Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2019

Ο αφανισμός των Χριστιανών στη Μέση Ανατολή - Η κραυγή αγωνίας: «Δείτε μας έστω ως απειλούμενα είδη»


Ο αφανισμός των Χριστιανών στη Μέση Ανατολή- Η κραυγή αγωνίας: «Δείτε μας έστω ως απειλούμενα είδη»«Δεν πιστεύω σε αυτές τις δύο λέξεις «ανθρώπινα δικαιώματα» , δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα εδώ. Στις χώρες της Δύσης υπάρχουν δικαιώματα για τα ζώα, στην Αυστραλία φροντίζουν τα βατράχια … Κοιτάξτε μας ως βατράχους, θα το δεχτούμε. Απλώς προστατεύστε μας ώστε να μείνουμε στην Γη μας»
αυτά είναι τα δραματικά λόγια, η κραυγή αγωνίας ενός Ορθόδοξου Ιερέα στην Μοσούλη περιγράφοντας την κατάσταση που επικρατεί για τους Χριστιανούς στην Μέση Ανατολή...
«Η απειλή για αφανισμό των πάντα προκαλεί περισσότερη συγκίνηση» από τις απειλές για την εξαφάνιση των χριστιανών στη Μέση Ανατολή σχολίασε χαρακτηριστικά ο Γαλλολιβανέζος συγγραφέα Amin Maalouf στην γαλλική εφημερίδα Le Temps.

«Αλλάξτε πίστη, πληρώστε ή θα πεθάνετε». Πριν από πέντε χρόνια, αυτή ήταν η «επιλογή» που έδωσε το Ισλαμικό κράτος (ISIS) στους χριστιανούς στο στην Μοσούλη, την τρίτη (τότε) μεγαλύτερη πόλη του Ιράκ: είτε να αγκαλιάσει το Ισλάμ, είτε να πληρώνει θρησκευτικό φόρο ή να πεθάνει.
Στη συνέχεια, ο ISIS σημάδεψε χριστιανικά σπίτια με το αραβικό γράμμα ñ (N), το πρώτο γράμμα της αραβικής λέξης «Nasrani» («Nazarene» ή «Christian»).
Οι Χριστιανοί συχνά δεν είχαν άλλη επιλογή μπορούσαν από τα πάρουν τα βασικά τους υπάρχοντα και να φύγουν από μια πόλη που είχε φιλοξενήσει τους Χριστιανούς για 1.700 χρόνια
Δύο χρόνια πριν, ο ISIS νικήθηκε στο Μοσούλη, ωστόσο οι εξτρεμιστές είχαν πετύχει τον αρχικό τους στόχο: να αφανίσουν τους Χριστιανούς.
Πριν από την άνοδο του ISIS, υπήρχαν πάνω από 15.000 χριστιανοί εκεί. Τον Ιούλιο του 2019 ανθρωπιστικές οργανώσεις αποκάλυπταν ότι μόλις 40 Χριστιανοί έχουν επιστρέψει.
Μόνο στην Μοσούλη 45 εκκλησίες καταστράφηκαν ή βανδαλίστηκαν. Καμία δεν έμεινε ανέπαφη.
Η τύχη των Χριστιανών στην Μοσούλη είναι παρόμοια με αυτή και στις άλλες πόλεις του Ιράκ.
«Η Διεθνής Ένωση Προστασίας της φύσης έχει αρκετές κατηγορίες για να καθορίσει τον κίνδυνο εξαφάνισης που αντιμετωπίζουν σήμερα διάφορα είδη», γράφει ο Benedict Kiely, ο ιδρυτής του Nasarean.org, ο οποίος βοηθά τους διωκόμενους χριστιανούς της Μέσης Ανατολής.
«Χρησιμοποιώντας ένα ποσοστό μείωσης του πληθυσμού, οι κατηγορίες κυμαίνονται από ευάλωτα είδη(μείωση 30-50%), κρισίμως κινδυνεύοντα (80-90%) και τελικά εξαφανισμένα. Άρα οι Χριστιανοί με ποσοστό 83% ανήκουν στα κρισίμως κινδυνεύοντα είδη»


orthodoxianewsagency.gr

Stathis

Η αφύπνιση της καρδιάς με τον φόβο του Θεού


Η μνήμη του θανάτου, ως συνάντηση με τη ζώσα αιωνιότητα του Θεού, πλήττει αποφασιστικά τον όλο άνθρωπο, γιατί φανερώνει τον άδη της απουσίας του Θεού από την καρδιά του και αποκαλύπτει την πνευματική πτώχεια και ερήμωση του νου. Η οδυνηρή αυτή εμπειρία γεννά τον φόβο του Θεού, που αρχίζει να περιβάλλει την καρδιά και να αλλάζει το φρόνημά του. Όπως η μνήμη του θανάτου, έτσι και ο θείος φόβος που την διαδέχεται, δεν είναι ψυχολογικό συναίσθημα αλλά πνευματική κατάσταση, δώρο της χάριτος.





Κάθε είδους επαφή με την αιωνιότητα, και μάλιστα στα αρχικά στάδια, προξενεί φόβο στην ψυχή, γιατί η αιωνιότητα βρίσκεται έξω από τον άνθρωπο. Όπως ήδη αναφέραμε, η μνήμη του θανάτου προκαλεί τη χαρισματική απόγνωση στον άνθρωπο, χάρη στην οποία ελευθερώνεται από την έλξη των παθών και των κτισμάτων. Ομοίως και ο φόβος του Θεού, προερχόμενος από άνωθεν έλλαμψη, βοηθεί τον άνθρωπο να ανανήψει από τον μακραίωνα ύπνο της αμαρτίας και τον οδηγεί σε εγκράτεια. Ενισχύει την καρδιά του, ώστε με σταθερή βούληση να προτιμά «τα μη βλεπόμενα» και «αιώνια» αντί των «βλεπομένων» και «πρόσκαιρων». Ακριβώς στην προτίμηση αύτη έγκειται το νόημα και η αλήθεια του λόγου «αρχή σοφίας φόβος Κυρίου».
Έχοντας ο άνθρωπος τη σοφή αυτή στάση προς τον Θεό και τα χαρίσματά Του συνάπτει, κατά κάποιον τρόπο, μαζί Του μία πνευματική διαθήκη. Προκρίνει αποφασιστικά να μην παραδοθεί στη φθορά και στον αιώνιο θάνατο που τον κυκλώνουν, αλλά να εκζητήσει διά παντός το Πρόσωπο του Υψίστου, φιλοτιμούμενος να εκπληρώσει «το θέλημα του Θεού, το αγαθόν και ευάρεστον και τέλειον». Για την αγαθή αυτή προαίρεσή του ο άνθρωπος δέχεται τον φωτισμό του Προσώπου του Χριστού που αναζωπυρώνει την καρδιά του.
Με τον εσωτερικό φωτισμό του φόβου του Θεού ο άνθρωπος αποκτά γνώση της αληθινής καταστάσεώς του. Αρχίζει να βλέπει τον εαυτό του, όπως τον βλέπει ο Θεός. Πείθεται ότι γύρω του

Τρίτη, 20 Αυγούστου 2019

Τις οίδε, παιδί μου, τας κρίσεις του Θεού;








Τις οίδε, παιδί μου, τας κρίσεις του Θεού; Όλα είναι γνωστά ενώπιον Αυτού. Όλα τα βλέπει και τίποτε δεν Τον λανθάνει, αλλά το θέλημά Του κανείς δεν το γνωρίζει. Τα έργα του Σατανά είναι τίποτε εις την δύναμιν του Θεού. Και, όταν ο Κύριος μας δοκιμάζη, όπως Αυτός γνωρίζει, τότε να δείχνωμεν και ημείς την υπομονήν και ευχαριστίαν μας.


Και τώρα, παιδί μου, αν το θείον Του θέλημα είναι σύμφωνον με την προθυμίαν μας, ασφαλώς θα γίνης καλά. Εάν όμως προγιγνώσκη κάτι όπου ημείς δεν γνωρίζομεν -διότι αλλέως ως Θεός άνωθεν βλέπει και κρίνει- τότε δεν γίνεσαι, αλλά πάλιν ο μισθός μας δεν χάνεται· ταμιεύεται ει την Βασιλείαν Του.





Λοιπόν υπομονή και αγωνίζου.


Αυτές τες ημέρες, παραμονή της Αγίας Αικατερίνης, είχα μεγάλον αγώνα του Σατανά, προερχόμενον από εσένα. Πάλη φανερά. Είπα· άραγε μήπως έγινες καλά; Είχε μανίαν. Ωρύετο. Εγώ εστάθην όλην την νύκτα εις προσευχήν δι’ εσένα και όλην την ημέραν. Μήπως γίνη ίλεως ο Θεός. Τέλος έφυγε. Ξανά δεν ήλθε. Λοιπόν, γράψε μου τι κάμεις, πως απερνάς; Σε πειράζει ο Σατανάς; Έχε υπομονήν.


Έτσι να προσεύχεσαι:


«Εγώ, Θεέ μου, θελω να με κάμης καλά να σε ευλογώ, και να σε δοξάζω. Μα, αν πάλιν εσύ γνωρίζης αλλέως το συμφέρον της σωτηρίας μου, το θέλημά Σου να γίνη».

Οἱ ἐκκλησιολογικοί ἀκροβατισμοί ἑνός «βλέποντος».

ὑπό Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου
Πρό ἡμερῶν δημοσιεύθηκε ἄρθρο τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου (Βλάχου), ἐγκρατοῦς περί τήν θεολογία ἐκκλησιαστικοῦ ἀνδρός καί πολυγραφωτάτου συγγραφέως, ὑπό τόν τίτλο: «Οἱ ἐκκλησιολογικές μετα-πτώσεις τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας».
Ἐκ τῶν πρώτων παραγράφων τοῦ ἄρθρου, εἰλικρινῶς καί σαφῶς διευκρινίζεται ὑπό τοῦ συντάξαντος ὅτι σκοπός του εἶναι ἡ κατάδειξη τῶν ἐκκλησιολογικῶν μετα-πτώσεων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ἔναντι, κυρίως, τοῦ Παπισμοῦ.
Εἶναι σημαντικό δέ, ὅτι, ἐξ ἀρχῆς ἐπίσης, δηλώνεται καί ἡ αἰτιολογία αὐτοῦ τοῦ σκοποῦ, ἡ ὁποία ἀφορᾶ στήν, κατά τόν ἀρθρογράφο, ἄδικη καί μή ἀντικειμενική ἑστίαση τῶν κρίσεων καί ἐπικρίσεων τῶν ἐν Ἑλλάδι ἀντι-οἰκουμενιστῶν κατά τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί προσωπικῶς τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ἐνῶ παραλλήλως ἀμνηστεύονται ὑπ’ αὐτῶν οἱ ὑπόλοιπες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καί δή, κυρίως, ἐκείνη τῆς Ρωσίας.
Πρός ἐξυπηρέτηση τοῦ ὡς ἄνω σκοποῦ του ὁ ἀρθρογράφος παραθέτει ἱστορικά στοιχεῖα τῆς σύγχρονης ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, διά τῶν ὁποίων, ἀφ’ ἑνός μέν, ἀποδομεῖ, ὁμολογουμένως τεκμηριωμένα, ἄν καί μᾶλλον μονοδιάστατα, τό ἀντι-παπικό της προφίλ, ἀφ’ ἑτέρου δέ, καταδεικνύει, μᾶλλον καταγγελτικά καί ἄνευ «πολιτικῶν» ἐλαφρυντικῶν, τήν σύγχρονη στάση τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ἔναντι τοῦ Παπισμοῦ.
Εἶναι γνωστή ἡ ἀγάπη καί ὁ θαυμασμός τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου στήν ἱστορία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὡς ἱστορικοῦ κέντρου τῆς Ρωμηοσύνης, καθώς καί ὁ σεβασμός του στόν ἱερό θεσμό τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Ὡστόσο αὐτά δέν δικαιολογοῦν, τήν ἐκ μέρους του, τουλάχιστον στό περί οὗ ὁ λόγος ἄρθρο του, ἄνευ προσχημάτων καί ἐπιφυλάξεων, καταγγελία τοῦ Πατριάρχου καί τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ὡς φορέων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐφ’ ὅσον καί καθ’ ὅσον τοῦτο δέν ἔγινε ἐγκαίρως (δηλαδή, ἐν καιρῶ τῶ δέοντι) ἀλλά, μάλιστα καί κατά δήλωσή του, γίνεται τώρα δηλαδή ἐκ τῶν ὑστέρων καί ἐπί σκοπῶ, ἤτοι τήν ἀποκατάσταση τῆς μονομεροῦς κατά τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καί τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου ἀδικίας τῶν κατ’ αὐτῶν ἐπικρίσεων, ὡς ἐξυπηρετούντων καί προωθούντων τόν Οἰκουμενισμό, ἐκ μέρους τῶν ἀντι-οἰκουμενιστῶν.


