TO ΠΡΩΤΟ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ - ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΨΕΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙΤΕ ΠΩΣ ΟΛΟΙ ΟΙ ΤΥΠΟΙΣ ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ ΗΤΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΦΙΛΟΙ...

Τὸ πρῶτο σιωνιστικὸ κίνημα καὶ ἡ καταστροφὴ τῆς Κύπρου.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ

Με τον όρο Σιωνισμός εννοούμε την διαχρονική προσπάθεια της εβραϊκής τεχνητής και φυσικής διασποράς προς δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Επειδή ο ναός του Σολομώντα προς τιμή του Γιαχβέ ήταν κτισμένος στο όρος Σιών, και επειδή το ιερατείο επέβαλε σε κάθε εβραίο την προσκύνηση εκεί έστω άπαξ του βίου του, το κίνημα προς επαναπατρισμό αποκαλείται σιωνιστικό. Η λέξη Σιών πιθανότατα είναι ελληνική. Οι Δωριείς, το Δ το επρόφεραν και Σ και έτσι απεκάλουν τον Δία Σία κατά το Διός Βουλαί=Σιός Βουλαί=Σίβυλλαι.

Έτσι, και επειδή οι κάτοικοι της Παλαιστίνης ήσαν ανέκαθεν και Έλληνες πριν έλθουν οι εβραίοι, και επειδή οι Έλληνες έκτιζαν τα ιερά στα υψώματα, ο λόφος του Ναού του Διός ήταν το Δίον και Δωριστί Σίον=Σιών, Δωρική αποικία στην Παλαιστίνη πιθανολογείται ότι ήτο η πόλις Ντορ ή Δόρ. Μετά την κατάκτηση της Παλαιστίνης και σφαγή ή αφομοίωση των Ελλήνων από τους εβραίους, (όπως φαίνεται στην Π. Διαθήκη), διετηρήθη το όνομα Σιών. Γιά κάποιους λόγους, οι εβραίοι άφησαν τον κόσμο να εννοήση ότι ο σιωνισμός ξεκίνησε το 1896 από τον Θεόδωρο Χέρτζλ με την πρώτη σιωνιστική διεθνή στην Βασιλεία της Ελβετίας. Η αλήθεια είναι ότι αυτό ήταν το πολλοστό σιωνιστικό κίνημα και ΟΧΙ το μόνο επιτυχές…..

Η φυσική διασπορά των εβραίων, δηλαδή, η προελθούσα από την εκούσια μετανάστευση εβραίων, δημιουργήθηκε κατά τα κλασσικά χρόνια στην Ανατολή και κατά τα ελληνιστικά χρόνια στην Δύση. Στα πλαίσια αυτής της εκούσιας μετανάστευσης, παρουσιάζονται και εγκαθίστανται οι εβραίοι, γιά πρώτη φορά, και στον Αιγιακό-Ελλαδικό χώρο. Η εγκατάστασις αυτή έλαβε χώρα μετά την κατάκτηση της Ελλάδος από τους Ρωμαίους. Πολλοί εβραίοι ιστορικοί έγραψαν γιά αρχαιότερη εγκατάσταση εβραίων στην Ελλάδα, κάτι που όμως ούτε μπορεί να αποδειχθή ιστορικά, ούτε σε κάποιον μύθο ή παράδοση αναφέρεται. Εβραίοι ιστορικοί της Θεσσαλονίκης, σε μία “ρομαντική” περισσότερο προσπάθειά τους να υποστηρίξουν το δόγμα “Θεσσαλονίκη, εβραϊκή πόλη”, μιλούν για εβραϊκή συναγωγή στην Πόλη μας το 148 π. Χ. Αυτό δεν έχει ιστορική βάση αλλά αναφέρεται γενικά και αόριστα “στην παράδοση”.

