"ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ» Ή ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΥ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

“ΦΌΒΟΣ”. ΈΡΓΟ ΤΟΥ ΤΙΜ ΠΆΡΙΣ

Από τότε που «άνθησε» η ιδιωτική τηλεόραση στην Ελλάδα, τα κεντρικά δελτία ειδήσεων άρχισαν να γίνονται όλο και πιο καθοριστικά στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης και των προτιμήσεων του εκλογικού σώματος. Με τον καιρό, καθώς ωρίμαζαν όλο και περισσότερο, αναπτύχτηκε μια σχολή σκηνοθεσίας των δελτίων ειδήσεων έτσι ώστε να είναι το πιο αποτελεσματικό μέσο για να επηρεαστεί αποφασιστικά το κοινό, να αποπροσανατολιστεί από μια «ενοχλητική» επικαιρότητα και αποβλακωμένο να «καλουπωθεί» σύμφωνα με τα πρότυπα πού έχουν καθοριστεί από τους συντάκτες τους.

Σημαντικό σημείο ήταν πάντα η επιλογή των παρουσιαστών των δελτίων ειδήσεων. Οι «επιλεγμένοι» θα έπρεπε να είναι και ικανοί στην έντεχνη επιβολή απόψεων που συμφέρουν το σύστημα, αμειβόμενοι με φανταστικά ποσά συγκρινόμενα με τον μέσο όρο αμοιβής των «κοινών θνητών». Ήταν οι σταρ των καναλιών που «ανέτειλαν» από τα μέσα της δεκαετίας του ενενήντα με αποκορύφωμα την τελευταία δεκαετία. Οι ειδήσεις παρουσιάζονται από αυτούς τους σταρ όχι για την

Η διδασκαλία του αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου περί της προς τον πλησίον στάσεως

Στις 24 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΣΤΑΣΕΩΣ

Έκαστος των ανθρώπων βλέπει εις τους άλλους εκείνο μόνον, το οποίον δια της πνευματικής αυτού πείρας εγνώρισε περί εαυτού του ιδίου. Δια τούτο η στάσις του ανθρώπου έναντι του πλησίον είναι ασφαλές σημείον του βαθμού αυτογνωσίας εις τον οποίον έφθασεν.

Όστις έμαθεν εξ εαυτού αφ’ ενός μεν εις ποίον βάθος, εις ποίαν έντασιν δύνανται να φθάσουν αι οδύναι του ανθρωπίνου πνεύματος, όταν χωρισθή από του φωτός της αληθινής υπάρξεως, αφ’ ετέρου δε το μεγαλείον του ανθρώπου όταν ευρίσκηται εν τω Θεώ, εκείνος γνωρίζει ότι εκάστη ανθρωπίνη ύπαρξις έχει αιωνίαν αξίαν, μεγαλυτέραν όλου του άλλου κόσμου. Γνωρίζει την αξίαν του ανθρώπου, γνωρίζει ότι αγαπητός ενώπιον του Θεού είναι έκαστος των «ελαχίστων τούτων» (Ματθ. κε’ 40). Και ως εκ τούτου ποτέ, ούτε και εσωτερικώς, δεν λογίζεται τον φόνον, δεν επιτρέπει εις εαυτόν να προξενήση βλάβην εις τον πλησίον ή έστω και να θλίψη αυτόν.

«Μαρὰν ἀθὰ»

Γράφει ὁ π. Ἰωὴλ Κωνστάνταρος

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς A' Λουκᾶ (Α' Κορ. ΙΣΤ' 13-24)

Η Α' πρὸς Κορινθίους Ἐπιστολὴ ἔφτασε στὸ τέλος της. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, γεμάτος συγκίνηση, σταματᾶ τὴν ὑπαγόρευση καὶ πιάνει ὁ ἴδιος στὰ χέρια τοῦ τὴν γραφίδα. Τοὺς ἀπευθύνει μὲ μύριες καρδιακὲς εὐχὲς τοὺς ἐν Κυρίω ἀσπασμούς. «Ὁ ἀσπασμὸς τὴ ἐμὴ χειρὶ Παύλου»!

