Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είναι μέγας ευεργέτης!

 

 

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός:
“Να πεις τους Έλληνες να μη φοβούνται και να έχουν θάρρος και ελπίδα! Γιατί στο τιμόνι της Ελλάδος κάθεται η Παναγία”!

• +πατήρ Ανανίας Κουστένης:

Στις 24 Αυγούστου, γιορτάζει ο άγιος ιερομάρτυς και ισαπόστολος και εθνομάρτυς Κοσμάς ο Αιτωλός. Ο νέος απόστολος Παύλος, κατά κάποιους. Έζησε και έλαμψε τον 18ο αιώνα. Απ’ το Μέγα Δέντρο της Αιτωλίας ξεκίνησε, εκεί γεννήθηκε, στα 1714, από ευσεβείς γονείς, και ήθελε από μικρός να μονάσει.

Αφού έμαθε τα λίγα γράμματα, εκεί στον τόπο του, και στις διάφορες σχολές, κρυφές και φανερές, κι αφού έγινε και διδάσκαλος στα παιδάκια, έφυγε, στο τέλος, και πήγε στο Περιβόλι της Παναγίας. Στην αγκάλη της Κυρίας Θεοτόκου, την οποίαν υπερηγάπα. Και δη, στη μονή του Φιλοθέου.
Εκεί, από Κώστας έγινε Κοσμάς, και αφοσιώθηκε στη μελέτη, στην άσκηση και στον ένθεο βίο. Σπούδασε δε και στην Αθωνιάδα Σχολή, κι έμαθε, όχι μόνο τα εκκλησιαστικά, αλλά και τα θύραθεν όλα.
Έγινε όντως πάνσοφος ο Κοσμάς. Κι όπως γράφει το λιτό Συναξάριο, εκεί περιοριζόμεθα, αλλιώς πρέπει να μιλούσαμε ώρες για τον Πατροκοσμά, τον μεγάλο αυτό διδάχο και τον μεγάλο αυτό ευεργέτη της πίστεως και της πατρίδος, εφωτίσθη, λέει, από τη Θεία χάρη και εκλήθη από τον Κύριο σε έργο μέγα και ιεραποστολικό. Στα δίσεκτα εκείνα χρόνια, «που τα πλάκωνε η φοβέρα και τα έσκιαζε η σκλαβιά», -και το αντίστροφο να πούμε απ’ το ίδιο είναι- λοιπόν.
Και πάει στο Πατριαρχείο, παίρνει την άδεια και επεχείρησε τέσσερες μεγάλες ιεραποστολικές περιοδείες, όπως ο μέγας απόστολος Παύλος, και τηρουμένων, φυσικά, των αναλογιών.

Όπου έφθασε τα χωριά έγιναν χριστιανικά
Και πήγε σ’ όλα, σχεδόν, τα μέρη της ελεύθερης πατρίδος μας. Και έφθασε μέχρι τη Βόρειο Ήπειρο. Μέχρι την Αλβανία. Μέχρι εκεί το Καλικόντασι. Όπου έφθασε ο άγιος Κοσμάς, τα χωριά έγιναν χριστιανικά. Από ’κει και πάνω είναι αλβανικά και μουσουλμανικά. Και σήμερα, στη νότιο Αλβανία ή Βόρειο Ήπειρο για μας, όπως και να το πούμε το ίδιο πράγμα είναι, δεν κολλάμε εκεί πέρα, λοιπόν, είναι εκεί Έλληνες Χριστιανοί, μου ‘λεγε κάποιος προχθές, που ‘χε επισκεφθεί, είναι όντως και Έλληνες και ορθόδοξοι.
Γιατί εκείνοι περνάνε μαρτυρικά. Κι εκείνοι πληρώνουνε και τον ελληνισμό και την ορθοδοξία. Κι είναι πολύ σπουδαίο. Λοιπόν.
Ο άγιος Κοσμάς, αφού διέγραψε τον κύκλο και την πορεία του για την ωφέλεια της Ρωμιοσύνης, τον κάλεσε ο Θεός, εκεί στο Καλικόντασι της Βορείου Ηπείρου, και δι’ αγχόνης μετέβη εις την αιώνιον ζωήν. Τον απηγχόνισαν οι ασεβείς.
Έμεινε, όμως, το ιερό του λείψανο, το οποίον επιτελεί ιάσεις και θαύματα. Από τότε, μέχρι σήμερα. Το ‘χουμε κι εδώ, στην πατρίδα μας, και στην Αιτωλία και στον μητροπολιτικό ναό των Αθηνών, που θα γίνουν ωραίες εκδηλώσεις, λειτουργίες και λοιπά.
Κι αυτό είναι σημαντικό και σήμερα, για να τελειώνουμε μ’ αυτό, να μην ξεχνάμε τον Πατροκοσμά. Γιατί είναι μέγας ευεργέτης. Καθώς και σήμερα. Με τη δεύτερη τουρκοκρατία.