Ο διάσημος ακαδημαϊκός, υπεύθυνος ιουδαϊκών σπουδών στο πανεπιστήμιο Σινσινάτι των ΗΠΑ, ελληνομαθής εβραίος Ραβίνος, Στήβεν Μπάουμαν (Steven Bowman), στο βιβλίο του “Οι Ιουδαίοι στο Βυζάντιο”, εκδόσεις πανεπιστημίου Αλαμπάμα, στην σελίδα 133, δίνει την πιό υπεύθυνη απάντηση επί του θέματος. “ο πρώτος εβραίος που απαντάται στην Ελλάδα είναι ένας δούλος στον Ωρωπό ονόματι Μόσχος (από το Μοσέ) Μοσχίωνος το έτος 129 π. Χ.”.

Χένρυ Κίσινγκερ: Καταζητείται για εγκλήματα κατά της Ελλάδας και της Κύπρου..

«Προσωπική εμπλοκή σε απόπειρα δολοφονίας αρχηγού κράτους αλλά και σε σχέδιο απαγωγής και δολοφονίας δημοσιογράφου». Σε οποιοδήποτε χώρα, η διατύπωση και μόνο αυτών των καταγγελιών που γίνεται στο βιβλίο “The Trial of Henry Kissinger” του Κρίστοφερ Χίτσενς, θα αρκούσε για να παραπεμφθεί ο πρώην «μάγος της διπλωματίας» στο δικαστήριο. Οχι όμως για την Ελλάδα και την Κύπρο!

Τα σχέδια δολοφονίας του αρχιεπίσκοπου Μακάριου και του έλληνα δημοσιογράφου Ηλία Δημητρακόπουλου, στα οποία ο Κίσινγκερ φέρεται άμεσα αναμεμιγμένος, δεν αρκούν όπως φαίνεται για να κινηθεί η εναντίον του διαδικασία. Είναι λοιπόν τόσο παράλογο να ζητά κανείς την παραδειγματική τιμωρία του πρώην υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ; Κάθε άλλο! «Θα ήταν πάρα πολύ απλό να γίνει και να καταλήξει στη φυλακή ή σε κάποιο φρενοκομείο» δήλωνε πριν από μερικές εβδομάδες ο Νόαμ Τσόμσκι....

Ο κλοιός σφίγγει απειλητικά γύρω από τη σύγχρονη ενσάρκωση του Μακιαβέλι και ο ίδιος δείχνει να το γνωρίζει πολύ καλά. “Κινδυνεύουμε να αντικαταστήσουμε την τυραννία των κυβερνήσεων με αυτή των δικαστών και ξεχνάμε ότι η δικτατορία της ηθικής οδήγησε πολλές φορές στην ιερά εξέταση και το κυνήγι μαγισσών” έγραφε πριν από μερικές εβδομάδες στο Foreign Affairs μη μπορώντας, προφανώς, να κρύψει την ανησυχία του.
Ο άνθρωπος που πριν από μερικές δεκαετίες διοικούσε το πανίσχυρο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, φοβάται να βγει από τα σύνορα της χώρας του για να μην έχει την τύχη του δικτάτορα Αγκούστο Πινοσέτ ή του Μιλόσεβιτς.
Ο πολιτικός που ως πρόεδρος της διαβόητης «επιτροπής 40» είχε υπό τον έλεγχό του και την τελευταία κίνηση των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών, δεν μπορεί να επισκεφτεί ούτε καν το Παρίσι αφού η γαλλική αστυνομία τον αναζητά για να καταθέσει στην υπόθεση εξαφάνισης πέντε Γάλλων πολιτών στην Χιλή.

Έκτη Αυγούστου: ας κοιτάξουμε στον τρούλο!

Ιάσων Ιερομ. nif
ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Κοίτα, άνθρωπε, εσύ κι εγώ που μάθαμε να κοιτάζουμε κάτω, για τα πάνω είμαστε πλασμένοι! Κοίτα πάνω, κοίτα που να φτάσουμε μπορούμε. Θέλει μιαν απόφαση: τη δική μας απόφαση. Το να σωθούμε ή όχι είναι στο χέρι σου και στο δικό μου.

