Πέμπτη 3 Οκτωβρίου 2019

Διευκρινήσεις σχετικά με αποφάσεις ΣτΕ για τη Δημόσια Διοίκηση.

 Οκτώβριος 2, 2019

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ Κ. ΣΑΡΑΝΤΙΔΗ
Σχετικά με πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ, με όση εμπειρία υπάρχει,  παραθέτουμε προς κάθε ενδιαφερόμενο συνοπτικά τα παρακάτω:
1.      Οι αποφάσεις του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) γενικά και ειδικά είναι τελεσίδικες και άμεσα εκτελεστές από όλους του πολίτες του κράτους και από τη δημόσια διοίκηση αυτού.
2.     Διευθυντές και υπάλληλοι δημόσιας διοίκησης που επιμένουν να διδάσκουν ή να εφαρμόζουν πρόγραμμα που κρίθηκε από αλλεπάλληλες αποφάσεις ΣτΕ προδήλως αντισυνταγματικό ή και επικίνδυνο για τον ψυχικό κόσμο αυτών που απευθύνεται, έχουν πειθαρχικές σίγουρα αλλά ίσως και ποινικές ευθύνες.
3.     Δεν χρειάζεται να αναμένεται καμία διευκρίνιση από αρμόδιο υπουργείο για απόφαση ΣτΕ που ακυρώνει πρόγραμμα που ήδη τρέχει, η οποία και να γίνει, είναι μονόδρομος να ανακοινώνει απλά το ισχύον, ότι δηλαδή ακυρώνεται άμεσα.
4.     Πρόγραμμα δημόσιας διοίκησης που εφαρμόζεται οπουδήποτε ή βιβλίο ή φάκελος που διδάσκονται, ή ό,τι άλλο και κρίνονται από ΣτΕ αντισυνταγματικά, είναι ως μηδέποτε εκδοθέν και συνεπώς με την έκδοση της αποφάσεως επανέρχεται αυτομάτως το προηγούμενο έως ότου εκπονηθεί νέο συμβατό με την Απόφαση.

Λέμε όχι στη "βατικανοποίηση" του Φαναρίου!


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 3η Οκτωβρίου 2019
ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΗ «ΒΑΤΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ! 
Ο τρίτος πειρασμός του Χριστού από το διάβολο, ο πειρασμός της εξουσίας και της δυνάμεως: «ταύτα πάντα σοι δώσω, εάν πεσὼν προσκυνήσῃς μοι» (Ματθ.4,10),
(εάν πέσεις και με προσκυνήσεις, θα σου δώσω όλα τα βασίλεια του κόσμου), η αρχομανία και δοξομανία, υπήρξε δυστυχώς πειρασμός και πολλών εκκλησιαστικών ηγετών, στη δισχιλιετή ιστορική πορεία της. Η «μέθη» και το πάθος της εξουσίας αιχμαλώτισε πολλούς Προκαθημένους και Πατριάρχες της Ορθοδοξίας μας, οι οποίοι από διάκονοι του Χριστού (Πραξ. 20,24. Α΄ Κορ.3,5. Β΄ Τιμ.4,5. Αποκ.2,19. κ.α.), μεταβλήθηκαν σε κοσμικούς άρχοντες και συχνά δυνάστες. Η Εκκλησία, καθοδηγούμενη από το πανάγιο Πνεύμα, (Ιωάν.16,13), φρόντισε πολύ νωρίς, από τα αποστολικά ακόμη χρόνια, να βάλει φραγμούς σε τέτοια πτωτικά και εκφυλιστικά φαινόμενα, καταργώντας τις όποιες προσωπικές φιλοδοξίες και περιφρουρώντας το διακονικό χαρακτήρα της Ιεροσύνης παντός βαθμού.