Ὁ Σεβ/τος Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος ταυτίζει τρόπον τινά τόν ἑαυτόν του μέ τό θιγόμενο Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως καί «ἐκτίθεται» δημοσίως, ἐπιχειρώντας νά ἀποδείξει μετά τεκμηρίων, τό γνωστό ἄλλωστε καί μή ἀμφισβητούμενο, γεγονός τῆς «ἀποστασίας» (καί) τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας ἐκ τῆς Πατερικῆς Ὀρθοδοξίας, (ἐπίσης) λόγῳ Οἰκουμενισμοῦ!
Τό  «κατηγορητήριο» τοῦ Μητροπολίτου κατά τῆς Μόσχας εἶναι διπλό, ἤ μᾶλλον τριπλό: Ἀμετροέπεια, παρέκκλιση ἐκ τῆς Ὀρθοδοξίας καί, ταυτοχρόνως, ἐξυπηρέτηση πολιτικῶν σκοπιμοτήτων-συμφερόντων.
Εἶναι ὅμως ἀπορίας ἄξιο ἐπί ποίας ἠθικῆς βάσεως ὁ ἴδιος δικαιολογεῖ αὐτή τήν, ἔμμεση πλήν σαφή, δημόσια στήριξή του στό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, περί τοῦ ὁποίου ὁ ἴδιος ἐξ ἀρχῆς ἐμμέσως πλήν σαφῶς ἀποδέχεται ὅτι αἱρετίζει (ἐφ’ ὅσον ἀκολουθεῖ οἰκουμενιστική πορεία) καί δέν ἀποτολμᾶ βεβαίως γι’ αὐτό νά τό ἀμνηστεύσει, τό θεωρεῖ, ὅμως, συγκριτικῶς ἀδίκως θιγόμενο καί στοχοποιημένο!Εἶναι σημαντικό, ἄν καί ταυτοχρόνως ἀπορίας ἄξιο καί ἴσως προκλητικό, τό γεγονός τῆς κατ’ ἀρχήν, ἐκ τῆς πρώτης κιόλας παραγράφου τοῦ συγκεκριμένου ἄρθρου, θεολογικῆς ἀποδοκιμασίας ἐκ μέρους τοῦ ἀρθρογράφου τοῦ φαινομένου τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς συγχρόνου αὐτῆς παναιρέσεως, κατά τόν μεγάλο Σέρβο Δογματολόγο Ἰουστίνο Πόποβιτς (+1979).
Ἔτσι, ὁ κ. Ἱερόθεος ἀποδίδει στήν παρουσία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στή σύγχρονη ἐκκλησιαστική πραγματικότητα ρόλο, κατ’ οὐσίαν, διαβολικό, ἀφοῦ, ὀρθῶς, θεωρεῖ ὅτι τόν χαρακτηρίζει ὁ σχετικισμός ἤ ἡ σχετικοκρατία καί τόν διακρίνει, ὅπως χαρακτηριστικῶς ἀναφέρει, ἡ «σύγχυση μεταξύ ἀληθείας καί πλάνης, μεταξύ ἀληθείας καί αἱρέσεως»!
Ὀφείλουμε, ἐπίσης, νά ἐπισημάνουμε τήν ἐξίσου σημαντική ἐκ μέρους του, ὁμοίως ὡστόσο, ἀπορίας ἀξία καί προκλητική, διευκρίνισή του, μέ τήν ὁποία μάλιστα, ἀφοῦ τήν ἐπαναλαμβάνει ἐμφατικά, ὁλοκληρώνει τό ἐν λόγῳ ἄρθρο του, περί πλήρους διαχωρισμοῦ καί ἐξαιρέσεως ἀπό τήν κριτική του τόσον τοῦ «ὀρθοδόξου ρωσικοῦ λαοῦ» ὅσον καί τῶν ἁγίων του «πού ἔζησαν καί ζοῦν στήν Ρωσία».
Πρός ἀποφυγή δέ παρερμηνειῶν, ὀφείλουμε ἐδῶ ἐμεῖς πλέον νά διευκρινίσουμε καί νά ἐξηγήσουμε γιατί χαρακτηρίζουμε ὡς ἀπορίας ἄξια καί προκλητικά, τόσο τήν ἐκ μέρους τοῦ κ. Ἱεροθέου ἀποδοκιμασία καί καταδίκη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅσο καί τήν ἐξαίρεση τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ καί τῶν ζώντων ἁγίων του ἀπό τήν, σέ βάρος τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας, ἐκκλησιολογική κριτική καί ἀποδοκιμασία του.
Εἶναι, λοιπόν, ἀμφότερα, κατά τήν ταπεινή μας γνώμη, ἀπορίας ἄξια καί προκλητικά, διότι δέν εὐσταθεῖ, προκαλεῖ σύγχυση καί δημιουργεῖ εὔλογες ἀπορίες ἡ θέση καί κατ’ ἐπέκταση ἡ στάση κάποιου, ὁ ὁποῖος ἀποδοκιμάζει-καταδικάζει μέν θεωρητικῶς μία αἵρεση (ἐν προκειμένῳ τόν Οἰκουμενισμό),  ταυτοχρόνως ὅμως ὑπερασπίζεται τόν φορέα της (Πατριαρχεῖο καί Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως) ἔναντι τῶν κατηγόρων των, χωρίς μάλιστα νά ἀμφισβητεῖ-ἀρνεῖται τίς κατηγορίες αὐτῶν. Καθώς ἐπίσης, δέν εὐσταθεῖ ὁ ἐπιχειρούμενος διαχωρισμός τοῦ ποιμνίου (τοῦ λαοῦ, ὡς πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας) ἀπό τούς Ποιμένες του, τούς Ἐπισκόπους του, ὡσάν οἱ περί τήν Πίστη (!) πτώσεις καί προδοσίες τῶν τελευταίων νά εἶναι ἀδιάφορες καί νά μή ἀφοροῦν τόν πρῶτο!
Ὁ Σεβ. κ. Ἱερόθεος λεπτομερῶς ἀναφέρεται σέ δύο κυρίως ἱστορικά γεγονότα, ὅσον ἀφορᾶ στήν κριτική του κατά τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας καί τίς κατ’ αὐτόν ἐκκλησιολογικές του μετα-πτώσεις: α) Στό «ἀντι-παπικό» καί «ἀντι-οἰκουμενιστικό» Συνέδριο τοῦ 1948 ἐν Μόσχᾳ, στό ὁποῖο συμμετεῖχαν ἀρκετοί Προκαθήμενοι καί ἀντιπρόσωποι Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, καί β) στή συνάντηση Πάπα καί Πατριάρχου Μόσχας Κυρίλλου, τόν Φεβρουάριο τοῦ  2016, στήν Ἀβάνα (Κούβα).
Στήν πρώτη περίπτωση, ἀφήνει σαφῶς νά ἐννοηθεῖ ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας ὑπῆρξε, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, ἐνεργούμενο τοῦ Σοβιετικοῦ καθεστῶτος, προκειμένου νά μήν εὐοδωθοῦν τά σχέδια τῶν Δυτικῶν γιά συνεργασία τῶν ἡγετῶν τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου ὑπό τήν ἡγεσία τοῦ Πάπα, ἀλλά καί τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
Στή δεύτερη περίπτωση, ἡ ἑρμηνεία τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου, γιά τήν σκοπιμότητα καί στόχευση τῆς συναντήσεως Πάπα καί Ρώσου Πατριάρχου, ἀφορᾶ στήν ἐπικείμενη τότε σύγκληση τῆς λεγομένης «Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου» τῆς Κρήτης (2016), πρός ὑποβάθμισή της, ἀπό τήν ὁποία τελικῶς ἀπεῖχε ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, καθώς καί ἄλλες τρεῖς τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες (Ἀντιοχείας, Βουλγαρίας καί Γεωργίας).
Μέ ἀμφότερες τίς ἐνδεικτικές αὐτές ἀναφορές του, ἡ μία ἀφορῶσα σέ γεγονός ἀντιπαπικοῦ καί ἡ ἄλλη ἀφορῶσα σέ γεγονός φιλοπαπικοῦ και οἰκουμενιστικοῦ χαρακτῆρος, ὁ ἀρθρογράφος θεωρεῖ ὅτι δηλώνεται ἡ ἀμετροέπεια τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἡ ὁποία, ὅμως, μέ συνέπεια καί συνέχεια, κατ’ αὐτόν, σταθερῶς ἐξυπηρετεῖ τά πολιτικά συμφέροντα τῆς κρατικῆς ἐξουσίας ὑπό τήν ὁποία δραστηριοποιεῖται.
Ἐπί τῶν ἀνωτέρω καί ὅλης τῆς σχετικῆς ἐπιχειρηματολογίας τοῦ κ. Ἱεροθέου στήν κατά τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ἀσκουμένη κριτική του, θεωροῦμε σκόπιμο, παρότι ἐπί θεολογικοῦ πεδίου συμφωνοῦμε μέ τόν Μητροπολίτη Ναυπάκτου, νά ἐπισημάνουμε ὁρισμένα πράγματα σέ γενικό, ἀλλά καί σέ εἰδικότερο ἐπίπεδο.
Ἡ εὐσέβειά μας δέν αὐξάνει ἀναλόγως τῆς ἀσεβείας τῶν ἄλλων, οὔτε βεβαίως ἐπιβεβαιώνεται ἡ εὐσέβειά μας ἀπό τήν ἐκ μέρους μας καταγγελία τῶν ἄλλων ὡς ἀσεβῶν. Ὁ Κύριος διερωτᾶται στό ἱ. Εὐαγγέλιο «ἅρα ἐλθών εὐρήσει τήν Πίστιν ἐπί γῆς;» καί αὐτό προέχει προφανῶς (καί) ἀπό τήν τύχη τῶν ἱστορικῶν προνομίων τῶν κατά τόπους Ἐκκλησιῶν.
«Τρίτη Ρώμη» δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει, ὅταν ἡ νέα Ρώμη ἐπιστρέψει στήν εὐθεία ὁδό τῶν Ἁγίων Πατέρων. Τά περί «τρίτης Ρώμης» τά γέννησε ὁ ἐθνοφυλετισμός, τά ἐνίσχυσε ὁ πανσλαυϊσμός, ἀλλάσήμερον, δυστυχῶς, τά ἀνατροφοδοτεῖ καί συντηρεῖ ὁ ἐξουνιτισμός, ἡ βατικανοποίηση καί ὁ οἰκουμενισμός τοῦ Φαναρίου. Τόν πιστό Κλῆρο καί λαό δέν τόν ἐνδιαφέρει πρωτίστως ἡ νέα ἤ ἡ «τρίτη Ρώμη» ἀλλά ἡ ἄνω Ἱερουσαλήμ. Ἄς μήν ἐπιβεβαιωθεῖ γιά τήν Πόλη καί γιά τήν Μόσχα τό λαϊκό ἀπόφθεγμα «δυό ….. μαλώνανε σέ ξένον ἀχυρώνα», καθόσον ἐξαιτίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχουν ἤδη ἀμφότεραι παρεκκλίνει τῆς εὐθείας ὁδοῦ τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὡς ἐκκλησιαστικές ἡγεσίες καί Ἱεραρχίες τῶν ἀντιστοίχων ἐκκλησιῶν.
Ὅσον ἀφορᾶ στό κῦρος τῶν Συνόδων καί τίς Ἀποφάσεις των, στή συνείδηση τῶν εὐσεβῶν κυριαρχοῦν ὡς κριτήρια, περισσότερο παντός ἄλλου, οἱ λόγοι τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, ἐκφράζοντος συνολικῶς τήν Πατερική διδασκαλία καί λέγοντος: «…Σύνοδος τοίνυν, δέσποτα, οὐ τό ἁπλῶς συνάγεσθαι ἱεράρχας τε καί ἱερεῖς, κἄν πολλοί ὦσιν (κρείσσων γάρ, φησίν, εἷς ποιῶν τό θέλημα τοῦ Κυρίου ἤ μύριοι παραβαίνοντες), ἀλλά τό ἐν ὀνόματι Κυρίου ἐν τῇ ἐρεύνῃ καί φυλακῇ τῶν Κανόνων καί τό δεσμεῖν καί λύειν οὐχ ὡς ἔτυχεν, ἀλλ᾿ ὡς δοκεῖ τῇ ἀληθείᾳ καί τῷ κανόνι καί τῷ γνώμονι τῆς ἀκριβείας.»(Ἐκ τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Ἁγίου πρός τόν Μάγιστρο Θεόκτιστο).
Σάν πολύ διαλλακτικός μᾶς προέκυψε ὁ κ. Ἱερόθεος τελευταίως. Δέν μπορεῖ, βεβαίως, νά ἀρνηθεῖ ἐντελῶς τόν ἑαυτόν του, ἀλλά φαίνεται ὅτι ἡ συμμετοχή του στήν ἀντι-Σύνοδο τῆς Κρήτης καί ἡ ἀδυναμία του νά κρατήσει ἀκραιφνῶς ὁμολογιακή στάση ἐντός αὐτῆς, ἀλλά καί μετά ἀπό αὐτήν τόν παρασύρει σέ συμβιβασμούς, δικαιολογίες, ἀκόμη καί καινοτομίες, προκειμένου νά δικαιολογήσει τόσον τά ἐκεῖ συμβάντα, ὅσον καί τά ἐξ ἐκείνης ἀπορρέοντα.
Ἔχει δίκαιο ὁ Σεβ. κ. Ἰερόθεος ὅτι τό Οὐκρανικό συνδέεται μέ τή σύνοδο τῆς Κρήτης. Κι ἐμεῖς τό γράψαμε αὐτό πολύ νωρίς. Μόνο πού ἡ δια-σύνδεσή του αὐτή ἐκθέτει πολύ περισσότερο τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως καί προσωπικά τόν Πατριάρχη πού ἐμφανίζονται νά δροῦν καί ἀποφασίζουν ἐκδικητικῶς καί νά μή θέλουν ἤ νά μή μποροῦν νά κρύψουν τή στρεβλή ἄσκηση ἱστορικῶν προνομίων ἤ δικαιωμάτων τους στά ὁποῖα προσδίδουν πάντως καινοφανές περιεχόμενο.
Τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως κατέχει, δυστυχῶς, τά πρωτεῖα τῆς οἰκουμενι(στι)κῆς κινήσεως καί δέν διστάζει προκειμένου νά τά διαφυλάξει νά ἐνεργεῖ σέ βάρος καί αὐτῆς τῆς ἐνότητος τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Οἱ ἀντίπαλοί του ἐνδέχεται ἔστω καί λόγῳ τῆς ἀντιπαραθέσεως πρός αὐτό νά τοποθετοῦνται ὀρθοδόξως ἐπί θεμάτων Πίστεως, τό ἴδιο, ὅμως, φαίνεται οὔτε αὐτό νά εἶναι σέ θέση νά ἐπιλέξει, ἐξαιτίας τῆς παντελοῦς διαβρώσεως καί μεταλλάξεώς του ἀπό τό πνεῦμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
Στό σπίτι τοῦ κρεμασμένου δέν μιλᾶνε γιά σχοινί! Οἱ ἀλεπάλληλες προδοσίες τῶν Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως εἶναι ὄντως ἀσυναγώνιστες! Τί νά πρωτοθυμηθεῖ κανείς; Μήπως δέν ἔχει τόν δικό του Λένιγκραντ (μιᾶς καί περί αὐτοῦ κάνει ἐκτενή ἀναφορά στό ἄρθρο του ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου) ἡ Κωνσταντινούπολη; Ἀγνοεῖ ὁ Ναυπάκτου τήν ἱστορία γιά τόν Προύσσης Δωρόθεο (τόν πρωτοστατήσαντα στήν ἔκδοση τῆς διαβοήτου Ἐγκυκλίου τοῦ 1920 ὑπό τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τόν Καταστατικό Χάρτη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τήν ὁποία ἐπήνεσε ὁ προεδρεύων τῆς ἀντι-συνόδου τῆς Κρήτης κ. Βαρθολομαῖος στήν ἐκεῖ καταληκτήριο ὁμιλία του δηλώσας ἔτσι εὐθαρσῶς τά οἰκουμενιστικά του φρονήματα) ὁ ὁποῖος ξεψύχησε στήν ἀγκάλη τοῦ τότε Ἀγγλικανοῦ Ἀρχιεπισκόπου Καντερβουρίας R. Th. Davidson ἐνῶ τοῦ προσέφερε ἐγκόλπιο ἀναγνωρίσεως της ἀρχιερωσύνης του, ἤδη τό 1921, στό Λονδίνο;
Μήπως δέν διαθέτει καί αὐτό (τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως) ἐπίδοξο διάδοχο γιά τόν Πατριαρχικό θρόνο, ὅπως ἴσως θεωρεῖται ἀντιστοίχως ὁ ἀναφερόμενος ὑπό τοῦ κ. Ἱεροθέου καί ἐπικρινόμενος γιά ἀντορθόδοξες θέσεις ὑπεύθυνος ἐξωτερικῶν ἐκκλησιαστικῶν σχέσεων τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ἰλαρίων, τόν προσφάτως διορισθέντα Ἀρχιεπίσκοπο Ἀμερικῆς (ἀπό Προύσσης) Ἐλπιδοφόρο, ὁ ὁποῖος, γυμνῆ τῆ κεφαλῆ, προσφάτως ἐκήρυξε ὅτι οἱ Παπικοί καί οἱ Προτεστάντες δεν εἶναι αἱρετικοί, ἐνῶ πρό καιροῦ ἀσμένως εἶχε ἀσπασθεῖ τή δεξιά του «Ἁγίου Πατρός» Πάπα τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης;
Γιά νά μή μιλήσουμε γιά τήν Μασωνία, ἡ ὁποία ἔχει ἁλώσει τό Πατριαρχεῖο ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 20ου αἰῶνος καί ἐντεῦθεν, γιά τἠν περιβόητη ἄρση της ἀκοινωνησίας μέ τόν ἀμετανόητο Παπισμό ὑπό τοῦ ἀθέου Ἀθηναγόρου τό 1965, τήν πρὀσφατη μνημόνευση τοῦ Πάπα ἐντός τοῦ Πατριαρχικοῦ Ναοῦ παρουσίᾳ τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου ὑπό τοῦ ἱεροφορεμένου Πατριαρχικοῦ Διακόνου σέ ὥρα Ἀκολουθίας, ἐκφώνως ὡς Ἐπισκόπου Ρώμης καί ἄλλα ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός!
Ἀσφαλῶς καί δέν τά ἀγνοεῖ ὅλα αὐτά ὁ κ. Ἱερόθεος, ὁ ὁποῖος ἐμφανίζεται νά ἐπισείει τόν «μπαμπούλα» τῆς «τρίτης Ρώμης» ἀποπροσανατολίζοντας τόν κόσμο ἐκ τῶν οὐσιωδῶν, μέ δεδομένη τήν πλήρη ἅλωση τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ἐδῶ καί μία σχεδόν ἑκατονταετία, ἀπό τόν Οἰκουμενισμό!
Τώρα, ἐάν τόν συγκινοῦν τόσο τά ἱστορικά ἄς ἐπιδοθεῖ στή συγγραφή ἱστορικῶν διηγήσεων καί…. διηγώντας τα νά κλαίει ….καί νά ὀδύρεται!
Ἠ μετοχή στήν ἀλήθεια, ἡ ὑπεράσπιση καί ἡ διεκδίκησή της δικαιώνει τίς Ἐκκλησίες καί ὄχι ὁ ἀγών ὑπέρ τῶν δικαιωμάτων, ἔστω καί ἱστορικῶν καί ἱερῶν. Καί ἡ μετοχή τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στήν ἀλήθεια, τήν ὁποία ὡμολόγησαν οἱ ἅγιοι Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, ἔχει κατρακυλήσει στό ναδίρ!
Αὐτό πού σήμερον ἐμφανίζεται ὡς Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως εἶναι ἡ σκιά τῆς ἱστορίας του, τό κουφάρι τοῦ πνεύματός του, τό ἀπολειφάδι τοῦ μεγαλείου του. Εἶναι μία δράκα ἀνθρώπων, μία αὐλή πού προκαλεῖ θέλουσα καί ἐπιμένουσα νά κατευθύνει παγκοσμίως τά νήματα στή ζωή τῆς ἀνά τόν κόσμο Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐν ὀνόματι τῶν πάλαι ποτέ δικαίων καί προνομίων του, καί τούτων ἀκόμη δεινῶς παρεμηνευομένων καί παραποιημένων!
Ὁ μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χριστόδουλος εἶχε κάνει τό τραγικό λάθος στήν κόντρα του μέ τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο νά ἐπιχειρήσει δικές του πρωτοβουλίες προσεγγίσεως μέ τό Βατικανό μέ ὀλέθριες συνέπειες γιά ἐκεῖνον. Ἐξάλλου, ὁ κ. Βαρθολομαῖος ὑπερασπιζόμενος μέχρι κεραίας τά δίκαια τοῦ Πατριαρχείου, μέ ζῆλο καί ἐμπάθεια κατά τοῦ ἀντιπάλου του, ἔφθασε στά πρόθυρα σχίσματος τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος.
Ἔξεστι, ὡς φαίνεται, τοῖς Οἰκουμενισταῖς τόν ζῆλον πού τούς «περισσεύει» ἀχρησιμοποίητος, ὡς ἐκ τῆς μειοδοσίας τους σέ θέματα Πίστεως, νά τόν διοχετεύουν σέ ἐμπαθεῖς ἀνταγωνισμούς περί δικαίων, δικαιωμάτων, προνομίων καί ὑπακοῆς προδίδοντας ἔτσι τί πρωτεύει στή δική τους ἱεράρχηση, στόχευση καί μαρτυρία.
Ἡ  ἐμπλοκή τοῦ κ. Ἱεροθέου σέ ὅλα αὐτά μόνο κακό καί φθορά ἀποφέρουν στόν ἴδιο καί στήν σπουδαία, κατά τά ἄλλα, θεολογική ἐργασία του, τήν ὁποία ἀρχίζει ὁ πιστός λαός νά αἰσθάνεται ὡς θεωρίες καί ψυχρούς λόγους, οἱ ὁποῖοι ἀκυρώνονται στήν πράξη καί ἀντί νά τιμοῦν τελικῶς ἐλέγχουν καί ἐκθέτουν τόν συγγραφέα των, λόγω τῆς μή ἐφαρμογῆς των.
Ὁ πιστός καί εὐσεβής λαός τοῦ Θεοῦ ἐχόρτασε ἀπό λόγους καί κείμενα (ὀρθοδοξολογία) καί ἄρθρα, τά ὁποῖα προβάλουν τήν Πατερική Θεολογία, τήν ὁποία, ὅμως, στήν πράξη οἱ συγγραφεῖς καί συντάκτες των καταφρονοῦν καί ἀντί εὐθαρσοῦς ὁμολογίας, ἐν καιρῶ κινδυνευούσης Πίστεως, προκρίνουν τή σιωπή. Ἀντί τῶν ἐπιβεβλημένων κανονικῶν καί ὀρθοδόξων ἐνεργειῶν, ἔναντι τῶν προδοσιῶν τῆς Πίστεως, προτιμοῦν τίς δικαιολογίες ἤ ἀναβολές, καί ἀντί τῆς μιμήσεως τῶν παραδειγμάτων τῶν Ἁγίων ἀκολουθοῦν τόν συμβιβασμό, ὁ ὁποῖος τούς ἐξασφαλίζει θρόνους, βήματα καἰ τήν ἀνοχή ἤ ἀναγνώρισή των ἐκ μέρους τῶν ἰσχυρῶν πλήν ἤδη πεπτωκότων συναδέλφων των.


