Άρθρο του Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως για το Μακεδονικό!

«Το εθνικό έγκλημα ολοκληρώθηκε» – «Κανένας Έλληνας δεν είναι περήφανος για την Συμφωνία των Πρεσπών»

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ»
Η αναγνώριση του κρατιδίου, μετά τούς πρότερους βιασμούς και τις ύστερες θριαμβολογίες, φανέρωσε στους Έλληνες ότι, ως φαίνεται, οι ιστορικές μας δάφνες μαράθηκαν και η θρυλούμενη προσφορά μας στον παγκόσμιο πολιτισμό, δεν συγκινεί πλέον.
Είναι αλήθεια ότι ο λαός μας, «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος», σήμερα αισθάνεται «τσαλακωμένος» και θα συνεχίσει να βιώνει αυτό το αίσθημα, ακόμα κι όταν το θέμα χάσει την επικαιρότητά του. Η επί δεκαετίες χλιαρότητα που επιδεικνύαμε περί την ιστορία, περί την γλώσσα και περί την αρχαία γραμματολογία οδήγησαν στην άμβλυνση του ιδικού μας ιστορικού φρονήματος και στην όξυνση των ιστορικών καπηλεύσεων κάποιων γειτόνων μας. Η πολιτική περιφρόνηση των εθνικών μας συμβόλων και των παρελάσεων έδωσαν σινιάλο σε κάποιους ότι «ήρθ΄ο καιρός» να αμφισβητήσουν κυριαρχικά μας εθνικά θέσφατα. Τα φαινομενικά ανούσια συνθήματα, όπως «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του», επέτρεψαν στους γειτόνους μας (με τα εκτεταμένα καρδιακά σύνορα) την έγερση διεκδικήσεων στο αρχιπέλαγος. Οι ίδιοι γείτονες άρχισαν ήδη να αποκαλούνται «βυζαντινοί» και να χρησιμοποιούν δικεφάλους, τώρα που κατάλαβαν ότι εμείς απεμπολήσαμε την χιλιόχρονη αυτοκρατορία μας -ως βρίθουσα ίντριγκας- και εφεύραμε ότι η ιστορική μας πορεία έκανε ένα τεράστιο άλμα από το 146 π.Χ. στο 1821 μ.Χ.

Ιερομόναχος Ισαάκ

(1937 – 3 Ιουλίου 1998) 

Ισαάκ ιερομόναχος Καψαλιώτης

(1937-1998)

Ο κατά κόσμον Φάρες Αττάλα γεννήθηκε στο Ναμπάυ του πολύπαθου Λιβάνου το 1937. Νέος μόνασε στην πατρίδα του. Στη συνέχεια ήλθε για σπουδές στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Την περίοδο αυτή γνωρίσθηκε και συνδέθηκε πνευματικά με πατέρες του Αγίου Όρους και κυρίως με τον μακαριστό Γέροντα Παΐσιο (†1994), του οποίου στάθηκε καλός βιογράφος.

Το 1979 έλαβε το μέγα και αγγελικό σχήμα και από Φίλιππος ονομάσθηκε Ισαάκ. Το μοναχικό σχήμα του το έδωσε ο Γέροντας Παΐσιος. Διετέλεσε Πνευματικός των μαθητών της Αθωνιάδος Σχολής και πολλών ανθρώπων. Άφησε αγαθό παράδειγμα αγωνιστού στην ευλογημένη συνοδεία του. του Σταυρονικητιανού Κελλιού της Αναστάσεως του Κυρίου στην Κάτω Καψάλα. Άνθρωπος ευφυής, γλυκομίλητος, φιλόπονος, φιλότιμος, ψάλλοντας θαυμάσια με την ωραία φωνή του. Υπήρξε αγαθός παρηγορητής Ελλήνων και Αράβων. Για τους δεύτερους είχε αρχίσει μεταφράσεις πατερικών βιβλίων προς πνευματική τροφοδοσία τους. Ευλαβής, σεμνός και με φόβο Θεού. Αγάπησε την προσευχή, την άσκηση, την ιεροσύνη, τον μοναχισμό, την αρετή και την ελεημοσύνη.

