Άγιος Μαρτίνος επίσκοπος Γαλλίας ο ελεήμων.

Εκτός από τον άγιο Ιωάννη τον Ελεήμονα, εμβληματικό άγιο της Ελεημοσύνης,η Εκκλησία μας πανηγυρίζει και τον άγιο Μαρτίνο επίσκοπο Γαλλίας τον ελεήμονα.
Ο Άγιος Μαρτίνος ήταν ρωμαίος στρατιώτης στην υπηρεσία του Καίσαρα. Είχε καταταγεί πολύ μικρός, μόλις 15 χρονών. Ένα πολύ κρύο βράδυ με χιόνι καθώς καβαλούσε το άλογο του βλέπει έναν ζητιάνο, εξαθλιωμένο που κινδύνευε να πεθάνει από το κρύο. Επειδή δεν είχε τίποτα να προσφέρει στον ζητιάνο για να τον βοηθήσει, έβγαλε την χλαίνη του, πήρε το σπαθί του και την έκοψε στα δυο. Πρόσφερε το ένα κομμάτι στον ζητιάνο για να σκεπαστεί και να ζεσταθεί λίγο. Το ίδιο βράδυ είδε στο όνειρο του να εμφανίζεται ο Χριστός με τη μορφή του ζητιάνου και να τον επαινεί γιατί αν και κατηχούμενος φέρθηκε σαν τέλειος χριστιανός. Μετά από αυτό, έφυγε από τον στρατό και βαφτίστηκε Χριστιανός.Όταν έγινε επίσκοπος παρέμεινε ελεήμων και έφθασε να θαυματουργεί σε μεγάλο βαθμό. Μάλιστα όταν έμπαινε σε μια πόλη οι ανάπηροι ζητιάνοι τον απέφευγαν, γιατί μόνο η επαφή μαζί του έφερνε την ίαση και αυτοί δεν ήθελαν να χάσουν τα έσοδα από την επαιτεία τους. Ένα άλλο αξιοσημείωτο από τον βίο του, είναι η μαρτυρία των μαθητών του, ότι είχε αποκτήσει την νοερά και αδιάλειπτη προσευχή.

http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2019/11/blog-post_11.html#ixzz651OWJJi7

Αμέθυστος

Δούρειος ἵππος

Δούρειος ἵππος

Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος 

Μέ τυμπανοκρουσίες καί διθυράμβους τά συστημικά ΜΜΕ γνωστοποίησαν μία «ἱστορική ἀπόφαση» τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καί Θρησκευμάτων, μέ τήν ὁ­ποία τερματίζεται ἡ ἀναγραφή τοῦ θρησκεύματος καί τῆς ἰθαγένειας «στά στοι­χεῖα πού τηροῦνται στό σχολεῖο καί στούς τίτλους καί πιστοποιητικά σπουδῶν τῆς δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης, καθώς καί στό πληροφοριακό σύστημα “myschool”».

Τό Ὑπουργεῖο ὁδηγήθηκε στήν ἀπόφαση αὐτή μετά ἀπό προσφυγή, πού ὑπέβαλαν ἡ Ἑλληνική Ἕνωση γιά τά Δι­καιώματα τοῦ Ἀνθρώπου καί ἡ Ἕνωση Ἀ­θέ­ων -αὐτή πού τή Μεγάλη Παρασκευή  κα­λεῖ σέ κρε­α­τοφαγία- πρός τήν Ἀνεξάρτητη Ἀρχή Προστασί­ας Προσωπικῶν δε­δομένων, ὑ­πο­στηρί­ζοντας ὅτι εἶναι ἀντισυνταγματική καί μή νόμιμη   ἡ ἀναγραφή τοῦ θρη­σκεύματος καί τῆς ἰθαγένειας. Ἡ ἐν λό­γῳ Ἀρχή προέβη στή σχετι­κή γνωμοδότηση, στήν ὁποία καί στηρί­χθη­κε ἡ ὑπουργός Παιδείας. Γιά τήν τολμηρή ἀπόφα­σή της ἡ ὑ­πουργός βρῆκε ἀπρόσ­μενο σύμμαχο τόν πρώην ὁμόλογό της κ. Φίλη, ἀ­πό τόν ὁποῖ­ο εἰσέπραξε τά εὔσημα.  Καί «ὁ νοῶν νοεί­τω»!

Οὔτε Χριστιανοί, λοιπόν, οὔτε Ἕλληνες θά πρέπει νά εἴμαστε σύμφωνα μέ τό Ὑπουργεῖο Παιδείας! Πολλά ἐρωτηματικά ἐγείρονται σχετικά μέ τή σκοπιμότητα αὐτῆς τῆς ἀπόφασης.

