Οἱ βιοτικές ἀσχολίες καί ἡ πνευματική ζωή. Τό ἄγχος.

 hristospanagia5

  ΘΑ αναφερθώ και πάλι στο παράπονό σου για την ταραχή και τη σύγχυση , την αταξία και την ακαταστασία του λογισμού, κατάσταση που προκαλείται από τις καθημερινές βιοτικές μέριμνες και ασχολίες.

Τι θα ένιωθες , αν δεν είχες τίποτα να κάνεις; Ανία. Και σε τι θα καταντούσες; Σε εφάμαρτη ραθυμία. Χρειάζεσαι, λοιπόν, την εργασία. Χρειάζεσαι την ενασχόληση με το νοικοκυριό. Είναι, άλλωστε, καθήκον σου, καθήκον που πρέπει να εκπληρώνεις, με ευσυνειδησία. Όλοι οι άνθρωποι, ως μέλη του κοινωνικού συνόλου, οφείλουμε να εργαζόμαστε με τέτοιο τρόπο, πάντως , που να μην χάνουμε τη μνήμη του Θεού. Μα πώς θα το κατορθώσουμε;
Υπάρχει μια λαϊκή αντίληψη αρκετά διαδεδομένη, σύμφωνα με την οποία τα επαγγελματικά και τα οικιακά έργα, καθώς και όλες γενικά οι επίγειες ασχολίες, βρίσκονται έξω από το πεδίο των θείων πραγμάτων και των θεάρεστων δραστηριοτήτων . Έτσι , όταν σ’ έναν άνθρωπο γεννιέται η επιθυμία της θεάρεστης ζωής, συχνά ακολουθείται από τη σκέψη της αποταγής του κόσμου και της καταφυγής στην έρημο. Αυτό, όμως, δεν είναι σωστό.
Τα καθημερινά βιοτικά έργα, από την καλή επιτέλεση των οποίων εξαρτάται η ομαλή λειτουργία της οικογένειας και της κοινωνίας , ορίστηκαν από τον Θεό ως μέρος της επίγειας ζωής μας, γι’ αυτό και η ενασχόληση μ’ αυτά δεν συνιστά λιποταξία στο στρατόπεδο της ασέβειας, αλλά συνέχεια και συμπλήρωση της ενασχολήσεως με τα καθαυτό θεία έργα. Οι άνθρωποι, λοιπόν, που ζουν στον κόσμο , έχοντας μια τέτοια αντίληψη , θεωρούν ότι , συμμετέχοντας στην κοινωνική ζωή και εκτελώντας τις καθημερινές εργασίες τους, ούτε μπορούν ούτε και οφείλουν να διατηρούν τη μνήμη του Θεού. Διαπιστώνοντας ότι έχεις επηρεαστεί απ’ αυτή την αντίληψη, σε προτρέπω να την

Τὰ δίχτυα τοῦ κοσμοκράτορα

 Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov

   Κάνοντας τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ, θὰ σᾶς ὁδηγήσω, ἀδελφοί, σ’ ἕνα πνευματικὸ θέαμα.
Κάποτε ὁ μεγάλος ὅσιος τοῦ Θεοῦ Ἀντώνιος, ὁ ἐρημίτης τῆς Αἰγύπτου, μὲ θεία ἀποκάλυψη εἶδε τὶς παγίδες τοῦ διαβόλου ἁπλωμένες σὰν δίχτυα πάνω σ’ ὅλη τὴ γῆ, γιὰ τὴν παγίδευση καὶ τὴν ψυχικὴ καταστροφὴ τῶν ἀνθρώπων. Στέναξε τότε μὲ πόνο ὁ ὅσιος καὶ ρώτησε τὸν Κύριο: «Ποιὸς τάχα, Κύριε, θὰ μπορέσει νὰ ξεφύγει ἀπ’ αὐτὰ τὰ δίχτυα καὶ νὰ σωθεῖ;»(1).
Βυθίζομαι μὲ τὴ σκέψη στὴν παρατήρηση τῶν διχτυῶν τοῦ διαβόλου. Εἶναι ἁπλωμένα ὄχι μόνο ἔξω ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ καὶ μέσα του. Τὸ ἕνα δίχτυ εἶναι σφιχτοδεμένο μὲ τὸ ἄλλο. Κάποια δίχτυα εἶναι στημένα σὲ σειρές. Ἄλλα ἀφήνουν μεγάλα ἀνοίγματα, αὐτὰ ὅμως ὁδηγοῦν σὲ ἀναρίθμητες πτυχώσεις ἀπὸ τὶς ὁποῖες εἶναι ἀδύνατο νὰ ξεφύγει κανείς. Θρηνῶ πικρά, βλέποντας τὰ πολύπλοκα σατανικὰ δίχτυα! Αὐθόρμητα ρωτάω κι ἐγώ, ὅπως ὁ ἐρημίτης ὅσιος: “Κύριε, ποιὸς μπορεῖ νὰ γλιτώσει ἀπ’ αὐτά;”.