Ἀπὸ πολλὰ σημεῖα τῶν ἐπιστολῶν τοῦ διαφαίνεται ἡ ἀγάπη ποὺ πλημμύριζε τὴν καρδιά του. Ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἡ φαινομενικὴ ἁπλὴ φράση, ἀποκαλύπτει τὴν ἀγάπη του πρὸς τὸν Θεό, ἀλλὰ καὶ πρὸς τοὺς πιστοὺς ἀδελφούς του. Καὶ φαίνεται αὐτό, ἀκόμα, ἀπὸ τὸ ὅτι ὁ Ἀπόστολος συνιστᾶ στοὺς Κορινθίους νὰ τιμοῦν τὴν οἰκογένεια τοῦ Στεφανὰ καὶ νὰ ὑποτάσσονται σ' αὐτή, ἀφοῦ ὑπῆρξε ἡ πρώτη στὸ χῶρο τῆς Πελοπονήσου ποὺ δέχθηκε τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀφιερώθηκε ἐξ' ὁλοκλήρου στὴν διακονία τῶν πιστῶν.

Μέσα δὲ ἀπὸ τὴν ἀπέραντη ἐμπειρία του στὰ θέματα τῆς διοικήσεως τῶν κατὰ τόπους Ἐκκλησιῶν, συνιστᾶ στοὺς Κορινθίους νὰ δείχνουν ὑποταγὴ καὶ σὲ κάθε ἕνα, ὁ ὁποῖος συνεργάζεται καὶ κοπιάζει σ' αὐτὸ τὸ μεγάλο ἔργο τῆς ἐν Χριστῷ διακονίας τῶν πιστῶν.

Ὅλο τὸ κείμενο, ὅπως παρατηρεῖ κανείς, εἶναι γεμάτο πατρικὲς συμβουλὲς ἀγάπης, ἀλλὰ καὶ ἁγίας χαρᾶς, διότι τὸν ἐπισκέφθηκαν τρεῖς συμπατριῶτες τους. Ὁ Στεφανᾶς, ὁ Φορτουνάτος καὶ ὁ Ἀχαϊκός. Καὶ μέσα στὸ πλαίσιο αὐτό, μεταφέρει στὴν Ἐκκλησία τῆς Κορίνθου τοὺς ἀδελφικοὺς χαιρετισμοὺς τῶν τέκνων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ὅπως ἐπίσης καὶ αὐτῶν τῶν βασικῶν συνεργατῶν του. Τοῦ Ἀκύλα καὶ τῆς συζύγου τοῦ Πρίσκιλλας, μαζὶ καὶ ὅλων τῶν πιστῶν ποὺ....

συγκεντρώνονται στὸ εὐλογημένο τοὺς σπίτι. «σὺν τὴ κατ' οἶκον αὐτῶν ἐκκλησία».

Ναί, ὁλόκληρο τὸ ἀνάγνωσμα δὲν ἀποτελεῖ παρὰ ἕνα μικρὸ δεῖγμα τῆς μεγάλης ἀγάπης, τῆς Ἀποστολικῆς θυσίας καὶ τῆς ποιμαντικῆς μέριμνας τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν, γιὰ τὰ μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ!

Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ προκαλεῖ μεγάλη ἐντύπωση καὶ βάζει σὲ σκέψεις καὶ ἁγία ἀνησυχία, ὄχι μόνο τοὺς πιστούς, στοὺς ὁποίους ἀπευθύνεται ἡ ἐπιστολή, ἀλλὰ καὶ τὸ σύνολο τῶν τέκνων τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἡ φράση «Μαρὰν ἀθά», ἀφοῦ πρῶτα τονίζει σὲ πολὺ ἔντονο ὕφος «εἰ τὶς οὐ φιλεῖ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἤτω ἀνάθεμα» (A' Κορ. ΙΣΤ' 22). Ἐὰν κανεὶς δηλ. δὲν ἀγαπᾶ μὲ τὴν καρδιὰ τοῦ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ἂς εἶναι χωρισμένος ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Κύριος ἔρχεται!

Ἡ φράσις αὐτή, ἐντάσσεται ὀργανικὰ μέσα στὸ πλαίσιο τῆς λατρευτικῆς κοινότητας.

Οἱ πιστοὶ τὴν γνώριζαν καὶ τὴν βίωναν καὶ θὰ λέγαμε ὅτι ἀποτελοῦσε ἕνα «σῆμα κατατεθὲν» στὴν ὅλη μυστηριακὴ κοινωνία. Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Ἀπόστολος τὴν καταγράφει καὶ σφραγίζει μὲ αὐτὴ τὴν ἐπιστολή του, γνωρίζοντας ὅτι ἀποτελεῖ ἕνα δογματικὸ καὶ ἀφυπνιστικὸ στοιχεῖο.

