Σάββατο 13 Μαρτίου 2021
Παρασκευή 12 Μαρτίου 2021
Λόγος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου γιὰ τὴν Νηστεία

Μέγας Βασίλειος - Λόγος Α´ γιὰ τὴν Νηστεία
Ἀπόδοση στὴν ὁμιλουμένη: Δημήτριος Ἀθανασόπουλος, Θεολόγος. Ἐκδόσεις: Νεκτάριος Παναγόπουλος.
Διαβάστε τὸν ὑπέροχο λόγο τὸν Μεγάλου Βασιλείου, ὡς μία τέλεια εἰσαγωγὴ στὴν νηστεία ποὺ ἔρχεται…
Ἡ νηστεία εἶναι πρόσταγμα προφητικό.
1. «Νὰ σαλπίσετε, λέγει, κατὰ τὴν πρώτη ἡμέρα τοῦ μῆνα μὲ τὴν σάλπιγγα, καθὼς καὶ κατὰ τὴν ἐπίσημη ἡμέρα τῆς μεγάλης ἑορτῆς σας» (Ψαλμ. 80, 4).
Αὐτὸ εἶναι πρόσταγμα προφητικό. Γιὰ μᾶς δὲ ἀπὸ τὴν σάλπιγγα πιὸ μεγαλόφωνο καὶ ἀπὸ κάθε ὄργανο μουσικὸ πιὸ ἐπίσημο, τὴν ἀναμενόμενη ἑορτὴ τῶν ἑορτῶν ὑποδηλώνουν τὰ ἀναγνώσματα (Ἡσ. 58, 4-6). Διότι ἐγνωρίσαμε τὴν χάρη τῶν νηστειῶν ἀπὸ τὸν Ἡσαΐα, ποὺ ἀπέῤῥιψε μὲν τὸν ἰουδαϊκὸ τρόπο τῆς νηστείας, τὴν δὲ ἀληθινὴ νηστεία σὲ μᾶς ἔδειξε. «Νὰ μὴ νηστεύετε χάριν διαμάχης καὶ ἔριδος», «ἀλλὰ νὰ καταργήσεις κάθε σύνδεσμο ἀδικίας» (Ἡσ. 63, 6). Καὶ ὁ Κύριος λέγει· «νὰ μὴ γίνεσθε σκυθρωποί, ἀλλὰ νὰ νίψεις τὸ πρόσωπό σου, καὶ νὰ ἀλείψεις τὸ κεφάλι σου» (Ματθ. 6, 16-17). Ἂς συμπεριφερθοῦμε λοιπόν, ὅπως ἐδιδαχθήκαμε, νὰ μὴ φαινόμαστε σκυθρωποὶ γιὰ τὶς ἡμέρες ποὺ ἔρχονται, ἀλλὰ μὲ φαιδρὸ πρόσωπο πρὸς αὐτές, ὅπως πρέπει στοὺς ἁγίους, νὰ συμπεριφερόμαστε. Κανεὶς ἄκαρδος δὲν στεφανώνεται, κανεὶς κατηφὴς δὲν στήνει τρόπαιο. Νὰ μὴ σκυθρωπάσεις ἐνῷ δέχεσαι περιποιήσεις. Εἶναι ἄτοπο νὰ μὴ χαιρόμαστε γιὰ τὴν ὑγεία τῆς ψυχῆς, ἀλλὰ νὰ λυπόμαστε μὲ τὴν ἀλλαγὴ τῶν τροφῶν καὶ νὰ φαινόμαστε ὅτι χαριζόμαστε στὴν ἡδονὴ τῆς σάρκας, παρὰ στὴν ἐπιμέλεια τῆς ψυχῆς. Διότι ὁ μὲν κορεσμὸς σταματᾷ τὴν εὐχαρίστηση στὴν κοιλιά, ἡ δὲ νηστεία ἀνεβάζει τὸ κέρδος στὴν ψυχή. Νὰ χαίρεσαι διότι σοῦ ἔχει δοθεῖ ἀπὸ τὸν ἰατρὸ φάρμακο ποὺ καταστρέφει τὴν ἁμαρτία. Διότι ὅπως ἀκριβῶς στὰ ἔντερα τῶν παιδιῶν τὰ ἀναζωογονούμενα σκουλήκια ἐξαφανίζονται μὲ κάποια δραστικὰ φάρμακα, ἔτσι καὶ τὴν ἁμαρτία, ποὺ βρίσκεται στὸ βάθος τῆς ψυχῆς, τὴν σκοτώνει ἡ νηστεία ποὺ εἰσχωρεῖ στὴν ψυχή, ἡ ὁποία νηστεία εἶναι πράγματι ἀξία τοῦ ὀνόματός της.