Έχομε ανάγκη από επανευαγγελισμό
Έχει αγριέψει το Γένος και έθνος μας, έχομε ανάγκη, λοιπόν, από επανευαγγελισμό. Έχομε ανάγκη επιστροφή στις ρίζες μας. Στην Εκκλησία μας. Στην πατρίδα μας. Στην ιστορία μας την αγία, πο ’λεγε ο Γέροντας Πορφύριος. Και σε ό,τι καλό, ωραίο και υψηλό. Γιατί, καθώς σιγοπαλιώνει ο πλανήτης μας κι η βαρβαρότητα είναι επί θύραις κι η ισοπέδωση μας έχει ήδη παραλάβει, έχομε, λοιπόν, ανάγκη από το φως του κόσμου, τον Χριστό.

Έχομε ανάγκη από το φως της ορθοδοξίας. Και η Ελλάς, και στα αρχαία χρόνια, με τον ελληνισμό, με τη χάρη και τη σοφία, εφώτισε τον κόσμο. Αλλά κυρίως και κατ’ εξοχήν τον φώτισε και τον εφρόντισε και μέσω του Βυζαντίου και όχι μόνον, με την ελληνορθοδοξία. Με τη Ρωμιοσύνη, που όλα τα έθνη μπήκαν στον Χριστό κι έγιναν ένα έθνος. Ένα έθνος άγιον. Βασίλειον ιεράτευμα και όλα τα υπόλοιπα, που λέει ή Εκκλησία.
Ας έχομε την ευχή του, ας έχουν την ευχή του και οι διδάσκαλοι του Γένους και έθνους μας, που τόσο μεγάλη και σπουδαία αποστολή έχουν, και ας πρεσβεύει στο θρόνο της Θείας μεγαλοσύνης και για τη φτωχή και δύστηνο πατρίδα μας ο άγιος Κοσμάς και ας αναδεικνύει και άλλους Κοσμάδες Αιτωλούς, που τόσο τους χρειαζόμαστε.
Από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτη, π. Ανανία Κουστένη, “Θερινό συναξάρι”, τόμος Β’, των εκδόσεων Ακτή, Λευκωσία 2009.

Τρελογιάννης

Άγιος Πορφύριος: «Όποιος θέλει να γίνει χριστιανός, πρέπει πρώτα να γίνει ποιητής»

Η ψυχή του χριστιανού πρέπει να είναι λεπτή, να είναι ευαίσθητη, να είναι αισθηματική, να πετάει, όλο να πετάει, να ζει μες στα όνειρα. Να πετάει μες στ’ άπειρο, μες στ’ άστρα, μες στα μεγαλεία του Θεού, μες στη σιωπή.

Όποιος θέλει να γίνει χριστιανός, πρέπει πρώτα να γίνει ποιητής. Αυτό είναι! Πρέπει να πονάς. Ν’ αγαπάς και να πονάς. Να πονάς γι’ αυτόν που αγαπάς.

Η αγάπη κάνει κόπο για τον αγαπημένο. Όλη νύχτα τρέχει, αγρυπνεί, ματώνει τα πόδια, για να συναντηθεί με τον αγαπημένο. Κάνει θυσίες, δε λογαριάζει τίποτα, ούτε απειλές, ούτε δυσκολίες, εξαιτίας της αγάπης. Η αγάπη προς το Χριστό είναι άλλο πράγμα, απείρως ανώτερο.