Ο Χριστός ό, τι έκανε, έκανε. Δίνει σ’ εμάς το χέρι και μας αφήνει εμάς ν’ αποφασίσουμε αν θα σηκωθούμε ή όχι. Δες σήμερα τους μαθητές πως είναι στο χώμα πεσμένοι: δεν άντεχαν το τόσο Φως. Και σ’ αυτό το Φως, ο Δάσκαλος με δυο πόδια και δυο χέρια, κεφάλι - μορφή ανθρώπινη. Να σηκωθούμε απ’ την καταδίκη που υποβάλλουμε κάθε μέρα τον εαυτό μας και να Τον δούμε. Εκεί καλεστήκαμε να φτάσουμε.

Ο Παντοκράτορας στο τρούλο της εκκλησιάς είναι το μεγαλύτερο σχολειό για την γιορτή της Μεταμόρφωσης. Κοίτα, κι εσύ κι εγώ, στον τρούλο και μετά η σκέψη να πάει στο Όρος Θαβώρ: παντού ο Ιησούς μου δείχνει τις δυνατότητες που μας δίνει, σ’ εμάς που έχουμε δυο πόδια και δυο χέρια, κεφάλι - που είμαστε άνθρωποι!

Οι μαθητές δεν βλέπουν κάτι που δεν υπήρχε. Ανοίγουν τα μάτια τους κι έρχονται να φωτίσουν και τα δικά μας μάτια, να δούμε, τον Ιησού, τον Δάσκαλο, να λάμπει από Φως. Δείχνει στους μαθητές το ποιος είναι κι αυτοί να βλέπουνε όσο μπορούν, όσο τα μάτια τους ήταν ανοιχτά. Και δεν είναι μόνος στην κορυφή του Θαβώρ. Ενώ μεταμορφώνεται, μεταμορφώνεται μαζί Του και ο χρόνος. Ο Μωυσής ήταν αιώνες νεκρός, ο Ηλίας δεν πέθανε ποτέ. Δεν έχει παρελθόν, ούτε μέλλον, ο Χριστός είναι παρών, παρούσα η Βασιλεία Του. Είναι στο ψηλότερο σημείο της Οικουμένης, πάνω στον τρούλο. Μαζί μ’ Αυτόν, μας ανεβάζει όλους.

Πώς θα μεταμορφωθώ κι εγώ για να ανέβω εκεί, αν έχω δεύτερες σκέψεις απέναντι στον Χριστό; Αυτός με κοιτάζει ξεκάθαρα κι εμένα είναι οι ανάγκες μου και με κάνουν σκλάβο. Με ρίχνουν στο χώμα και το Φως του Θαβώρ ούτε να δω μπορώ, ούτε να ζήσω. Αν η σχέση με τον Χριστό -που είναι Πρόσωπο όπως κι εγώ, έχει δυο χέρια, δυο πόδια- δεν είναι καθάρια και φιλτράρεται από τις ανάγκες μου, κυρίως τις ψυχολογικές ανάγκες, τούτο δεν με βοηθάει να σηκωθώ.

Ο Χριστός δέχεται τις ανάγκες και τα βάρη μας και μας ξεκουράζει αλλά αυτό γίνεται γιατί μεταμορφώνει, μαζί μ’ εμάς, την ίδια την ζωή μας, τα πάντα μας μεταμορφώνονται. Ως Πρόσωπα μας ανέβασε ο Χριστός στη Βασιλεία Του. Ναι, Αυτός είναι στο όρος Θαβώρ, ο Ιησούς, ο ανυπόδητος Δάσκαλος, που σαράντα μέρες πριν απ’ το Πάθος δείχνει στους μαθητές Του και σε ‘μας, ποιος στ’ αλήθεια είναι. Δείχνει σ’ όλους μας που μπορούμε να φτάσουμε. Φαίνεται στον τρούλο: έχει δυο χέρια, κεφάλι σαν κι εμάς, τέλειος Θεός και τέλειος Άνθρωπος συνάμα.

