ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ (Κυριακὴ Τελώνου καὶ Φαρισαίου)

 

π. Δημητρίου Μπόκου 

Ἀθανασία! Ἡ λέξη ποὺ γοητεύει, μαγεύει καὶ αἰχμαλωτίζει κάθε ὕπαρξη. Ποὺ περικλείει τὴν πεμπτουσία τῆς ζωῆς, τὸ βαθύτερό της νόημα, τὸν ἀπώτερο σκοπὸ κάθε νοήμονος ὄντος. Πράγμα ποὺ φαίνεται στὴν ἔμφυτη, ἐνστικτώδη, ἄμεση ἀπώθηση τοῦ θανάτου ποὺ ἐνυπάρχει ἰσχυρὴ μέσα μας. Στὸν μύχιο πόθο γιὰ ζωή, ἀτέλειωτη ζωή, μακρὰν ὀδύνης, πόνου καὶ στεναγμοῦ, ποὺ κρύβεται στὸν καθένα μας. Στὴν ἐπιθυμία νὰ πᾶμε ὅλοι στὸν παράδεισο καὶ κανένας στὴν κόλαση. 

Τί εἶναι ὅμως ὁ παράδεισος καὶ τί ἡ κόλαση; Ἂς ἀνιχνεύσουμε τὸ νόημά τους μέσα ἀπὸ τὴν κλασικὴ παραβολὴ τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὴν ὁποία ἀνοίγει ὁ ὑπέροχος μεγάλος κύκλος τῶν ἑορτῶν τοῦ Πάσχα, τὸ εὐλογημένο Τριώδιο (Κυριακὴ Τελώνου καὶ Φαρισαίου).

Δυὸ ἄνθρωποι διαμετρικὰ ἀντίθετοι τίθενται ἐπὶ σκηνῆς, ὁ φαρισαῖος καὶ ὁ τελώνης. Πρότυπο ἀρετῆς ὁ φαρισαῖος, κλασικὸ παράδειγμα ἁμαρτωλοῦ καὶ διεφθαρμένου ἀνθρώπου ὁ τελώνης. Παρὰ τὴν ἀρετή του ὅμως ὁ φαρισαῖος, ἀπορρίπτεται. Κατόρθωσε νὰ μεταστρέψει τὴν ἀρετή, ἀπὸ μέσο κοινωνίας καὶ βαθύτατης σχέσης μὲ τὸν Θεό, σὲ ὄργανο αὐτοδικαίωσής του. Περιεχόμενο τῆς ὕπαρξής του ἔκανε τὸν ἑαυτό του. Γέμισε μὲ τὸ ἐγώ του. Ἤθελε καὶ αὐτὸς νὰ ζήσει αἰώνια, ἀλλὰ γιὰ νὰ αὐτοθαυμάζεται. Καὶ νὰ τὸν θαυμάζουν οἱ πάντες. Ἤθελε ἕνα ἄπειρο, μιὰ αἰωνιότητα, μιὰ ἀθανασία γεμάτη ἀποκλειστικὰ μὲ τὸν ἑαυτό του. 

Λέει ὅμως ὁ σοφὸς ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, ὅτι ἕνα τέτοιο ἄπειρο, δίχως τὸν Χριστό, θὰ ἦταν ἕνα ἄπειρο μαρτύριο γιὰ τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου. «Ἡ κόλαση δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὸ ἄπειρο χωρὶς τὸν Χριστό, ἀπὸ ἀθανασία χωρὶς τὸν Χριστό. Τὸ νὰ ζεῖς ἀθανάτως χωρὶς τὸν Κύριο»! Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ κατάσταση εἶναι ὅ,τι ὀνομάζουμε αἰώνια μαρτύρια τῆς κόλασης. Ὁ τόπος καὶ ὁ τρόπος, ὅπου «ὁ ἄνθρωπος συνεχῶς καὶ αἰωνίως βιώνει τὸν ἑαυτό του μόνον ὡς ἑαυτό, ἐκεῖ ποὺ ἡ ἀθανασία καὶ ἡ αἰωνιότητά του πληροῦνται μόνον μὲ (τὸν) ἑαυτό (του)». Τέλεια μόνωση δηλαδή. Χωρὶς καμμιὰ σχέση (καὶ μάλιστα ἀγάπης) μὲ κανέναν. Αἰώνια πλήξη, δυστυχία, κόλαση! 