Εἶναι ἐν τέλει καί προκλητικό, ὅσοι ἐμφανίζονται ὡς «βλέποντες», ἄν ὄχι μέ τήν θεολογική ἔννοια τοῦ ὅρου, πάντως μέ ἐκείνη τῆς κοινῆς λογικῆς, δηλαδή τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐκείνων ἀνδρῶν καί προσώπων πού δέν ἐθελοτυφλοῦν, ἀλλά διακρίνουν τά σημαινόμενα τῶν συμβαινόντων καί τῶν τεκταινομένων, νά ὁμιλοῦν ὡς τυφλοί, ἐπιβαρυνόμενοι ἔτσι μέ τό τεράστιο κακό τό ὁποῖο προξενοῦν σέ ὅσους τούς ἐμπιστεύονται ὡς «βλέποντες» καί ὡς διακρίνοντες τά σημεῖα τῶν καιρῶν.
Αὑτή τήν πρόκληση, δυστυχῶς, ἐπιβεβαιώνουν δι’ ἑαυτούς ὅσοι διαχωρίζουν καί προτάσσουν τήν ἱστορικότητα καί δῆθεν κανονικότητα ἀπό τήν Ὀρθοδοξία, γιά νά ὑπερασπισθοῦν ἐκείνους τῶν ὁποίων ὡστόσο δέν ἀρνοῦνται (δηλαδή ὁμολογοῦν) τήν ἀντορθόδοξη πορεία. Ὅσοι, ἐνῶ ἀποκαλύπτουν καί καταδεικνύουν τόν ἐκτροχιασμό, ἐκ τῆς εὐθείας ὁδοῦ τῆς ἀποστολικῆς καί ἁγιοπατερικῆς διδασκαλίας, τούς συναδέλφους τους, καταδέχονται νά γίνουν ἀπολογητές καί ὑποστηρικτές των ἔναντι ὅσων εὐστόχως ἤ ἀστόχως, δικαίως ἤ ἀδίκως,  διαφοροποιοῦνται ἀπό αὐτούς.
Οἱ μεταπτώσεις τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας εἶναι δεδομένες καί ἀναμφισβήτητες, ἀλλά καί ἐν πολλοῖς γνωστές. Ἡ ἐκ τῶν ὑστέρων ὅμως καταγγελία τους, μέ δεδηλωμένη ὡς αἰτιολόγηση τήν ἀποκατάσταση τῆς ἀδίκου καί μή ἀντικειμενικῆς μονομεροῦς ἐπικρίσεως τῶν οἰκουμενιστικῶν ἐνεργειῶν τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καί τοῦ Προκαθημένου του προκαλεῖ τόν ὀρθόδοξο λαό! Γενικῶς δε, προκαλεῖ σύγχυση καί εἶναι ἀλυσιτελής. Ἄν καί ὄχι γιά ὅλους, ὅπως, ἐπί παραδείγματι, γιά συγκεκριμένους πολιτικούς παράγοντες ἤ ἄλλους ἀντιπάλους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας.
Πέραν αὐτῶν ἐνέχουν καί τό στοιχεῖο τῆς ἀντιφατικότητος, τῆς παραδοξότητος ἀλλά καί προκαλοῦν καχυποψία, περί τυχόν εὐρύτερων σκοπιμοτήτων, τέτοιες ἐνεργειες. Διότι εἶναι ἀντιφατικό ὁ Σεβ. κ. Ἱερόθεος νά διαφοροποιεῖ ἑαυτόν ἀπό τούς ἀντιοικουμενιστές, μετά τῶν ὁποίων μέχρι πρότινος συνεργαζόταν, ἀφ’ ἑνός μέν ἀποδοκιμάζοντας τόν Οἰκουμενισμό, ἀφ’ ἑτέρου δέ ὑπερασπιζόμενος ἔστω καί γιά λόγους ἀποκαταστάσεως τῆς ἱστορικῆς ἀληθείας τό οἰκουμενιστικό Φανάρι.
Εἶναι παράδοξο ὁ Σεβ. κ. Ἱερόθεος νά συμμαχεῖ μετά τοῦ κ. Βαρθολομαίου κατά τῆς Μόσχας γιά τό ζήτημα τῆς ἀποχῆς τῆς τελευταίας ἐκ τῶν ἐργασιῶν τῆς συνόδου τῆς Κρήτης καί νά ἐπικρίνει τήν ἐκ τῶν ὑστέρων ἀποδοκιμασία ἐκείνης (τῆς Μόσχας) πρός αὐτήν (τή σύνοδο τῆς Κρήτης), ὅταν ὁ ἴδιος καί τή Μόσχα θεωρεῖ ἐπί τῆς οὐσίας οἰκουμενιστική, ἀλλά καί δηλώνει ἀποκαλυπτικά ὅτι ἡ πλειοψηφία τὼν συμμετασχόντων στήν ἀντι-Σύνοδο τῆς Κρήτης Προκαθημένων, καθώς καί οἱ περισσότεροι τῶν ἐπισκόπων πού τούς πλαισίωναν ἐκεῖ, ἀναγνωρίζουν τήν ὕπαρξη Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί μυστηρίων στόν Παπισμό, ὅπως σέ τελευταῖο ἄρθρο του (καί πάλι περί τοῦ Οὐκρανικοῦ), ὁ ἴδιος ἀναφέρει.


