του, δεν έχει πόλεμο από τον διάβολο.
Όταν όμως κάνει κάτι από υπακοή στο θέλημα του Θεού, από υπακοή στην Εκκλησία, από υπακοή στον πνευματικό του, τότε έχει μεγάλο πόλεμο από τον σατανά, γιατί αυτός ξέρει ότι τότε η πράξη αυτή έχει αξία και ο άνθρωπος θα ωφεληθεί.
Πολλοί άνθρωποι κάνουν δίαιτα από εγωισμό, δηλαδή για να κρατήσουν την σιλουέτα τους και να αρέσουν στους ανθρώπους εξωτερικά.
Αυτό φυσικά δεν είναι νηστεία.
Εάν τους πεις να νηστεύσουν λίγες ημέρες, όπως ορίζει η Εκκλησία, αρνούνται με διάφορες προφάσεις, παρόλο που η «νηστεία» που κάνουν κατά την δίαιτά τους είναι πολύ αυστηρότερη από την νηστεία της Εκκλησίας!
Αυτό γίνεται γιατί ακριβώς η δίαιτα γίνεται με το θέλημα του ανθρώπου και έχει κίνητρα ατομικιστικά, ενώ η νηστεία γίνεται με την εκκοπή του θελήματος του ανθρώπου και από αγάπη στον Θεό. Είναι δηλαδή μία προσφορά, μία θυσία προς τον Θεό.
Για αυτό και η δεύτερη αγιάζει, ενώ η πρώτη όχι.
Για αυτό και έχει μεγάλη σημασία πρώτα πρώτα ο άνθρωπος να τηρεί τις νηστείες, που έχει ορίσει η Εκκλησία μας, δηλαδή της Τετάρτης και της Παρασκευής, τις δύο Σαρακοστές του Πάσχα και των Χριστουγέννων, την νηστεία των Αγίων Αποστόλων, την νηστεία της Παναγίας τον Δεκαπενταύγουστο και κάποιες περιστασιακές νηστείες (29 Αυγούστου, 14 Σεπτεμβρίου).
Ταυτόχρονα θα πρέπει ο άνθρωπος να διεξάγει έναν διαρκή αγώνα νηστείας και εγκράτειας σέ ολη του την ζωή, εάν θέλει να βρίσκεται κοντά στον Θεό.
Ο Χριστός έχει πει πει ότι αυτό το γένος των δαιμόνων δεν νικιέται, παρά μόνο με προσευχή και νηστεία.
Τρελογιάννης

Εἴμαστε ἄξιοι τῆς μοίρας μᾶς: Χωρίς Θεό μποροῦμε - Χωρίς καρναβάλια καί εἰδωλολατρικά ξεφαντώματα δέν μποροῦμε!

Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης

Ἦρθαν τά καρναβάλια. Βουλιάζει ἀπό κόσμο ἡ Πάτρα. Τό ἕνα ΚΤΕΛ φεύγει πίσω ἀπό τό ἄλλο. Φεύγουν ἀπό τήν Ἀθήνα περίπου 200 δρομολόγια μέ καρναβαλιστές. Ἔκτακτα δρομολόγια μπῆκαν καί στά ὑπεραστικά τρένα. Γέμισαν τά ξενοδοχεῖα καί τά Airbnb. Τά ΜΜΕ μιλοῦν γιά ρεκόρ προσέλευσης στήν καρναβαλική πρωτεύουσα.
Μέσα στήν καρδιά τοῦ Τριωδίου, τῆς πνευματικότερης περιόδου τοῦ ἔτους πού προετοιμάζει τόν ἄνθρωπο γιά τό εὐλογημένο στάδιο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, χιλιάδες κόσμου... γυρίζουν ἐπιδεικτικά τά νῶτα τους πρός τόν Θεό καί σπεύδουν νά γιορτάσουν ξέφρενα ἕνα ἀρχαῖο εἰδωλολατρικό ἔθιμο. Αὐτοί πού μιλοῦν γιά δῆθεν «σκοταδισμό» τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι οἱ ἴδιοι πού σπρώχνουν τόν κόσμο νά μπεῖ στή Σαρακοστή μέ τήν σφραγῖδα τῆς Διονυσιακῆς λατρείας καί τῶν βακχικῶν ὀργίων. Νά δώσει διαπιστευτήρια σέ ἕνα παγανιστικό ἔθιμο ἀσύδοτης ἐλευθεριότητας, ἀκριβῶς τήν τελευταία μέρα πρίν τήν ἔναρξη τῆς νηστείας.


Τελικά τί διδάγματα ἀποκομίσαμε ἀπό τήν περιπέτεια τῆς πανδημίας; Ὅτι δέν τό 'χουμε σέ τίποτα νά κατασπαράξουμε τό διπλανό μας, μή καί μᾶς πειράξει τά «προνόμια»; Ὅτι οἱ κυβερνήσεις δέν το 'χοῦν σέ τίποτα νά μετατραποῦν σέ «κομαντατούρ» μόλις πλασάρουν τό κατάλληλο ἀφήγημα; Ὅτι ἡ «κανονικότητα» εἶναι ἕνας σκοπός πού σοῦ παίζουν γιά νά χορέψεις ὅπως καί ὅποτε θέλουν; Ὅτι ἕνας ἐπιστήμονας μπορεῖ νά γίνει μαριονέτα συμφερόντων τό ἴδιο εὔκολα μέ ἕναν πολιτικό; Ὅτι συνταγματικά καί παναθρώπινα δικαιώματα ἔγιναν σερπαντίνες καί χαρτοπόλεμος στά χέρια τῶν «ἀφεντικῶν»;