Ως ένα πρώτο φραγμό και αντίδοτο απέναντι στο φοβερό αυτό πάθος προβάλλει το παράδειγμα του αρχηγού της πίστεώς μας Κυρίου Ιησού Χριστού, ο οποίος «ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών» (Ματθ.20,28). Έπλυνε τα πόδια των μαθητών του, κατά τη διάρκεια του τελευταίου πασχαλίου δείπνου, (Ιω. 13,1-20), (μια διακονία που ανήκε την εποχή εκείνη στην τάξη των δούλων και των υπηρετών), για να διδάξει στους μαθητές του και στους μετέπειτα ανά τους αιώνες εκκλησιαστικούς ηγέτες έμπρακτα το παράδειγμα της ταπεινώσεως και της διακονίας. Και όταν ολίγον προ του πάθους Του, καθ’ οδόν προς τα Ιεροσόλυμα, διέκρινε σ’ αυτούς επιθυμίες για πρωτεία και πρωτοκαθεδρίες, έριδες και φιλονικίες, έσπευσε αμέσως να θεραπεύσει το καρκίνωμα της αρχομανίας, δίδοντας το κατάλληλο φάρμακο: «ος εάν θέλη εν υμίν μέγας γενέσθαι, έσται υμών διάκονος, και ος εάν θέλη εν υμίν είναι πρώτος, έσται υμών δούλος», (Ματθ.20, 26-27).
Ως ένα δεύτερο φραγμό και αντίδοτο εθέσπισε και καθιέρωσε το Συνοδικό Σύστημα, ως το μόνο πολίτευμα της Εκκλησίας. Οι εκκλησιαστικές Σύνοδοι αποτελούν στη ζωή της Εκκλησίας θείο θεσμό. Κατά τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο: «Εκκλησία συστήματος και συνόδου εστίν όνομα». Ο θεσμός αυτός ανάγει την αρχή του στον ίδιο τον Κύριο και τους Αποστόλους, οι οποίοι «θείω Πνεύματι κινούμενοι», συγκρότησαν την αποστολική Σύνοδο, (49 μ.Χ.), πραγματώνοντας έτσι ταυτόχρονα και την συνοδική αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας για να αποτελεί έκτοτε θεμελιώδες γνώρισμα της λειτουργίας του εκκλησιαστικού σώματος, προς επίλυση και ρύθμιση των πάσης φύσεως εκκλησιαστικών ζητημάτων.

Τετάρτη 2 Οκτωβρίου 2019

Η αποσιώπηση της Ιστορίας μας






Ο αφελληνισμός της δημόσιας εκπαίδευσης ήταν ορατός ως σχέδιο, ακόμα και πριν από το ζημιογόνο για το έθνος μας «πέρασμα» της Μαρίας Ρεπούση από τους «διαδρόμους» της ισχύος, που εφάπτονται με εκείνους της κρατικής εξουσίας.

Η αναφορά της Μαρίας Ρεπούση στο βιβλίο της Ιστορίας της Στ' Δημοτικού για τον «συνωστισμό» στην προκυμαία της Σμύρνης δεν ήταν τυχαίο περιστατικό, μια κακιά στιγμή του πολιτικού βίου της χώρας. Αυτή η αθλιότητα που προσέβαλε θανάσιμα τη μνήμη των θυμάτων του γενοκτόνου Κεμάλ ήταν ένα από τα θεαματικότερα και ηχηρότερα τεκμήρια της θανάσιμης νεοταξικής στροφής που είχε πάρει η δημόσια εκπαίδευση.

Δεν ήταν, ωστόσο, η πρώτη απόδειξη της επί το ανθελληνικότερο στροφής και, δυστυχώς, ούτε η τελευταία. Το σχέδιο εκτελείται κανονικά, ανεμπόδιστα και γρήγορα.


Υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να εξεταστεί και η «παράλειψη» του υπουργείου Παιδείας να φροντίσει ώστε η ύλη της Ιστορίας της Γ΄ Γυμνασίου, που αφορά τα πρώτα βήματα του νεότερου ελληνικού κράτους, να μην τελειώνει το 1843... Οι μαθητές αυτής της τάξης θα υποχρεωθούν να αποστηθίσουν μια κολοβωμένη, ανιστόρητη Ιστορία!

Οταν κάποιον μαθητή τον τροφοδοτήσεις με εκπαιδευτικό υλικό ως το 1843 θα του δώσεις μια λειψή εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας και, όλως τυχαίως, αυτές οι ελλείψεις θα ευνοήσουν ιδιαίτερα όλες τις δυνάμεις και τις χώρες που εγείρουν αξιώσεις σε βάρος της πατρίδας μας.