Έγραφε ο παπα-Ισαάκ για τον Γέροντα Παΐσιο στο ωραίο βιβλίο του. Βίος Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου: «Τους Ασκητικούς Λόγους του αββά Ισαάκ τους είχε στο προσκέφαλό του και τους μελετούσε πάντοτε. Για μια περίοδο έξι ετών ήταν η μοναδική του πνευματική ανάγνωση. Έπαιρνε ένα στίχο και όλη την ημέρα τον επανέφερε συχνά στον νου του. τον μελετούσε βαθειά και πρακτικά, “όπως τα ζώα αναμηρυκάζουν την τροφή τους”, κατά την έκφρασή του. Μοίραζε ευλογία ένα απάνθισμα από τους λόγους του, για να παρακινήσει στη μελέτη τους. Πίστευε ότι “πολύ βοηθά η μελέτη στα Ασκητικά του αββά Ισαάκ, διότι και το βαθύτερο νόημα της ζωής δίνει να καταλάβει κανείς και κάθε είδους μικρό η μεγάλο κόμπλεξ και εάν έχει ο άνθρωπος που πιστεύει στον θεό, τον βοηθάει για να το διώξει. Η ολίγη μελέτη στον αββά Ισαάκ αλλοιώνει την ψυχή με τις πολλές της βιταμίνες”. Συνιστούσε και στους λαϊκούς να τον διαβάζουν, αλλά λίγο-λίγο, για να τον αφομοιώνουν. Έλεγε ότι το βιβλίο του αββά Ισαάκ αξίζει ολόκληρη πατερική βιβλιοθήκη. Όχι μόνο τον μελετούσε ο Γέροντας, αλλά και πολύ τον ευλαβείτο και ιδιαιτέρως τον τιμούσε ως άγιο. Πάνω στη μικρή Αγία Τράπεζα της “Παναγούδας” η μία από τις πέντε-έξι εικόνες που είχε ήταν του οσίου Ισαάκ. Από αγάπη και ευλάβεια προς αυτόν έδωσε το όνομά του σε κάποιον, όταν τον έκανε μεγαλόσχημο…».

Ταπεινοφροσύνη

Όταν ο Θεός θελήσει να φέρει τον άνθρωπο σε μεγάλη στενοχώρια, ώστε να μετανοήσει και να εκζητήσει το έλεός του, παραχωρεί να εμπέσει στη μικροψυχία. Και αυτή γεννά την ισχυρή δύναμη της αμέλειας, η οποία τον κάνει και γεύεται τον ψυχικό πνιγμό, που είναι μια γεύση της κόλασης. Απ΄αυτό, χτυπά τον άνθρωπο, μετά, το πνεύμα της φρενοβλαβείας, από το οποίο πηγάζουν ατέλειωτοι πειρασμοί, όπως η σύγχυση, ο θυμός, η βλασφημία, η γκρίνια και η μεμψιμοιρία, οι χαλασμένοι λογισμοί, η μετάβαση από τόπο σε τόπο, γιατί πουθενά δε βρίσκει ανάπαυση, και τα όμοια.

Αν με ρωτήσεις ποια είναι η αιτία για όλα αυτά, σου απαντώ: Η αμέλειά σου, γιατί δε φρόντισες να βρεις τη γιατρειά τους. 

Η γιατρειά όλων αυτών είναι μία, και μ’ αυτή ο άνθρωπος βρίσκει αμέσως στην ψυχή του την παρηγοριά που ποθεί. 

Και ποια λοιπόν είναι η αυτή γιατρειά; Είναι η ταπεινοφροσύνη της καρδιάς. Χωρίς αυτήν είναι αδύνατο να χαλάσεις το φράχτη των πειρασμών, απεναντίας μάλιστα βρίσκεις ότι οι πειρασμοί είναι ισχυρότεροι και σε εξουθενώνουν.

Μη θυμώσεις μαζί μου, που σου λέω την αλήθεια. 
Ποτέ δε ζήτησες με όλη σου την ψυχή την ταπείνωση.
 Αν θέλεις, έλα στον τόπο της και θα δεις πως θα σε λυτρώσει από την κακία των πειρασμών σου, διότι κατά το μέτρο της ταπεινοφροσύνης, σου δίνει ο Θεός και τη δύναμη να υπομένεις τις συμφορές σου. Και κατά το μέτρο της υπομονής σου, το βάρος των θλίψεών σου γίνεται ελαφρό και, έτσι, παρηγοριέσαι. Και όσο παρηγοριέσαι, τόσο η αγάπη σου προς το Θεό αυξάνει. Και όσο αγαπάς το Θεό, τόσο μεγαλώνει η χαρά που σου χαρίζει το άγιο Πνεύμα.