« Ἀγαθὸς ἄνθρωπος, υἱέ μου…»

Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου στὸν ἀρχιερατικὸ πανηγυρικὸ Ἑσπερινὸ τῆς ἑορτῆς τῆς Συνάξεως τῶν Ἀρχαγγέλων Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ, ποὺ τελέσθηκε στὸν ἱερὸ ναὸ Ἁγίου Αὐξιβίου Α΄ Ἐπισκόπου Σόλων τῆς κοινότητος Ἀστρομερίτου, τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου (7.11.2019).

Κατὰ τὴν ἡμέρα αὐτὴ πανηγυρίζει στὴν προσφυγιὰ ἡ κατεχόμενη ἀπὸ τοὺς Τούρκους κοινότητα τῆς Πάνω Ζώδιας, τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου.
 Ψάλλει ὁ πρωτοψάλτης τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου  Μάριος Ἀντωνίου

Τὸ ὄνομα Ἒλ Ἀλαμέϊν πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ γιὰ τὴν βοήθειά του στὶς μάχες ἐναντίον τοῦ Ρόμμελ

Ὅταν τὸ 1942, ὁ ἀρχηγὸς τῶν χιτλερικῶν στρατιῶν Ρόμμελ, καταλαμβάνοντας τὴν Βόρειο Ἀφρική, ἔβαλε στόχο καὶ τὴν Ἀλεξάνδρεια, δόθηκε στὸ Ἒλ Ἀλαμέϊν ἡ μάχη τῶν Γερμανῶν μὲ τὶς συμμαχικὲς δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν Ἑλλήνων. Οἱ γερμανικὲς ὀρδὲς νικήθηκαν, τράπηκαν ντροπιασμένοι σὲ ἄτακτη φυγὴ καὶ συνελήφθησαν ἅπαντες αἰχμάλωτοι. Ἡ ἐξέλιξη τῆς μάχης αὐτῆς ἔπαιξε καθοριστικὸ ρόλο στὴν ἔκβαση τοῦ πολέμου. Αὐτὸ ὅμως ποὺ δὲν γνωρίζουν πολλοί, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ὄνομα Ἒλ Ἀλαμέϊν προῆλθε στὰ Ἀραβικὰ ἀπὸ τὸ ὄνομα Ἅγιος Μηνᾶς, διότι ἐκεῖ ὑπῆρχε ναὸς τοῦ Ἁγίου, ἴσως καὶ ὁ τάφος του, ποὺ ἀποτελοῦσαν μεγάλο προσκύνημα γιὰ τοὺς πιστοὺς Χριστιανοὺς καὶ σημειώθησαν πάμπολλα θαύματα! Ἕνα ἐξ’ αὐτῶν συνέβη καθὼς οἱ στρατιὲς τοῦ Ρόμμελ κατευθύνονταν πρὸς τὴν Ἀλεξάνδρεια, τῆς ὁποίας ἡ πτώση ἐθεωρεῖτο βεβαῖα. Πρὶν ἐπιτεθοῦν τὸ πρωὶ οἱ Γερμανοί, στρατοπέδευσαν τὴ νύχτα στὸ Ἒλ Ἀλαμέϊν καὶ κατὰ τὰ μεσάνυχτα εἶδαν πολλοὶ νὰ βγαίνει ἀπὸ τὸν ἐρειπωμένο ναὸ του ὁ Ἅγιος Μηνᾶς καὶ νὰ ὁδηγεῖ καμῆλες, ποὺ ὅρμησαν στὸ στρατόπεδο τῶν Γερμανῶν, πανικοβάλοντας καὶ...
καταστρέφοντας τὰ πάντα. Ὡς συνέπεια αὐτοῦ τοῦ ἐξαίσιου γεγονότος ἦταν νὰ ἀποδιοργανωθοῦν οἱ Γερμανοί, νὰ χάσουν τὴ μάχη ἀπὸ τοὺς συμμάχους καὶ νὰ ἐπέλθει ἡ μεταβολὴ τοῦ πολεμικοῦ κλίματος.
Μάλιστα οἱ σύμμαχοι παρότι δὲν ἦταν Ὀρθόδοξοι, ἀλλὰ ἀλλόδοξοι, ἔδωσαν στὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας τὸν τόπο αὐτὸ ὥστε νὰ ἀνακαινισθεῖ ὁ ναὸς καὶ νὰ κτισθεῖ Μοναστήρι, ἀναγνωρίζοντας τὴν βοήθεια ποὺ εἶχαν μὲ τὸν θαυμαστὸ αὐτὸ τρόπο ἀπὸ τὸν Ἅγιο Μηνᾶ.
paraklisi

Ρωμαίικο οδοιπορικό

Κυριακή Η΄ Λουκά: η παραβολή του καλού Σαμαρείτη (Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας)