Η διδασκαλία ιστορικών μαθημάτων που ολοκληρώνονται την περίοδο του Οθωνα εκ των πραγμάτων παραλείπει καμπές του συλλογικού βίου κεφαλαιώδους σημασίας, όπως είναι ο Μακεδονικός Αγώνας, οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, η Μικρασιατική Εκστρατεία και η Καταστροφή που ακολούθησε, το ιταλικό τελεσίγραφο, το «ΟΧΙ» και η νίκη επί των Ιταλών, η γερμανική Κατοχή κ.ά.

Από την αμνημοσύνη ευνοούνται μόνο οι εχθροί της Ελλάδας, όχι οι Ελληνες. Η Ιστορία δεν είναι ένα παρελθόν που δεν σχετίζεται με το τώρα. Αντιθέτως, το παρόν βασίζεται στο παρελθόν και οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν σωστά στις προκλήσεις τού σήμερα, αν δεν γνωρίζουν τι συνέβη χθες...

Δημοκρατία

Απαλλαγές από τα Θρησκευτικά: Συνοπτική ανάλυση στατιστικών στοιχείων


Σύμφωνα με επίσημο έγγραφο του Υπουργείου Παιδείας που εστάλη προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, τον Μάρτιο του 2018, οι απαλλαγές από το μάθημα των Θρησκευτικών κατά τα σχολικά έτη 2014-2015 έως και 2017-2018 διαμορφώθηκαν ως εξής:

Σχολικό έτος 2014-2015 – απαλλαγές: 13.903

Σχολικό έτος 2015-2016 – απαλλαγές: 6.043 – ποσοστό επί του συνόλου των μαθητών: 0,5 %

Σχολικό έτος 2016-2017 – απαλλαγές: 10.566 - ποσοστό επί του συνόλου των μαθητών: 0,87 %

Σχολικό έτος 2017-2018 – απαλλαγές: 6.186 - ποσοστό επί του συνόλου των μαθητών: 0,51 %

Από τα στοιχεία αυτά προκύπτουν μερικά λογικά συμπεράσματα:

1. Οι απαλλαγές, ακόμη και πριν την εγκύκλιο Λοβέρδου το 2015 που προέβλεψε τη ρητή αναφορά «δεν είμαι Χριστιανός Ορθόδοξος» στην Αίτηση απαλλαγής, δεν αφορούσαν περισσότερο από το 1% του συνολικού μαθητικού πληθυσμού της χώρας.

2. Η εφαρμογή των νέων Προγραμμάτων Σπουδών, που γενικεύθηκε σε όλα τα σχολεία το σχολικό έτος 2016 – 2017, όχι απλώς δεν οδήγησε σε μείωση των απαλλαγών αλλά σχεδόν τις διπλασίασε σε σχέση με το ακριβώς προηγούμενο σχολικό έτος. Τα «νέα Θρησκευτικά για όλους τους μαθητές» που οι συντάκτες τους έλεγαν πως θα οδηγούσαν σε οριστική κατάργηση των απαλλαγών σταδιακά, οδήγησαν σε αύξησή τους, ιδιαίτερα κατά το πρώτο έτος εφαρμογής τους!

3. Το σχολικό έτος 2017-2018 και ενώ αναμένονταν οι πρώτες δικαστικές αποφάσεις για τις προσφυγές στο ΣτΕ εναντίον των «Θρησκευτικών Φίλη», οι απαλλαγές μειώθηκαν και περιορίστηκαν στο σύνηθες ποσοστό της μισής περίπου μονάδας επί τοις εκατό στο σύνολο των μαθητών. Να σημειωθεί πως γονείς Ορθοδόξων μαθητών που ρωτούσαν εάν θα έπρεπε να ζητήσουν απαλλαγή των παιδιών τους από τα πολυθρησκειακά Θρησκευτικά δεν το έπραξαν, λόγω των εύστοχων ενεργειών των Χριστιανικών Σωματείων και εν αναμονή των αποφάσεων του ΣτΕ που τελικώς την άνοιξη του 2018 ακύρωσαν τα «Θρησκευτικά Φίλη».