Ἐνῶ ὁ Χριστιανός; 

«Ὁ Χριστιανὸς δὲν ἐπιζητεῖ μιὰ ὀμιχλώδη, ἀφηρημένη ὑπερβατικότητα, ἕνα ἔρημο ἄπειρο, ἀλλὰ τὸ ἄπειρο ποὺ εἶναι πλῆρες Χριστοῦ», γεμάτο ἀπὸ τὴν ἄρρητη θεανθρώπινη τελειότητα. «Ὅλοι οἱ κόσμοι, ὅλη ἡ ἀθανασία καὶ ἡ αἰωνιότητα τοῦ Χριστιανοῦ πληροῦνται μὲ τὸν θαυμαστὸ Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ μέσα σὲ αὐτὰ βιώνει διαρκῶς τοὺς ἀθανάτους εὐαγγελισμοὺς καὶ τὶς αἰώνιες χαρμονὲς τοῦ Χριστοῦ». Αὐτὸ εἶναι παράδεισος καὶ αἰώνια εὐφροσύνη. 

Ἡ ἄσκηση λοιπὸν τῆς ἀρετῆς δὲν εἶναι γιὰ αὐτοδικαίωση, ἀλλὰ γιὰ τὸ ἀντίθετο ἀκριβῶς. «Ὁ Χριστιανὸς ζεῖ, πραγματικὰ καὶ χαρμόσυνα, ὡς ἄνθρωπος ποὺ μὲ τὸν Χριστὸ ἀναστήθηκε ἐκ τῶν νεκρῶν», δηλαδὴ «ποὺ ἐξηγέρθη ἀπὸ τὸν τάφο τοῦ ἐγὼ καὶ τῆς περιχαρακώσεως σὲ αὐτό, ποὺ κατανίκησε ὅλους τοὺς θανάτους καὶ εἰσῆλθε στὴν καινή, εὐρεία, θεανθρώπινη ζωή, στὴν ὁποία ζεῖς μὲ τὶς ἀθάνατες θεῖες δυνάμεις τοῦ Ἀναστάντος καὶ Ἀειζώου (Χριστοῦ)». 

Παράδεισος σημαίνει τὸ νὰ ζεῖς μὲ τὸν Χριστό. Νὰ ἀποζητᾶς δηλαδὴ ὅλα ἐκεῖνα ποὺ «ὁ Κύριος ἔχει καὶ προσφέρει στοὺς πιστούς Του… Νὰ κάνεις τὴ δική Του ἀγάπη δική σου, τὴ δική Του δικαιοσύνη, τὴν ἀλήθεια, …τὴν ἀνάσταση, τὴν ἀνάληψη δικά σου, μὲ ἄλλα λόγια νὰ κάνεις δικό σου ὁλόκληρο τὸ Εὐαγγέλιό Του, καὶ ὁλόκληρη τὴν θεανθρώπινη ζωή Του» (Ἅγ. Ιουστῖνος Πόποβιτς, Δογματική, σ. 235).

Παράδεισος εἶναι τὸ νὰ μὴ ζεῖς γιὰ τὸν ἑαυτό σου. Νὰ μπορεῖς νὰ λές: «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. 2, 20).

Καλή, εὐλογημένη ἑβδομάδα! Καλὸ Τριώδιο! 

Πατερικός

Για γέλια και για κλάματα!

 

Μας κάνουν πλύση εγκεφάλου πως η Ρωσία μας απειλεί, ενώ η Ευρώπη κινδυνεύει να χάσει τη Γροιλανδία από τις Ηνωμένες Πολιτείες του Ντόναλντ Τραμπ! Ένα ακόμα εξαιρετικό κείμενο του δημοσιογράφου Γιώργου Χαρβαλιά για το μήλο της έριδος μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ. =>

  Κανένας οίκτος για τη… Δανία (Όταν φοβάσαι το Πούτιν, αλλά κινδυνεύεις από τον Τραμπ)

 

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Στα μέσα της περασμένης εβδομάδας οι λεγόμενοι «πρόθυμοι» της Ευρώπης, αυτοί δηλαδή που ξύνονται για καβγά με τον Πούτιν, εξέδωσαν μία δήλωση «συμπαράστασης» υπέρ της Δανίας. Σε αντίθεση με τις συνήθεις επιθετικές κορόνες η διατύπωση ήταν νερόβραστη και προσεκτική, σχεδόν φοβική θα σας έλεγα, γιατί δεν απευθυνόταν στους Ρώσους. Στον Τραμπ απευθυνόταν, εκλιπαρώντας τον εμμέσως να…ξανασκεφτεί το θέμα της Γροιλανδίας!