Εὐλόγως, κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, ὁ κ. Ἱερόθεος θά πρέπει νά θεωρεῖται ἐκ τῶν θιασωτῶν τῆς συγκλήσεως τῆς συνόδου τῆς Κρήτης, τή συμμετοχή στήν ὁποία θεωροῦσε ἐπιβεβλημένη, χάριν τῆς ὑπακοῆς καί ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, παρά τό ὅτι – ἐδῶ εἶναι καί τό πλέον ἐνδιαφέρον τοῦ πράγματος – ἐγνώριζε καί τά ἀντορθόδοξα φρονήματα τῶν συμμετεχόντων, καί τά δεδομένα σφάλματα τῶν προετοιμασμένων ἀποφάσεών της, καί, βεβαίως, δέν ἀγνοοῦσε τά φρονήματα τοῦ πρωτεργάτου καί προεδρεύοντος αὐτῆς κ. Βαρθολομαίου.
Σέ τί, λοιπόν, ἀπέβλεπε καί τί προσδοκοῦσε ὡς ὀρθόδοξος Ἱεράρχης καί πατερικός Θεολόγος ὁ κ. Ἱερόθεος, ὑπό τά ἀνωτέρω δεδομένα, τόσον ἐκ τῆς συγκλήσεως τῆς συνόδου τῆς Κρήτης, ὅσον καί ἐκ τῆς ἰδικῆς του συμμετοχῆς σέ αὐτήν; Εἶχε δεσμεύσεις ἔναντι τοῦ προεδρεύοντος; Εἶχε ἐμπιστοσύνη στίς δυνάμεις του καί τήν βαρύτητα τῶν παρεμβάσεών του πρός ἀποτροπή ἤ διόρθωση τῶν ἐσφαλμένων τοποθετήσεων; Ἤ εἶχε ἁπλῶς τήν ἀνθρώπινη φιλοδοξία τῆς συμμετοχῆς σέ ἕνα τόσο σημαντικό γεγονός;
Ἡ ψευδο-σύνοδος τῆς Κρήτης ὑπό τίς δεδομένες προδιαγραφές συγκλήσεώς της (σέ ὅλα τά ἐπίπεδα καί τούς τομεῖς) ἦταν πλέον ἤ βέβαιο ὅτι θά εἶχε τήν κατάληξη τήν ὁποία τελικῶς εἶχε. Δέν θά εἶχε τήν ἴδια κατάληξη, κατά τήν ταπεινή μας ἄποψη, ἐάν εὐρίσκετο ἔστω καί ἕνας ἐκ τῶν συμμετασχόντων Προκαθημένων, ἀκόμη ἔστω καί ἕνας ἐκ τῶν συνοδευόντων αὐτούς Ἐπισκόπων, ὁ ὁποῖος θά εἶχε τήν παρρησία ὄχι ἁπλῶς νά διαφωνήσει ἀλλά καί νά ἀποχωρήσει ἀπό μία τέτοια προκατασκευασμένη καί οἰκουμενιστικῶν προδιαγραφῶν Σύνοδο.
Ἔλειπε ἀπό τή «σύνοδο» τῆς Κρήτης, τή νέα αὐτή σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας, ἕνας Μᾶρκος Εὐγενικός καί, δυστυχῶς, ἐξ ὅσων συνεχῶς ἀποκαλύπτονται αὐτόν τόν ρόλο καἰ τήν ἀποστολή οὔτε διατεθειμένος, οὔτε ἀποφασισμένος, οὔτε ἱκανός στάθηκε γιά νά τά ὑπηρετήσει κάποιος Ἐπίσκοπος, εἴτε Ἕλληνας, εἴτε Σλάβος ἤ ἄλλης καταγωγῆς, οὔτε βεβαίως ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος. Ὁ τελευταῖος μάλιστα φαίνεται μετά τή λήξη αὐτῆς νά διαδραματίζει ἕναν περίεργο ρόλο.
Ρόλος, ὁ ὁποῖος ἐκ τῶν πραγμάτων διαπιστώνεται νά προωθεῖ καί προβάλλει, εἴτε ἐκ πλάνης, εἴτε ἐκ συμβιβασμοῦ, τήν ἔμμεση ὑποστήριξη μιᾶς «μυξορθοδοξίας».  Μιᾶς, κατ’ οὐσίαν Καινοτομίας καί ἑνός θεολογικοῦ ἀκροβατισμοῦ πού ἐπιχειροῦν νά συμβιβάσουν τά ἀσυμβίβαστα πρός ἐφάμαρτη καθησύχαση τῶν πολλῶν ἀφελῶν καί ἀνυποψιάστων. Πρόκειται γιά τήν καινοτομία στήν ὁποία καταλήγει ὁ αὐτοαναιρούμενος ὀγκώδης περί τῆς «Συνόδου στήν Κρήτη» (καί ὄχι τῆς Κρήτης, κατά τήν λογοπαιγνιώδη διάθεση τοῦ συγγραφέως) συγγραφείς ὑπό τοῦ κ. Ἱεροθέου Τόμος, ἀπολογητικοῦ χαρακτῆρος, ὡς συμπεράσματός του καί ὡς προτεινομένης ὑπ’ αὐτοῦ ἐφευρετικῆς θεολογικῆς διεξόδου ἀπό τήν ἐκκλησιολογική συμφορά τῶν Κολυμπαρείων ἀποφάσεων.