Καὶ μόνο ὅτι ἀναφέρεται ἡ φράση μὲ τὴν ἀραμαϊκή της ἔκφραση «μαρὰν ἀθά», γίνεται φανερὸ ὅτι ἡ θεολογία ποὺ συμπυκνώνει, ἔχει νὰ κάνει τόσο μὲ τὸν χῶρο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅσο καὶ μὲ τὴν λαχτάρα τῶν πιστῶν.

Ἄλλωστε, τὸ ἐσχατολογικό της νόημα «ὁ Κύριος ἔρχεται σύντομα ὡς Κριτής», ἀφορᾶ τὸ παρόν, ποὺ ζεῖ κάθε φορᾶ ἡ Ἐκκλησιαστικὴ κοινότητα. Ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸν ἀγώνα τῆς καθημερινότητας σὲ σχέση μὲ τὴν «μόρφωση τοῦ Χριστοῦ» (Γαλάτ, Δ΄19) στὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν.

Το «τυχαίο γεγονός» που έγινε για να μας χωρίσουν πάλι…

Ακόμη ένας νεκρός. Αυτή τη φορά ο θάνατος ήρθε μέσα από το αδιανόητο μίσος που τα τελευταία χρόνια με ιδιαίτερη σπουδή έσπειραν οι «ταγοί».
Ένας θάνατος που όλοι περιμέναμε και όλοι τον απευχόταν.
Ένας θάνατος που από μερικούς είχε προαναγγελθεί πως θα συμβεί για να φέρει την πόλωση, την όξυνση, την διχόνοια και (οι σχεδιαστές του ελπίζουν) την εμφύλια σύγκρουση.
Ένας θάνατος που συνέβη σε μία κρίσιμη χρονική καμπή, όπως έγινε και με τα θύματα της Marfin.
Η συνταγή είναι πάγια και χρησιμοποιείται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, όπου οι κυβερνήσεις καταπατούν τους λαούς ή όπου μυστικές υπηρεσίες ετοιμάζουν αλλαγές προσώπων (και όχι πραγμάτων). Ένας νεκρός ή και περισσότεροι αν χρειαστεί, για να ξεχυθεί η οργή των πολιτών, για να παρεισφρύσουν οι "ειδικοί" των ταραχών, για να χυθεί αίμα και να απλωθεί μίσος και διχόνοια. Έτσι κυβερνούσαν από πάντα οι δυνάστες και η συνταγή τους αυτή πολύ λίγες φορές δεν τους απέδωσε καρπούς.


Δεν μας αξίζει η διχόνοια, αδέλφια. Δεν μας αξίζει να βρισκόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλο. Δεν μας αξίζει να γίνουμε (και πάλι) υπηρέτες και εκτελεστικά όργανα εκείνων που θέλουν να μας καταστρέψουν.

“Οι Έλληνες είναι ανίκητοι όταν ομοψυχούν” (Ηρόδοτος). Οι απατεώνες βρυκόλακες των τοκογλύφων ρίχνουν πάλι τον σπόρο του διχασμού. Θα τον ποτίσουμε;

Η ιστορία διδάσκει. Γι’ αυτό θέλουν να την ακρωτηριάσουν.Αυτή την κρίσιμη στιγμή, τα καθάρματα που λήστεψαν την χώρα παίζουν το αιώνιο χαρτί του διχασμού για να ολοκληρώσουν την καταστροφή και να φύγουν ως “αηδιασμένοι” και βέβαια, ατιμώρητοι. Και βέβαια, να επιστρέψουν ως “σωτήρες”.
Αυτή την στιγμή με ένα βρώμικο παρασκήνιο (το οποίο δυστυχώς το είχαμε προβλέψει από την έλευση του ΔΝΤ το 2009), πίσω από ελεεινές ιδεοληψίες, νομιμοποιείται η σφαγή “κάποιων” από “κάποιους άλλους”. Το αίμα που θα βγαίνει όμως από τα κορμιά των Ελλήνων έχει μόνο ενα χρώμα. Απέναντι στον σχεδιασμό κράτους και παρακράτους, υπάρχει μόνο μία απάντηση. Σίγουρη και πετυχημένη: Εθνική ενότητα για απελευθέρωση της πατρίδας και παραδειγματική τιμωρία των καταστροφέων. Διαβάστε:
Η μεγάλη μάχη της Δοϊράνης, στις 18 Σεπτεμβρίου 1918
Γράφει ο Δ. Νατσιός
Δάσκαλος, Κιλκίς