Ἁπλωμένα δίχτυα εἶναι γιὰ τὸν νοῦ μου τὰ διάφορα βιβλία ποὺ μεταδίδουν δῆθεν τὸ φῶς τῆς γνώσεως, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα βυθίζουν στὸ σκοτάδι τῆς ἀγνωσίας. Ἁπλωμένα δίχτυα εἶναι γιὰ τὸν νοῦ μου τὰ βιβλία ποὺ ἔχουν γραφεῖ μὲ τὴν ἀπροκάλυπτη ἤ συγκαλυμμένη ἐπήρεια τοῦ σκοτεινοῦ καὶ μοχθηροῦ κοσμοκράτορα. Ἁπλωμένα δίχτυα εἶναι γιὰ τὸν νοῦ μου τὰ βιβλία ποὺ προέρχονται ἀπὸ λογικὴ ἀρρωστημένη καὶ φθαρμένη λόγω τῆς προπατορικῆς πτώσεως. Ἁπλωμένα δίχτυα εἶναι γιὰ τὸν νοῦ μου τὰ βιβλία ποὺ περιέχουν «τὴν ἀνθρώπινη δολιότητα καὶ τὰ τεχνάσματα ποὺ μηχανεύεται ἡ ἀπάτη», κατὰ τὴν ἔκφραση τοῦ ἀποστόλου(2), καθὼς προέρχονται ἀπὸ συγγραφεῖς οἱ ὁποῖοι «χωρὶς λόγο ὑπερηφανεύονται μὲ τὸ ὑποδουλωμένο στὴν ἁμαρτία μυαλὸ τους»(3).
Ὁ πλησίον, στὴν ἀγάπη τοῦ ὁποίου ὀφείλω νὰ ἀναζητῶ τὴ σωτηρία, κι αὐτὸς γίνεται γιὰ μένα δίχτυ, ποὺ μὲ παγιδεύει καὶ μὲ ὁδηγεῖ στὸν θάνατο, ὅταν ὁ νοῦς του εἶναι πιασμένος στὰ δίχτυα ψεύτικων διδασκαλιῶν καὶ πλανερῶν σοφιστειῶν.
Ὁ δικός μου νοῦς εἶναι σημαδεμένος ἀπὸ τὴν πτώση, εἶναι καλυμμένος μὲ τὸ πέπλο τοῦ ζόφου, εἶναι δηλητηριασμένος ἀπὸ τὸ ψέμα. Ὁ ἴδιος ὁ νοῦς μου, λοιπόν, πλανεμένος καθὼς εἶναι ἀπὸ τὸν κοσμοκράτορα, ἁπλώνει ἀνεπίγνωστα τὰ δικά του δίχτυα, γιὰ νὰ αὐτοπαγιδευθεῖ. Ἀκόμα κι ὅταν ἦταν στὸν παράδεισο ὁ ἄνθρωπος, ἀδιάκριτα καὶ ἀπερίσκεπτα θέλησε ν’ ἀποκτήσει μία γνώση ὀλέθρια, θανάσιμη!(4). Καὶ μετὰ τὴν πτώση του, ἔγινε ἀκόμα πιὸ ἀδιάκριτος, ἀκόμα πιὸ ἀπερίσκεπτος. Μὲ θρασύτητα μεθᾶ ἀπὸ τὸ ποτήρι τῆς φαρμακερῆς γνώσεως, διώχνοντας ἀποφασιστικὰ ἀπὸ τὴν ψυχὴ του τὴν ἐπιθυμία νὰ γευθεῖ τὸ θεϊκὸ ποτήρι τῆς σωτήριας γνώσεως.
Καὶ γιὰ τὴν καρδιά μου πόσα δίχτυα! Δίχτυα χοντρὰ καὶ δίχτυα λεπτά! Ποιὰ ἀπ’ αὐτὰ νὰ θεωρήσω πιὸ ἐπικίνδυνα, πιὸ φοβερά; Δὲν ξέρω. Ὁ κυνηγὸς εἶναι ἔμπειρος καὶ ἐπιδέξιος· αὐτὸν ποὺ θὰ ξεφύγει ἀπὸ τὰ χοντρὰ δίχτυα του, θὰ τὸν πιάσει στὰ λεπτά. Ὁ σκοπὸς τοῦ κυνηγιοῦ εἶναι ἕνας: ἡ ψυχικὴ καταστροφή.
Τὰ δίχτυα εἶναι στημένα καὶ καμουφλαρισμένα μὲ ποικίλους τρόπους καὶ μὲ ἐξαιρετικὴ τέχνη. Ἡ πτώση εἶναι μεταμφιεσμένη, εἶναι ντυμένη μὲ ροῦχα θριάμβου —μὲ τὴν ὑποκρισία, μὲ τὴν κενοδοξία,

Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΔΗΜΑΪΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ.

Γράφει  ο  Ιωάννης Αυξεντίου

Όταν κάποιος ανοίγει ένα πανεπιστημιακό εγχειρίδιο ιστορίας ή κοινωνιολογίας, μένει έκπληκτος για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα: κατά πρώτο, ποτέ δεν ανιχνεύουν μέσα στην ιστορία μία συνειδητή θέληση που επιδιώκει να διαφθείρει πνευματικά τον άνθρωπο. Κάτι όμως που το είχε επισημάνει ο πρώτος Ακαδημαϊκός, ο Πλάτωνας. Τα ιστορικά και κοινωνικά γεγονότα ερμηνεύονται ως απλές συγκρούσεις οικονομικών συμφροντων ή εξουσίας, καθώς και συγκρούσεις μεταξύ διαφορετικών ιδεών και φιλοσοφικών αντιλήψεων. Κατά δεύτερο, τα διάφορα ρεύματα, στον τομέα της φιλοσοφίας, της πολιτικής, της οικονομίας, της τέχνης, της ψυχολογίας, ερμηνεύονται πάντα ως προϊόντα των κοινωνικών διεργασιών και του νοητικού αυθόρμητου στοχασμού. Η συνωμοσία που αποσκοπεί συνειδητά να μεταβάλλει την φυσική ροή των πραγμάτων, αποκλείεται εντελώς από το πεδίο ερμηνείας αυτών των πανεπιστημιακών μελετών.
Και όμως, αυτός ο τρόπος ερμηνείας διαψεύδεται από την ίδια την πραγματικότητα : για παράδειγμα, δεν είναι πολύς καιρός που αποκαλύφθηκε ότι η CIA (Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών) προώθησε κοινωνικά το ρεύμα της μοντέρνας τέχνης Χωρίς αυτή την κρυφή βοήθεια, αυτό το ρεύμα τέχνης στην Αμερική θα παρέμενε ως ενασχόληση μιας ασήμαντης ιδιόμορφης μειονότητας καλλιτεχνών. Να λοιπόν πως η δημιουργία ενός κοινωνικού φαινόμενου, οφείλεται στην συνειδητή επέμβαση σκοτεινών κύκλων, δηλαδή συνωμοτών.