Ο εύσπλαχνος Πατέρας μας, θέλοντας να βγάλει σε καλό τους πειρασμούς των πραγματικών του παιδιών, δεν τους παίρνει, παρά τους δίνει τη δύναμη να τους υπομείνουν. Όλα αυτά τα αγαθά (την παρηγοριά, την αγάπη, τη χαρά) τη δέχονται οι αγωνιστές ως καρπό της υπομονής, για να φτάσουν οι ψυχές τους στην τελειότητα.
Εύχομαι ο Χριστός και Θεός μας να μας αξιώσει με τη χάρη του να υπομένουμε την πίκρα των πειρασμών για την αγάπη του και με ευχαριστίες της καρδιάς μας. Αμήν. 
Απο την ασκητική εμπειρία του Αγίου Ισαάκ του Σύρου

Τρελογιάννης

Πώς θα βρούμε κι εμείς έναν Σαλβίνι;

Η διαφορά της Ελλάδας με την Ιταλία δεν οφείλεται μόνο στο μέγεθος αλλά και στο πλεόνασμα σοβαρότητας που διαθέτει η πολιτική σκηνή της γειτονικής χώρας σε σχέση με το δικό μας τσίρκο

Από τον
Γιώργο Χαρβαλιά
Δεν χρειάστηκε κόπος αλλά τρόπος. Και οι Γερμανοί, όπως έχασαν στο 90΄ από τους αδύναμους φαινομενικά Νοτιοκορεάτες στο Μουντιάλ, έχασαν και στο 90΄ της Συνόδου Κορυφής για το Μεταναστευτικό από έναν επίσης αδύναμο φαινομενικά, γλυκομίλητο και μικροκαμωμένο Ιταλό καθηγητή Νομικής, που λίγο πριν από το σφύριγμα της λήξης τούς έβγαλε από τα αποδυτήρια το βέτο.

Δεν έχουν μάθει να χάνουν οι Γερμανοί, ούτε οι σημερινοί ούτε οι παλιότεροι. Ειδικά από αδύναμους τους οποίους περιφρονούν και απαξιώνουν. Γι' αυτό, αν θέλετε την προσωπική μου εκτίμηση, το σκληρό μάθημα που έδωσε προχθές η ιταλική κυβέρνηση «ολίγων ημερών» στην μπαρουτοκαπνισμένη καγκελάριο Μέρκελ σύντομα θα πληρωθεί με το ανάλογο νόμισμα.

Είναι πολύ δύσκολη η μάχη την οποία αποφάσισαν να δώσουν οι νέοι Ιταλοί ηγέτες, που, για να μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις, είναι ο εξής ένας: Ο οδοστρωτήρας της αντισυστημικής ιταλικής Δεξιάς Ματέο Σαλβίνι, ο οποίος σε διάστημα λίγων εβδομάδων ξαπόστειλε σε ξένα λιμάνια τα… πλοία της αγάπης με τους επαγγελματίες διακινητές των γερμανικών ΜΚΟ, υποχρέωσε τον Μακρόν να ζητήσει συγγνώμη στην Ιταλία, προφήτευσε πιθανότητα διάλυσης της (γερμανικής) Ε.Ε. μέσα στον επόμενο χρόνο και, στο τέλος, έστειλε διαβασμένο τον καθηγητή Κόντε να τα κάνει λαμπόγυαλο στη Σύνοδο Κορυφής.

ΠΡΩΤΟΣ ΜΑΓΚΑΣ: Παιδί οικογένειας με 8 παιδιά συγκέντρωσε 19.376 μόρια και μπαίνει Ιατρική Αθηνών

ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ

Με 19.376 μόρια, ο Ευαγγελινός Μιχελής από τα Δενδρινάτα Πυλάρου της Κεφαλλονιάς, μέλος οικογένειας με 8 παιδιά, αρίστευσε και πλέον μιλάει για τα όνειρά του μετά την εισαγωγή του στην Ιατρική Αθηνλων.

Ο Ευαγγελινός Μιχελής, είναι αυτό που λέμε … λαμπρός νέος!  Διότι δεν είναι μόνο η εντυπωσιακή επίδοσή του στις Πανελλήνιες, που τον φέρνουν πρώτο στο Νομό Κεφαλονιάς και στις καλύτερες επιδόσεις σε όλη την Ελλάδα, είναι και ο τρόπος που σκέφτεται, που μιλάει και ενεργεί!

Ο Ευαγγελινός Μιχελής, αρίστευσε στις Πανελλήνιες Εξετάσεις, συγκεντρώνοντας 19,376 μόρια, που τον βάζουν από τους πρώτους στην Ιατρική Σχολή Αθηνών (αποτελεί την επιλογή του), όμως την ώρα που τον πήραμε τηλέφωνο για να του κάνουμε την συνέντευξη που θα διαβάσετε πιο κάτω, ο Ευαγγελινός δεν ήταν σε κάποια παραλία να απολαμβάνει το μπάνιο του με την παρέα του, όπως θα ήταν και το απολύτως φυσιολογικό, αλλά στην ρεσεψιόν τουριστικής επιχείρησης που δουλεύει για να βγάλει το χαρτζιλίκι του για το καλοκαίρι!