Εἶναι ἡ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ περί δῆθεν δυνατότητος μελλοντικῆς Συνοδικῆς διορθώσεως των ἐσφαλμένων (κακοδόξων) ἀποφάσεων τῆς «Συνόδου» τῆς Κρήτης, ἀσφαλῶς χωρίς ἀκύρωση καί καταδίκη της, ὅπως ἀπαιτεῖ ἡ κανονική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. [Σημείωση: Μέχρι τότε οὐδείς ἐπιβάλλεται νά τήν καταδικάζει ἤ ἀποκηρύττει ὅπως θά ἔπρατταν οἱ Πατέρες. Συμφωνοῦντες δέ μετ’ αὐτῆς καί διαφωνοῦντες μποροῦν νά καυχῶνται γιά τήν ὀρθοδοξία των ἀρκεῖ νά κοινωνοῦν μεταξύ των!Καινοτομία, ἡ ὁποία βασίζεται στήν ἀντικανονική θεωρία τῆς ὑποστηρίξεως περί ὑπάρξεως καί ἀναγνωρίσεως στήν ἐκκλησιαστική ἰστορία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πέραν τῶν γνωστῶν δύο περιπτώσεων καί κατηγοριῶν συνόδων, δηλαδή τῶν κανονικῶν καί ὀρθοδόξων ἁγίων Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν κακοδόξων καί ληστρικῶν, μιᾶς ἀκόμη, τρίτης: τῶν ἡμι-ὀρθοδόξων συνόδων πού εἶχαν, ὅπως ἡ σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου, πάντα κατά τόν κ. Ἱερόθεο, ἀρκετά καλά καί μερικά κακά στοιχεῖα στίς ἀποφάσεις τους!
Μή θεωρηθεῖ, λοιπόν, οὔτε βαρύ, οὔτε εἰρωνικό, οὔτε ἄστοχο, ἐάν τήν εὔστοχη ἐρώτηση, ἀναφερόμενος στή διαστρέβλωση τῆς ἱστορικῆς θεολογικῆς πραγματικότητος τήν ὁποία ἐπεχείρησαν στήν κοινή δήλωσή τους Πάπας καί Πατριάρχης Μόσχας (Κούβα 2016), ἀποδίδοντας θετικά καί ἀρνητικά γεγονότα γενικῶς καί ἀορίστως στήν ἱστορία, ἀρνούμενοι τήν εὐθύνη οἱουδήποτε γιά ὁτιδήποτε (ἤ καί κατηγορώντας ὅλους γιά ὅλα) καί ἐπιπλέον ἀμνηστεύοντας ἀκόμη καί τήν Οὐνία «Τί σοῦ εἶναι αὐτή ἡ ἱστορία;», τήν ὁποία διατυπώνει στό ἐν λόγῳ ἄρθρῳ του ὁ κ. Ἱερόθεος, ἐμεῖς, ἀφοῦ τήν προσαρμόσουμε στήν περίπτωση  τήν ἀπευθύνουμε στόν ἴδιο, γιά ἀναστοχασμό καί ἀναθεώρηση, ὡς ἑξῆς: Τί σοῦ εἶναι (Σεβασμιώτατε) ὁ Οἰκουμενισμός;Ἀκόμη καί λίγο νά τόν πλησιάσεις, μή προτιθέμενος νά τόν καταδικάσεις καί νά ἀπομακρυνθεῖς ἀπό τούς φορεῖς του, ἐπηρεάζεσαι!….
Ἀντιθέτως, δέν κινδυνεύεις ἀπό τήν ἀντίχριστη καί ἐκκλησιοκτόνο αὐτή αἵρεση καί λύμη, ὅταν ἐνθυμεῖσαι καί (κυρίως) ἐφαρμόζεις τά λόγια τοῦ μεγίστου ἀντιπαπικοῦ Θεολόγου τῆς Ἀνατολῆς, τοῦ Θεοφόρου Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, ἐπισημαίνοντος: «Ποῖος κλῆρος, ποία μερίς, τίς γνησιότης πρός τήν Χριστοῦ ἐκκλησίαν, τῷ συνηγόρῳ τοῦ ψεύδους, ἐκκλησίαν, ἥ “στύλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας” κατά Παῦλόν ἐστιν, ἥ καί μένει χάριτι Χριστοῦ διηνεκῶς ἀσφαλής καί ἀκράδαντος, ἐστηριγμένη παγίως οἷς ἐπεστήρικται ἡ ἀλήθεια; Καί γάρ οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσί • καί οἱ μή τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδέ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας εἰσί, καί τοσοῦτο μᾶλλον, ὅσον ἄν και σφῶν αὐτῶν καταψεύδοιντο, ποιμένας καί ἀρχιποίμενας ἱερούς ἑαυτούς καλοῦντες καί ὑπ’ ἀλλήλων καλούμενοι• μηδέ γάρ προσώποις τόν χριστιανισμόν, ἀλλ’ ἀληθείᾳ καί ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα»(Γρηγ. Παλαμᾶ Συγγράμματα, Π. Χρήστου, τόμος 2, σελ. 627 καί ΕΠΕ 3, 606).
Πηγή ΑΚΤΙΝΕΣ

EΝΦΙΑ-λωμένη μεταπατερικὴ «θεολογία»





Γράφει ὁ Ἀναστάσιος Ὄμ. Πολυχρονιάδης, Δρ. Θεολογίας ΑΠΘ
Ὁ Πέτρος Βασιλειάδης, ὁμότιμος καθηγητὴς τοῦ Τμήματος Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ΑΠΘ, ἀποτελεῖ ἔνθερμο ὑποστηρικτὴ τῆς μεταπατερικῆς «θεολογίας».
Μὲ ἀφορμή, λοιπόν, κάποιες σημειώσεις του σχετικὰ μὲ τὴ σύνοδο τῆς Κρήτης (2016), προβαίνουμε σὲ μία σύντομη ἔρευνα, ἡ ὁποία φανερώνει τὸ χάσμα ποὺ ὑφίσταται μεταξύ τῆς Ὀρθόδοξης Θεολογίας καὶ τῆς μεταπατερικῆς, ποὺ ἐκφράζει ὁ Βασιλειάδης.
Εἰσαγωγικὰ
«3 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ. ΟΙ 10 ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΔΥΣΤΥΧΩΣ...ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΦΥΣΙΚΑ. Ή ΜΑΛΛΟΝ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΛΛΑΞΑΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ. ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ.
Ἡ ἐκκλησία μας δυστυχῶς ἐκ τῶν πραγμάτων ἀπέδειξε πὼς θέλει νὰ παραμείνει...
συνομοσπονδία ἀνεξάρτητων ἐκκλησιῶν, ἀλλὰ ὄχι ἡ ΕΚΚΛΗΣΙΑ τοῦ Χριστοῦ, ἡ μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολική.
Οἱ εὐθύνες εἶναι φανερὲς καὶ φυσικὰ ἐπιμερίζονται Θεολογικά, ὄχι μόνο ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἀνίκανη νὰ προχωρήσει ἀποφασιστικὰ στὴν ἐμβάθυνση τοῦ "ἀνθρωπολογικοῦ" ζητήματος, μὲ κορυφαία πτυχὴ του τὴν θέση καὶ τὸν ρόλο τῶν γυναικῶν (διακόνισσες, καὶ ὄχι μόνον), ἀλλὰ ἔχει πολὺ δρόμο ἀκόμη νὰ διανύσει καὶ στὸ "ἐκκλησιολογικό". Μία ΑΝΑΛΗΨΗ θὰ μᾶς σώσει. Χρόνια πολλὰ σὲ ὅλους».


Ἐδῶ, ὁ Πέτρος Βασιλειάδης, ὁμότιμος καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς ΑΠΘ καὶ νῦν διευθυντὴς τοῦ μεταπτυχιακοῦ προγράμματος «Ὀρθόδοξη Οἰκουμενικὴ Θεολογία» ΔΠΕ, μὲ ἀφορμὴ τὴ συμπλήρωση τριῶν χρόνων ἀπὸ τὴ σύνοδο τῆς Κρήτης (Καλοκαίρι 2016), σχολιάζει τὶς εὐθύνες τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὡς πρὸς τὴ μὴ ἐπίλυση διαφόρων προβλημάτων, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὸ Οὐκρανικό.
«Ἡ ἐκκλησία μας δυστυχῶς» ὑπογραμμίζει, «ἐκ τῶν πραγμάτων, ἀπέδειξε πὼς θέλει νὰ παραμείνει συνομοσπονδία ἀνεξάρτητων ἐκκλησιῶν, ἀλλὰ ὄχι ἡ ΕΚΚΛΗΣΙΑ τοῦ Χριστοῦ, ἡ μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολική».
Ὡς ἐκ τούτων, σημειώνει, «ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἀνίκανη νὰ προχωρήσει ἀποφασιστικὰ στὴν ἐμβάθυνση τοῦ ἀνθρωπολογικοῦ ζητήματος», ὡς πρὸς «τὸν ρόλο τῶν γυναικῶν (διακόνισσες καὶ ὄχι μόνον)», ἐνῶ ἀκόμη τονίζει ὅτι «ἔχει πολὺ δρόμο νὰ διανύσει καὶ στὸ ἐκκλησιολογικό».


Μαθήματα στὴν Ὀρθοδοξία
Ὁ Βασιλειάδης μιλώντας στὰ ἀνωτέρω, ὡς δάσκαλος, ποὺ παραδίδει ἰδιαίτερα μαθήματα στὴν Ὀρθοδοξία, διαπιστώνει ὅτι ἡ μὴ ἐπίλυση διαφόρων ζητημάτων, στὴν ἐν λόγω σύνοδο, ἀποτελεῖ συνέχεια τοῦ προσκόμματος γιὰ τὸν ἁγιασμὸ τῶν πιστῶν, ἀφοῦ, ὅπως λέγει, μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο, ἡ «ἐκκλησία μας [...] θέλει νὰ παραμείνει συνομοσπονδία ἀνεξάρτητων ἐκκλησιῶν», μὲ συνέπεια νὰ μὴν πραγματώνει τὴν «ΕΚΚΛΗΣΙΑ τοῦ Χριστοῦ».
Ἡ λογικὴ αὐτὴ φανερώνει μία ἀντίληψη, ποὺ ἀντιμετωπίζει τὴν εὐχαριστιακὴ κοινότητα ὡς ἕναν ἐγκόσμιο ὀργανισμό, ὅμοιο μ’ ἐκεῖνον ἑνὸς πολιτικοῦ σχηματισμοῦ, ὅπως περιγράφει ὁ ἴδιος σὲ ἄλλο του σχόλιο, σχετικὰ μὲ τὴν ἑλληνικὴ πολιτικὴ ἐπικαιρότητα.
Ὁπότε, δὲν ἀποτελεῖ ἔκπληξη καὶ ἡ θεώρηση, ἀπὸ μέρους του, τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς ἀνίκανης γιὰ τὴν ἐπίλυση τοῦ ἀνθρωπολογικοῦ ζητήματος καὶ ὡς ἔχουσας «πολὺ δρόμο ἀκόμη νὰ διανύσει καὶ στὸ ἐκκλησιολογικό».