Και όταν λέμε αγάπη, δεν είναι οι αρετές που θ’ αποκτήσουμε αλλά η αγαπώσα καρδιά προς το Χριστό και τους άλλους. Το καθετί εκεί να το στρέφουμε. Βλέπουμε μια μητέρα να έχει το παιδάκι της στην αγκαλιά, να το φιλάει και να λαχταράει η ψυχούλα της; Βλέπουμε να λάμπει το πρόσωπό της, που κρατάει το αγγελούδι της; Όλ’ αυτά ο άνθρωπος του Θεού τα βλέπει, του κάνουν εντύπωση και με δίψα λέει: «Να είχα κι εγώ αυτή τη λαχτάρα στο Θεό μου, στο Χριστό μου, στην Παναγίτσα μου, στους αγίους μας!». Να, έτσι πρέπει ν’ αγαπήσουμε τον Χριστό, τον Θεό. Το επιθυμείς, το θέλεις και το αποκτάς με την χάρι του Θεού.

Εμείς, όμως, έχουμε φλόγα για το Χριστό; Τρέχουμε, όταν είμαστε κατάκοποι, να ξεκουρασθούμε στην προσευχή, στον Αγαπημένο ή το κάνουμε αγγαρία και λέμε: «Ω, τώρα έχω να κάνω προσευχή και κανόνα…»; Τι λείπει και νιώθουμε έτσι; Λείπει ο θείος έρως. Δεν έχει αξία να γίνεται μια τέτοια προσευχή. Ίσως μάλιστα κάνει και κακό.
Αν στραπατσαρισθεί η ψυχή και γίνει ανάξια της αγάπης του Χριστού, διακόπτει ο Χριστός τις σχέσεις, διότι ο Χριστός «χοντρές» ψυχές δε θέλει κοντά Του. Η ψυχή πρέπει να συνέλθει πάλι, για να γίνει άξια του Χριστού, να μετανοήσει «έως εβδομηκοντάκις επτά» (Ματθ. 18, 22). Η μετάνοια η αληθινή θα φέρει τον αγιασμό. Όχι να λες, «πάνε τα χρόνια μου χαμένα, δεν είμαι άξιος» κ.λπ., αλλά μπορείς να λες, «θυμάμαι κι εγώ τις μέρες τις αργές, που δε ζούσα κοντά στο Θεό…». Και στη δική μου τη ζωή κάπου θα υπάρχουν άδειες μέρες. Ήμουνα δώδεκα χρονών, που έφυγα για το Άγιον Όρος. Δεν ήταν αυτά χρόνια; Μπορεί βέβαια να ήμουν μικρό παιδί, αλλά έζησα δώδεκα χρόνια μακράν του Θεού. Τόσα πολλά χρόνια!…

Ακούστε τι λέει ο Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ στο βιβλίο του Υιέ μου, δος μοι σην καρδίαν :
«Πάσα γαρ εργασία σωματική τε και πνευματική, μη έχουσα πόνον ή κόπον, ουδέποτε καρποφορεί τω ταύτην μετερχομένω, ότι βιαστή εστίν η Βασιλεία των Ουρανών και «βιασταί αρπάζουσιν αυτήν», βίαν ειπών την την του σώματος εν πάσιν επίπονον άσκησιν».