Έρχονται, λοιπόν, στιγμές που η διεθνής πολιτική προσφέρει κωμικά σκετς τόσο καλοδουλεμένα ώστε ούτε η πιο καυστική σάτιρα θα μπορούσε να επινοήσει. Ένα από αυτά αφορά τη σημερινή αγωνία της Δανίας, μιας χώρας που το τελευταίο διάστημα είχε πάρει τον ρόλο του ευρωπαϊκού κήρυκα κατά της «ρωσικής απειλής» προειδοποιώντας για έναν επικείμενο εφιάλτη: Ότι οι Ρώσοι θα μπουκάρουν στα σπίτια μας και δεν θα αφήσουν ρουθούνι.

Ωραίο το σενάριο για πολεμικό blockbuster, όμως η σοβαρότερη απειλή που αντιμετωπίζει σήμερα η Δανία δεν έρχεται από τη Ρωσία. Έρχεται από τον μέχρι πρότινος στενότερο σύμμαχό της. Τις Ηνωμένες Πολιτείες του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος ποτέ δεν έκρυψε ότι θεωρεί τη Γροιλανδία στρατηγικό λάφυρο και τη Δανία έναν απλώς ενοχλητικό ιδιοκτήτη.

Η πρόσφατη αμφισβήτηση, ακόμη και με την επίκληση επικείμενης στρατιωτικής εισβολής, αποτέλεσε πραγματική ψυχρολουσία για τη μικρή σκανδιναβική χώρα που νόμιζε ότι είχε ξεπεράσει τον σκόπελο και… ο θείος Ντόναλντ είχε αποκοιμηθεί.

Οι Δανοί, ξέρετε, είναι ένα είδος Ευρωπαίων… πολυτελείας. Εκμεταλλεύονται τη διαδικασία της ενοποίησης στη γηραιά ήπειρο, όπως και όποτε θέλουν, μετέχουν στις δομές α λα καρτ, με το ένα πόδι μέσα και το άλλο έξω, αρνήθηκαν (σοφά) να υιοθετήσουν το ευρώ και μέχρι πρότινος είχαν εξασφαλίσει μια σειρά εξαιρέσεων από συλλογικές δράσεις σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας τις οποίες οι ίδιοι ανέστειλαν εν όψει της… ρωσικής απειλής.

Από τη δεκαετία του ’70 κατάφεραν να επιβάλουν τις ιδιοτροπίες τους με διαδοχικά δημοψηφίσματα που τρομοκρατούσαν τις Βρυξέλλες ότι θα χάσουν το… κελεπούρι και στο τέλος αποσπούσαν ένα είδος προνομιακής μεταχείρισης, ασύμμετρο σε σχέση με το μπόι και τη γεωπολιτική ισχύ της χώρας τους.

Οι Δανοί, βεβαίως, είναι πλούσιοι. Ανήκουν στον οικονομικά εύρωστο ευρωπαϊκό Βορρά. Αλλά ο πλούτος τους δεν οφείλεται σε κάποια μοναδικότητα, με εξαίρεση ίσως τον διεθνοπολιτικό τους πραγματισμό. Στις δύσκολες στιγμές επέλεγαν τη… βολική πλευρά της ιστορίας. 

Τον Απρίλιο του 1940 οι Γερμανοί κατέλαβαν τη Δανία σχεδόν χωρίς να πέσει ντουφεκιά. Οι απώλειές τους περιορίστηκαν σε… δύο νεκρούς, λιγότερους δηλαδή από όσους χάθηκαν σε τροχαία δυστυχήματα κατά τη διάρκεια προετοιμασίας της επίθεσης!