Εξήγησις υπομνηματική εις το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, κεφ. ι΄ [Λουκά 10, 25-37] 

«Καὶ ἰδοὺ νομικός τις ἀνέστη ἐκπειράζων αὐτὸν καὶ λέγων· διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; (: Εκεί που κάθονταν, ιδού σηκώθηκε κάποιος νομοδιδάσκαλος για να δοκιμάσει τον Χριστό και να αποδείξει ότι δε γνώριζε ο Ιησούς τον νόμο και του είπε: ‘’Διδάσκαλε, ποιο έργο αρετής ή ποια θυσία πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω τη μακάρια και αιώνια ζωή;’’). ὁ δὲ εἶπεν πρὸς αὐτόν, ᾽Εν τῷ νόμῳ τί γέγραπται; πῶς ἀναγινώσκεις; ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν, Ἀγαπήσεις κύριον τὸν θεόν σου ἐξ ὅλης [τῆς] καρδίας σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ἰσχύϊ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν (: Και ο Κύριος τού είπε: ‘’Στο νόμο τι έχει γραφεί; Εσύ που σπουδάζεις και ερευνάς τον νόμο, τι διαβάζεις εκεί για το ζήτημα αυτό; Και πώς το αντιλαμβάνεσαι;’’.Ο νομικός τότε του αποκρίθηκε: ‘’Στο νόμο είναι γραμμένο το εξής: ‘’Να αγαπάς τον Κύριο και Θεό σου με όλη σου την καρδιά, ώστε σε Αυτόν να είσαι ολοκληρωτικά παραδομένος, με όλα τα βάθη της εσωτερικής και πνευματικής υπάρξεώς σου· και με όλη σου την ψυχή, ώστε Αυτόν να ποθείς, με όλο το συναίσθημά σου· και με όλη τη θέληση και τη δύναμή σου, ώστε καθετί που θα κάνεις να είναι σύμφωνο με το θέλημά Του. Και με όλη σου τη δύναμη και με δραστηριότητα ακούραστη να εργάζεσαι για την εφαρμογή του θελήματός Του. Να Τον αγαπάς και με τον νου σου ολόκληρο, ώστε Αυτόν πάντοτε να σκέφτεσαι. Να αγαπάς επίσης και τον πλησίον σου, τον συνάνθρωπό σου, όσο και όπως αγαπάς τον εαυτό σου)» [Λουκά, 10, 25-27].

Λέγοντας «καιρόν» εννοεί εκείνον κατά τον οποίο διέμενε ο Σωτήρας στη γη, Αυτός που είναι παντού παρών, και δεν απομακρύνεται από τα πατρικά Του. Νομικό βέβαια εδώ ο ευαγγελιστής, ονομάζει τον γνώστη των νόμων, σύμφωνα με τη συνήθεια των Ιουδαίων, δηλαδή εκείνον που νομίζει ότι γνωρίζει τον νόμο, αλλά στην πραγματικότητα δεν τον γνωρίζει ακόμα. Αυτός νόμισε ότι θα συναρπάσει τον Χριστό. Και σε ποιους, θα σας πω. Κάποιοι λογοποιοί που ήταν συνηθισμένοι στις αθυροστομίες, περιφέρονταν σε όλη τη χώρα των Ιουδαίων, ακόμα και σε αυτήν την

«ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΩΣ ΠΡΟΠΑΙΔΕΙΑΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΝ»