Και:

Η Γιορτή του Φωτός! (6 Αυγούστου)
Απλά λόγια για τη Μεταμόρφωση του Χριστού
π. Συμεών de la Jara, "Νηφάλιος Μέθη"
6 Αυγούστου: Mεταμόρφωση του Χριστού vs πυρηνική «μεταμόρφωση» στη Χιροσίμα
Το Φως της Μεταμόρφωσης του Χριστού είναι το ίδιο με τη Φωτιά της Κόλασης
Όραμα θείου Φωτός σε ρουμάνικη φυλακή
Ο ποιητής που κολυμπούσε στο θεϊκό Φως

Θέωση (ενότητα άρθρων)
Η θέωση ως σκοπός της ζωής του ανθρώπου (π. Γεωργίου Καψάνη)
Η άμεση γνώση του Θεού από τους ανθρώπους



Δίψα και άμεση γνώση του Θεού, Ειρήνη και Αγάπη
Βλέποντας το Θεό (μοναχισμός και θέα του ακτίστου Φωτός)

Οι έννοιες αγιότητα και άγιος (& η θέωση)
H παρεξηγημένη αγιότηταΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Ο Πειραιώς Σεραφείμ για τις σχέσεις Εκκλησίας & Κράτους και την ανακοίνωση του πρωθυπουργού

Η ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ - «ΣΧΕΣΕΙΣ» ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ
 
Από την ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς

 








"Ν": Θεωρούμε σπουδαίο το παρακάτω κείμενο, το οποίο θέτει το ζήτημα όχι μόνο σε πνευματικό, αλλά και σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο και αποκαλύπτει προεκτάσεις και συνέπειές του αθέατες με την πρώτη ματιά. Προτρέπουμε να μελετηθεί ολόκληρο, παρά την έκτασή του. Ευχαριστώ.
 

Μετά τήν ἀνακοίνωση ἀπό τόν Ἐξοχώτατο κ. Πρωθυπουργό γιά τήν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος μέσα στήν ὁποία ἔθεσε καί τό θέμα τῶν σχέσεων Ἐκκλησίας καί Πολιτείας γιά τό ὁποῖο πολλοί μή εἰδικοί ἐκφράζονται εὐκαίρως ἀκαίρως ἐπαγόμεθα τά κάτωθι.