Οι Γερμανοί εκτίμησαν αυτό το είδος της παθητικής παράδοσης και τους άφησαν στην ησυχία τους για μεγάλο διάστημα. Η χώρα δεν καταστράφηκε, όπως ακριβώς και στον Πρώτο Παγκόσμιο που τήρησε καθεστώς αυστηρής ουδετερότητας. Έτσι λοιπόν, στη νεότερη Ιστορία της η Δανία φρόντισε να αποφύγει τις μεγάλες συγκρούσεις, να ελαχιστοποιήσει το κόστος από τις παγκόσμιες συρράξεις, αλλά και να μετατρέψει τη γεωγραφική της θέση σε εμπορικό πλεονέκτημα. Χωρίς πολεμικά ερείπια, εμφύλιες διενέξεις και χαμένες γενιές προσανατολίστηκε στη ναυτιλία και στο παγκόσμιο εμπόριο, με κολοσσούς όπως η Maersk, ανέπτυξε ισχυρή φαρμακοβιομηχανία με αιχμή τη Novo Nordisk, αξιοποίησε υδρογονάνθρακες στη Βόρειο Θάλασσα, επένδυσε στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, αλλά ταυτόχρονα προστάτευσε και την πρωτογενή παραγωγή της, προσφέροντάς της εξαγωγικό προσανατολισμό.

Το πραγματικό πλεονέκτημα όμως των Δανών δεν ήταν η καινοτομία, αλλά η ικανότητα να αποφεύγουν τους καβγάδες. Μέχρι που πρόσφατα ψήφισαν για πρωθυπουργό μία ανόητη κυρία με εμμονές. Μία κυρία που έβλεπε στον ύπνο και τον ξύπνιο της τον Πούτιν να ορμά στο σπίτι της, αλλά σήμερα κινδυνεύει να χάσει τη Γροιλανδία από τον Τραμπ.

Η περίπτωση της Μέτε Φρεντέρικσεν είναι πραγματικά απίθανη. Από αυτές που ερμηνεύονται μόνο με κριτήρια απόλυτης βλακείας ή ιδιοτέλειας. Έπεισε τους Δανούς που την ψήφισαν ότι κινδυνεύουν και έσπευσε να στοιχηθεί μαζί με άλλους «χρήσιμους ηλίθιους» στο κλαμπ των προθύμων, απογειώνοντας το αφήγημα της ρωσικής απειλής με εμπρηστικές δηλώσεις.

Η κυρία Φρεντέρικσεν φαινόταν πεπεισμένη ότι o Πούτιν είχε βαλθεί να καταπιεί τη μικρή χώρα της. Γι’ αυτό και υποστήριζε ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν πρέπει να σταματήσει ποτέ! Κατά την άποψή της ο Ζελένσκι πρέπει να ενισχύεται χρηματοδοτικά και στρατιωτικά μέχρι να σβήσει ο ήλιος, ώστε να κρατούνται οι Ρώσοι απασχολημένοι και να μην εισβάλλουν στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Αν ο συλλογισμός σάς φαίνεται αστείος, κρατήστε και ότι αναφορικά με την ίδια τη Δανία δεν έχει κανένα απολύτως ιστορικό υπόβαθρο. Οι βαλτικές χώρες, που δεν κρύβουν ασφαλώς και τις ναζιστικές τους συμπάθειες, ας υποθέσουμε ότι έχουν προηγούμενα με τους Ρώσους. Η Δανία, όμως, στη νεότερη Ιστορία της ουδέποτε έχει «ακουμπιστεί» με το ρωσικό έθνος. 

Τραυματική εμπειρία εδαφικού ακρωτηριασμού είναι αλήθεια ότι έχει υποστεί. Το 1864 στο Σλέσβιγκ Χόλσταϊν. Αλλά όχι από τους… Ρώσους, από τους Πρώσους!

Τον επόμενο αιώνα η Δανία γνώρισε και Κατοχή. Από τους Γερμανούς ναζί. Σοβιετικό άρμα μάχης οι Δανοί δεν έχουν δει παρά μόνο σε ταινίες. Κάπου εδώ, λοιπόν, αρχίζουν ο παραλογισμός και η γεωπολιτική ειρωνεία. Η πρωθυπουργός της Δανίας επένδυσε πολιτικά στον φόβο μιας ανύπαρκτης απειλής και υποτίμησε δραματικά τις βλέψεις ενός πανίσχυρου υποτιθέμενου συμμάχου. 