Όταν αγαπήσεις το Χριστό, κάνεις κόπο, αλλά ευλογημένο κόπο. Υποφέρεις, αλλά με χαρά. Κάνεις μετάνοιες, προσεύχεσαι, διότι αυτά είναι πόθος, θείος πόθος. Και πόνος και πόθος και έρωτας και λαχτάρα και αγαλλίαση και χαρά και αγάπη. Οι μετάνοιες, η αγρυπνία, η νηστεία είναι κόπος, που γίνεται για τον Αγαπημένο. Κόπος, για να ζεις τον Χριστό. Αλλ’ αυτός ο κόπος δε γίνεται αναγκαστικά, δεν αγανακτείς. Ό,τι κάνεις αγγαρία, δημιουργεί μεγάλο κακό και στο είναι σου και στην εργασία σου. Το σφίξιμο, το σπρώξιμο φέρνει αντίδραση. Ο κόπος για το Χριστό, ο πόθος ο αληθινός είναι Χριστού αγάπη, είναι θυσία, είναι ανάλυση. Αυτό ένιωθε και ο Δαβίδ: «Επιποθεί και εκλείπει η ψυχή μου εις τας αυλάς του Κυρίου» (Ψαλμ. 83, 3). Ποθεί με λαχτάρα και λιώνει η ψυχή μου απ’ την αγάπη του Θεού. Αυτό του Δαβίδ ταιριάζει με το στίχο του Βερίτη που μ’ αρέσει:

«Συντροφιά με τον Χριστό λαχτάρησα να ζήσω, ως να φθάσει κι η στερνή στιγμή να ξεψυχήσω».
Χρειάζεται προσοχή και προσπάθεια, για να κατανοεί κανείς αυτά που μελετάει και να τα ενστερνίζεται. Αυτός είναι ο κόπος που θα κάνει ο άνθρωπος. Στην κατάνυξη, στη ζέση, στα δάκρυα θα μπει μετά χωρίς να κοπιάσει. Αυτά ακολουθούν, είναι δώρα Θεού. Ο έρωτας θέλει προσπάθεια; Με την κατανόηση των τροπαρίων και κανόνων και των Γραφών έλκεσαι ευφραινόμενος, μπαίνεις μέσα στην αλήθεια ευφραινόμενος. «Έδωκας ευφροσύνην εις την καρδίαν μου» (Ψαλμ. 4, 8), όπως λέει ο Δαβίδ. Έτσι αυθόρμητα μπαίνεις στην κατάνυξη, αναίμακτα. Καταλάβατε;

Εγώ ο καημένος επιθυμώ ν’ ακούω τα λόγια των Πατέρων, των ασκητών, τα λόγια της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Σ’ αυτά θέλω να εντρυφώ. Αυτά καλλιεργούν το θείο έρωτα. Τα επιθυμώ και προσπαθώ, αλλά δεν μπορώ. Αρρώστησα και «το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής» (Ματθ. 26, 41). Δεν μπορώ να κάνω μετάνοιες. Τίποτα. Επιθυμώ, έχω ζήλο και έρωτα να είμαι στο Άγιον Όρος και να κάνω μετάνοιες, να προσεύχομαι, να λειτουργώ και να είμαι μ’ έναν ακόμη ασκητή. Είναι καλύτερο να είναι δύο. Το είπε ο ίδιος ο Χριστός: «Ού γαρ εισί δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμί εν μέσω αυτών» (Ματθ. 18, 20).

«Βίος και Λόγοι» Αγίου Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου
Ιερά Μονή Χρυσοπηγής
Χανιά, 2015, σελ. 256-260

Άγιος Πορφύριος: «Όποιος θέλει να γίνει χριστιανός, πρέπει πρώτα να γίνει ποιητής» - Ενωμένη Ρωμηοσύνη (enromiosini.gr)

amethystos

"Καλή Παναγιά" σημαίνει...

"Καλή Παναγιά" σημαίνει "καλή παρηγοριά", "καλή ἀπαντοχή", "καλή ἐλπίδα", "καλό ταξίδι" στήν πορεία..

"Καλή Παναγιά" πάει νά πεῖ νά βγοῦμε νά Τήν συναντήσουμε στούς δρόμους πού ἔχει πάρει γιά νά βρεῖ Ἐκείνη τούς ἀναγκεμένους.

"Καλή Παναγιά" ὡραία πού ἀκούγεται τό Ὄνομά Της καί ἡ εὐχή δάκρυα, ψίθυροι, ἱκεσίες, ὑψωμένα χέρια, βεβαιωμένες ἐλπίδες, λουλούδια, τά καλύτερα τῶν κήπων, στολίζουν τά... εἰκονίσματα τῆς Μητέρα τῆς δικῆς μας Εἰρήνης, Μητέρα τῆς δικῆς μας Χαρᾶς, Μητέρα τῆς δικῆς μας Ἐλπίδας κ δικῆς μας Ἀγάπης. Μητέρα Αὐτοῦ πού ὑπάρχει, Αὐτοῦ πού οὐσιώνει τά πάντα!