4. Όπως γνωρίζουν πολλοί από τους διδάσκοντες το μάθημα των Θρησκευτικών στις τάξεις των ελληνικών σχολείων υπάρχει μια μεγάλη ομάδα αλλοθρήσκων και ετεροδόξων μαθητών που δεν κάνουν χρήση του δικαιώματος απαλλαγής, παρακολουθούν κανονικά το μάθημα και βαθμολογούνται όπως όλοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί συμμαθητές τους. Ατυχώς λόγω των νέων ρυθμίσεων του Υπουργείου που προβλέπουν την μη καταγραφή του θρησκεύματος των μαθητών στο πληροφοριακό σύστημα myschool δεν είναι δυνατόν να δοθεί στη δημοσιότητα το ενδιαφέρον στατιστικό στοιχείο του αριθμού των αλλόθρησκων και ετερόδοξων μαθητών που δεν παίρνει απαλλαγή από τα Θρησκευτικά!

5. Το μείζον θέμα στο ζήτημα των απαλλαγών είναι η αποφυγή της κατάχρησης του δικαιώματος απαλλαγής από ορθόδοξους μαθητές που στοχεύουν στη μείωση των μαθημάτων που πρέπει να παρακολουθούν, την «ξεκούραση» τους, εν τέλει την «ελεύθερη ώρα» για την οποία πάντως οι πρόσφατες αποφάσεις του ΣτΕ ρητά προβλέπουν ότι πρέπει να αποφευχθεί.

6. Όσοι μιλούν αυτές τις μέρες επιπόλαια για επερχόμενη δραματική αύξηση των απαλλαγών από τα Θρησκευτικά δεν πρέπει να ξεχνούν αφενός ότι η υποχρεωτικότητα του μαθήματος είναι κατοχυρωμένη συνταγματικά και προβλεπόμενη ρητά από τη νομολογία αφετέρου ότι οι απαλλασσόμενοι μαθητές, όποια ρύθμιση κι αν υπάρξει, δεν θα μπορούν πλέον να «απολαμβάνουν» του «προνομίου» κενής ώρας αντί μαθήματος Θρησκευτικών.

7. Τέλος, το μείζον στις πρόσφατες αποφάσεις του ΣτΕ είναι ο χαρακτήρας του μαθήματος των Θρησκευτικών και αυτός, όπως καθορίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο, θα πρέπει να είναι ορθόδοξος χριστιανικός. Η απόφαση αυτή που αφορά την συντριπτική πλειονότητα των μαθητών, σε ποσοστό που ξεπερνά το 99%, σύμφωνα με τα στοιχεία των απαλλαγών που προαναφέρθηκαν, δεν μπορεί να επισκιαστεί από ένα διάλογο για τις απαλλαγές που αφορά αριθμητικά πολύ μικρό αριθμό μαθητών. Αλλά και το Υπουργείο πρωτίστως οφείλει να εφαρμόσει τις αποφάσεις του ΣτΕ κατά το μέρος που αφορούν στο περιεχόμενο του μαθήματος των Θρησκευτικών, δευτερευόντως δε να ρυθμίσει το ζήτημα των απαλλαγών με τρόπο που να αποφεύγεται η κατάχρηση του δικαιώματος αυτού.

Οὐχ οὕτως ἔσται ἐν ὑμῖν…

Ἄρθρο τοῦ  Ἐλευθερίου Οἰκονομάκου στήν «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση» (τεῦχος 122, 1η Δεκεμβρίου 2003), ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῶν προβλημάτων Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου και Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας για το δικαιοδοσιακό καθεστώς τῶν Νέων Χωρῶν. Πολύ ἐπίκαιρο σήμερα πού ἡ Ὀρθοδοξία μαστίζεται καί διχάζεται γιά τήν διεκδίκηση ἐπισκοπικῶν ἐξουσιῶν καί παπικῶν πρωτείων σέ πανορθόδοξο ἐπίπεδο.