Μία ακόμη ένδοξη σελίδα του Ελληνισμού που «γράφτηκε» σε τούτο τον ιερό τόπο

Ο τροπαιούχος νομπελίστας μας Γ. Σεφέρης, κατά την παραλαβή του βραβείου Νόμπελ λογοτεχνίας, το 1963, στην καθιερωμένη ομιλία, έδωσε έναν εξαίσιο ορισμό της πατρίδας μας. «Ανήκω» έλεγε, «σε μια μικρή χώρα. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στην Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τους αγώνες του λαού του, τη θάλασσα και το φως του ήλιου». Προτάσσει στην έξοχη αυτή περιγραφή, όχι τυχαία, ο ποιητής τους αγώνες για την απ’ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά ελευθερία μας.
”Τιμιώτερων εστί η Πατρίς” να το φυσικό λίπασμα του Ελληνισμού, ”Την Ρωμιοσύνη μην την κλαις”, την Ρωμιοσύνη την ανάστησαν οι ανδρείοι ”που ο θάνατός τους θάνατος δεν λογιέται” όπως γράφει και το γνωστό επίγραμμα στο μνήμα του Γρηγορίου Αυξεντίου, του αητού της Κύπρου. Πράγματι η ελληνική ιστορία έχει μια ιδιοτυπία, μοναδική ίσως στην Οικουμένη. Είναι μια ιστορία αδιάλειπτων αγώνων για επιβίωση. Τόσο το ελληνικό χώμα είναι ποτισμένο με δάκρυα κι αίμα, τόσο τα ελληνικά βουνά είδαν ανθρώπινον αγώνα, που ανατριχιάζεις λογαριάζοντας πως στα βουνά ετούτα και τα ακρογιάλια παίχτηκε η μοίρα του ανθρώπινου γένους’ζ, όπως το έγραψε αριστοτεχνικά ο μεγαλύτερος, μετά τον Παπαδιαμάντη, Νεοέλληνας λογοτέχνης, που έγραφε με την σπάθα του και όχι με το κοντύλι, ο στρατηγός Μακρυγιάννης: ”Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν. Και όταν κάνουν αυτήνη την απόφαση, λίγες φορές χάνουν και πολλές φορές κερδαίνουν”.
Η ντροπή και η δόξα
Τον αιώνα που μόλις αφήνουμε, τον εικοστό, πολλά θερία πέσανε να μας φάνε. Ξεκίνησε με την γιγαντομαχία στην Μακεδονία. Είναι η εποχή όπου η ”μικρά και έντιμος” Ελλάς, καταντροπιασμένη από το αίσχος του ’97, δέχεται

Ἱστορικὲς ἀθλιότητες τῆς Ἀγγλίας

Μαθητὲς ὑψώνουν τὴν ἑλληνικὴ σημαία στὸ Βρεττανικὸ Μουσεῖο

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς,

Δάσκαλος στο Κιλκὶς - Θεολόγος 

«Δι' αὐτὸν τὸν λόγον-συνέχισεν ὁ Γάλλος πρόξενος-ἐνῶ τὰ Γερμανικὰ στρατεύματα προήλαυνον συνεχῶς καὶ μὲ ταχύτητα ἡ ὁποία ἐφαίνετο ἀξιόλογος, πρὸς τὴν Θεσσαλίαν, τὴν Στερεὰν καὶ τὴν Πελοπόννησον, διεπίστωνα, ἀντιθέτως, ζωηρᾶν δυσφορίαν καὶ ἀνησυχίαν μεταξὺ τῶν ἀνωτέρων ἐπιτελικῶν ἀξιωματικῶν της Θεσσαλονίκης. Ἤκουσα ὁ ἴδιος μερικοὺς ἐξ αὐτῶν νὰ ψιθυρίζουν: «Δὲν πᾶνε γρήγορα τὰ πράγματα! Δὲν πᾶνε ἀρκετὰ καλά!». 