Μητέρα Ἄχραντε, τό ὕψος τῆς δικῆς σου ἁγνότητας δέν μπορεῖ νά φαντασθεῖ ἡ δική μας ἀκάθαρτη ψυχή .

Μητέρα Παμμακάριστε, τήν ἀγαθότητά σου δέν μπορεῖ νά συλλάβει ὁ νούς τοῦ ἀνθρώπου.

Μητέρα πάντων τῶν χριστιανῶν, οἱ εἰκόνες σου εἶναι σέ κάθε πόλη κ κάθε χωριό κ μαρτυροῦν τή γρήγορη βοήθεια πού προσφέρεις σε μας !"                       

(Ἅγιος Ἰωάννης Κροστάνδης)

(Ἄς τό πεῖ κάποιος σέ ἐκεῖνον τόν Ἱεράρχη)

Ρωμαίικο οδοιπορικό

Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Δημήτριος ὁ ἐκ Σαμαρίνης (18 Αὐγούστου †)

τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 
Οἱ χιλιάδες Νεομάρτυρες στὰ μαῦρα χρόνια της τουρκοκρατίας ὑπῆρξαν ταυτόχρονα καὶ Ἐθνομάρτυρες, διότι γιὰ τὸν Ἕλληνα Ὀρθόδοξο, πίστη καὶ Πατρίδα δὲν χωρίζονται. Μαρτύρησαν, γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ τῆς πατρίδος τὴν ἐλευθερία. Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἠρωικότερους Νεομάρτυρες καὶ Ἐθνομάρτυρες ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Νεομάρτυρας Δημήτριος ἀπὸ τὴ Σαμαρίνα.
Γεννήθηκε περὶ τὰ τέλη τοῦ 18ου αἰώνα στὰ ὀρεινὰ χωριὰ τῆς Σαμαρίνας, τῶν Γρεβενῶν, ὅπου ἡ δουλεία τῶν τυράννων Ὀθωμανῶν ἦταν κάπως περιορισμένη, λόγω τοῦ ἀπρόσιτου τῶν ἐδαφῶν. Γι’ αὐτὸ καὶ στὰ μέρη ἐκεῖνα εἶχε ἀναπτυχθεῖ ἰδιαίτερα ἡ ἰδέα τῆς ἐπανάστασης καὶ τῆς ἀπελευθέρωσης ἀπὸ τὴν ἀπάνθρωπη τουρκικὴ δουλεία καὶ εἶχαν ἀναπτυχθεῖ ἐπαναστατικὲς κινήσεις.
Δὲν γνωρίζουμε πολλὰ γιὰ τὴν καταγωγή του καὶ τὴν παιδική του ἡλικία. Ό, τί γνωρίζουμε τὸ ὀφείλουμε στὸν Γάλλο πρόξενο στὰ Ἰωάννινα, περιηγητὴ καὶ φιλέλληνα Francois Pouqueville (Πουκεβίλ), ὁ ὁποῖος εἶχε γνωρίσει τὸ Δημήτριο στὴ Σαμαρίνα καὶ ἔζησε τοὺς κατοπινοὺς βασανισμούς του καὶ τὸν μαρτυρικό του θάνατο.


Εἰκάζουμε νὰ γεννήθηκε καὶ νὰ ἀνατράφηκε ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς, οἱ ὁποῖοι τοῦ ἐνέπνευσαν τὴν πίστη στὸ Χριστό, ὡς τὸ μόνο σωτήρα καὶ λυτρωτὴ τοῦ κόσμου. Φαίνεται πὼς τοῦ ἐνέπνευσαν ἐπίσης καὶ καλλιέργησαν στὴν ψυχὴ τοῦ τὴν ὑπέρτατη ἰδέα τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας, τὴν ὁποία καταπατοῦσαν βάναυσα οἱ ἀλλόθρησκοι καὶ βάρβαροι τύραννοι.