Πρέπει νά γίνει σαφές ὅτι οἱ σχέσεις Ἐκκλησίας-Πολιτείας ἀφοροῦν σέ ἤδη διακριτούς ρόλους ὅπως ὁ νῦν Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας στό βιβλίο του «Ἡ ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος/Ὑπό τό πρίσμα τῆς κοινοβουλευτικῆς ἐμπειρίας», ἐκδ. Α.Α. Λιβάνη, Ἀθήνα 2010, σελ. 65 ἑπ. ἔχει ὑποστηρίξει. «Οἱ διακριτοί ρόλοι προκύπτουν ἀπό τήν συγκρότηση τοῦ περιγράμματος τοῦ κράτους δικαίου δηλ. ἀπό τήν συνταγματική καί ἔννομη τάξη καί εὑρίσκονται στά ὅρια ἐκκοσμικεύσεως τῶν σχέσεων Κράτους καί Ἐκκλησίας ὑφισταμένου τοῦ πολυθρύλητου διαχωρισμοῦ» (Π. Μηλιαράκη-Συνταγματολόγου, ΕΠΙΚΑΙΡΑ 24-6-2016). Καί ναί μέν στό πλαίσιο τῶν ρυθμιστικῶν κανόνων πού ἰσχύουν διατηροῦνται οἱ «εἰδικές σχέσεις» Κράτους καί Ἐκκλησίας, ὅπως τό ἑορτολόγιο καί οἱ ἐπίσημες τελετές, συναρτῶνται μέ τό τυπικό τῆς Ἐκκλησίας, ἐν τούτοις αὐτές οἱ «εἰδικές σχέσεις» δέν ἀναιροῦν τήν διάκρισι μεταξύ Κράτους καί Ἐκκλησίας, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τό γεγονός ὅτι ἡ Πολιτεία νομοθετεῖ ἐρήμην ἤ καί ἐναντίον τοῦ δόγματος καί τοῦ ἤθους τῆς Ἐκκλησίας ὅπως τά ψηφισθέντα νομοθετικά πλαίσια γιά τόν πολιτικό γάμο, τήν καύση τῶν νεκρῶν, τό αὐτόματο διαζύγιο, τήν ἀποποινικοποίηση τῆς μοιχείας, τή νομιμοποίηση τῶν ἐκτρώσεων, τό σύμφωνο συμβίωσης ἑτεροφύλων καί ὁμοφυλοφίλων κλπ. Συνεπῶς ἀπό τό γεγονός αὐτό ἀποδεικνύεται ὅτι οἱ ρόλοι Ἐκκλησίας καί Πολιτείας εἶναι ἀπολύτως διακριτοί καί βρίσκονται στά ὅρια τῆς ἐκκοσμίκευσης. Ἑπομένως ἡ ἰδεοληψία περί δῆθεν θεοκρατίας πηγάζει μόνο ἀπό σκοτεινή ἐμπάθεια καί νομική ἄγνοια ἤ μίσθαρνη στράτευση.

Στό σύγχρονο Εὐρωπαϊκό πολιτισμό δέν εἶναι μόνο ἡ Ἑλλάδα πού ἀναγνωρίζει ἐπισήμως συγκεκριμένη θρησκευτική κοινωνία, τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Καί ἄλλες χῶρες πολιτισμοῦ ὅπως ἡ Μ. Βρετανία, ἡ Δανία καί ἡ Νορβηγία ἀναγνωρίζουν θρησκευτικές κοινωνίες καί μάλιστα στή Μ. Βρετανία ὁ ἀνώτατος ἄρχων εἶναι ἀρχηγός τῆς Ἀγγλικανικῆς κοινωνίας καί τῆς Πρεσβυτεριανῆς «Ἐκκλησίας» τῆς Σκωτίας καί συνεπῶς ὁ συντακτικός νομοθέτης πού θέσπισε ὅτι «ἐπικρατοῦσα θρησκεία στήν Ἑλλάδα εἶναι ἡ θρησκεία τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ» δέν εἰσήγαγε πολιτιστική ἤ νομική καινοτομία. Ἁπλῶς δήλωσε τόν σεβασμό του στήν μακρά παράδοση καί τήν θρησκευτική συνείδηση τῆς συντριπτικῆς πλειονοψηφίας τοῦ λαοῦ πού συγκροτεῖ τή συντεταγμένη Πολιτεία. Ταυτοχρόνως ὅμως τό ἰσχῦον Σύνταγμα θεσπίζει τό ἀπαραβίαστο καί τό ἐλεύθερο τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης μέ διάταξη τῆς παραγρ. 1 τοῦ ἄρθρου 13 πού δέν ἀναθεωρεῖται ἐπειδή ἀφορᾶ στόν σκληρό πυρῆνα τῆς συνταγματικῆς τάξης, ἐν ἀντιθέσει μέ τό ἄρθρο 3 πού ὁρίζει τίς «σχέσεις Ἐκκλησίας καί Πολιτείας» καί πού μπορεῖ νά ἀναθεωρηθῆ ἄν δέν ληφθῆ ὑπ’ ὄψι ὅτι μέ τήν τυχόν ἀναθεώρησή του ἀνατρέπονται οἱ νομικές σχέσεις τῶν Νομικῶν Προσώπων τῆς Ἐκκλησίας μέ τό Κράτος, παύει ἡ Συνταγματική προστασία τῶν Καταστατικῶν κειμένων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τοῦ Τόμου ἀνακηρύξεως Αὐτοκεφαλίας τοῦ 1850 καί τῆς Πράξεως τοῦ 1928 καί βέβαια τοῦ ἰσχύοντος Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (Ν. 590/1977) μέ ὅτι αὐτό μπορεῖ νά σημαίνει γιά τήν εὐστάθεια τοῦ Ἔθνους καί τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἀνατροπή αὐτή ἀναπόδραστα θά πρέπει νά συμπαρασύρει γιά λόγους ἰσότητος καί τήν νομική σχέση μέ τήν Ἑλληνική Πολιτεία τοῦ Κεντρικοῦ Ἰσραηλιτικοῦ Συμβουλίου (Κ.Ι.Σ.) καί τῶν Ἰσραηλιτικῶν Κοινοτήτων πού ἀποτελοῦν Ν.Π.Δ.Δ. στήν ἔννομη τάξη τῆς Ἑλλάδος, καθώς καί τῶν Μουσουλμανικῶν Μουφτειῶν πού ἀποτελοῦν Δημόσιες Ὑπηρεσίες τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, μέ δικαιοδοτική ἁρμοδιότητα.