Ο Βαρουφάκης δεν έπαιξε, τώρα παίζει και δεν κάνει καλά!…

prodromikos

Επισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δεν γνωρίζω προσωπικά τον κύριο Γιάννη Βαρουφάκη, άρα θεώρησε αναγνώστη μου πως κρίνω απλώς και μόνον από τη συμπεριφορά του, όπως αυτή καταγράφεται στα ΜΜΕ και από τη γενικότερη στάση του, όπως εκφράζεται δημοσίως από τον ίδιο.

Ξέρεις ίσως πως η άποψη Βαρουφάκη ως προς την μεθοδολογία διαχείρισης της ελληνικής κρίσης της ευρωζώνης δεν διαφέρει ουσιωδώς από αυτήν που διατύπωσα με διάφορους τρόπους στις ιστοσελίδες και στα ιστολόγια που φιλοξενούν τη γνώμη μου, αρκετά πριν αποκρυσταλλωθεί στα ΜΜΕ η «ιδέα» Βαρουφάκη. Συνεπώς, πολύ φυσιολογικά καλοδέχτηκα το αφήγημα περί κρίσης και επίλυσης της κρίσης που δόμησε ο κύριος Βαρουφάκης, ακριβώς με τα discursive/διαλογικά στοιχεία που χρησιμοποιούσα και εγώ.

Ποτέ δεν έκρυψα πως καταλαβαίνω τον Βαρουφάκη, επειδή μιλάμε την ίδια γλώσσα που κατασκευάζει τη σχέση στόχος-στρατηγική-πρόγραμμα, στο πλαίσιο του λεγόμενου ρεαλιστικού κονστρουκτιβισμού (Realist Constructivism) ή αυτού που αποτελεί το δικό μου οντολογικό σύστημα ανάλυσης, του κονστρουκτιβιστικού ρεαλισμού (Constructivist Realism).

Πέραν αυτού θεώρησα πως παρά την έντονη ιδιορρυθμία και προβολή του ανδρός, αυτός πρόσφερε σημαντικό έργο στην ανόρθωση του ηθικού των Ελλήνων εντός της ΕΕ και όχι ως τυφλή αντίδραση σε αυτήν. Ήταν μάλλον πολύτιμη αν και σημαντικά αντιφατική η συμβολή του στην επιχείρηση αναδόμησης της πολιτικής ταυτότητας της Ελλάδας εντός της ΕΕ και αυτό φρόντισα να επισημάνω εγκαίρως, εκτιμώντας παράλληλα – και όπως αποδείχθηκε επιτυχώς – πως «ο Βαρουφάκης είναι για λίγο».

Ωστόσο, παρακολουθώντας μόλις σήμερα την πολυσυζητημένη συνέντευξη  του πρώην υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη στον τηλεοπτικό σταθμό Σκάι, έρχομαι να αναρωτηθώ δημοσίως: τι παιχνίδι παίζει ο Βαρουφάκης;

Ο κ. Βαρουφάκης δεν έπαιξε, ως υπουργός. Δοκίμασε να «παίξει» για να μπορέσει να διαπραγματευτεί πολιτικώς την ελληνική υπόθεση, όπως ήταν αναγκαίο, αλλά προφανώς δεν υπήρχε ο «κατάλληλος» πρωθυπουργός και στελεχικό δυναμικό ικανό και πρόθυμο να ακολουθήσει και να υποστηρίξει παραγωγικά την προσπάθεια. Πέραν αυτού, όλα έγιναν σε ένα μάλλον «κλειστό, μυστικό πλαίσιο» με αποκλεισμό της ευρύτερης προοδευτικής κοινωνίας, η οποία θα μπορούσε ίσως να βοηθήσει σε σημαντικό βαθμό σε αυτόν τον αγώνα. Έτσι ναυάγησε η διαπραγμάτευση και αποδομήθηκε φυσιολογικώς ο Βαρουφάκης, ενώ σώθηκε από την γελοιοποίηση με την προκήρυξη εκλογών και την απομάκρυνσή του από το νέο κυβερνητικό σχήμα.