Τοῦ Ε. Χ. Οἰκονομάκου

Ἡ διαμάχη μεταξύ ῾Ελλαδικῆς ᾿Εκκλησίας καί Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ὅσον ἀφορᾶ τό δικαιοδοσιακό καθεστώς τῶν Μητροπόλεων τῶν λεγόμενων Νέων Χωρῶν, ἀνέδειξε ἕνα μεῖζον πρόβλημα γιά τήν ῾Αγία μας ᾿Ορθόδοξη ᾿Εκκλησία. ῾Η ἀντιδικία ἑστιάζεται στό ποιά ᾿Εκκλησία ἀπό τίς δύο καί σέ τί βαθμό θά ἐξουσιάζει τίς Μητροπόλεις αὐτές, καί τί εἴδους ἐξουσία θά ἀσκεῖ. Δέν ἀφορᾶ, δηλαδή, διαφωνίες ἐπί τοῦ τρόπου καλύψεως τῶν ποιμαντικῶν ἀναγκῶν τοῦ λαοῦ ἤ τῆς ἱεραποστολῆς, ἐπί θεμάτων, δηλαδή, πού σχετίζονται μέ τή σωτηριώδη πορεία τῆς ᾿Εκκλησίας μέσα στόν κόσμο. Δέν θά μποῦμε σέ λεπτομέρειες καί ἀναλύσεις, τίς ὁποῖες προβάλλουν, ἤ συσκοτίζουν, πρόσωπα περισσότερο ἤ λιγότερο ἐξαρτημένα ἀπό τήν πλευρά, τήν ὁποία στηρίζουν. Οὔτε θά ἀναφερθοῦμε στίς εὐθύνες τῆς Πολιτείας γιά τούς ἐθνικούς κινδύνους, τούς ὁποίους πολλοί φοβοῦνται ὅτι ἡ κρίση αὐτή προδιαγράφει. Μένοντας σέ αὐστηρῶς ἐκκλησιαστικό χῶρο, θά ἐπιχειρήσουμε ἕνα σχολιασμό μιᾶς βαθύτερης, κατά τήν ἄποψή μας, κακοδαιμονίας, πού ταλανίζει τήν ᾿Εκκλησία μας.

Συχνά ἀκοῦμε γιά πολεμικές συγκρούσεις σέ διάφορα μέρη τοῦ πλανήτη. ῎Οχι λίγα ἀθῶα θύματα καταβάλλουν βαρύ φόρο αἵματος. Τό μοτίβο δέ τῆς προπαγάνδας ἠχεῖ μονότονα. Κάθε πλευρά ἰσχυρίζεται ὅτι πολεμᾶ γιά τό δίκαιο, τήν τάξη, τήν ἀσφάλεια. ῞Οτι προασπίζεται ἀδιαπραγμάτευτες ἱστορικές θέσεις, τίς ὁποῖες ὁ ἀντίπαλος ἐποφθαλμιᾶ. Στήν οὐσία, βέβαια, πρόκειται γιά ἀγῶνες κατοχυρώσεως κυριαρχικῶν δικαιωμάτων στίς σφαῖρες ἐπιρροῆς τῶν ἀντιπάλων.
Αὐτά συμβαίνουν στόν κόσμο.
Γιά τήν ᾿Εκκλησία, ὅμως, ἰσχύει ἡ ἐντολή τοῦ Κυρίου· “οὐχ οὕτως ἔσται ἐν ὑμῖν”.

Επιστολή προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες με θέμα την υποτιθέμενη κλιματική αλλαγή απέστειλαν και υπέγραψαν 500 διακεκριμένοι επιστήμονες από όλο τον κόσμο.




Στην επιστολή των επιστημόνων αναγράφεται και τονίζεται πως «δεν υπάρχει έκτακτη ανάγκη για το κλίμα».
Ένα παγκόσμιο δίκτυο περισσοτέρων από 500 επιστημόνων με γνώσεις και επαγγελματική εμπειρία στο κλίμα και άλλους σχετικούς τομείς, απέστειλαν στον ΓΓ του ΟΗΕ την Ευρωπαϊκή Κλιματική Διακήρυξη. Οι επιστήμονες αυτοί είναι οι Εθνικοί Πρεσβευτές των χωρών τους.
Στην επιστολή τονίζεται ότι τα γενικά μοντέλα που κυκλοφορούν για το κλίμα πάνω στα οποία βασίζεται η παγκόσμια πολιτική για το κλίμα δεν είναι τα κατάλληλα για τον σκοπό αυτό.
Ως εκ τούτου, είναι σκληρό και παράλογο να υποστηριχθεί η σπατάλη τρισεκατομμυρίων με βάση τα αποτελέσματα από τέτοια ανώριμα μοντέλα.
Οι σημερινές πολιτικές για το κλίμα άσκοπα, υπονομεύουν σοβαρά το οικονομικό σύστημα, θέτοντας ζωές σε κίνδυνο στις χώρες που δεν έχουν πρόσβαση σε προσιτή (σχετικά φθηνή), συνεχή ηλεκτρική ενέργεια.