Ἡ νηστεία νὰ γίνεται χωρὶς ὑποκρισία. Κάθαρση τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὰ ἁμαρτήματα.
Πέμπτη 11 Μαρτίου 2021
Ο φασισμός είναι εκεί έξω, γεμάτος μίσος έτοιμος να αντεπιτεθεί...ακόμα και ντυμένος πια Κοκκινοσκουφίτσα...

Αυτός ο κυριούλης, προφανώς υποφέρει από κάποιας μορφής ψυχική διαταραχή. Εν τούτοις δεν πειράζει κανέναν. Γυρίζει, πάντα γελαστός, με το μηχανάκι του στους δρόμους της Αθήνας, με αποκούμπι της βασανισμένης του ύπαρξης ένα σταυρό και μια εικόνα της Παναγίας. Σε αυτά βρίσκει, ίσως, μια παροδική γαλήνη.
Έκανε το λάθος και πέρασε από έναν δρόμο που διαδήλωναν «υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Και την ώρα που οι φερέλπιδες αυτοί νέοι εύχονταν δια συνθημάτων, να ψοφήσει η Ελλάδα για να ζήσουνε αυτοί, του επιτέθηκαν και του έσπασαν την εικόνα. Στωικά και αδιαμαρτύρητα, σήκωσε τη σπασμένη εικόνα και την έβαλε στο μηχανάκι του. Όρμησαν, του την άρπαξαν, του την έσκισαν.
Αναρωτήθηκα τι είναι αυτό που οδηγεί σε τέτοιες συμπεριφορές, τι είναι το σύνθημα που εύχεται θάνατο στην οικογένεια ως θεσμό και στην Ελλάδα (ως χώρας;;;!!!) Κάποιοι μου είπαν ότι δεν το καταλαβαίνω λόγω μικροαστικής προσέγγισης.
Παρά τη μίζερη νοικοκυρίστικη προοπτική μου, μάλλον το κατάλαβα. «Να πεθάνει η Ελλάδα για να ζήσουνε αυτοί». Να πεθάνει ό,τι είναι αντίθετο, διαφορετικό, στον αντίποδα της δικής τους λογικής, για να ζήσουνε αυτοί. Να πεθάνει ό,τι δεν τους ανήκει, δεν το ελέγχουν, δεν το επηρεάζουν, για να ζήσουνε αυτοί. Και κυρίως να πεθάνει ό,τι δεν τους δίνει και πολύ σημασία, τους έχει γραμμένους, τους οδηγεί de facto στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής, στην ομίχλη της αδιαφορίας, για να ζήσουνε αυτοί, μόνον αυτοί. Έτσι εξ αποτελέσματος θα αποκτήσουν μια κάποια αξία. Ελλείψει άλλων, ακόμα και του χαμογελαστού κυριούλη με το μοτοσακό, τον ένα σταυρό και τη μία εικόνα.
Η Χρυσή Αυγή διαλύθηκε ως κόμμα. Η ηγεσία της είναι στη φυλακή. Ο φασισμός όμως είναι εκεί έξω, γεμάτος μίσος έτοιμος να αντεπιτεθεί...ακόμα και ντυμένος πια Κοκκινοσκουφίτσα...
ΣΩΤΗΡΗΣ ΧΗΝΟΣ
Τρελογιάννης
Κυριακή 7 Μαρτίου 2021
Πιστοποιητικὸ ἐμβολιασμοῦ: Μία… «covid free» συναυλία στὸ Τὲλ Ἀβίβ, ἔδειξε τὸ ποῦ θὰ μᾶς ὁδηγήσει αὐτὸ τὸ φασιστικὸ μέτρο
Ἕνα πρωτο δείγμα αὐτοῦ τοῦ κοινωνικοῦ ἐφιάλτη ποὺ ἀπειλεῖ νὰ χωρίσει τοὺς λαοὺς σὲ «καθαροὺς» καὶ «ἀκάθαρτους», εἴδαμε στὴν πρωταθλήτρια χώρα τῶν ἐμβολιασμῶν, τὸ Ἰσραήλ. Στὸ Τὲλ Ἀβὶβ πραγματοποιήθηκε τὸν Φεβρουάριο ἡ πρώτη συναυλία ἐμβολιασμένων στά πλαίσια ἑνὸς προγράμματος γιὰ τὴν ἐπανεκκίνηση τῶν πολιτιστικῶν ἐκδηλώσεων στὴ χώρα.
Ὅλοι οἱ θεατὲς τῆς συναυλίας ἦταν ὑποχρεωμένοι νὰ παρουσιάσουν ἕνα «πράσινο διαβατήριο», δηλαδὴ ἕνα πιστοποιητικὸ ἐπικυρωμένο ἀπὸ τὶς κρατικὲς ἀρχές, τὸ ὁποῖο ἀποδεικνύει ὅτι εἶχαν λάβει καὶ τὶς δύο δόσεις ἑνὸς ἐμβολίου περισσότερο ἀπὸ μία ἑβδομάδα πρὶν τὴν ἐκδήλωση ἢ ὅτι εἶχαν ἀναρρώσει ἀπὸ τήν Covid-19.
Ἀσφαλῶς ὅλοι οἱ παρευρισκόμενοι φοροῦσαν μάσκες καὶ κρατοῦσαν ἀποστάσεις σάν νὰ μὴν εἶχαν ἐμβολιαστεῖ ποτέ. Ἂλλο ἕνα τραγικὸ στοιχεῖο τῆς ὑπόθεσης τοῦ ἀνόητου πιστοποιητικοῦ ἐμβολιασμοῦ, ποὺ ἀπορρέει ἀπὸ τὴν ἀμφιλεγόμενη ἀποτελεσματικότητα τῶν mRNA ἐμβολίων. Οἱ δῆθεν «προνομιοῦχοι» μὲ τὰ «πράσινα διαβατήρια» συγκεντρώθηκαν σὲ μία συναυλία ποὺ ἀπέπνεε μία ἰσχνὴ ψευδαίσθηση ἐλευθερίας, κι ὡστόσο αὐτὴ ἡ «ἐλευθερία» τους, δὲν μπόρεσε νὰ τοὺς ἀπαλλάξει οὔτε καν ἀπὸ τὶς μάσκες.
Πιστοποιητικὸ ἐμβολιασμοῦ: Τὸ τελειωτικὸ χτύπημα
Ομιλία στην Κυριακή της Απόκρεω (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)
Οἱ στατιστικολόγοι ἐκτιμοῦν ὅτι πάνω στὴ γῆ ζοῦνε ἑνάμιση δισεκατομμύριο ἄνθρωποι [Αὐτὰ ἴσχυαν τὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμ. ἔγραφε τὸ κείμενο αὐτὸ γύρω στὴν δεκαετία τοῦ 1930]. Ἀπ᾽ αὐτὸ τὸ ἑνάμιση δισεκατομμύριο οὔτε ἕνας ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ σᾶς πεῖ, μὲ τὶς διανοητικές του δυνατότητες, τί θὰ γίνει, ὅταν ἔρθει τὸ τέλος τοῦ κόσμου καὶ τί θὰ γίνουμε ἐμεῖς ὅταν πεθάνουμε. Κι ὅλες αὐτὲς οἱ χιλιάδες ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ποὺ ἔζησαν πρὶν ἀπὸ μᾶς στὴ γῆ, δὲ θὰ μποροῦσαν οὔτε κι αὐτοὶ μὲ τὴ διαδικασία τῶν νοητικῶν λειτουργιῶν τους νὰ μᾶς ἀπαντήσουν μὲ σιγουριὰ καὶ σαφήνεια γιὰ τὸ τέλος τοῦ κόσμου καὶ τί μᾶς περιμένει μετὰ τὸν θάνατό μας, νὰ μᾶς ποῦν ὁτιδήποτε ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ τὸ ἀποδεχτοῦμε σὰν ἀληθινὸ μὲ τὴν καρδιὰ καὶ τὸ νοῦ μας.
Ἡ ζωή μας εἶναι σύντομη, οἱ μέρες μας μετρημένες. Ὁ χρόνος ὅμως εἶναι μεγάλος, μετριέται σὲ ἑκατοντάδες καὶ χιλιάδες χρόνια. Ποιός ἀπὸ μᾶς μπορεῖ νὰ ξεπεράσει τὰ ὅριά του καὶ νὰ φτάσει στὸ τέλος τοῦ χρόνου, νὰ δεῖ τὰ ἔσχατα γεγονότα καὶ νὰ πληροφορήσει ὅλους ἐμᾶς λέγοντας: «Ἔτσι κι ἔτσι θὰ γίνουν τὰ πράγματα στὸ τέλος τοῦ χρόνου. Αὐτὸ θὰ συμβεῖ στὸν κόσμο κι αὐτὸ θὰ γίνει μὲ σᾶς τοὺς ἀνθρώπους»; Κανένας. Ἀλήθεια, κανένας ἀπ᾽ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν. Ἐκτὸς κι ἂν ὑπῆρχε κάποιος ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς πείσει πὼς εἶχε μπεῖ στὸ νοῦ τοῦ Δημιουργοῦ του κόσμου καὶ τῆς ἀνθρωπότητας, πὼς ἤξερε ὁλόκληρο τὸ σχέδιο τῆς δημιουργίας, πὼς ἦταν ζωντανὸς πρὶν ἀπὸ τὴν ἔναρξη τοῦ κόσμου καὶ εἶχε καθαρὴ ἄποψη γιὰ τὸ τέλος τοῦ χρόνου καὶ τὰ γεγονότα ποὺ θὰ σημαδέψουν τὸ τέλος αὐτό. Ὑπάρχει τέτοιος ἄνθρωπος ἀνάμεσα στὰ δισεκατομμύρια ποὺ ζοῦν σήμερα; Ὄχι, οὔτε ὑπάρχει οὔτε ὑπῆρξε ποτέ.
Ὑπῆρχαν προφῆτες πού, ὄχι ἀπὸ δικό τους νοῦ ἀλλ᾽ ἀπὸ ἀποκάλυψη Θεοῦ, εἶπαν κάποια πράγματα, σύντομα καὶ ἀσαφῆ, γιὰ τὸ τί θὰ γίνει στὸ τέλος. Κι αὐτὸ ὄχι τόσο γιὰ νὰ δώσουν ἀκριβῆ περιγραφὴ τοῦ τέλους τοῦ κόσμου, ὅσο γιὰ νὰ προειδοποιήσουν μὲ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ τοὺς ἀνθρώπους, ὥστε νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ ἐπιστρέψουν ἀπὸ τὸ δρόμο τῆς ἀνομίας. Νὰ σκεφτοῦν περισσότερο τὰ φοβερὰ πράγματα ποὺ μᾶς περιμένουν κι ὄχι τὰ μικρὰ καὶ παροδικὰ ποὺ περνοῦν σὰν σύννεφο καὶ κρύβουν τὴν πύρινη καὶ φοβερὴ πραγματικότητα. Ν᾽ ἀναλογιστοῦν τὰ γεγονότα ἐκεῖνα ἀπὸ τὰ ὁποῖα ὁλόκληρη ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου στὴ γῆ, ἡ ὕπαρξη τοῦ ἰδίου τοῦ κόσμου, τὰ ἄστρα κι ὁ κύκλος τοῦ εἰκοσιτετραώρου θὰ φτάσουν στὸ τέλος τους.
Ἕνας καὶ μόνο Ἕνας μᾶς μίλησε καθαρὰ καὶ μὲ σαφήνεια γιὰ ὅλα ὅσα θὰ γίνουν στὸ τέλος τοῦ χρόνου: Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Ἂν ὑπῆρχε ὁποιοσδήποτε ἄλλος νὰ μᾶς πεῖ αὐτὰ ποὺ Ἐκεῖνος εἶπε γιὰ τὸ τέλος τοῦ κόσμου, δὲν θὰ τὸν πιστεύαμε, ἀκόμα κι ἂν ἦταν ὁ μεγαλύτερος σοφός. Ἂν μιλοῦσε μὲ τὴν ἀνθρώπινη σοφία του καὶ ὄχι ἀπὸ θεία ἀποκάλυψη, δὲν θὰ τὸν πιστεύαμε. Ἡ ἀνθρώπινη σοφία κι ἡ ἀνθρώπινη λογική, ὅσο μεγάλες καὶ σπουδαῖες κι ἂν εἶναι, εἶναι πολὺ μικρὲς γιὰ νὰ φτάσουν στὴ δημιουργία καὶ στὸ τέλος τοῦ κόσμου. Ἡ σοφία εἶναι ἄχρηστη ἐκεῖ ποὺ χρειάζεται τὸ ὅραμα. Ἀπὸ προφήτη ἔχουμε ἀνάγκη, ποὺ βλέπει τόσο καθαρὰ ὅσο ἐμεῖς βλέπουμε τὸν ἥλιο, γιὰ νὰ δεῖ ὁλόκληρο τὸν κόσμο ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἴσαμε τὸ τέλος του, καθὼς καὶ τὴν ἴδια τὴν ἀρχή, τὸ ἴδιο τὸ τέλος. Μόνο ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος ἔχει ὑπάρξει: ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Μόνο Ἐκεῖνον μποροῦμε καὶ πρέπει νὰ πιστεύουμε, ὅταν μᾶς λέει τί θὰ γίνει στὸ τέλος. Ὅλα ὅσα προφήτεψε, ἐπαληθεύτηκαν. Τόσο ὅταν ἀφοροῦσαν σὲ πρόσωπα, ὅπως ὁ Πέτρος, ὁ Ἰούδας κι οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι, σὲ λαούς, ὅπως οἱ Ἰουδαῖοι, σὲ κάποιους τόπους ὅπως ἡ Ἱερουσαλήμ, ἡ Καπερναούμ, ἡ Βηθσαϊδὰ καὶ τὸ Χοραζίν, καθὼς καὶ στὶς Ἐκκλησίες τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἱδρύθηκαν μὲ τὸ αἷμα Του.