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

«Άνθρωπος ευσεβής εν σοφία μένει ως ο ήλιος»
Αγ. Νεκταρίου «γνώθι σαυτόν»
Πρόλογος
Αξιότιμοι Κύριοι
Το θέμα της μελέτης μου αυτής προήλθε από γενικώτερες μελέτες, με τις οποίες ασχολούμαι από πολλά έτη. Θέμα των μελετών μου αυτών υπήρξαν οι Έλληνες συγγραφείς. Εξεκίνησα κυρίως από ένα φλογερό πόθο να συγκεντρώσω ο,τιδήποτε σωστό έχουν παρουσιάσει σχετικά με το Θεό, την ψυχή και την αρετή και να αποταμιεύσω σε ένα τόμο όλες τις σοφές γνώμες όλων των σοφών Ελλήνων, ώστε να διδάσκονται από αυτές οι μελετητές. Από τη μελέτη αυτή και από την τακτοποίηση της ύλης επείσθηκα ότι οι Έλληνες σοφοί, είτε εξ ολοκλήρου, είτε εν μέρει, υπήρξαν διδάσκαλοι της αληθείας, ότι την αγάπησαν και την αναζήτησαν με πάθος και ότι τους οδηγούσε προς την αληθινή φιλοσοφία μια ερωτική αγάπη για τη γνώση της αληθείας. Αυτή η αγάπη οδήγησε σταδιακά το Ελληνικό Έθνος στην καθαρότερη και σαφέστερη γνώση της αληθείας και εν τέλει στην αλήθεια εξ αποκαλύψεως, τον Χριστιανισμό.
Η Ελληνική φιλοσοφία υπήρξε για την Ελληνική φυλή ο παιδαγωγός για την κατανόηση της εξ αποκαλύψεως αληθείας. Ο έρως προς την φιλοσοφία έγινε έρως προς τον χριστιανισμό και η φιλοσοφία έγινε πίστη προς τον Χριστό. Άρα ο έρως προς την αλήθεια υπήρξε ο λόγος, για τον οποίο η Ελληνική Φυλή έγινε λάτρης και οπαδός της εξ αποκαλύψεως αληθείας, του Χριστιανισμού, ευθύς ως εμφανίστηκε επί της γης. Έκτοτε, τον αποδέχθηκε με θέρμη, τον αγκάλιασε και έδωσε με προθυμία το αίμα της γι’ αυτόν. Επειδή, λοιπόν η Ελληνική φιλοσοφία υπήρξε τόσο σπουδαία και εξ αιτίας της η Ελληνική φυλή ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό, επέλεξα ως θέμα μελέτης... «την Ελληνικήν Φιλοσοφίαν ως προπαιδείαν εις τον Χριστιανισμόν» επειδή είναι θέμα εξαιρετικά σπουδαίο για τους Έλληνες.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΩΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΝ
Ελληνική Φιλοσοφία: Δύο απλές λέξεις. Αλλά λέξεις γεμάτες από τον πλούτο μεγάλων και υψηλών νοημάτων. Μέσα σ’ αυτές περιέχεται η τέλεια έννοια του ανθρώπου. Αυτές οι ίδιες λέξεις περιέχουν εντός τους το σύνολο των επιστημονικών αρχών. Σ’ αυτές εκφράζεται το πνεύμα μιας τελείως

Τι έλεγε ο Άγιος Νεκτάριος για την Δυτική εκκλησία και το αλάθητο του Πάπα

Με το αλάθητο η Δυτική Εκκλησία εισήγαγε τα σπέρματα της τάσης για απομάκρυνση από το κέντρο, διότι δίδαξε στον καθένα να αποδέχεται τη γνώμη του ατόμου.

Στη λυπηρή αυτή κατάσταση περιήλθε (και) η Εκκλησία των διαμαρτυρομένων, η οποία αποσυντίθεται συνεχώς και με γιγάντια βήματα προχωρά στην τέλεια αποσύνθεση· διότι η αρχή, την οποία αυτή αποδέχθηκε, έχει μέσα της το σπέρμα της απομάκρυνσης από το κέντρο. Η Δυτική Εκκλησία, μολονότι θέλησε με το αλάθητο να συγκεντρώσει την Εκκλησία γύρω από τον Πάπα, εντούτοις απέτυχε στον σκοπό της και έφερε τελείως αντίθετα αποτελέσματα· διότι, αν και φαίνεται συγκεντρωμένη, η αποκέντρωση είναι πλήρης· διότι περικλείει, σε διαφορετική μορφή, τα ίδια σπέρματα που περικλείει και η Εκκλησία των διαμαρτυρομένων, και οδηγείται στο ίδιο τέλος· διότι τα άκρα είναι όμοια μεταξύ τους.

Η Δυτική Εκκλησία περιορίζοντας το αλάθητο σε ένα άτομο προχώρησε σε μια στιγμή περισσότερο απ’ όσο η Εκκλησία των διαμαρτυρομένων σε ολόκληρους αιώνες· διότι η Δυτική Εκκλησία σε μια στιγμή προσπέρασε αυτή των διαμαρτυρομένων και έφτασε σε εκείνο το σημείο, όπου η Εκκλησία των διαμαρτυρομένων θα φτάσει μετά από αιώνες. Και ο λόγος είναι ο εξής: Η Δυτική Εκκλησία, αφού της αφαιρέθηκε το αλάθητο, έχασε το κύρος και τη δύναμη ή, να το πούμε καλύτερα, τη φωνή και τη ζωή και κατέληξε από στόμα να γίνει σώμα πιο άφωνο από το ψάρι και όρισε κάποιο μέλος ως κεφαλή της για να έχει τη φωνή και τη ζωή. Αλλά με αυτό δεν κατέληξε η Εκκλησία άτομο; Σε αυτή δεν ομιλεί πλέον το άτομο; Πώς μπορεί να ελέγξει τον διαμαρτυρόμενο για την ελευθερία του ατόμου που διαμορφώνει την πίστη του με βάση το προσωπικό του φρόνημα; Δεν συμβαίνει το ίδιο και σ’ αυτή;