Νέα κρίση για την Ευρώπη





Να, λοιπόν, που η Ευρώπη οδηγείται σε νέα οικονομική κρίση! Μπορεί το θέμα αυτό να μην κυριαρχεί στην εγχώρια επικαιρότητα -άλλωστε, σημειώνονται σημαντικά γεγονότα τις τελευταίες ημέρες, όπως οι πυρκαγιές και ο αποκλεισμός της Σαμοθράκης, που δικαίως αποσπούν το ενδιαφέρον-, αλλά είναι βέβαιο ότι θα το βρούμε λίαν συντόμως μπροστά μας!

Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι «κοκκινίζουν» τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια ή ότι επικρατεί νευρικότητα στις χρηματαγορές. Αυτά είναι τα επιφαινόμενα. Η ουσία είναι ότι εκδηλώνεται μια γενικότερη αστάθεια, με εντελώς απρόβλεπτη εξέλιξη. Η προηγούμενη κρίση αντιμετωπίστηκε, όπως γνωρίζουμε καλά όλοι, με τα γνωστά «μερεμέτια». Χάρη σε αυτά διασώθηκαν οι τραπεζικοί κολοσσοί και την πλήρωσαν κοινωνίες ολόκληρες από τον ευρωπαϊκό Νότο, όπως η ελληνική. Η Ευρώπη έγινε γερμανική και χώρες, όπως η Ελλάδα, μετατράπηκαν σε αποικίες χρέους, οι οποίες αλυσοδέθηκαν με δεσμά για τα επόμενα 100 χρόνια.


Τα «μερεμέτια» αυτά έλυσαν το πρόβλημα; Οχι. Η Γερμανία είχε χρυσά κέρδη όλα αυτά τα χρόνια από την ελληνική μόνο κρίση. Απομυζώντας ολόκληρη την ευρωζώνη, κέρδισε πακτωλό δισεκατομμυρίων και μεταβλήθηκε σε οικονομική υπερδύναμη. Και ό,τι δεν μπόρεσε να πετύχει με τα όπλα πριν από 70 χρόνια φάνηκε να το καταφέρνει με το ενιαίο νόμισμα, το οποίο επέβαλε για να προωθήσει τα δικά της στυγνά συμφέροντα. Να, όμως, που η περίφημη «ατμομηχανή» της ευρωπαϊκής οικονομίας πηγαίνει ολοταχώς προς βαθιά ύφεση, συμπαρασύροντας, εν μέσω του εμπορικού πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, ολόκληρη την ευρωζώνη. Με τον Μπόρις Τζόνσον επίσης να προχωρά προς το Brexit και τον Ματέο Σαλβίνι να κηρύσσει τη μεγάλη ανυπακοή στο τραπεζικό κατεστημένο και στην Ευρώπη των ελίτ. Τώρα -αν και η ίδια η Μέρκελ παριστάνει την... ψύχραιμη-, οι «σοφοί» των Βρυξελλών και του Βερολίνου, προσπαθώντας να κρύψουν την αμηχανία τους, αναζητούν τρόπους για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση. Νέα «μερεμέτια» ίσως, τα οποία όμως είναι βέβαιο ότι θα κληθούν να πληρώσουν πάλι οι ευρωπαϊκοί λαοί, άλλοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο. Οπως επίσης είναι βέβαιο ότι θα ξεκινήσουν νέα εκστρατεία -πλύση εγκεφάλου, στην πραγματικότητα- για να μας πείσουν ότι πρέπει να υπερασπιστούμε όλοι και να θωρακίσουμε αυτή την Ευρωπαϊκή Ενωση...

Θα μπορούσε να θεωρηθεί ο έσχατος στρουθοκαμηλισμός κάτι τέτοιο. Είναι φανερό πλέον ότι το λεγόμενο «ευρωπαϊκό οικοδόμημα» τρίζει για τα καλά. Κι όσοι δεν το αντιλήφθηκαν κατά την προηγούμενη κρίση έχουν την ύστατη ίσως ευκαιρία να το συνειδητοποιήσουν τώρα. Κι αν πιστεύουν ότι, όπως κατάφεραν να χειραγωγήσουν τα γεγονότα την προηγούμενη φορά, θα το πετύχουν και τώρα, κάνουν τεράστιο λάθος. Ας δουν τις φυγόκεντρες δυνάμεις που αναπτύχθηκαν και δυνάμωσαν στο μεταξύ. Ας μελετήσουν καλύτερα τον νέο χάρτη που διαμορφώνεται και ίσως καταλάβουν ότι αυτή τη φορά βρισκόμαστε μπροστά σε εξελίξεις με ιστορικό χαρακτήρα και περιεχόμενο...

Δημοκρατία

kostasxan

Αμετανόητες διευκρινίσεις με σκοτεινές παραμέτρους.



Αποτέλεσμα εικόνας για ψηφιδωτό



Την ώρα που το χριστεπώνυμο ποίμνιο παρακολουθεί ΕΝΤΡΟΜΟ τον έναν μετά τον άλλον Ιεράρχη να κοινωνεί με τους Ουκρανούς σχισματικούς και αναρωτιέται αν η Εκκλησία της Ελλάδος υπάρχει ακόμη, ο Ναυπάκτου Ιερόθεος ένοιωσε την ανάγκη να δώσει περαιτέρω «Διευκρινίσεις γιά τίς ἀπόψεις μου γιά τό Οὐκρανικό ζήτημα».
 
Μόνο που ΔΕΝ πρόκειται απλά για δικές του απόψεις που έχουμε την πολυτέλεια να συζητάμε, αλλά για την συνταγή που εκείνος πρότεινε «πάνω στην ώρα» και έγινε πράξη

Ο Ναυπάκτου Ιερόθεος συνέβαλε καταλυτικά στον σχισματικό εφιάλτη που ζούμε και φέρει μεγάλη ευθύνη για την άθλια και ξεχαρβαλωμένη εικόνα που παρουσιάζει η Εκκλησία της Ελλάδος.

 Το ΜΠΑΧΑΛΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ που ζούμε αυτήν την στιγμή βρίσκεται ακριβώς σε αυτήν την παράγραφο από την επιστολή του Ναυπάκτου Ιεροθέου προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος με ημερομηνία 30 Μαρτίου 2019: 


«ΤέταρτονἩ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δέν μπορεῖ νά ἀρνηθῆ τήν ἀπόφαση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πα­τριαρ­χείου γιά τήν πράξη του νά ἐκδώση Πατριαρχική Πράξη χορηγήσεως Αὐτοκεφαλίας στήν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ἀλλά νά ἀποδεχθῆ πρός τό παρόν τήν ἀπόφαση αὐτή καίνά ἀναμείνη νά ἐκφράση τήν συνολική ἄποψη καί κρίση της, μέ τήν ψῆφο της, ὅταν θά συνέλθη ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος. Ἐκεῖ θά κριθῆ καί ὁ τρόπος πού δόθηκε ἡ Αὐτοκεφαλία, ὄχι μόνον στήν Οὐκρανία, ἀλλά καί στίς ἄλλες Ἐκκλησίες.»
Σε αυτήν την παράγραφο ο Ναυπάκτου Ιερόθεος ζητούσε από την Εκκλησία της Ελλάδος να εκφράσει την συνολική της άποψη σε μία μέλλουσα Οικουμενική Σύνοδο, δηλαδή να μην αποφασίσει τώρα για το θέμα συνοδικώς. 
Και αυτό έγινε

Π. Αθανάσιος Μυτιληναίος – Τα όργανα του Αντιχρίστου στην Εκκλησία, η τρίτη διαθήκη και ο έσχατος πειρασμός

 
σ.σ Ας έχουν υπόψιν τους αυτήν την ομιλία του μακαριστού πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου οι οικουμενιστέςμετα-πατεριστές και οι διάφοροι νεωτεριστές. Να καταλάβουν ποιανού όργανα είναι και να επιστρέψουν στην αγκαλιά της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού.
Μακαριστός Γέροντας π. Αθανάσιος Μυτιληναίος (1927 – 2006)
Η ομιλία έγινε προ 35 ετών στις 21-11 του 1982.
***
Ο Αντίχριστος θα κηρύξει αγαπητοί μου την έλευση νέας εποχής εις την γην, η οποία θα διαδεχθεί την Χριστιανικήν εποχή, δημιουργώντας ίσως μια τρίτη διαθήκη. Έχουμε την Παλαιά Διαθήκη, έχουμε την Καινή Διαθήκη και θα δημιουργήσει μία τρίτη διαθήκη.
Αυτό το κακόδοξον δόγμα περί τρίτης διαθήκης είναι παλαιόν και το αναφέρει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Όμως μην σας κάνει εντύπωση αυτό, δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτό που ήδη ζούμε.
Ακούστε περί τίνος πρόκειται, ποια είναι αυτή η τρίτη διαθήκη.
Είναι η καλλιεργουμένη κατά κόρον στις ημέρες μας αντίληψις περί απηρχαιώσεως του Χριστιανισμού που υποστηρίζουν κοσμικοί κύκλοι, κοσμικοί άνθρωποι και οικουμενιστικοί κύκλοι. Όταν σας λέγουν ότι ο Χριστιανισμός πάλιωσε, εχρεοκόπησε, ότι πλέον δεν έχει τίποτα να μας προσφέρει και να μας μιλήσει, ότι ο Χριστιανισμός δεν έχει πλέον ισχύ, είναι απηρχαιωμένος, μια καινούρια κατάσταση πρέπει να δημιουργήσουμε. Αυτό στην πραγματικότητα είναι η τρίτη διαθήκη. Υπάρχει λοιπόν αυτή η κατάστασις.

Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2019

Bullying ἀπὸ τὸν Ράμα στοὺς Ἕλληνες Ὁμογενεῖς, μὲ τὴν Ἑλλάδα νὰ παρακολουθεῖ ἀπὸ ἀπόσταση





Μεγαλώνει συνεχῶς ἡ λίστα τῶν «ἀνεπιθύμητων» στὴν Ἀλβανία, παρὰ τὴν καλοκαιρινὴ ραστώνη. Ἕλληνες ποὺ ἐπιχειροῦν νὰ εἰσέλθουν στὴν γειτονικὴ χώρα, ἀπελαύνονται μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες ὡς «ἐπικίνδυνοι» γιὰ τὴν δημόσια ἀσφάλεια καὶ ὑγεία, ἐντείνοντας τὴν κατασκευασμένη ἔνταση ποὺ προωθεῖ συστηματικὰ ἡ κυβέρνηση Ράμα, γιὰ ἐσωτερικοὺς λόγους.
Τοῦ Παναγιώτη Σαββίδη
Οἱ ἀλβανικὲς μεθοδεύσεις στὰ σύνορα, ἐντάθηκαν τοὺς τελευταίους μῆνες καὶ μετὰ τὴ δολοφονία τοῦ ὁμογενῆ Κωνσταντίνου Κατσίφα στοὺς Βουλιαράτες τῆς Βορείου Ἠπείρου, στοχοποιώντας ὅσους Ἕλληνες πολίτες βρέθηκαν τόσο στὴν κηδεία τοῦ 35χρονου ὁμογενῆ, ὅσο καὶ στὸ 40νθημερο μνημόσυνο στὴ συνέχεια.
Στὴν black list τῶν Ἀλβανῶν, δὲν περιλαμβάνονται μόνο μέλη ὀργανώσεων καὶ...σωματείων ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα στοὺς Ἕλληνες τῆς Ἀλβανίας, ἀλλὰ καὶ δημοσιογράφοι ποὺ ἀποκαλύπτουν καὶ ἀσκοῦν κριτικὴ στὶς μεθοδεύσεις τῆς κυβέρνησης Ράμα κατὰ τῆς ἑλληνικῆς μειονότητας.