Σέ τίποτα ἀπό αὐτά δέν ἔδωσε ἰδιαίτερη σημασία ὁ πολύς κόσμος. Αὐτό πού διαπίστωσαν μετά ἀπό 2μιση ἔτη ὑγειονομικῆς δικτατορίας εἶναι τό πόσο τούς ἔλειψε τό... καρναβάλι. Ὄχι μόνο μας ἐγκατέλειψε ἡ πνευματική θωριά τῶν πραγμάτων, ἄλλα σώθηκε καί ἡ πολιτική σκέψη, ἡ νοημοσύνη τοῦ ἐνεργοῦ πολίτη, τό νά μπορεῖς νά βγάλεις 2-3 βασικά συμπεράσματα ἀπό ἕνα φαινόμενο καί νά τά κάνεις ἐργαλεῖα σκέψης γιά τό παρακάτω. Βούλιαξαν ὅλα κάτω ἀπό μιά θάλασσα ἀποχαύνωσης.


Περάσαμε χρόνια μέ πανδημία, μέ lockdown, μέ κοσμογονικές ἀλλαγές, μέ πολέμους, μέ κρίσεις, κι ὅμως ὁ πολύς κόσμος δέν λέει νά στραφεῖ πρός τόν Θεό. Στρέφεται στά μασκαραλίκια, τά χυδαῖα θεάματα καί τόν παλιμπαιδισμό.


Ἀφοῦ μάθαμε στίς ἰατρικές μάσκες γιά «ἐκπαιδευτικούς» λόγους, ἄς περάσουμε καί στίς καρναβαλικές μάσκες γιά νά συνεχιστεῖ ἡ κοινωνική «ἐκπαίδευση». Νά γίνουμε τελειόφοιτοι στήν ἀκολασία, στήν ἀσωτία, στήν ἠθική διαφθορά, στόν ὠχαδερφισμό. Ξεφάντωμα μέχρι τέλους καί ὁ μῆνας ἔχει ἐννιά. Ἄρτος καί θεάματα. Μᾶς τελειώνει βέβαια ὁ ἄρτος ὅπου νά 'ναι, ἄλλα - δέν πειράζει - θά γαντζωθοῦμε ἀπό τά θεάματα μέχρι νά φτάσει ἡ κατεδάφιση τῆς κοινωνίας στά θεμέλια.


Ἀγκαλιάζουμε ὅτι μᾶς βοηθᾶ νά δραπετεύουμε ἀπό τόν ἑαυτό μας.

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος γιὰ τόν ἀγώνα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς

Ἀπό τό Βιβλίο Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου

ΛΟΓΟΙ ΣΤ' «Περὶ Προσευχῆς»

ἐκδόσεις ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ὁ ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Καλὴ Σαρακοστὴ καὶ καλὸ Τριήμερο. Πιστεύω αὐτὴν τὴν Σαρακοστὴ νὰ μὴν ἔχετε πολλὲς δουλειὲς καὶ νὰ συμμετάσχετε ψυχικὰ στὸ Πάθος τοῦ Κυρίου, δουλεύοντας περισσότερο πνευματικά.
Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἀρχίζει τὸ Τριώδιο, πρέπει νὰ ἀρχίζη κανεὶς νὰ ὁδεύη πρὸς τὸν Γολγοθά. Καί, ἂν ἀξιοποιήση πνευματικὰ αὐτὴν τὴν περίοδο, ὅταν πεθάνη, θὰ ὁδεύση ἡ ψυχή του πρὸς τὰ ἄνω, χωρὶς νὰ ἐμποδίζεται ἀπὸ «διόδια» καὶ τελώνια. Κάθε χρόνο ἔρχονται αὐτὲς οἱ ἅγιες ἡμέρες, ἀλλὰ καὶ κάθε χρόνο μᾶς φεύγει καὶ ἕνας...χρόνος• καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα. Τὸν ἀξιοποιήσαμε πνευματικὰ ἢ τὸν σπαταλήσαμε στὰ ὑλικά;

Μαζὶ μὲ ὅλες τὶς ἄλλες κοσμικὲς ἀλλοιώσεις τῆς ἐποχῆς μας, ἔχει χάσει τὴν ἔννοιά του καὶ τὸ Τριήμερο, γιατί οἱ κοσμικοὶ κάθε ἑβδομάδα ἔχουν τριήμερο – Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακὴ – μὲ ζωὴ κοσμική. Εὐτυχῶς ποὺ διατηρεῖται καὶ ἡ πραγματικὴ πνευματικὴ ἔννοια τοῦ Τριημέρου στὰ μοναστήρια καὶ σὲ λίγες χριστιανικὲς οἰκογένειες στὸν κόσμο, καὶ ἔτσι κρατιέται ὁ κόσμος. Ἡ πολλὴ προσευχὴ καὶ ἡ νηστεία ποὺ γίνεται κάθε χρόνο σ’ αὐτὸ τὸ Τριήμερο, στὴν ἀρχὴ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, φρενάρει τὸν κόσμο ἀπὸ πολλὰ πνευματικὰ ὀλισθήματα, ποὺ γίνονται συνήθως στὰ κοσμικὰ τριήμερα.