Ἀπὸ μικρὸ παιδὶ θαύμαζε τοὺς μοναχοὺς καὶ εἶχε τὸν πόθο νὰ ἀκολουθήσει τὸν μοναχικὸ βίο. Μεγάλη ἐπίδραση εἶχε σ’ αὐτὸν ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς (1714-1779), ὁ ὁποῖος εἶχε περιοδεύσει πολλὲς φορὲς στὰ χωριὰ τῆς Σαμαρίνας. Μάλιστα ὁ Δημήτριος τὸν ἀκολουθοῦσε καὶ ἔγινε μαθητής του. Ἔτσι ὅταν ἐνηλικιώθηκε πῆρε τὴν ἀπόφαση νὰ γίνει μοναχός. Ἐκάρη στὴν παλαιὰ Ἱερὰ Μονὴ τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Σαμαρίνας, ἡ ὁποία λειτούργησε ὡς το1921.


Τὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ Δημήτριος μόναζε στὴ Μονὴ τῆς μετανοίας του, στὰ γύρω ψηλὰ καὶ δυσπρόσιτα βουνὰ εἶχαν ἀναπτυχθεῖ σημαντικὰ τάγματα ἁρματολῶν καὶ κλεφτῶν, τὰ ὁποία πολεμοῦσαν καὶ κατάφερναν καίρια πλήγματα στοὺς τούρκους.


Ὁ Δημήτριος, ἂν καὶ μοναχός, συντάχτηκε μαζί τους, συμμετέχοντας στὶς ἐπιχειρήσεις ἐναντίον τῶν τυράννων καὶ  βοηθώντας τους ποικιλότροπα. Ἂς μὴ λησμονοῦμε πὼς τὰ μοναστήρια μας στοὺς δύσκολους χρόνους τῆς δουλείας ἦταν ἑστίες, ὅπου εὕρισκαν καταφύγιο οἱ κατατρεγμένοι Ἕλληνες καὶ τροφοδοτοῦνταν οἱ ἐπαναστάσεις.


Στὰ 1808 ὁ διαβόητος γιὰ τὴν σκληρότητά του Ἀλῆ Πασὰς τῶν Ἰωαννίνων, στὴ δικαιοδοσία τοῦ ὁποίου ἦταν καὶ ἡ περιοχὴ τῆς Σαμαρίνας, κατέπνιξε τὴν ἀποτυχημένη ἐπανάσταση τοῦ ἡρωικοῦ κληρικοῦ Εὐθυμίου Βλαχάβα (Παπαβλαχάβα) στὴ Θεσσαλία καὶ εἶχε ἐνσπείρει τὸ φόβο καὶ τὴν τρομοκρατία στοὺς ὑπόδουλους ραγιάδες. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ὁ Δημήτριος πῆρε τὴν ἀπόφαση νὰ μιμηθεῖ τὸν δάσκαλό του ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό, νὰ βγεῖ ἀπὸ τὸ μοναστήρι, νὰ κηρύξει τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ στηρίξει τοὺς φοβισμένους Ἕλληνες.

Eυαγγελική επανάσταση

 

Το Ευαγγέλιο μιλάει για λύκους, που κατασπαράζουν τα πρόβατα. Για κλέφτες και ληστές, που τ’ αρπάζουν. Και για μισθωτούς, που αδιαφορούν και κοιμούνται. Όταν δεν συνεργάζονται με τους ληστές και τους λύκους. Όπως οι τωρινοί….

Και μιλάει ακόμη για τον καλό τσοπάνη, που θυσιάζει ακόμη και τη ζωή του για τα πρόβατα. Όπως ο Πατροκοσμάς:

Στην αρχή του επέτρεπαν να κηρύττει παντού ελεύθερα. Γιατί πίστεψαν ότι δεν θα ’κανε τίποτε διαφορετικό απ’ τους συνηθισμένους ιεροκήρυκες, που συντηρούν τα νεκροταφεία των συνειδήσεων. Έτσι ώστε να τρώνε και να παχαίνουν τα νεκροβόρα σκουλήκια της αδικίας. Αλλά διαψεύστηκαν.