Πώς η Παναγία έσωσε τον κληρικό

Κάποτε ζούσε ένας κληρικός ευλαβέστατος προς την Αειπάρθενο Θεοτόκο, προσευχόταν δε σε αυτή πολλές φορές.
Μάλιστα δε διάβαζε κάθε μέρα με πολύ κατάνυξη και ευλάβεια τους 24 Οίκους του Ακαθίστου. Ομως παρασύρθηκε στην πορνεία.
Και μιά μέρα καθώς επέστρεφε στο σπίτι του, γυρίζοντας από το πορνείο, περνώντας από ένα γεφύρι, εδιάβαζε προσευχές πρός την Παναγία. Κάποια στιγμή σκόνταψε και με την συνέργεια του διαβόλου έπεσε και έπεσε στο ποτάμι και πνίγηκε.
Αμέσως άρπαξαν την ψυχή οι δαίμονες για να την πάνε στήν γέενα. Αλλά η πρέσβειρα των Κεκοιμημένων πολυεύσπλαχνος Δέσποινα, αμέσως βρέθηκε εκεί και τούς προστάζει να πάνε την ψυχή στον Δίκαιο Κριτή για να αποφασίσει Εκείνος. Την πήγαν και έδειξαν οι δεινοί φορολόγοι όλες τις αμαρτίες του και ιδιαίτερα την τελευταία της πορνείας, για την οποία έλεγαν στον Κριτή, ότι ως δίκαιος δεν πρέπει να κάνει έλεος σε αυτή την ψυχή, αλλά να τούς την δώσει, επειδή απέθανε σε ανομία θανάσιμη.
Από το άλλο μέρος, ο κοινός προστάτης και βοηθός των αμαρτωλών, η Πολυεύσπλαγχνος Δέσποινα είπε τα εξής :

του Σεβ. Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ 

Ερμηνεύοντας ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στο ευλογημένο ποίμνιο της Θεσσαλονίκης την τέλεση του αγιασμού κατά τον μήνα Αύγουστο και μάλιστα με την παρουσία και τη λιτάνευση του Τιμίου Ξύλου στους Ιερούς Ναούς της Βασιλίδος των Πόλεων, μας παρέχει την εξής πληροφορία :
«Επειδή από τις τέσσερις εποχές του έτους νοσηρή είναι η θερινή, και από αυτήν περισσότερο ο μήνας Αύγουστος και προξενεί τις νόσους, η φιλανθρωπία των θεοφόρων πατέρων διέταξε να τελούμε αυτό το αγιασμένο νερό του ραντισμού, ώστε αγιαζόμενοι με αυτό όσοι προσερχόμαστε με πίστη, να παραμένουμε ανώτεροι από τα νοσήματα που μας προσβάλλουν»2.