"Persona non grata"
Τουλάχιστον 85 Ἕλληνες πολίτες, ἔχουν χαρακτηριστεῖ «ἐπικίνδυνοι» γιὰ τὴν Ἀλβανία καὶ τοὺς ἀπαγορεύεται πλέον ἡ εἴσοδος στὴ γειτονικὴ χώρα. Τελευταῖο κροῦσμα στὸν μεθοριακὸ σταθμὸ τῆς Κακαβιᾶς, ἡ ἄρνηση τῶν ἀλβανικῶν Ἀρχῶν νὰ ἐπιτρέψουν στὸν κοινωνιολόγο κ.Κώστα Δημητρόπουλο, ἀπὸ τὰ Ἰωάννινα, νὰ μεταβεῖ μαζὶ μὲ τὰ παιδιά του στὴν Χειμάρρα, χωριὸ τῆς συζύγου του, γιὰ τὶς καλοκαιρινές τους διακοπές. Εἶναι πρώτη φορά, ποὺ ἡ Ἀλβανία ἀπαγορεύει καὶ σὲ Ἕλληνες πολίτες ποὺ εἶναι παντρεμένοι μὲ ὁμογενεῖς ποὺ διατηροῦν καὶ τὴν ἀλβανικὴ ὑπηκοότητα νὰ εἰσέλθουν στὸ ἔδαφός της.


Στὸ σχετικὸ ἔγγραφο τοῦ "Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν Ὑποθέσεων" ποὺ ἐπιδόθηκε στὸν κ.Δημητρόπουλο, ἀναφέρεται πὼς "θεωρεῖται ἀπειλὴ γιὰ τὴν δημόσια τάξη, ἐσωτερικὴ ἀσφάλεια, δημόσια ὑγεία ἢ τὶς διεθνεῖς σχέσεις τῆς Δημοκρατίας τῆς Ἀλβανίας". Ὁ ἴδιος, ποὺ στὸ παρελθὸν διετέλεσε διευθυντὴς ἐκπαιδευτικοῦ ἱδρύματος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβανίας στὸ Ἀργυροκάστρο,

Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Μάθετε τα παιδιά να ζητούν τη βοήθεια του Θεού






Αγίου Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Το φάρμακο και το μεγάλο μυστικό για την πρόοδο των παιδιών είναι η ταπείνωση. Η εμπιστοσύνη στον Θεό δίνει απόλυτη ασφάλεια. Ο Θεός είναι το παν. Δεν μπορεί κανείς να πει ότι εγώ είμαι το παν. Αυτό ενισχύει τον εγωισμό. Ο Θεός θέλει να οδηγούμε τα παιδιά στην ταπείνωση. Τίποτε δεν θα κάνουμε κι εμείς και τα παιδιά χωρίς την ταπείνωση. Θέλει προσοχή, όταν ενθαρρύνετε τα παιδιά. Στο παιδί δεν πρέπει να λέτε: «Εσύ θα τα καταφέρεις, εσύ είσαι σπουδαίος, είσαι νέος, είσαι ανδρείος, είσαι τέλειος!...». Δεν το ωφελείτε έτσι το παιδί. Μπορείτε, όμως, να του πείτε να κάνει προσευχή. Να του πείτε: «Παιδί μου, τα χαρίσματα που έχεις ο Θεός σου τα έδωσε. Προσευχήσου να σου δώσει ο Θεός δυνάμεις, για να τα καλλιεργήσεις και να πετύχεις. Να σου δώσει ο Θεός την χάρι Του». Ούτο δω είναι το τέλειο. Σ’ όλα τα θέματα να μάθουν τα παιδιά να ζητούν τη βοήθεια του Θεού.
Στα παιδιά ο έπαινος κάνει κακό. Τι λέει ο λόγος του Θεού; «Λαός μου οι μακαρίζοντες υμάς πλανώσιν υμάς και την τρίβον των ποδών υμών ταράσσουσιν» (Ησ. 3,12). Όποιος μας επαινεί, μας πλανάει και μας χαλάει τους δρόμους της ζωής μας. Πόσο σοφά είναι τα λόγια του Θεού! Ο έπαινος δεν προετοιμάζει τα παιδιά για καμιά δυσκολία στη ζωή. Και βγαίνουν απροσάρμοστα και τα χάνουν και τελικά αποτυγχάνουν. Τώρα ο κόσμος χάλασε. Στο μικρό παιδάκι λένε όλο επαινετικά λόγια. Μην το μαλώσουμε, μην του εναντιωθούμε, μην το πιέσουμε το παιδί. Μαθαίνει, όμως, έτσι και δεν μπορεί ν’ αντιδράσει σωστά και στην πιο μικρή δυσκολία. Μόλις κάποιος του εναντιωθεί, τσακίζεται, δεν έχει σθένος.

Χριστῷ συνεσταύρωμαι






Τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Λήδρας κ. Ἐπιφανίου Εἶναι ἀδιαμφισβήτητο φαινόμενο καὶ ἀδήριτη πραγματικότητα ὁ πόνος σ΄ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Καθ΄ ἑκάστην ὁ καθένας μας γεύεται ἐμπειρικὰ τὸν πόνο, ψυχικὸ ἢ σωματικό. Γεγονότα θλίψεως, στενοχώριας, ὕβρεως, συκοφαντίας, ἀδικίας, περιθωριοποιήσεως, περιφρονήσεως καὶ ἄλλα πολλὰ ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός, τὰ ὁποία οὔτε νὰ περιγραφοῦν δύνανται, προερχόμενα εἴτε ἐξ ἀτόμων, εἴτε ἐξ ὁμάδων, εἴτε ἐκ τῶν κρατούντων τὰ ἡνία τῆς τοπικῆς ἢ καὶ τῆς παγκόσμιας διοίκησης, διέρχονται τὴν καρδία ἑνὸς ἑκάστου ἀνθρώπου, καὶ ὡς ρομφαία τὴν νύττουν πλήττοντάς την.
Πόσος πραγματικὰ πόνος, πόση στ΄ ἀλήθεια τραγωδία ἐπισωρεύεται καθημερινὰ στὸ σῶμα τῆς ἀνθρωπότητας! Ποιὸ φάρμακο εἶναι δυνατὸν νὰ θεραπεύσει τὸ μεγάλο αὐτὸ τραῦμα ποὺ αἰῶνες τώρα, ἀπὸ τὴν ἐμφάνιση τοῦ ἀνθρώπου στὴν γῆ ὑπάρχει, καὶ μέχρι σήμερα παραμένει ἀγιάτρευτο; Ὁ προφητάναξ Δαυὶδ στὸ ψαλτήριό του ἀναφωνεῖ: «πολλαὶ αἱ θλίψεις τῶν δικαίων» (ψαλμ. λγ/ 20) καὶ «πολλαὶ αἱ μάστιγες τοῦ ἁμαρτωλοῦ» (ψαλμ. λα/ 10). Ἡ τραγικότητα τῶν γεγονότων καὶ τὸ ἀπαισιόδοξον τῆς θεραπείας καταβάλλει καταθλιπτικὰ τὸν ἄνθρωπον.
Μέσα σ΄ αὐτὴν τὴν αὐχμηρότητα τῶν καταστάσεων, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐπισκέπτεται τὴν ἀνθρωπότητα, πλησιάζει τοὺς «κακῶς ἔχοντας», τοὺς «χρείαν ἰατροῦ ἔχοντας», καὶ τοὺς ἐπαγγέλλεται: «θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ἰω. ιστ/ 33), «ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήση ἐν τῇ σκοτία, ἀλλ ἔξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς» (Ἰω. η/ 12), «ἐγὼ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ...
ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωὴ» (Ἰω. ιδ/ 6) καὶ «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοὶ» (Μαρ. η/ 34).

Στὴν σύνταξη ἀνοικτῆς ἐπιστολῆς ὑπὲρ τοῦ ἐπισκόπου Μόρφου Νεοφύτου, προχώρησαν 38 ἐπιστήμονες, μετὰ τὴν πρωτοφανῆ δίωξη ποὺ δέχθηκε γιὰ τὶς δηλώσεις του





ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ κ. Νεοφύτου, ἐπισκόπου Μόρφου
19 Αὐγούστου 2019

Βλέποντας τὴν ἄδικη δίωξη τοῦ σεπτοῦ Ἱεράρχη τῆς Ὀρθοδοξίας Μητροπολίτου Μόρφου κ.κ. Νεοφύτου, μαθητοῦ τῶν μεγάλων Ἁγίων Γερόντων τῶν καιρῶν μας, ἀποφασίσαμε νὰ πάρουμε θέση.
Κατηγοροῦν τὸν Μητροπολίτη Μόρφου γιὰ ρατσισμὸ ἐπειδὴ σὲ συγκέντρωση Χριστιανῶν εἶπε τὰ αὐτονόητα, αὐτὰ ποὺ πιστεύει ἡ Ἐκκλησία καὶ αὐτὰ ποὺ παραδεχόταν ἡ κοινωνία μας (σὲ Ἑλλάδα καὶ Κύπρο) μέχρι πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια γιὰ τὴν «κατὰ φύσιν» καὶ «παρὰ φύσιν» σεξουαλικὴ σχέση, γιὰ τὴν ὁμοφυλοφιλία καὶ γιὰ τὶς ἐκτρώσεις.
Ὁ ἐπίσκοπος Μόρφου ἔδωσε πιθανὴ ἐπιστημονικὴ ἐξήγηση τῆς ὁμοφυλοφιλίας χωρὶς νὰ προσβάλει πρόσωπα. Γιὰ τὴν Ἐκκλησία, ὅλα τὰ πρόσωπα εἶναι...
εἰκόνες Χριστοῦ, ἄρα ἱερὰ καὶ ἀξιαγάπητα, ἡ ἁμαρτία ὅμως δὲν εἶναι ἀποδεκτὴ διότι καταστρέφει τὸν ἄνθρωπο. Ἕνας ἐπίσκοπος ὁμιλεῖ μὲ ἀγάπη στὸ ποίμνιό του, θέλοντας νὰ τὸ διαφυλάξει! Αὐτὸ μὲ κανένα τρόπο δὲν συνιστᾶ ὑποκίνηση τῶν ἀκροατῶν σὲ μίσος ἢ σὲ βιαιοπραγία εἰς βάρος ἄλλων! Ποῦ εἶδαν κάποιοι τὴν «προσβολή», τὴν «ὑποκίνηση μίσους», τὸν «ρατσισμό»;


Παραδόξως, διώκεται ἕνας ἱεράρχης ποὺ κηρύττει τὸ λόγο τῆς Ὀρθοδοξίας ὅπως συμβαίνει κατὰ τὰ τελευταία 2.000 ἔτη, ἀλλὰ δὲν διώκονται ἐκεῖνοι ποὺ συστηματικὰ προσβάλλουν τὰ Θεῖα καὶ τὸ ἐθνικὸ σύμβολο μὲ λόγια καὶ πράξεις!

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2019

Η προφητεία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού που έχει αρχίσει να υλοποιείται στις μέρες μας…





ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΛΗΡΟ

από το βιβλίο «Οι Προφητείες του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού μέσα στην Ιστορία» της Ευθυμίας Μοναχής (κατά κόσμον Ιουλίας Γκελτή)

Υπάρχουν κάποιες προφητείες που αφορούν τους ιερείς, οι οποίες είναι πολύ συνταρακτικές. Αυτές είναι οι εξής:
«Οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και οι ασεβέστεροι των όλων» [28(β) Αλβ].
«Θάρθη καιρός που δεν θα υπάρχη αυτή η αρμονία που είναι σήμερα μεταξύ λαού και κλήρου» (56 Καντ).
«Οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και οι ασεβέστεροι των όλων» (57 Καντ).
«Ακούσατε, αδελφοί μου Χριστιανοί. Θάρθη καιρός, που δεν θα παρατηρείται αυτή η αρμονία που είναι σήμερα μεταξύ λαού και κλήρου. Όταν θα πηγαίνει ο πάπας σε σπίτι λαΪκού, μόλις θα φεύγει θα θυμιάζουν με θυμίαμα. Αν θα καθήση σε στρώμα μετά την αναχώρησίν του θα το τινάζουν. Αν θα συναντούν οι άνθρωποι κληρικόν στον δρόμον, θα γυρίζουν πίσω και δεν θα εξακολουθούν τον δρόμο τους» ((Καλ ΒΗ)28.
«Οι παπάδες θα χαλάσουν την θρησκεία» (ΜΤ)29 Εκφωνήθηκε στο Μέτσοβο.

Η 28(β) Αλβ και 57 Καντ επαναλαμβάνονται αυτολεξεί στις δύο συλλογές.
Η 56 Καντ εμπερικλείεται μέσα στην προφητεία Καλ ΒΗ· επαναλαμβάνεται σχεδόν αυτολεξεί και αφορά σε μια μελλοντική δυσαρμονία μεταξύ κλήρου και λαού.
Στις δύο αυτές προφητείες ο άγιος Κοσμάς ομολογεί ότι στην εποχή του υπήρχε αρμονία μεταξύ κλήρου και λαού.
Στην σημερινή μας εποχή δεν βλέπομε πολύ μεγάλη αρμονία μεταξύ κλήρου και λαού. Υπάρχει θα έλεγα μια μέση κατάστασι.
Η προφητεία 57 Καντ δίνει μια απάντησι στο γιατί δεν θα υπάρχει αρμονία μεταξύ κλήρου και λαού.
Γιατί «οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και οι ασεβέστεροι των όλων». Επόμενο είναι ένεκα τούτου να μην υπάρχη εμποστοσύνη των λαϊκών προς τους ιερείς τους.
Στην προφητεία μάλιστα Καλ ΒΗ διαγράφονται μερικές αντιδράσεις των λαϊκών:
«Όταν πηγαίνη ο παπάς σε σπίτι λαϊκού, μόλις θα φεύγη θα θυμιάζουν με θυμίαμα. Αν θα καθήση σε στρώμα, μετά την αναχώρησίν του θα το τινάζουν».
Οι λέξεις «θυμίαμα» και «θυμιάζουν» σημαίνει πως αυτοί που θα το κάνουν αυτό δεν θα έχουν χάσει την πίστι τους, αλλά θα έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στον ιερέα που τους επισκέφτηκε· ή πως με όσα άκουσαν και είδαν φοβήθηκαν οι πιστοί πως ο παπάς αυτός ακολουθείτο και ενεπνέετο από τον διάβολο και θυμίαζαν τον τόπο για να βγη έξω από το σπίτι τους μαζί με τον παπά κι ο διάβολος, να μην τους τον αφήση εκεί.

Τι θέλει να πει ο ποιητής;






του Απόστολου Σαραντίδη

Πάει να τα μαζέψει όπως φαίνεται, με ένα κείμενό του ο Σεβασμιώτατος Ναυπάκτου και θεωρούμε ότι μάλλον τα κάνει χειρότερα.

Τρίτη Ρώμη και Τρίτη Ρώμη… Πότε ετέθη θέμα Τρίτης Ρώμης και δεν το ξέρουμε; Ο π. Βολουδάκης σ’ αυτό έχει δίκιο. Ποιας τσαρικής θεολογίας είναι αυτό, όπως λες Σεβασμιώτατε και δεν το γνωρίζουμε; Ποιάς βιβλιογραφίας; Ποιας πανσλαβικής ιδεολογίας και ποιας Σοβιετικής αθεΐας, όπως γράφεις; Είχαν οι σοβιετικοί σχέση με ορθοδοξία και ήθελαν και Τρίτη Ρώμη; Και να την κάνουν, να την κάνουν τι, αφού ο επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως είναι ισότιμος με όλους τους υπόλοιπους; Πάπας να γίνει; Κι αν γίνει θα τον αποδεχτούμε; Ποτέ! Εσύ;

Πότε σταματήσανε μερικοί κύκλοι τον έλεγχο για το Κολυμπάρι για παπικούς, προτεστάντες και άλλους αιρετικούς και χτυπάνε τώρα τον Πατριάρχη για την Ουκρανία λόγω εμπάθειας; Οι πραγματικοί ορθόδοξοι που γνωρίζουμε, όχι.

Τι νεοευσεβισμός λες ότι είναι η μόλυνση με καθηρημένους και αχειροτόνητους; Καινούργιο είναι αυτό; Εντάξει, δεν είναι μόλυνση είναι ακοινωνησία. Και; Μηδέν εις το πηλίκον δηλαδή. Να βάλω κι εγώ τον κολλητό μου φίλο τον Δημήτριο αφού ράψει ράσα να με χειροτονήσει και μετά να χειροτονήσω με τη σειρά μου το φιλαράκι μου τον Δημήτρη κι αυτός μετά τον καρδιακό του Δημητράκη, κι εκείνος τον σύντροφό του Μήτσο κι αυτός την αδερφική του την καρδιά τον Μητσάρα και πάει λέγοντας, κι ύστερα να συλλειτουργήσουμε με τις ευλογίες του Πατριάρχη άσχετα αν ο τοπικός επίσκοπος μας αφόρισε και πολύ καλά έκανε. Ε, και; Τι κάναμε; Εποιήσαμεν ουδέν και εμπαίζουμε το ποίμνιο; Ακριβώς! Με τι αρμοδιότητα ο Πατριάρχης; Με καμία φυσικά.

Η δίωξη του Μητροπολίτη Μόρφου




Αποτέλεσμα εικόνας για μορφου νεοφυτος
Νικόλαος Σώζος    
Η άδικη και παράφορη καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Μητροπολίτη Μόρφου κ.κ. Νεόφυτου που στο πρόσωπό του παραβιάζονται ασύστολα και τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των Ορθοδόξων Χριστιανών της Κύπρου, με ώθησε να γράψω το παρόν κείμενο. 
Είμαι εκπαιδευτής Κοινωνικών Επιστημών στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου. Ένα από τα βασικά μου μαθήματα είναι το μάθημα Θεσμοί Προστασίας του Πολίτη (Συνηγορία στην Κοινωνική Εργασία). Παρακολούθησα με προσοχή στο διαδίκτυο, ολόκληρη την 5η Πνευματική Σύναξη Διαλόγου όπου ο Μητροπολίτης Μόρφου κ.κ. Νεόφυτος, απευθύνεται στους πιστούς της Μητροπολιτικής περιφέρειάς του, στο Ακάκι Μόρφου, στις 25 Ιουνίου 2019.


Το Κυπριακό Σύνταγμα παρουσιάζει την ιδιομορφία ότι έχει ενσωματώσει στο σύνταγμά μας τη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του 1948. Κατ’ επέκταση, η παραβίαση των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Μητροπολίτη Μόρφου κ.κ. Νεόφυτου είναι και παραβίαση του Κυπριακού Συντάγματος! 
  
Κατά τη διάρκεια της 5ης Πνευματικής Σύναξης Διαλόγου,οΜητροπολίτης Μόρφου κ.κ. Νεόφυτος με κανένα τρόπο δεν προέτρεψε ούτε παρακίνησε τους πιστούς για βία ή μίσος προς τους oμοφυλόφιλους. 

Το αντίθετο μάλιστα, ο Μητροπολίτης μίλησε με αγάπη, σύμφωνα με τα δόγματα και τα πιστεύω της Ορθόδοξης πίστης, έτσι όπως αυτά καθορίζονται από την Αγία Γραφή, την πατερική παράδοση, σύγχρονους Αγίους της εποχής μας, όπως ο Άγιος Πορφύριος, καθώς και επίκαιρα πνευματικά βιώματα της Εκκλησίας μας. 

Τὸ θέατρο τοῦ ἀρχαιοκεντρισμοῦ


 Χρονογραφίες


Κάπου στὰ 1806, σὲ ἕνα ἄγνωστο κείμενο τοῦ Νεοελληνικοῦ Διαφωτισμοῦ, τὴν Ἑλληνικὴ Νομαρχία, διαβάζουμε γιὰ τοὺς θεατὲς τοῦ θεάτρου:


Τρέχουσι μὲ κάθε ταχύτητα εἰς τὸ θέατρον, νὰ ἀκούσωσι τὸ τραγώδιον μιᾶς γυναικός, ἢ ἑνὸς ἀνδρός, ἢ ἄλλου τινὸς εὐνούχου, καὶ τοὺς ἐφημίζουσι. […] Στέκονται μὲ ἄκραν ὑπομονήν, καὶ πολλάκις χωρὶς εὐχαρίστησιν, νὰ θεωρῶσι τοὺς χοροὺς εἰς τὸ θέατρον καὶ τὰ ἀγάλματα τῆς ἀσωτείας τριγύρωθεν

(Δ΄, 70)

Λίγο ἀργότερα, κάπου στὰ 1824, ἕνας ἄγνωστος συγγραφέας ὀνόματι Ἀδαμάντιος Κοραῆς γράφει γιὰ τὸ θέατρο:


Ἡ βασιλεύουσα εἰς τοὺς σκηνικοὺς ἀρετὴ δὲν εἶναι ἡ σωφροσύνη, οὔδ’ ὅτι πολλὰ δράματα δὲν εἶναι σωφροσύνης διδακτήρια.

– Ἔχεις τὶ δίκαιον εἰς τοῦτο πολλὰ θέατρα ὀλίγον διαφέρουν ἀπὸ τὰ πορνοστάσια […]

Οἱ νέοι μας, συχνάζοντες τὰ θέατρα μὲ τόσην ἡδονήν, ὅσην φυσικὰ προξενοῦν ὅλα τὰ νεοφανή, κινδυνεύουν νὰ φθείρωσιν ἢ καὶ νὰ ἀμελήσωσιν ὁλότελα τὴν ἀπαραιτήτως ἀναγκαίαν παιδείαν εἰς τοὺς μέλλοντας καὶ θέλοντας νὰ ἦναι ἐλεύθεροι. Οἱ σκηνικοί μας, ὄντες νέοι καὶ νέαι Ἕλληνες, πρέπει ν’ ἀφήσωσι τὰς ἄλλας ἀναγκαίας εἰς τὴν παρούσαν μας πτωχείαν ἐργασίας …. διὰ νὰ ἀσχολῶνται εἰς τὰ ἔργα καὶ ἤθη τῆς σκηνῆς … νὰ γίνωνται καταφρονηταί [….]

–Ἐὰν υἱὸς ἢ θυγάτηρ σου ἐπεθύμει νὰ ἀναβῇ εἰς τὴν σκηνήν, τοὺς ἐσυγχώρεις νὰ γεννῶσι σκηνικοί;

– …

– Ἐπειδὴ σιωπᾶς, ἄφες με ν’ ἀποκριθῶ ἀντί σου. Ὄχι βέβαια· δὲν ἤθελες ὑποφέρειν ποτὲ νὰ ἴδῃς ἢ ν’ ἀκούσεις ὑποκρινόμενον ἐπὶ σκηνῆς υἱὸν ἢ θυγατέρα σου. Διὰ τί; Διὰ τὴν ὁποίαν καυχᾶσαι ὅτι δὲν ἔχεις πρόληψιν. Τὴν ἔχεις, φίλε, ἀλλὰ μὴ λυπῆσαι· δὲν εἶναι πρόληψις.

(Διάλογος περὶ τῶν ἑλληνικῶν συμφερόντων).