Οι επιστήμονες παροτρύνουν τον ΓΓ του ΟΗΕ να ακολουθήσει μια κλιματική πολιτική βασισμένη στην υγιή επιστήμη, ρεαλιστική οικονομική πολιτική και πραγματικό ενδιαφέρον για όσους βλάπτονται από τις δαπανηρές και περιττές προσπάθειες που ανακοινώθηκαν.
Επίσης ζητάνε να τοποθετηθεί η Ευρωπαϊκή Κλιματική Διακήρυξη στην ημερήσια διάταξη της επικείμενης συνόδου του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.

«Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα…», τα παραπλανητικά!


του Παναγιώτη Τσαγκάρη, Γενικού Γραμματέα της ΠΕΘ
Γράφει ο zoiforos
Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017 16:06






«Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα…»*, τα παραπλανητικά!




Του Παναγιώτη Τσαγκάρη, Γενικού Γραμματέα της ΠΕΘ

Α) Κύκλοι διάφοροι και μάλιστα, και κάποιοι πέριξ του Υπουργείου Παιδείας, ισχυρίζονται πολλές φορές, ότι διάφορες πανίσχυρες αθεϊστικές και αντιχριστιανικές οργανώσεις που ελέγχονται από πολιτικά και οικονομικά κέντρα της Δύσης, επιθυμούν την αλλαγή της φυσιογνωμίας του μαθήματος των Θρησκευτικών και γι΄ αυτό το λόγο η Κυβέρνηση προωθεί τις αλλαγές στο συγκεκριμένο μάθημα, οι οποίες και είναι επουσιώδεις. Οι εν λόγω κύκλοι μάλιστα, θεωρούν ότι οι αλλαγές αυτές είναι και μια μεγάλη επιτυχία, διότι έτσι, δεν καταργείται το μάθημα όπως θα επιθυμούσαν και οι ανωτέρω οργανώσεις αλλά και οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί της Κυβέρνησης της «Αριστεράς». Ωστόσο τίθενται ορισμένα ερωτηματικά:

1. Αν οι υποστηρικτές του Ορθόδοξου Χριστιανικού χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών χαρακτηρίζονται με απίστευτη ευκολία από τους κάθε είδους αυτοχαρακτηρισμένους «προοδευτικούς», ως οπισθοδρομικοί, συντηρητικοί, θρησκοφασίστες και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους ενός ανθρώπου, που μισεί θανάσιμα τον συνάνθρωπό του, πως άραγε θα έπρεπε κάποιος να χαρακτηρίσει εκείνους που α) ανερυθρίαστα ομολογούν ότι αλλοιώνουν την αποκαλυπτική αλήθεια της πίστης τους εξισώνοντάς την με τις ανθρωποκατασκευασμένες θρησκείες του κόσμου και β) παραδίδουν τον έλεγχο της πατρίδας σε ξένα κέντρα και συμφέροντα;

2. Ως προς την ουσία των επιχειρημάτων των διαφόρων κύκλων, θα πρέπει να λεχθεί ότι ουσιαστικά, το μάθημα των Θρησκευτικών καταργείται όταν διαστρέφεται ο χαρακτήρας, η δομή και οι σκοποί του και μεταμορφώνεται σε ένα πολιτικό και ιδεολογικό αφήγημα μετασχηματισμού της θρησκευτικής συνείδησης των παιδιών, καθώς τα οδηγεί διαμέσου του συγκρητισμού και της πανθρησκείας, στην αποχριστιανοποίηση, την ατομική θρησκεία, το μηδενισμό και την αθεΐα. Έτσι, το μάθημα των Θρησκευτικών μεταβάλλεται επιτήδεια, όπως πολύ επιτυχημένα έχει ειπωθεί, σ΄ ένα εργαλείο σύγχρονου θρησκευτικού γενιτσαρισμού.