Τι κάνουμε με τα "φίδια" στη φωλιά

 (του Παναγιώτη Λιάκου)

http://www.dimokratianews.gr/content/87785/ti-kanoyme-me-ta-fidia-sti-folia



Δεν είναι πρέπον να έχεις την ευκαιρία να πλήξεις τη φαυλότητα, την αθλιότητα, την τυραννία με όσες δυνάμεις έχεις κι εσύ, αντί για το ξίφος και τον δρόμο του πολεμιστή, να διαλέγεις τον ρόλο του θεατή

Περιφέρομαι, λοιπόν, σε αυτά εδώ τα μέρη και θρηνώ για τις συμφορές μου, σαν το πουλί που κάποιο φίδι ρημάζει τη φωλιά του και καταβροχθίζει τα μικρά του μπροστά στα μάτια του, δεν τολμά να πλησιάσει, όμως δεν αντέχει και να φύγει, και, διχασμένο ανάμεσα στην αγάπη και στον φόβο, πετάει κραυγάζοντας γύρω από τη φωλιά που έχει καταλάβει ο εχθρός και μάταια πασχίζει με τους μητρικούς του θρήνους να μαλακώσει ένα πλάσμα που η φύση το έχει πλάσει ανελέητο».
Ηλιοδώρου «Αιθιοπικά», βιβλίο Β΄, ΧΙΙ 4, Αθήνα: 2002, εκδόσεις Κάκτος, σ. 166.
Μόλις διαβάσατε ένα απόσπασμα από αριστουργηματικής εμπνεύσεως και εκτελέσεως έργο, το οποίο θεωρείται το τελευταίο μεγάλο μυθιστόρημα της ελληνικής αρχαιότητας. Πρόκειται για μια συναρπαστική ιστορία αγάπης δύο νέων, της Χαρίκλειας και του Θεαγένη, που, κυνηγημένοι από τη μοίρα, θα αντιμετωπίσουν κινδύνους και αντιξοότητες υπερασπιζόμενοι την ακεραιότητα και το μεγαλείο του αληθινού έρωτά τους.
Ο Ηλιόδωρος, που καταγόταν από την Εμεσα της Συρίας, έζησε κατά τον 3ο (κατ’ άλλους τον 4ο) αιώνα μ.Χ. και πρόσφερε σε όλους τους εργάτες του λόγου ένα υπόδειγμα για το πώς θα αναπτύσσουν μυθιστορίες που ο αναγνώστης, απλά, δεν θα μπορεί να τις αφήσει από τα χέρια του αν δεν τις τελειώσει.

Γιατὶ ὁ Πέτρος ἀρνήθηκε τὸν Χριστό;

Γέρων Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής



Ἐρωτ.: Γέροντα, μᾶς μιλήσατε προηγουμένως γιά τό ἀτελές τοῦ Ἀπ. Πέτρου, πρό τῆς Πεντηκοστῆς. Λόγω τῆς ἀτέλειάς του ἀρνήθηκε τόν Κύριό μας;

Ἀπαντ.: Τό θέμα τῆς ἀρνήσεως τοῦ Πέτρου, κατά τίς κρίσεις τῶν Πατέρων, εἶναι οἰκονομία. Διότι δέν ἦτο δυνατό ὁ Πέτρος, ὁ ὁποῖος εἰς ὅλη τήν περίοδο ποὺ ἦταν μαζί μέ τόν Χριστό καί ἔδειξε τόσο ζῆλο καί τόση ταπεινοφροσύνη, νά πέση σέ τόσο μεγάλο λάθος, νά ἀρνηθῆ τρεῖς φορές τόν Δεσπότη Χριστό. Δέν εἶναι λογικό αὐτό. Θυμηθεῖτε τήν ὁμολογία τοῦ Πέτρου!

Ὅταν ὁ Ἰησοῦς μᾶς ἐρώτησε: «Ὑμεῖς δέ τίνα μέ λέγετε εἶναι;» ὁ Πέτρος ὡμολόγησε καί εἶπε: «Σύ εἰ ὁ Χριστός ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος». Καί ὁ Ἰησοῦς μας ἐγύρισε καί τοῦεἶπε: «Μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνά, ὅτι σάρξ καί αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ' ὁ Πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Κἀγὼ δέ σοι λέγω ὅτι σύ εἶ Πέτρος, καί ἐπί ταύτῃ τῇ πέτρᾳοἰκοδομήσω μου τήν Ἐκκλησίαν». (Ματθ. 16,16-18).