Σήμερα, λοιπόν, η Δανία, αιφνιδιασμένη και τρομοκρατημένη, μυξοκλαίει και ζητάει την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Λυπούμαι, αλλά δεν θα συμμετέχω στο δράμα της, ούτε θα τη συμπονέσω. Αφήστε που, προσωπικά, αν ήμουν Γροιλανδός, θα προτιμούσα να με κυβερνάει ο Τραμπ με 100.000 δολάρια στην τσέπη παρά μία εμφανώς βλαμμένη που δεν κατάλαβε ποια είναι η απειλή για τη χώρα της.

Αλλά δεν είμαι Γροιλανδός. Έλληνας είμαι και θυμάμαι επίσης ότι η Δανία, χωρίς καν να είναι στο ευρώ, παρέδιδε μαθήματα δημοσιονομικής ηθικής την περίοδο των Μνημονίων. Τότε που η ελληνική κοινωνία κατέρρεε οικονομικά και θεσμικά η πολιτική σκηνή στη Δανία δεν διακρίθηκε για τη συμπόνια της. Αντιθέτως κυριάρχησε ένας λόγος απαξιωτικός, σχεδόν τιμωρητικός. Στη δανική Βουλή ακούστηκαν δηλώσεις για τα «40 χρόνια ελληνικής ανευθυνότητας», με συνέπεια η χώρα μας να παρουσιάζεται ως κραυγαλέο παράδειγμα προς αποφυγή.

Θυμάμαι επίσης και ότι ένας από τους πιο σκληρούς και ανάλγητους τοποτηρητές της τρόικας για λογαριασμό του ΔΝΤ ήταν Δανός. Ο ανεκδίηγητος κύριος Πολ Τόμσεν, που νόμιζε πως πραγματοποιεί περιοδεία σε αποικία της Υποσαχάριας Αφρικής.

Σήμερα, λοιπόν, η Δανία που μας κουνούσε το δάχτυλο την περίοδο των Μνημονίων, η ίδια Δανία που πρωτοστάτησε χωρίς κανέναν λόγο στο φαιδρό αφήγημα της ρωσικής απειλής, ανακαλύπτει ξαφνικά πανικόβλητη τον κυνισμό στις διεθνείς σχέσεις.

Ε, λυπάμαι, αλλά δεν συγκινούμαι. Όπως έστρωσε, ας κοιμηθεί.

πηγή 

Τρελογιάννης

Μαγκίστικη θεολογία και Επισκοπικά μουλαρώματα

 

Υπάρχει μια τάση μαγκίστικης θεολογίας από αριστερούληδες εξυπνάκηδες θεολόγους κατά βάσιν στην ορθόδοξη χώρα μας. Δεν θέλω φυσικά να απαξιώσω με αυτά την αριστερή ιδεολογία, η οποία, αν μάλιστα αποσυνδεθεί από την αθεΐα, δεν αφορά ουδόλως το κείμενο αυτό. Στόχος μας λοιπόν ένας απλός σχολιασμός μιας μόδας – τάσης της εποχής διαπιστούμενης σε ορθόδοξους κληρικούς και θεολόγους.

Αρχικά λοιπόν έχουμε τους “προοδευτικούς” και “ανοιχτόμυαλους” θεολόγους που οτιδήποτε παραδοσιακό και Ορθόδοξο το απαξιώνουν και το υπονομεύουν. Βρήκαν λοιπόν αφορμή να χτυπήσουν, λίαν επίκαιρη: την καύση των νεκρών. Ένας παπάς από Κρήτη – α ρε λεβεντογέννα, τι φρούτα βγάζεις, παραδοσιακή άλλωστε σε αυτό λόγω του εύκρατου κλίματός σου! - έγραψε υπέρ της αποτέφρωσης εμμέσως πλην σαφώς. Τόλμησε μάλιστα να προφητέψει πως σε μια δεκαετία θα έχει γενικευθεί ο συνδυασμός ορθόδοξης κηδείας και ακολουθούσης αποτέφρωσης, πράγμα που σήμερα η Εκκλησία μας εν Ελλάδι το απαγορεύει. Εμ βέβαια, με τέτοιους ιερείς τι καλό να περιμένουμε! Ο παπάς αυτός λέγεται Χαράλαμπος Κοπανάκης και “οργιάζει” στο διαδίκτυο με τις αναρτήσεις του.