Ἡ σθεναρὰ ἀντίστασις τῶν ἑλληνοαγγλικῶν δυνάμεων εἰς τὸν Ὄλυμπον καὶ εἰς τὰς Θερμοπύλας ἠνάγκασε τὸ Γερμανικὸν Στρατηγεῖον τοῦ Λίστ νὰ ἀποσύρη μερικᾶς ἀπὸ τὰς ἐφεδρικᾶς μεραρχίας ποὺ εὐρίσκοντο εἰς τὰ Τοῦρκο-Βουλγαρικὰ σύνορα, διὰ νὰ κάμψη τοιουτοτρόπως ταχύτερα τὴν Ἀγγλο-Ἑλληνικὴν ἀντίστασιν.  Ἔφθασεν οὕτω τὸ τέλος τοῦ Ἀπριλίου, ἐποχὴ δηλαδὴ κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ «ἐπιχείρησις τῆς Ἑλλάδος» ἐπρεπεν ἤδη πρὸ πολλοῦ νὰ εἶχε τελειώσει σύμφωνα μὲ τὰ Γερμανικὰ σχέδια, καὶ κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἔπρεπε τὰ Γερμανικὰ στρατεύματα νὰ ἔχουν μεταφερθῆ εἰς τὰ Ρωσσικὰ σύνορα, διὰ τὴν ἔναρξιν τῆς ἐπιθέσεως ἐναντίον τῆς Ρωσσίας.

Ἐμεσολάβησεν ἔπειτα καὶ ἡ ἡρωικὴ ἀντίστασις τῆς Κρήτης, ἡ ὁποία ἐπεβράδυνεν ἀκόμη περισσότερον τὴν ἐκκαθάρισιν τῆς Ἑλληνικῆς ὑποθέσεως. Καὶ ἦλθε τὸ τέλος τοῦ

Μαΐου, ὅποτε οὔτε λόγος  πλέον ἠμποροῦσε νὰ γίνη δὶ’ ἐπίθεσιν ἐναντίον τῆς Τουρκίας. Οὕτω-κατέληξεν ὁ Ὀνφρουὰ-εἰς τὴν ραδιοφωνικήν του ὁμιλίαν τῆς 18ης Φεβρουαρίου 1942-ἡ ἡρωικὴ ἀντίστασις τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ ἔσωσε τὸν Τουρκικὸν Λαὸν ἀπὸ τὴν τραγωδίαν τοῦ πολέμου καὶ προσέφερεν εἰς τοὺς Συμμάχους ἔξι πολυτίμους ἑβδομάδας, τῶν ὁποίων τὸ ἀποτέλεσμα ἔγινεν αἰσθητὸν εἰς τὴν Ρωσσίαν». («Χρονικὸν 1940-1944», Ἀθήνα 1978, σέλ. 334).

Γιατί λοιπόν μας δόθηκε αυτή η παράλογη ζωή ;;

Γέροντος Σωφρονίου Η αποκάλυψη λέγει για τον Θεό «Ο Θεός αγάπη εστίν»,
«Ο Θεός φως εστί και σκοτία εν Αυτώ ουκ έστιν ουδεμία» (Α'Ιωαν.δ'8, α'5)
Πόσο δύσκολο είναι για εμάς τους ανθρώπους να το αντιληφθούμε !
Δύσκολο γιατί η ατομική μας ζωή και η ζωή του κόσμου που μας περιβάλλει μάλλον αποδεικνύει το αντίθετο.
Πραγματικά ΠΟΎ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΌ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ , άν όλοι σχεδόν σαν φτάνουν στο τέλος της ζωής τους φωνάζουν με πίκρα καρδιάς μαζί με τον Ιώβ:
«Αι ημέραι μου παρήλθον εν βρόμω, ερράγη δε τα άρθρα τής καρδίας μου, άδης μου ο οίκος...Πού ουν έτι εστίν η ελπίς;;», κι αυτό που μυστικά αλλά με δύναμη ζητούσε η καρδιά μου από τα νιάτα της «τις όψεται» ;; (Ιώβ ιζ' 11-15)
Ο ίδιος ο Χριστός μας διαβεβαιώνει πως ο Θεός προνοεί στοργικά για όλη την κτίση και ότι δεν ήσμονεί ούτε ένα μικρό πουλάκι τ'ουρανού, ότι φροντίζει και για τον καλλωπισμό των αγριόκρινων , για τους ανθρώπους μάλιστα η πρόνοια Του είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη , σε βαθμό ώστε «ημών και αι τρίχες της κεφαλής πάσαι ηριθμημέναι εισί» (Ματθ. ι'30)
Πού είναι λοιπόν η πρόνοια που απλώνεται μέχρι και τα πιο ταπεινά πράγματα και που φροντίζει και για τα πιο ελάχιστα;;