Και συμπληρώνει ο ιερός πατήρ: «Αν συμβεί σε κάποιον νόσος, να μην τρέχετε προς τους μάγους και γητευτές, αλλά προς το Θεό, προς την πρεσβεία των Αγίων... Εκείνος που στις ανάγκες και τις ασθένειες προστρέχει προς το Θεό και τους Αγίους, εάν συμφέρει σε αυτόν, και από τις σωματικές ανάγκες ελευθερώνεται και από τα νοσήματα απαλάσσεται, αλλά και πετυχαίνει πάντοτε την ψυχική υγεία και την άφεση των αμαρτημάτων»3.

Αυτές οι συμβουλές του θεοφόρου πατρός της Εκκλησίας μας βρίσκουν εφαρμογή και σήμερα, αφού επικρατεί στην πατρίδα μας μία πνευματική επιδημία, η οποία είναι η μαγεία με όλα τα είδη της.


Πρώτον. Η παρουσία της μαγείας είναι αποτέλεσμα της ευδαιμονιστικής κοινωνίας μας, που αναζητά μεν τη λύτρωση από το άγχος και την ανασφάλεια, από τον πόνο και την ασθένεια, αλλά συγχρόνως ελαύνεται από μία φοβερή περιέργεια και μανία εκδικήσεως κατά του άλλου, με σκοπό να επικρατήσει ο πιο ισχυρός έναντι του αδυνάτου.
Η μαγεία, είτε λευκή είτε μαύρη είτε άλλου χρωματισμού και χαρακτηρισμού, είναι κάτι το θλιβερό και καταστρεπτικό. Είναι τρόπος ζωής στον αποκρυφισμό και στο νεοσατανισμό και εισαγωγή στην καθαρόαιμη λατρεία του διαβόλου.
Σε όλα τα είδη της βλέπουμε τη μόνιμη παρουσία του διαβόλου και τον κλονισμό της εμπιστοσύνης του ανθρώπου προς το Θεό. Παντοδύναμος είναι μόνον ο Θεός και όχι ο «αρχαίος όφις», όπως ονομάζουν το διάβολο οι Πατέρες της Εκκλησίας.
Ο Θεός είναι ο μοναδικός αρχηγός της ζωής και του θανάτου, ο Δημιουργός και Συντηρητής των απάντων, ο Παντογνώστης και Παντοκράτωρ, ο Σωτήρας και Λυτρωτής, ο μόνος Κύριος και Βασιλεύς των αιώνων.
Ο Θεός, όμως, σέβεται απόλυτα την ελευθερία και το αυτεξούσιο του ανθρώπου. Γι αυτό και του δίνει το δικαίωμα να διαλέγει πάντοτε είτε το αγαθό είτε το κακό, αναλαμβάνοντας ταυτοχρόνως και την ανάλογη ευθύνη των συνεπειών της επιλογής.
Άρα, είναι στη διάθεσή μας και στη θέλησή μας και εναπόκειται στη δική μας ελευθερία να προστρέχουμε η στο Θεό, ζητώντας τη θαυμαστή προστασία Του, η στον αντικείμενο εχθρό, που θα καταστρέψει όχι μόνο το σώμα, αλλά θα υποδουλώσει και την ψυχή μας.
Η εμπιστοσύνη προς το διάβολο και όχι προς το Θεό για τη λύση τυχόν προβλημάτων αποτελεί τη βάση της μαγείας.
Στη μαγεία χρησιμοποιούνται από τους μάγους διάφορα αντικείμενα τα οποία έχουν σχέση με την καθημερινότητά μας, αλλά ακόμη με την εκκλησιαστική μας ζωή, όπως κεριά του Εσταυρωμένου, λουλούδια του Επιταφίου, ζεστό νερό το οποίο χρησιμοποιείται για το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, λάδι από τις κανδήλες, κόλλυβα, αντίδωρο, ιερά καλύμματα και πολλά άλλα.
Όλα αυτά, αναμεμιγμένα με διάφορες δαιμονικές επικλήσεις, προσφέρονται στον άνθρωπο, δήθεν για να τον απαλλάξουν από κάποιες ανεπιθύμητες καταστάσεις της ζωής του.
Όμως το αποτέλεσμα είναι, αντί της ελευθερίας, της χαράς και της ευλογίας του Θεού, να παρουσιάζονται στη ζωή του ανθρώπου αυτού οι δαιμονικές δυνάμεις και να δένεται περισσότερο με το σκοτάδι.
Συγγενής με την μαγεία είναι και η μαντεία (δηλαδή η προσπάθεια αποκαλύψεως των μελλόντων), με πάρα πολλές μεθόδους όπως μας την περιγράφουν πρόσωπα τα οποία ασχολήθηκαν με το αντικείμενο αυτό.