Θυμάμαι επίσης μια πρόσφατη κόντρα με άλλον κληρικό. Τον π. Θεοδόσιο Μαρτζούχο. Από Ήπειρο μεριά αυτός, να πιάσουμε όλο το ελλαδικό γεωγραφικό εύρος. Πολυγραφότατος και λαλίστατος κι αυτός. Υπέρ των Παπικών και άλλα διάφορα. Υπάρχουν σε αυτούς τους κληρικούς κοινά χαρακτηριστικά: εξυπνακίστικη εκφορά λόγου, απαξιωτική ισοπέδωση των πολλών σαν κομπλεξικών και άσχετων χριστιανούληδων, επανερμηνεία της Ορθόδοξης Παράδοσης με βάση τις μετανεωτερικές απαιτήσεις…

Και διερωτάσαι: πού είναι οι ελέγχοντες αυτούς προϊστάμενοι Επίσκοποι και τι κάνουν για να τους μαζέψουν; Έτσι ο λόγος μας φυσικώ τω τρόπω πέρασε στο βασικότερο πρόβλημα της σύγχρονης Εκκλησίας: τον δεσποτισμό. Πρόβλημα σίγουρα της ελληνικής ορθοδοξίας απανταχού της γης. Αποφασίζουν και διατάσσουν, αυθαιρετούν και δεν λογοδοτούν πουθενά. Ας το δούμε με δυο τωρινά παραδείγματα.

Στην Κύπρο οι ιεράρχες καρατόμησαν έναν Επίσκοπο κυριολεκτικά αρνάκι του Θεού. Τον Πάφου Τυχικό. Και παρόλο που εκτέθηκαν ανεπανόρθωτα, εμμένουν στο λάθος τους προκλητικά. Τον έβαλαν σε αργία. Τον εξευτέλισαν. Δεν σεβάστηκαν καν το σοβαρό πρόβλημα της υγείας του. Άλλαξαν ακόμη και όρους εκκλησιαστικούς χωρίς να το διορθώσουν (από αποτείχιση σε αποτειχισμό). Ε τι τώρα, θα αναγνωρίσουν ότι έκαναν λάθη, ότι είναι Οικουμενιστές ή θα τους νικήσει ένας μονάχος δεσποτάκος; Ε όχι δα… Πόλεμος μέχρι θανάτου επομένως. Πείσμα παιδαριώδες ατέλειωτο – εδώ όμως δυστυχώς και αδελφοκτόνο… Δεν είναι άλλωστε πρωτόγνωρο οι επίσκοποι να ενοχλούνται από την αγιότητα. Το ξαναείδαμε και στην περίπτωση του αγίου Νεκταρίου.

Πάμε και στην περίπτωση του μητροπολίτη Περιστερίου. Κοτζάμ ακαδημαϊκός αυτός και έτσι το μουλάρωμα γίνεται πιο σκληρό και ανυποχώρητο. Ε όχι να αναιρέσουμε τις αποφάσεις μας και να υποταχθούμε στους φανατικούς ζηλωτές! Μια φούχτα άλλωστε είναι… Και δώσ΄ του ανακοινώσεις επί ανακοινώσεων με μπουρδοθεολογήματα, να μην τα πω αιρετικά και βαρύνω την ατμόσφαιρα. Και όλα αυτά κυρίως από εξουσιαστικό πείσμα, από γελοίο μουλάρωμα. Πόσο δύσκολη είναι η ταπείνωση και η παραδοχή των σφαλμάτων. Πόσο κενά και ανυπόστατα είναι τα κηρύγματά τους επί θεμάτων αναλόγων…

Ας τους πει επιτέλους κάποιος ότι εδώ είναι Εκκλησία Χριστού και όχι φιλολογικό καφενείο να διαβάζει ο καθένας την ιδιωτική του ποίηση...





Κ.Ν.

Λάρισα, 11/1/2026

Τρελογιάννης

"Προοδευταριό": ΑΥΤΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣΤΙΓΑ!

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

🚩...Και είναι εδώ που συναντάμε τον πυρήνα της σύγχρονης αυτο-αποικιοποίησης.

Η κλασική αποικιοκρατία έλεγε:

«Δεν έχετε ώριμη ιστορία, θα σας τη δώσουμε εμείς».

Η σύγχρονη, εγχώρια εκδοχή λέει:

«Έχετε ιστορία, αλλά είναι κυρίως ντροπή. Αν θέλετε να προοδεύσετε, αποστασιοποιηθείτε από αυτήν».

🚩...Το παρ' ημίν "προοδευταριό" για δεκαετίες αποδόμησε, αλλά δεν επανασυνέθεσε.

Αφαίρεσε το κοινό αφήγημα χωρίς να προσφέρει ένα νέο που να συγκινεί, να ενώνει, να νοηματοδοτεί.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν αυτές οι ταινίες ή οι σειρές είναι ιστορικά άρτιες.

Το ερώτημα είναι γιατί μόνο εκεί επιτρέπεται πλέον στον λαό να νιώσει ότι ανήκει.

🚩Και η απάντηση είναι ενοχλητική:

Διότι ο κυρίαρχος προοδευτικός λόγος δεν εμπιστεύεται τη λαϊκή κρίση, δεν αντέχει τη λαϊκή συγκίνηση, φοβάται το κοινό “εμείς”.

Κι έτσι, αφού έκλεψε από τον Λαό μας "το ανήκειν", τον κατηγορεί τώρα επειδή το αναζητά...

🚩...Όταν αφαιρείς το “εμείς”, μένει μόνο ένα πλήθος απομονωμένων ατόμων, εύκολα διαχειρίσιμων, κυνικών ή παραιτημένων....

...Διότι λαός χωρίς μνήμη δεν γίνεται “προοδευτικός” - γίνεται απλώς διαθέσιμος στην εξαπάτηση και στη χειραγώγηση από τις κυρίαρχες ελίτ. 

🔴Και το παρ' ημίν "προοδευταριό" υπήρξε για δεκαετίες το καλύτερο εργαλείο τους.

Διαβάστε όλη την ανάρτηση όπως ακολουθεί και μετά ξαναδιαβάστε την και ξανά και ξανά θα μας λυθούν πολλές απορίες γι'αυτό που μας συμβαίνει...

____________

"Προοδευταριό": 

ΑΥΤΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣΤΙΓΑ!

Κάθε φορά που μεγάλα πλήθη ανθρώπων προστρέχουν να παρακολουθήσουν ιστορικές ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές με έντονο εθνικό ή λαϊκό φορτίο, ο εγχώριος «προοδευτικός» χώρος αντιδρά σχεδόν αντανακλαστικά με ειρωνεία, απαξίωση, παιδαγωγική αυθεντία. Ο κόσμος «δεν ξέρει ιστορία», «χειραγωγείται», «καταναλώνει μύθους» «ο λαός δεν πέρασε Διαφωτισμό», «όλα αυτά είναι ανορθολογισμός και αναχρονιστικά κατάλοιπα»

Η εξήγηση είναι έτοιμη και βαθιά βολική.

Μόνο που είναι λάθος.

Διότι το φαινόμενο αυτό δεν είναι δείκτης αμορφωσιάς. Είναι δείκτης στέρησης. Και πιο συγκεκριμένα στέρησης του δικαιώματος σε ένα κοινό "ανήκειν".

Η λαϊκή προσέλευση δεν είναι πλάνη, είναι μήνυμα. Οι άνθρωποι που γεμίζουν τις αίθουσες δεν είναι ανίκανοι να αντιληφθούν τη μυθοπλασία, την υπερβολή ή την απλοποίηση. Δεν πιστεύουν κατά γράμμα ό,τι βλέπουν.

Αναζητούν κάτι άλλο. Τη Σχέση.

Σχέση με το παρελθόν.

Σχέση με μια συλλογική αφήγηση.

Σχέση με μια ιστορία που να τους χωρά χωρίς να τους ζητά διαρκώς να απολογηθούν.

Η ιστορία, όταν απογυμνώνεται από συναίσθημα, τα σύμβολα και την ταύτιση, παύει να λειτουργεί ως ιστορία και μετατρέπεται σε κατηγορητήριο. Και τότε ο λαός δεν τη μαθαίνει, την αποφεύγει.

Το "προοδευταριό" ξέρει καλά να περιφρονεί τη λαϊκή μνήμη.

Ο σύγχρονος προοδευτικός λόγος, ιδίως στην ελληνική εκδοχή του, δεν περιορίστηκε στην κριτική της εθνικής αφήγησης. Προχώρησε σε κάτι βαθύτερο και πιο τοξικό. Απαξίωσε τη λαϊκή πρόσληψη της ιστορίας.