Γιατί ο Πατροκοσμάς, αντί να διανθίζει τα κηρύγματά του με υπνοφόρες τιποτολογίες, παιάνισε το εγερτήριο σάλπισμα του Ευαγγελίου. Τόσο μάλιστα εκκωφαντικά, που ο λαός, που το ενστερνίστηκε, ξύπνησε και δεν έλεγε να ξαναδώσει νυσταγμό στα βλέφαρά του.

Ιδιαίτερα επαναστάτησε η συνείδησή του Πατροκοσμά, όταν διαπίστωσε αφενός την αγνότητα των ανθρώπων του λαού και αφετέρου την πονηριά, και την εκμετάλλευση των πλουσίων, των εμπόρων και των κοτζαμπάσηδων.

Γεγονός που τον ανάγκασε να κηρύξει αναφανδόν την κοινωνική δικαιοσύνη. Χτυπούσε την αρχοντική τάξη. Κεραυνοβολούσε αμείλικτα τις καταχρήσεις, των αρχών, την πονηριά των πλουσίων την εκμετάλλευση των εμπόρων. Kι ακόμη την υπουλότητα των Εβραίων…

Κλειδί για την απόδραση απ’ την κοινωνική αθλιότητα, για τον Πατροκοσμά, ήταν η παιδεία. «Καλύτερα αδελφέ μου, έλεγε, να έχεις στο χωριό σου ελληνικό σχολείο, παρά βρύσες και πηγάδια. Καλύτερα τα παιδιά σας να τ’ αφήσετε φτωχά και γραμματισμένα παρά πλούσια και αγράμματα.

Κι έφτανε στο σημείο να συνιστά το γκρέμισμα και εκκλησιών ακόμη, για το χτίσιμο σχολείων. Ενώ έκανε τις γυναίκες να ρίχνουν στα πόδια του ο, τι φορούσαν πολύτιμο. Και με τις πάσης φύσεως συνεισφορές κατόρθωσε το απίστευτο: Να ιδρύσει, μέσα σε τέτοιες συνθήκες εχθρότητας και βαρβαρότητας, περί τα 250 σχολεία, εκ των οποίων 10 σχολαρχεία.. .

Από το άλλο όμως μέρος, όσο ο λόγος του φρονημάτιζε το λαό, τόσο εξόργιζε τους κοτζαμπάσηδες και τους προύχοντες, που τους στηλίτευε. Οι οποίοι μαζί με τους αρχιερείς του Μαμωνά, τους Εβραίους, παρατάχθηκαν σε θέση μάχης.

Άγιος Νεκτάριος : Η Αξία Της Σιωπής

 

Μία συγκλονιστική συνομιλία του Αγ.Νεκταρίου με τον εαυτό του...

.Ας τον ακολουθήσουμε

-Βγαίνω στην αυλή. Πολύς ο θόρυβος, οι συνομιλίες, οι φωνές. Νιώθω τον πόνο μιας πληγωμένης σιωπής. Προσπαθώ ν’αφήσω τους ήχους να περνούν από τ’ αυτιά μου, χωρίς να δίνω σημασία. Πόσο θα ήθελα να ήμουν μόνος σ’αυτόν τον χώρο! Έχω την βεβαιότητα, πως ο αέρας είναι γεμάτος μυστικές φωνές, που δεν μπορώ ν’ αφουγκραστώ. Κάθε μου βήμα μεγαλώνει τη δίψα μου για λίγη ησυχία.

Εύκολα γίνεται πικρή η ματιά σου μπροστά στην αδυναμία των ανθρώπων. Το μυαλό σου σκορπίζεται εύκολα στην παρατήρηση των άλλων.

Συμμάζεψε όσο μπορείς το βλέμμα σου, περιόρισε όσο μπορείς τη διάσπαση του νου σου. Δεν έχει καλό τέλος αυτός ο δρόμος. Θα συνηθίσεις να διακρίνεις αμέσως τα λάθη των άλλων, αλλά θα το πληρώσεις με μεγάλη μοναξιά.