Τι γίνεται σήμερα; Αντί αυτός να προχωρήσει μπροστά, αναπτύσσοντας την εναλλακτική στρατηγική (του) πρόταση για μια εναλλακτική ηγεμονία στην Ευρώπη των Λαών (της), επανεισάγοντας τα κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά κριτήρια του «ενότητα μέσα από τη διαφορετικότητα», τα οποία θα όριζαν την ΕΕ σε μια νέα βάση, ως ένα εναλλακτικό, παιδαγωγικό ηγετικό παράδειγμα σε έναν δημοκρατικό, αντιαυταρχικό, αντιγραφειοκρατικό και αντιιμπεριαλιστικό πόλο ηγεμονίας, τι κάνει; Εντελώς παιδαριωδώς δίνει μια συνέντευξη που αναμοχλεύει με μυθιστορηματικό τρόπο σχέσεις και καταστάσεις που εμφανίζουν τον ίδιο και τον Αλέξη Τσίπρα ανερμάτιστους τυχοδιώκτες!

Δεν θέλω να φανταστώ πως τελικώς ο Γιάννης Βαρουφάκης είναι μέχρι ανοησίας ανώριμος και παρασύρεται σε μια συνέντευξη η οποία συνδέεται αρμονικά με εκείνη του φίλου και μέντορά του – αν δεν κάνω λάθος, σύμφωνα με δική του διήγηση – Γιάννη Στουρνάρα! Δεν μπορώ να πιστέψω πως ο Γιάν(ν)ης δεν ξέρει τι κάνει και πως έτσι συνδέθηκαν οι Γιάννηδες δια του ιδίου δημοσιογραφικού διαύλου και του αυτού δημοσιογράφου ασφαλώς!

Επειδή λοιπόν δυσκολεύομαι να πιστέψω πως ο κ. Βαρουφάκης είναι ένας ακόμη σαχλαμάρας στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας, αναζητώ να μάθω το παιχνίδι που παίζει αυτή την περίοδο. Μια και τώρα παίζει κανονικά και δεν νομίζω πως ξεκίνησε καλά, ενώ ως υπουργός δοκίμασε να παίξει και μάλιστα δυνατά και έξυπνα, αλλά παρέμεινε στο διερευνητικό στάδιο του παιγνίου

http://kafeneio-gr.blogspot.com/2016/01/blog-post_765.html#ixzz3xoQ3v6EE

Αποφθέγματα του Αγίου Αντωνίου (από το Γεροντικό)

Η συνάντηση του αγίου Αντωνίου με το άγιο Παύλο το Θηβαίο
Ο ίδιος είπε: «Κανείς δεν μπορεί να εισέλθει στη βασιλεία των ουρανών, χωρίς να δοκιμάσει πειρασμούς (=δοκιμασίες). Βγάλε από τη μέση τους πειρασμούς και τότε κανείς δεν θα υπάρχει που να σώζεται.»

Είπε ο αββάς Αντώνιος: «Είδα όλες τις παγίδες του εχθρού (δηλαδή του διαβόλου) απλωμένες πάνω στη γη. Και στέναξα και είπα: Ποιος άραγε θα τις προσπεράσει χωρίς να τον πιάσουν; Και άκουσα φωνή να μου λέει: Η ταπεινοφροσύνη.»

Είπε πάλι: «Είναι μερικοί που έλιωσαν τα σώματά τους με την άσκηση, επειδή όμως τους έλειπε η διάκριση, βρέθηκαν μακριά από τον Θεό».

Κάποιος που κυνηγούσε στην έρημο άγρια ζώα, είδε τον αββά Αντώνιο να αστειεύεται με τους αδελφούς και σκανδαλίστηκε. Θέλοντας δε ο γέροντας να τον...
διδάξει ότι είναι ανάγκη πού και πού να συγκαταβαίνει κανείς στους αδελφούς, τού λέγει: «Βάλε μια σαϊτα στο τόξο σου και τέντωσέ το». Το έκαμε εκείνος. Τού λέγει: «Τέντωσέ το πιο πολύ». Και το τέντωσε. Και πάλι τού λέγει: «Ακόμη πιο πολύ». Τού απαντά τότε ο κυνηγός: "Αν το τεντώσω υπερβολικά, θα σπάσει το τόξο». Και ο γέροντας τού λέει: «Έτσι και στο έργο του Θεού. Αν τεντώσουμε υπερβολικά τη συμπεριφορά μας απέναντι στους αδελφούς, θα σπάσουν και αυτοί. Πρέπει λοιπόν πού και πού να συγκαταβαίνουμε στους αδελφούς». Και έφυγε πολύ ωφελημένος από τον γέροντα. Οι δε αδελφοί, στηριγμένοι, έφυγαν και πήγαν στον τόπο τους.

Πήγαν κάποτε μερικοί γέροντες στον αββά Αντώνιο και ήταν ο αββάς Ιωσήφ μαζί του. Και θέλοντας

Άγιος Νεομάρτυς Γεώργιος εξ Ιωαννίνων

1) Πε­ρι­βάλ­λον ἐ­χθρι­κό.

Τά Ἰ­ω­άν­νι­να καί γε­νι­κά ὅ­λη ἡ Ἤ­πει­ρος ἔ­χει πολ­λούς λό­γους νά σε­μνύ­νε­ται γιά τήν προ­σφο­ρά της στό Ὀρ­θό­δο­ξο Ἔ­θνος μας. Ἰ­δί­ως κα­τά τούς χρό­νους τῆς σκλη­ρῆς δου­λεί­ας ἀ­να­δεί­χθη­κε ἀ­κτι­νο­βό­λος φά­ρος ὑ­ψη­λοῦ ἐ­θνι­κοῦ καί χρι­στι­α­νι­κοῦ φρο­νή­μα­τος. Καί ἡ κ­ορύφωση τῆς προ­σφο­ρᾶς της εἶ­ναι οἱ ἔν­δο­ξοι νε­ο­μάρ­τυ­ρές της καί μά­λι­στα ὁ Γε­ώρ­γιος, τοῦ ὁ­ποί­ου τήν ἱ­ε­ρή μνή­μη μέ ἰ­δι­αί­τε­ρη εὐ­λά­βεια ἑ­ορ­τά­ζουν οἱ ἀ­νά τόν κό­σμο Ἠ­πει­ρῶ­τες καί ὅ­λος ὁ ἑλ­λη­νι­κός Ὀρ­θό­δο­ξος λα­ός.

Τό Τσουρ­χλί, ἕ­να μι­κρό χω­ριό τῆς ἐ­παρ­χί­ας Γρε­βε­νῶν, ἦ­ταν ἡ ἰ­δι­αί­τε­ρή του πα­τρί­δα, ὅ­που γεν­νή­θη­κε τό 1808, λί­γα μό­λις χρό­νια πρίν ἀ­πό τήν ἔ­ναρ­ξη τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Ἐπαναστά­σε­ως.
Οἱ γο­νεῖς του, Κων­σταν­τῖ­νος καί Βα­σί­λω ἦ­ταν πάμ­πτω­χοι, πλού­σιοι ὅ­μως σέ αἰσθή­μα­τα καί εὐ­σέ­βεια, τήν ὁ­ποί­αν προ­σπά­θη­σαν νά με­τα­δώ­σουν στά τρί­α παιδιά τους ἀ­πό τά πρῶ­τα χρό­νια τῆς ζω­ῆς τους. Γρή­γο­ρα ὅ­μως καί οἱ δυ­ό ἐγ­κα­τέ­λει­ψαν τόν κό­σμο αὐ­τό καί ἄ­φη­σαν τόν Γε­ώρ­γιο μό­λις 8 ἐ­τῶν. Ἐ­κεῖ, στό Τσουρ­χλί, ἔ­μει­νε ὁ Γε­ώρ­γιος μέ­χρι τήν ἡ­λι­κί­α τῶν 13 ἐ­τῶν, προ­στα­τευ­ό­με­νος ἀ­πό τούς δυ­ό με­γα­λύ­τε­ρους ἀ­δελ­φούς του, ὁ­πό­τε καί προ­σκολ­λή­θη­κε ὡς ἱπ­πο­κό­μος σέ κά­ποι­ο τοῦρ­κο στρα­τι­ω­τι­κό. Ἀρ­γό­τε­ρα κα­τέ­λη­ξε στά Ἰ­ω­άν­νι­να στήν ὑ­πη­ρε­σί­α τοῦ Χατ­ζῆ Ἀμ­πτουλ­­λάχ, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἦ­ταν ἔμ­πι­στος ἀ­ξι­ω­μα­τοῦ­χος τοῦ δι­οι­κη­τῆ τῶν Ἰ­ω­αν­νί­νων Ἐ­μίν Πα­σᾶ.

Μέ­σα στό σπί­τι τοῦ Ἀμ­πτουλ­λάχ καί γε­νι­κά στά τουρ­κο­κρα­τού­με­να Γι­άν­νε­να ὁ Γε­ώρ­γιος

«Μήτρα κακοτεκνίας» τὸ σημερινὸ σχολεῖο

Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης

Ἀλήθεια, θὰ μποροῦσε νὰ ἀναρωτηθεῖ ὁ καθένας καὶ περισσότερο ἕνας ἀγωνιζόμενος στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ, θὰ μποροῦσε νὰ ἀναρωτηθεῖ: Τί μπορεῖ νὰ προσφέρει τὸ σημερινὸ σχολεῖο στὴν κατὰ Χριστὸ ζωὴ καὶ τὸν ἀγώνα γιὰ τὴ  σωτηρία τῆς ψυχῆς σ` ἕνα παιδί, τὸ ὁποῖο, αὐτὸ διδάχτηκε στὸ σπίτι του καὶ καθόρισε κατὰ κάποιον τρόπο τὸ σχέδιο τῆς ζωῆς του; Σ` ἕνα παιδί, ποὺ ἔφυγε ἀπὸ τὰ χέρια τῆς οἰκογένειάς του, ἀπὸ τὰ πέντε του χρόνια μ` αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις, μ` αὐτὴν τὴν ἁπλοϊκὴ ἀλλὰ συγκεκριμένη πίστη καὶ δόθηκε στὰ χέρια τοῦ σχολείου, στὰ χέρια τῶν δασκάλων καὶ γενικότερα στὰ χέρια τῆς κοινωνίας, γιὰ νὰ συνεχίσει τὴν πορεία τοῦ αὐτή;

Ἀγωνιῶδες ἐρώτημα, ποὺ μπορεῖ νὰ μὴν ἀκούγεται, νὰ μὴν ἐκφράζεται δημοσίως, ἀλλὰ βοᾶ στὰ ἐσώψυχα τῶν γονιῶν καὶ τυραννάει καὶ βασανίζει ψυχές: «Ποῦ στέλνω τὸ παιδί μου;».

Ποιὰ σχέση μπορεῖ νὰ ἔχει τὸ σχολεῖο, ποιὰ σχετικὰ ἐφόδια διαθέτει στὸ πρόγραμμά του, στὸ περιβάλλον του, νὰ τὰ προσφέρει στὰ παιδιά, γιὰ νὰ καλλιεργήσει τὸ ἀνώτατο, τὸ ὕψιστο στὴ ζωὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου, κατὰ τὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ κατὰ τὸν εὐαγγελικὸ λόγο: Τὸν πνευματικὸ ἀγώνα γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ; Ὄνειρο θερινῆς νυκτός, θὰ μοῦ πεῖτε. Τὸ γνωρίζουμε πολὺ καλά, ὡς ἐπὶ τριάκοντα δύο καὶ πλέον ἔτη ἐργασθέντες στὸ χῶρο αὐτό.