Ὁ ἄνθρωπος ἦταν ὁ ἄρχοντας τοῦ κόσμου τούτου καί, μετὰ τὴν πτώση τοῦ ἀνθρώπου, ἄρχοντας τοῦ κόσμου τούτου ἔγινε ὁ διάβολος. «Κάνε του, λοιπόν, ἄνθρωπε, πόλεμο νὰ πάρεις πίσω τὴν ἐξουσία, πού σοῦ πῆρε», μᾶς ἔλεγε.

Ὁ Γέρων Πορφύριος συνέδεε τὸ θέμα τῶν πνευματικῶν ἀγώνων μὲ τὴ γαστριμαργία καὶ τὴ λαιμαργία. Ἔλεγε δὲ πώς, ἂν ὁ ἄνθρωπος καταφέρει νὰ τρώει μὲ πρόγραμμα καὶ μὲ λογική, τότε ὁ Θεὸς ἀναλαμβάνει νὰ τοῦ συμπληρώσει ὅλες τὶς ἄλλες ἀτέλειες.
Ἐξαιτίας τῆς λαιμαργίας τοῦ ἀνθρώπου, ἔλεγε, ὁ διάβολος τοῦ πῆρε τὴν ἐξουσία καὶ τὸν ἔβγαλε ἀπὸ τὸν παράδεισο. Κι ὁ Θεὸς καλεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ κάνει ἀγώνα, γιὰ νὰ πάρει πίσω αὐτὴ τὴ χαμένη ἐξουσία.
Τὸν ρώτησα τότε:

— Τόσο σπουδαῖος, λοιπόν, εἶναι ὁ ἀγώνας κατὰ τῆς λαιμαργίας;

Καὶ μοῦ ἀπάντησε ὡς ἑξῆς:
— Εἶναι τόσο σημαντικὸς ὁ ἀγώνας αὐτὸς γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας συνήθιζαν, τὴν ὥρα ποὺ ἔφτιαχναν τὸ φαγητό τους, νὰ ρίχνουν μέσα κι ἕνα ποτήρι πικράδι, ὥστε νὰ μὴ νιώθουν τὴν παραμικρὴ ἡδονὴ τὴν ὥρα ποὺ ἔτρωγαν.

— Καὶ τί βγαίνει μ’ αὐτό, Γέροντα;
— Τί βγαίνει; Ἄκουσε νὰ σοῦ ἐξηγήσω. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος κάνει τέτοιο ἀγώνα, δὲν προλαμβάνει νὰ σηκώσει τὰ χέρια του στὴν προσευχὴ κι ἀμέσως κατεβαίνει ἡ χάρις καὶ κάθεται ἐπάνω του.

http://www.dogma.gr