Συνάμα, λίγο-λίγο, θα χάνεις την παιδική σου ματιά, μέχρις ότου να ξεχάσεις εντελώς, πως όλοι λαχταράμε το καλύτερο και προδινόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Όσο αυτό το ξεχνάς, τόσο και πιο άτεγκτος θα γίνεσαι για τους γύρω σου.

Θα βροντοφωνάζεις πάντα το σωστό αλλά θα βλέπεις έκπληκτος πως οι άνθρωποι θα φεύγουν από κοντά σου. Είναι, γιατί τους δίνεις άτεγκτη δικαιοσύνη κι αυτοί λαχταράνε τη συγνώμη. Φωνάζεις πολύ κι αυτοί λαχταράνε λίγη σιωπή.

Να παλέψεις για τη σιωπή του νου σου. Μην τον αφήσεις στη διάλυσή του. Αν δεν προσέξεις, θα τρέχει από δω κι από κει, χωρίς σκοπό, χωρίς νόημα.

Θα παρατηρείς τα πάντα, θα κρίνεις τα πάντα, θα νομίζεις πως φτιάχνεις τον κόσμο και την ίδια ώρα θα γεμίζεις, ανεπαίσθητα, περιφρόνηση για τον κόσμο.

Χωρίς να το καταλάβεις, θα μάθεις ν’ ανεβάζεις τον εαυτό σου σ’ ένα θρόνο ψηλό κι από κει να μετράς τους πάντες και τα πάντα με το δικό σου το μέτρο. Και θα μάθεις να μιλάς, να μιλάς πολύ! Η σιωπή όμως… η σιωπή!

Θα αφήσει στην καρδιά σου χώρο ν’ ακουστεί η φωνή του Θεού. Η σιωπή θα σε απαλλάξει από το φτωχό σου μέτρο και θα σε μάθει να μετράς τον εαυτό σου και τον κόσμο με το δικό Του μέτρο.

Θα μείνεις τότε άφωνος από τα κρίματά σου. Και δυο φορές θα μείνεις άφωνος από την υπομονή του Θεού. Πού να βρεις μετά διάθεση και θάρρος ν’ ασχοληθείς με τα κρίματα των άλλων!

Γι’ αυτό σου λέω, η σιωπή θα γεμίσει τη ματιά σου κατανόηση και οικτιρμό για τον εαυτό σου και τον κόσμο.

Θα κερδίσεις όμως και κάτι, ακόμα πιο πολύτιμο: Ξέροντας ποιος είσαι και ποια είναι τα όριά σου, θα σου είναι αδιάφορη η γνώμη των άλλων για σένα. Θα γίνεις άτρωτος στην κατάκριση, ακόμη και στη συκοφαντία.

Η συκοφαντία…

Να ξέρεις, πριν τις μεγάλες αποφάσεις, το μυαλό πλημμυρίζει από διλήμματα και αμφιβολίες.

«Ψίθυροι των αγγέλων», του Ηλία Λιάμη

oikohouse.wordpress.com

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ ΚΑΙ ΛΑΪΚΩΝ: Ἐνώπιον μιᾶς ἀσύμμετρης ἀπειλῆς κατά τῆς θεοσδότου ἐλευθερίας μας

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Ἡ προσπάθεια γιά τήν κατάργηση τῆς θεόσδοτης ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου στήν τωρινή ἀλλά καί στήν ἐσχατολογική της διάσταση μέσα ἀπό τό «ἠλεκτρονικό φακέλωμα», ὅπως τό ἀπεκάλεσε ὁ Ἅγιος Παΐσιος, πραγματώνεται πλέον ὁλοταχῶς ἀπό τήν πολιτεία, μέ πρῶτο ὁρόσημο τή λειτουργία ἠλεκτρονικῆς ἐφαρμογῆς στό κινητό σέ προσπάθεια ἀντικατάστασης τῆς ἀστυνομικῆς ταυτότητας καί τοῦ διπλώματος ὁδήγησης.


Αἴσθηση προκαλοῦν τά ἑξῆς: