Λογοκρίνετε τον Δάντη. Υπογραφή Λένιν

 του Marcello Veneziani

Πριν από εκατό χρόνια, η Ιταλία και ο κόσμος γιόρτασαν την έκτη εκατονταετηρίδα από τον θάνατο του Dante Alighieri. Ακόμη και στη Ρωσία, πρόσφατα στη Σοβιετική Ένωση, γιόρταζαν τον Δάντη. Ο πιο πρωτότυπος, ανατρεπτικός και λαμπρός τρόπος για να γίνει αυτό ήταν του Pavel Florensky, φιλόσοφου, θεολόγου, επιστήμονα και ορθόδοξου ιερέα. Ο Φλορένσκι συνέπλεξε την κοσμοθεωρία της Θείας Κωμωδίας με τη νεοανακαλυφθείσα θεωρία της σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν. Και εξαπέλυσε πραγματικό πανδαιμόνιο.

Ο Florensky παρουσίασε το επαναστατικό, ή μάλλον αντεπαναστατικό κείμενό του, στο οποίο επέστρεψε στην κοσμολογία του Πτολεμαίου, του Αριστοτέλη και του Δάντη ενάντια στην επανάσταση του Κοπέρνικου και τη σύγχρονη κοσμολογία, διασταυρώνοντας το όραμα του Alighieri με πιο σύγχρονη φυσική. Μια συμμαχία μεταξύ του παλιού και του νέου, πέρα ​​από το παρελθόν και το παρόν.

Τό κείμενό του, Gli Immaginari in geometry (Το φανταστικό στη γεωμετρία), που μεταφράστηκε τώρα για πρώτη φορά στην Ιταλία από τις εκδόσεις Mimesis, είναι ιλιγγιώδες, ανησυχητικό, ακόμη και για όσους δεν γνωρίζουν γεωμετρία (ένα κενό/ελάττωμα που εμπόδιζε την πρόσβαση στην Ακαδημία του Πλάτωνα) και αγνοούν τη φυσική. Έχει ως αφετηρία του το αλλόκοτο μονοπάτι του Δάντη. Mια διαδρομή που ο Florenskij ορίζει ως «μη ευκλείδειο», σε έναν «ελλειπτικό» και πεπερασμένο χώρο, όπως ακριβώς «ο χρόνος είναι κλειστός και πεπερασμένος από μόνος του».

Στην πρόσθετη τελευταία παράγραφο, αφιερωμένη στον Δάντη, ο πατέρας Πάβελ υπερασπίζεται τη μεσαιωνική και θρησκευτική αντίληψη του κόσμου σε αντίθεση με το επιστημονικό και υλιστικό όραμα του κομμουνιστικού καθεστώτος, που θεωρεί ο Λένιν στο περίφημο δοκίμιό του Υλισμός και εμπειροκριτική. Από τότε άρχισαν οι διώξεις για τον Φλορένσκι, οι οποίες θα τελειώσουν με την απέλαση και τήν εκτέλεση. Η σοβιετική κυβέρνηση τον κατηγόρησε για αντιμοντερνισμό. Το βιβλίο που κυκλοφόρησε τότε το 1922, λογοκρίθηκε από τις σοβιετικές αρχές, ακριβώς για την αναφορά στην κοσμολογία του Δάντη. Ο Florensky υφίσταται έρευνες, συλλήψεις, καταστροφή οικογενειακών αρχείων και βιβλίων. Είναι η χρονιά που ο Λένιν διώκει και διώχνει ευθέως φιλοσόφους και επιστήμονες από την ΕΣΣΔ.

Το Πάσχα του 1982 στην φυλακή Αϊούντ(Ρουμανία) π. Γεώργιος Calciu

Να σας πω τώρα το περιστατικό μου από το Πάσχα. Ετοιμαζόμουν για την εορτή. Καθάριζα την ψυχή μου όσο μπορούσα, ήμουν κουφός σε προσβολές, αναίσθητος σε χτυπήματα, τεθωρακισμένος κατά πείνας, ζεσταμένος από μια εσωτερική προσευχή. Την νύχτα που ήξερα ότι είναι η νύχτα του Πάσχα, στις 12, άκουσα ότι χτυπούσαν οι καμπάνες από την πόλη. Η βοή τους διαπερνούσε πολύ πνευματικά. Δηλαδή δεν ήταν μια βοή όπως θα ήσουν δίπλα τους, αλλά διαπερνούσε τους τοίχους. Ήταν ως ένα μήνυμα που ο εξωτερικός κόσμος το έστελνε, εκείνος ο κόσμος που εόρταζε την Ανάσταση του Κυρίου. Και έψαλα «Χριστός ανέστη!». Στην αρχή στο νου μου, μετά αισθάνθηκα την ανάγκη να ψάλω τον ύμνο όχι δυνατά, αλλά ώστε να τον ακούσω ο ίδιος. Ήταν μια απόλυτη σιωπή και όλες οι κινήσεις από τα κελλιά ακούγονταν έξω στο διάδρομο και, βεβαίως, ο δεσμοφύλακας με άκουσε να ψέλνω. Ήρθε σ’ εμένα και με προσέβαλλε. Και αποφάσισα να σταματήσω για να μην θολώσω εκείνη την αγία νύχτα της Αναστάσεως. Το επόμενο πρωί ο δεσμοφύλακας άλλαξε στις 7. Έπρεπε να σταθούμε με το πρόσωπο στον τοίχο. Εκείνος έμπαινε μέσα στο κελλί και κοίταζε να δει αν όλα είναι εν τάξη. Και μας επέτρεπαν να στραφούμε με το πρόσωπο προς την πόρτα μόνο όταν τον ακούγαμε να την κλειδώνει. Εκείνο το πρωί του Πάσχα, όμως, δεν στράφηκα, δεν στάθηκα με το πρόσωπο στον τοίχο.

Ήταν ένας δεσμοφύλακας… Αν εσείς μπορείτε να φανταστείτε έναν όμορφο διάβολο, αυτός ο άνθρωπος ήταν αληθώς ένας όμορφος διάβολος. Φυσικά, ήταν ένας νέος από το χωριό, ένα αδύνατο αγόρι, ψηλό, με γαλάζια μάτια, εντελώς αγγελικά, με ένα πολύ όμορφο πρόσωπο, ντυμένο πάντοτε κομψά, με κοστούμι. Οι άλλοι έρχονταν πιο βρόμικοι . Αυτός ήταν πάντοτε πολύ καθαρός, πολύ κομψός. Αλλά είχε μια ανεξήγητη θηριωδία.

Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πώς κάποιος με μια τόσο αγγελική ωραιότητα μπορεί να είναι τόσο σκληρόκαρδος. Αν αυτός ο άνθρωπος δεν χτυπούσε πέντε-έξι κρατουμένους καθημερινώς, πιθανώς δεν είχε την άνεσή του… Και εκείνο το πρωί, όταν άνοιξε την πόρτα, εγώ είχα προσευχηθεί όλη τη νύχτα στον Θεό. Ίσως είχα πει εκατό, χιλιάδες φορές «Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, καί τοίς εν τοίς μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος». Χιλιάδες φορές, ίσως, για να εισέλθει βαθιά στο νου και στην καρδιά μου η αλήθεια της Αναστάσεως. Στάθηκα με το πρόσωπο προς την πόρτα όταν μπήκε μέσα και του είπα: «Χριστός ανέστη!». Ο δεσμοφύλακας με κοίταξε, έστρεψε το κέφαλι και κοίταξε εκείνους που ήταν πίσω του. Στράφηκε πάλι προς εμένα και είπε: «Αληθώς ανέστη!». Ήταν για μένα σαν ένα χτύπημα στην κορυφή της κεφαλής. Και κατάλαβα τότε ότι όχι αυτός μου είπε «Αληθώς ανέστη!», αλλά ο άγγελος του Κυρίου. Εκείνος ο άγγελος, ο οποίος, στεκόμενος στον τάφο, είπε στις μυροφόρες: «Τι ζητείτε τον Ζώντα μετά των νεκρών; Ουκ έστιν ώδε, αλλ΄ηγέρθη. Ίδε ο τόπος όπου έθηκαν Αυτόν». Με το στόμα του, ο άγγελος με διαβεβαίωσε για την Ανάσταση, διότι είχα ανάγκη από αυτή την διαβεβαίωση – και διότι ο Κύριος θέλησε να με διαβεβαιώσει για την αλήθεια της Αναστάσεως με το στόμα του εχθρού μου. Το κελλί μου γέμισε από Φως. Και η χαρά μου ήταν τόσο μεγάλη, ώστε τις πέντε – έξι ώρες μέχρι το μεσημέρι τις πέρασα μέσα σε Φως και πνευματική χαρά.

Π. Γεώργιος Calciu, «Η οδύνη ως ευλογία» (Κείμενα μεταφρασμένα για πρώτη φορά στα ελληνικά από την Iερά Μονή Διακονέστι-Ρουμανία)

Τρελογιάννης

ΤΟ ΚΑΤΕΧΟΝ: ΓΙΑΤΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΛΗΣΙΑΣΕΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

 

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Το άρθρο αυτό θεώρησα ότι αποτελεί ένα ρίσκο, γιατί θίγει πολύ λεπτά και ασυνήθιστα θέματα μεταφυσικής. Όμως τελικά αποφάσισα να το δημοσιεύσω στο Θεόδοτο για τρεις λόγους : Πρώτον διότι τον Θεόδοτο τον ενδιαφέρει οτιδήποτε μπορεί να αφορά το πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι. Δεύτερον, διότι γνωρίζω ότι το θέμα του «Κατέχοντος» συζητείται εδώ και πολύ καιρό σε κάποιους «ιδιαίτερους κύκλους» του εξωτερικού. Και τρίτο, διότι έτσι θα γίνει κατανοητό γιατί ορισμένοι αριστεροί κύκλοι προσπαθούν να πλησιάσουν την Εκκλησία. (Θα έχετε ασφαλώς υπόψη σας το συνέδριο που έγινε πριν λίγο καρό με θέμα Εκκλησία και Αριστερά.) Θέλουμε, πάντως, να προειδοποιήσουμε τους αναγνώστες ότι δεν θα εστιαστούμε σε επιφανειακές αναλύσεις καθώς και ότι δεν θα ασχοληθούμε με θέματα που σχετίζονται με τον πολιτικό καιροσκοπισμό και τα συναφή. Θα εισχωρήσουμε δηλαδή στον πυρήνα του θέματος. Όσοι από τους αναγνώστες του Θεόδοτου έχουν μελετήσει τα άρθρα (ή βιβλία) που αφορούν τον γνωστικισμό γνωρίζουν ότι ο απώτερος σκοπός αυτού του μεταφυσικού ρεύματος, που με τις διάφορες παραλλαγές του και καμουφλάζ, άλλοτε ως μεσαιωνική σέκτα, άλλοτε ως ορθολογικός διαφωτισμός και άλλοτε ως αριστερή ιδεολογία, ήταν η μετατροπή του ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς σε ως εν τω εωσφορικό νοΐ και επί της γης.


Με άλλα λόγια, στόχος των γνωστικών ήταν και είναι η ανατροπή της Θεϊκής κοσμικής τάξης και η αντικατάσταση της από μία ακριβώς αντίθετη κατάσταση : το απόλυτο χάος του ανθρώπινου

Ο ΜΑΡΞ ΝΙΚΗΣΕ ΚΑΙ ΚΑΤΟΙΚΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ

Άρθρο του Marcello Veneziani

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου



Ο Μαρξ είναι ο φιλόσοφος που περισσότερο επηρέασε την ιστορία του 20ου αιώνα, κατέκτησε όχι μόνο την Ευρώπη αλλά και τη Λατινική Αμερική, την Ασία καθώς και μέρος της Αφρικής. Για δεκαετίες θεωρήθηκε σχεδόν σαν το Χριστό, συμπύκνωσε τις ελπίδες των μαζών και τον τρόμο των καθεστώτων, στο όνομα του έγιναν πόλεμοι, επαναστάσεις, εξολοθρεύσεις, γκούλαγκ και σχολές διανοουμένων. Μετά γκρεμίστηκε στην αποτυχία του κομμουνισμού, έδυσε με τη σοβιετικη αυτοκρατορία, επιβίωσε υβριδικός στη Μάο-καπιταλιστική Κίνα και εμφανίστηκε στα μάτια του κόσμου ως ο μεγάλος ηττημένος του Ψυχρού Πολέμου.


Είναι όμως άραγε αυτή η αλήθεια; Από χρόνια υποστηρίζω μία άλλη άποψη, αντίθετη στην κυριαρχούσα, που την παρουσίασα στο πορτραίτο που του αφιέρωσα στο βιβλίο μου ‘Ασυγχώρητοι’. Κατά τη γνώμη μου, ο Μαρξ νίκησε και κατοικεί ανάμεσά μας και αυτό δεν πρόκειται για κάτι παράδοξο. Ο Μαρξισμός, χωρισμένος από τον κομμουνισμό, είναι το κυρίαρχο πνεύμα του καιρού. Η πραγματοποίηση του σε προ-μοντέρνες χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα, η Καμπότζη ή η Κούβα δεν ήταν παρά μια παρέκκλιση. Ο Μαρξισμός δεν πραγματοποιήθηκε στις χώρες που υπέστησαν τον κομμουνισμό, όπου αντίθετα απέτυχε και διατηρήθηκε μέσω της αστυνομικής και ολοκληρωτικής επιβολής. Αντίθετα, πραγματώθηκε στο πνεύμα του, εκεί που γεννήθηκε και απευθύνθηκε, δηλαδή στη Δύση του προηγμένου καπιταλισμού. Δεν ανέτρεψε το καπιταλιστικό σύστημα αλλά υπήρξε ο κοινωνικός και πολιτιστικός βοηθός στο πέρασμα από την παλαιά αστική-χριστιανική κοινωνία στο νέο-καπιταλισμό, μηδενιστικό και παγκοσμιοποιημένο. Η κοινωνία των επιθυμιών και των εικονικών κόσμων πραγματοποίησε την αποστολή και τον ορισμό που ο Μαρξ έδινε στον κομμουνισμό: “είναι το πραγματικό κίνημα που καταργεί την παρούσα κατάσταση των πραγμάτων”. Στη ‘Γερμανική Ιδεολογία’, ο Μαρξ δηλώνει ότι ο υπέρτατος σκοπός του κομμουνισμού είναι η "απελευθέρωση κάθε ξεχωριστού ατόμου" από τους τοπικούς και εθνικούς, οικογενειακούς, θρησκευτικούς και οικονομικούς περιορισμούς. Όχι τις κοινωνίες αλλά τα άτομα. Ο νεαρός Μαρξ τιμά μόνον έναν άγιο και μάρτυρα στο ημερολόγιο του: τον Προμηθέα, τον απελευθερωτή της ανθρωπότητας.


Ο Μαρξ στα 'Οικονομικά–φιλοσοφικά χειρόγραφα', ελπίζει στον ερχομό του πρακτικού αθεϊσμού. Ο Μαρξισμός υπήρξε το πιο δυνατό ανάθεμα ριγμένο ενάντια στο Θεό και στο Ιερό, στην πατρίδα και στις ρίζες, στην οικογένεια και στους δεσμούς με την παράδοση, στη φύση και στα όριά της. Υποστήριζε πως εξαλείφοντας τη θρησκεία ως απατηλή ευτυχία του λαού θα απαιτηθεί η πραγματική ευτυχία. Εάν απελευθερωθούμε από το Θεό και τη θρησκεία, σύμφωνα με το Μαρξ, θα απελευθερωθούμε από την αλλοτρίωση και θα κατακτήσουμε την ευτυχία στη γη. Η σημερινή κοινωνία, άθεη αλλά καταθλιπτική, άθρησκη αλλά αλλοτριωμένη, διαψεύδει τη μαρξιστική υπόσχεση της απελευθέρωσης. Η ουτοπία μίας ελευθεριακής κοινωνίας, όπου καθένας θα ασκεί τη δραστηριότητα του ‘όποτε θέλει’, που θα εξαλείψει κάθε πίστη και θα εισάγει ‘μία επίσημη κοινοκτημοσύνη των γυναικών’, κάνει το Μαρξ έναν πρόδρομο της κοινωνίας που όλα τα επιτρέπει. Η ισοτική αρχή χάνει την προφητική της φόρτιση και πραγματοποιείται αρνητικά ως ομοιομορφία και άρνηση της αξίας των ικανοτήτων και των διαφορών.



Η παγκόσμια καπιταλιστική κοινωνία πραγματοποίησε τις κυριότερες υποσχέσεις του μαρξισμού υπό διαφορετική μορφή, αλλά η ουσία είναι η ίδια: με την παγκοσμιοποίηση πραγματοποίησε το διεθνισμό ενάντια στις πατρίδες, με την ομοιομορφία και τη standard ομολογοποίηση γεννά παγκόσμιο εξισωτισμό, με την παγκόσμια κυριαρχία της αγοράς αναγνωρίζει την παγκόσμια υπεροχή της οικονομίας υποστηριζόμενη από τον Μαρξ, με τον πρακτικό αθεϊσμό και την αθρησκία πραγματοποίησε τη μαρξιστική κριτική στην θρησκεία, με την απελευθέρωση από κάθε φυσικό δεσμό και παραδοσιακή τάξη πραγματοποίησε τον ελευθεριακό ατομικισμό του Μαρξ. Και όπως ήθελε ο Μαρξ, πραγματοποίησε την υπεροχή της πράξης έναντι της σκέψης. Το πνεύμα του Μαρξισμού πραγματώνεται στη Δύση, γενόμενο radical, οικονομικά φιλελεύθερο και γενετικά τροποποιήσιμο. Έχασε τους βίαιους τόνους του Μαρξισμού, το σκληρό ταξικό αγώνα του προλεταριάτου, που σήμερα αφέθηκε στις επαναστάσεις του Τρίτου Κόσμου και στα εξτρεμιστικά περιθώρια. Μεταξύ του 1858 και του 1861, ο Μαρξ δημοσιεύει στο New York Tribune μία σειρά άρθρων, μετέπειτα συλλεγμένα από την κόρη του Eleanor, υπό τον τίτλο ‘Το ανατολικό ζήτημα’, που εκδόθηκαν στην Ιταλία με τον πιο υποβλητικό τίτλο ‘Εναντίον της Ρωσίας’, με αντί-ρωσικό τόνο, φιλοαμερικανικό και φιλοδυτικό, που ευχόταν τον ερχομό του ελεύθερου εμπορίου και της radical σκέψης.


Τα τελευταία σύνορα του προλεταριάτου ξαναβρίσκονται στις ανοιχτές πόρτες για τους μετανάστες, όπου ο Μαρξισμός ξαναζεί σε μορφές καθολικό-ανθρωπιστικές, μεταφέροντας τις ξεριζωμένες μάζες από τις χώρες της καταγωγής τους για να ξεριζώσουν με τη σειρά τους τους πληθυσμούς της δύσης. Η ταξική πάλη παραδίδεται στην αντεθνική και αντιρατσιστική πάλη καθώς και στην πάλη κατά του φύλου. Ακόμη και η άμυνα για την ισότητα των προλεταριακών μαζών, παραδίδεται στην κατά προτεραιότητα προστασία των ‘διαφορετικών’ μειοψηφιών. Ο Μαρξισμός μένει ενεργός κάτω από ένα ψεύτικο όνομα.


Το τέλος του μαρξισμού, επί μακρόν αναγγελλόμενο, είναι μία περίπτωση φαινομενικού θανάτου. Ο Μαρξ, με αμερικανικό διαβατήριο, χαμογελά πονηρά κάτω από τα γένια. Ο Μαρξ νίκησε, ενώ εμείς εδώ και χρόνια εορτάζουμε την κηδεία του.


Θεόδοτος

TI ακριβώς ήθελε να πεί ο ("ακραίος") ΠΟΙΗΤΗΣ ;

Ο Τζώρτζ Λίνκολν Ρόκγουελλ (1918 - 1967), υπήρξε ένας πολυσυζητημένος και αμφιλεγόμενος Αμερικανός στρατιωτικός (μάχιμος του Πολεμικού Ναυτικού και πιλότος) πολιτικός, συγγραφέας και ρήτορας που στήν εποχή του θεωρήθηκε από τους συμπατριώτες του ως πολύ "ακραίος".Στό τέλος δολοφονήθηκε στο Άρλιγκτον της Βιρτζίνια στις 25/08/1967, από έναν ...Ελληνοαμερικανό!

(Ο δολοφόνος συνελήφθη, καταδικάσθηκε και εξέτισε 20 χρόνια κάθειρξη).


Άς δούμε λίγες από τις σκέψεις αυτού του πολιτικού.

Ο φασισμός είναι αίρεση της Αριστεράς

Ο μύθος πως φασισμός και εθνικο- σοσιαλισμός είναι δήθεν η ακραία έκφανση της Εθνικής Δεξιάς
Από τον
Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη*




Ο μαρξισμός είναι ένα αυτοάνοσο κοινωνικό νόσημα, όπου μέρος της ανθρωπότητας επιτίθεται στον εαυτό της. Εάν μπορέσαμε να πετύχουμε τέτοιες λαμπρές νίκες το 1912-1913, ήταν γιατί δεν υπήρχε στην Ελλάδα Αριστερά, δεν υπήρχε ο διχαστικός λόγος της, το μίσος της για το Εθνος και τους πυλώνες του, και η ιδεολογικοποίηση της βίας και της αποδοχής της ως κύριου πολιτικού όπλου επιβολής των παρακμιακών και ολοκληρωτικών ιδεών της.


Υπάρχουν δε δύο τεράστιοι μύθοι. Ο πρώτος είναι πως η κοινωνική δικαιοσύνη ανήκει στην Αριστερά. Στην Ελλάδα τις σημαντικότερες παροχές οι εργαζόμενοι τις έλαβαν από τον Ιωάννη Μεταξά και τους σκληρά αντικομμουνιστές βενιζελικούς φιλελεύθερους, όχι από την Αριστερά που τους οδήγησε σε μνημειώδεις ήττες.

Ο άλλος μύθος είναι πως ο φασισμός και ο εθνικοσοσιαλισμός είναι δήθεν η ακραία έκφανση της Εθνικής Δεξιάς. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα. Και τα δύο αυτά ολοκληρωτικά κινήματα είναι αιρέσεις της Αριστεράς. Ο Μουσολίνι, τον οποίο ο Χίτλερ θεωρούσε δάσκαλό του (οι δυο μαζί θεωρούσαν δάσκαλό τους τον άλλο γενοκτόνο, τον Κεμάλ), ήταν ενεργός σοσιαλιστής ήδη από το 1902, όταν μετανάστευσε στην Ελβετία για να αποφύγει τη στρατιωτική θητεία, άθεος και συχνά με αναρχικές τάσεις. Μετά την επιστροφή του, εξελέγη μέλος του Εθνικού Διευθυντηρίου του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSI).

Τι πιστεύει τελικά ο Δημητριάδος;

Μπερδεμένες ψυχές μπερδεμένα λαλούν...

Πως υποστηρίζει τα νέα συγκρητιστικά θρησκευτικά, αλλά ψέγει τον Φίλην σαν οπαδό της ουδετεροθρησκείας, αφού αυτός τα εισήγαγε;Συμφωνεί η Ακαδημία του Βόλου με όσα λέγει ο Σεβασμιώτατος για την πίστη και την εθνική επιρροή; Παραθέτουμε αποσπάσματα από συνέντευξή του στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» της 2ας Δεκεμβρίου 2018:

«-Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι ζητά την προσθήκη της θρησκευτικής ουδετερότητας στο άρθρο 3, ώστε να μην υπάρχει δυνατότητα παρερμηνείας του, όπως έγινε με την απόφαση του ΣτΕ για τα Θρησκευτικά.

-Επειδή τώρα κυκλοφορεί η θεωρία ότι όσοι Μητροπολίτες διαφωνούν με την συμφωνία της 6/11 είναι ακροδεξιοί, σας θυμίζω ότι ανήκω σ’ εκείνους που έχουν στηρίξει δημόσια την εφαρμογή των νέων προγραμμάτων σπουδών των Θρησκευτικών… Στο νέο Οργανόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας, και παρά τη σαφέστατη πρόβλεψη του Συντάγματος, έχει απαλειφθεί η ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης από τους σκοπούς της Παιδείας, ενώ έχουν διατηρηθεί όλοι οι άλλοι…

-Γιατί αντιδράτε στην προσ­θήκη περί θρησκευτικής ουδετερότητας στο άρθρο 3;

-Το άρθρο 3 ρυθμίζει τις σχέσεις του Κράτους με την Ορθόδοξη Εκκλησία, όχι τις σχέσεις του Κράτους γενικώς και αορίστως με τις θρησκευτικές κοινότητες της χώρας μας…. Ας είμαστε ειλικρινείς. Ο πραγματικός ΣΥΡΙΖΑ θα πρότεινε αυτό που πρότεινε ο κ. Ν. Φίλης, ένας πολιτικός με σεβασμό, όπως φαίνεται, για το θρησκευτικό φαινόμενο, αφού είχε και ο ίδιος εκκλησιαστικές εμπειρίες, δηλ. την πλήρη κατάργηση του άρθρου 3 και του προοιμίου του Συντά­γματος, αλλά και την αλλαγή του άρθρου 16 παρ.2. Αυτή είναι η ψυχή του ΣΥΡΙΖΑ…

Ἡ κοινὴ σεξουαλικὴ χρήση τῆς γυναίκας

 Χρονογραφίες


Μὰρξ – Ἔνγκελς, Κομμουνιστικὸ Μανιφέστο, 1848:


Κατάργηση της οικογένειας! Ακόμα και οι πιο ριζοσπάστες αγανακτούν γι’ αυτή την επαίσχυντη πρόθεση των κομμουνιστών. Πάνω σε ποια βάση στηρίζεται η σημερινή, η αστική οικογένεια; Πάνω στο κεφάλαιο, πάνω στο ατομικό κέρδος. Η οικογένεια αυτή σε ολόπλευρα αναπτυγμένη μορφή υπάρχει για την αστική τάξη. Εχει όμως το συμπλήρωμά της στην αναγκαστική έλλειψη της οικογένειας για τον προλετάριο και στη δημόσια πορνεία. Η αστική οικογένεια εξαλείφεται φυσικά μαζί με την εξάλειψη αυτού του συμπληρώματός της και τα δύο εξαφανίζονται μαζί με την εξαφάνιση του κεφαλαίου. Μας κατηγορείτε γιατί θέλουμε να καταργήσουμε την εκμετάλλευση των παιδιών απ’ τους γονείς τους; Το ομολογούμε αυτό το έγκλημα. Μας λέτε, όμως, ότι καταργούμε τις πιο προσφιλείς σχέσεις, αντικαθιστώντας τη διαπαιδαγώγηση στο σπίτι με την κοινωνική διαπαιδαγώγηση. Και μήπως και η δική σας διαπαιδαγώγηση δεν καθορίζεται από την κοινωνία; Μήπως δεν καθορίζεται από τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες ανατρέφετε τα παιδιά σας με την άμεση ή έμμεση ανάμειξη της κοινωνίας, με το σχολείο κλπ.; Την επίδραση της κοινωνίας στη διαπαιδαγώγηση δεν την εφευρίσκουν οι κομμουνιστές. Αυτοί μόνο το χαρακτήρα της αλλάζουν, αποσπούν τη διαπαιδαγώγηση από την επίδραση της κυρίαρχης τάξης. Οι αστικές φλυαρίες για την οικογένεια και τη διαπαιδαγώγηση, για τις προσφιλείς σχέσεις των γονιών με τα παιδιά, γίνονται τόσο πιο αηδιαστικές, όσο περισσότερο, εξαιτίας της μεγάλης βιομηχανίας, σπάνε όλοι οι οικογενειακοί δεσμοί για τους προλετάριους και τα παιδιά μεταβάλλονται σε απλά εμπορικά είδη και όργανα εργασίας.

Μα εσείς οι κομμουνιστές θέλετε να φέρετε την κοινοκτημοσύνη των γυναικών, φωνάζει “εν χορώ” ολόκληρη η αστική τάξη. Ο αστός βλέπει στη γυναίκα του ένα απλό εργαλείο παραγωγής. Ακούει να λένε πως τα εργαλεία παραγωγής πρόκειται να τα εκμεταλλεύονται από κοινού και φυσικά δεν

αὐτομαστιγωτικὰ μαχαίρια

 Χρονογραφίες

Ὅσο κι ἂν ἄνθρωπος ἦταν γνωστὸς στοὺς ΛΟΑΤΚΙ κύκλους, αὐτοὶ δὲν ἔκαναν τίποτε γιὰ νὰ τὸν ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὴν ἐξάρτησή του ἢ τὴν οἰκονομική του ἔνδεια -ἤ, κι ἂν ἔκαναν, δὲν κατάφεραν κάτι.

Μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀρθρογραφοῦσε σὲ γνωστὰ ἔντυπα καὶ συνεπῶς τὸ πρόβλημά του νὰ ἦταν γνωστὸ καὶ σ’ αὐτούς, ἀλλὰ κι αὐτοί -τῆς ἐκδοτικῆς Ἀριστερᾶς- δὲν ἔπραξαν τίποτε γιὰ νὰ τὸν βοηθήσουν ἤ, ἂν ἔπραξαν, αὐτὸ δὲν ἀπέφερε κανένα ἀποτέλεσμα.

Γι’ αὐτό, λοιπόν, συμπεραίνουν κάποιοι, φταῖνε οἱ πολλοί, ἡ «κοινωνία», οἱ «μικροαστοὶ» καὶ οἱ «Χριστιανοὶ» ποὺ δὲν τὸ κατάλαβαν. Ποὺ δὲν τοῦ ἔδωσαν ἕνα περισσευούμενο σπίτι τους ἠ τὰ κοσμήματά τους, γιὰ νὰ τὸ πουλήσει καὶ νὰ πληρώνει τίμια τὴ δόση του. Καὶ δὲν φταίει, μὲ τίποτε, ἡ Ἀριστερά, ποὺ τὸν ἤξερε καλά, ἀλλὰ κανακεύει καὶ ἀναπαράγει τὶς ἀδυναμίες τῶν ἀνθρώπων θεωρώντας τες ἱερὰ δικαιώματα.

Τὰ καταγγελτικὰ γιὰ τὴν ἄτιμη κοινωνία ταιριάζουν μὲ τὴν ἐποχή μας, ὅπου ὁ θύτης χαρακτηρίζεται θύμα καὶ τὸ θύμα θύτης, σὲ μία ἰδιότυπη ἐπαναξιολόγηση τῶν ἀξιῶν. Ὅπου ὁ Θεὸς ἀπὸ τὴν πολλὴ λύπησή του πλάνταξε, ποὺ ἔλεγε ὁ Νίτσε. Τὰ ξέρω πολὺ καλὰ τὰ κείμενα τοῦ Χριστιανισμοῦ (Συμεὼν Νέος Θεολόγος, μοναχοὶ τῆς ἐρήμου κ.λπ.) γιὰ τὴ φτώχεια, τὴν στάση τῶν μοναχῶν πρὸς τοὺς ληστὲς τοῦ κελιοῦ τους κ.λπ. Μόνο ποὺ αὐτὰ λέγονταν σὲ ἕνα περιβάλλον ὅπου ὅλοι ἀσπάζονταν τὸν Χριστιανισμό, ὅπου ἡ κοινωνικὴ πρόνοια ἀσκεῖτο ἀπὸ μοναστήρια, ἐκκλησίες καὶ τὴν περιστασιακὴ πρόνοια τοῦ αὐτοκράτορα. Ὅπου ὁμοφυλοφιλία καὶ ναρκωτικὰ δὲν ἦταν ἀνεκτά: Δὲν εἶναι ὅλα ἄνευ ὅρων, ἀγαπησιάρικα. Κι ὁ Χριστὸς συγχώρεσε τὴν μοιχαλίδα καὶ τῆς ἔσωσε τὴ ζωή, ἀλλὰ τῆς εἶπε νὰ μὴν ἁμαρτήσει ξανά. Οἱ νεοτερικοὶ ἔχουν τὸ κράτος πρόνοιας, καὶ θεωροῦν δικαίωμα ἕνα σωρὸ ἀπὸ πράγματα ἀδιανόητα. Σάμπως πῆγε ποτὲ σὲ μιὰ ἐκκλησία νὰ ζητήσει βοήθεια ὁ ἄνθρωπος αὐτός; Ἀφοῦ δὲν θέλουν τὸν Χριστιανισμό, ἂς τὰ βγάλουν πέρα μόνοι τους. Ἔξω ἀπὸ αὐτόν, μόνο ὁ νόμος τοῦ ἰσχυροῦ ἰσχύει.

Χρονογραφίες

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ. ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ ΠΑΥΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ"!!!

 ΤΟ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗ ΜΥΡΙΒΗΛΗ...

Η κομμουνιστική φυλή (Στρατής Μυριβήλης)

Κάθε φορά που μια μεγάλη χαρά, ή μια θλίψη έρχεται να συνταράξει ως τις εθνικές του ρίζες έναν λαό, τα άτομα που τον αποτελούν αισθάνονται τη βιολογική ανάγκη να συμπλησιαστούν και να συνειδητοποιήσουν όσο περισσότερο μπορούν την ομαδική τους αλληλεγγύη. Το ίδιο γίνεται όταν ένας μεγάλος κίνδυνος σταθεί πάνω από το εθνικό σύνολο.
Τότε, κάθε άτομο υπακούει σε μια μυστική, κεντρομόλο δύναμη, που το σπρώχνει να συσπειρωθεί γύρω στην κοινή, την παλιά και αγαπημένη εθνική εστία. Το αποτέλεσμα είναι θαυμαστό. 

Ημέρα κατά του Ολοκληρωτισμού σήμερα

Πύλη του Ρωμανού

Αγάπη μόνο...

Το Τwitter - που όταν ιδρύθηκε το 2006, αυτοαποκαλούνταν «η πτέρυγα της ελευθερίας του λόγου στο κόμμα της ελευθερίας του λόγου» - πρόσφατα πήρε απόφαση να «αυστηροποιήσει» την πολιτική του απέναντι σε περιεχόμενο «ρητορικής μίσους». Παρόμοια «πολιτική» έχει εφαρμόσει και η Amazon και παλιότερα το facebook. Ένα σωρό λογαριασμοί «τέθηκαν σε αναστολή» γιατί προβάλλουν το «μίσος». Όλoι αυτοί οι λογαριασμοί φυσικά, ανήκουν σε πρόσωπα ή φορείς που ανήκουν ή εντάσσονται στον χώρο της Alt-Right ή της «ακροδεξιάς» ή του εθνικισμού (στην χώρα μας «έπεσε» ο λογαριασμός της Χρυσής Αυγής). Αφού λοιπόν, ξενοιάσαμε από το μίσος, καιρός να αφιερωθούμε στην αγάπη. Αγάπη μόνο! Μόνο αγάπη κυκλοφορεί πλέον στις λεωφόρους του διαδικτύου. Είναι απολύτως φυσιολογικό λογαριασμοί που προβάλλουν τα κομμουνιστικά ιδεώδη ή σύμβολα να μένουν στο απυρόβλητο, διότι όχι μόνο ουδεμία σχέση έχουν με το μίσος, αλλά μας υπενθυμίζουν το νόημα της αγάπης που τόσο ανάγκη έχει ο κόσμος μας σήμερα. Παρακάτω κάποια όντως εξόχως συγκινητικά και αγαπησιάρικά αποφθέγματα, με τα οποία, αν δεν σου γεννιόταν η επιθυμία να κάνεις «επανάσταση», άνετα θα έγραφες ρομάντζο.





«Δεν έχουμε συμπόνια και δεν ζητάμε συμπόνια από εσάς. Όταν έρθει η σειρά μας, δεν θα δώσουμε δικαιολογίες για τον τρόμο» -Καρλ Μαρξ (The Victory of the Counter-Revolution in Vienna,Neue Rheinische Zeitung, 19 Μαΐου 1849).

Ποια είναι τα εγκλήματα του διεθνούς και εγχώριου κομμουνισμού;

Σάλο έχει προκαλέσει η άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να συμμετάσχει σε διεθνές συνέδριο για τα εγκλήματα των κομμουνιστικών καθεστώτων και οργανώσεων, στην Εσθονία.
Μάλιστα, δικαιολογήθηκε, ισχυριζόμενο πως αυτά δεν υπήρξαν, εξοργίζοντας πλείστους χρήστες του διαδικτύου.
Ακόμη, η όλη κατάσταση φέρει στο προσκήνιο τα στοιχεία για την διάπραξη μεγάλων εγκλημάτων στο όνομα του κομμουνισμού, που όμως δεν έχουν αναδειχθεί όσο θα έπρεπε. Μάλιστα, πολλά από αυτά τα εγκλήματα αποτελούν πραγματικές γενοκτονίες ή ακόμη και σφαγές γυναικόπαιδων, τόσο στο εξωτερικό, όσο και στο… εσωτερικό.

Η μικρότητα του μαρξιστή ιστορικού μπροστά στο 1821. Σχόλια σ’ ένα βιβλίο του Βασίλη Κρεμμυδά

Γράφει ο Γεώργιος Λουκίδης.

Στις αρχές του 2016 κυκλοφόρησε το βιβλίο του Βασίλη Κρεμμυδά «Η Ελληνική Επανάσταση του 1821», με τον υπότιτλο «Τεκμήρια, Αναψηλαφήσεις, Ερμηνείες» (εκδόσεις Gutenberg). Υπάρχει ελεύθερο και στο διαδίκτυο, στον ιστοχώρο https://issuu.com/gutenbergbooks/docs/epanastasi1821-vassiliskremydas.

Το κείμενο είναι περίπου 200 σελίδες μικρού σχήματος. Το ύφος του είναι εκλαϊκευμένο και κάπως «να-σας-εξηγήσω-τί-έγινε». Οι παραπομπές σε πηγές σχετικά λίγες – περί τις 30 – εκ των οποίων πολλές σε γνωστά κείμενα (π.χ. απομνημονεύματα αγωνιστών) ή σε έργα του ιδίου του συγγραφέα. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι απευθύνεται στον αναγνώστη που δεν είναι ιδιαίτερα διαβασμένος περί την Επανάσταση, αν και κατά την άποψή μου έχει κύριο στόχο να χρησιμεύσει ως «έγκυρη» βιβλιογραφική πηγή σε μαζικά μέσα για την ανακύκλωση των μαρξιστικών αφηγήσεων της Επανάστασης.

Ποία είναι τα «τεκμήρια» που υπόσχεται ο υπότιτλος; Τα μόνα σχετικώς καινούργια τεκμήρια που διακρίνω στο βιβλίο είναι τα αφορώντα τις δοσοληψίες του τραπεζίτη («τοκοκλύφου» όπως τον αποκαλεί) Ν. Ταμπακόπουλου, ο οποίος στην πενταετία πριν την Επανάσταση φαίνεται ότι δάνεισε σε διάφορους περί τα 2 εκατομμύρια γρόσια με υψηλά επιτόκια.[1] Τα υπόλοιπα τεκμήρια (όπως οι επαναστατικές διακηρύξεις) είναι πασίγνωστα και πολυμελετημένα, και αποτελούν το αντικείμενο των «αναψηλαφήσεων» και των «ερμηνειών» που επιχειρεί ο Κρεμμυδάς (στο εξής Κρ.). Δυστυχώς φαίνεται ότι ο τελευταίος, από τις πολλές υπάρχουσες μελέτες αυτών των κλασσικών τεκμηρίων, είτε αγνοεί αρκετές είτε επιλέγει αυτές που εξυπηρετούν τις δικές του ερμηνείες. Οι ερμηνείες που δίνει δεν είναι κάτι καινούργιο, αφού κινούνται μέσα στο στερεότυπο σχήμα της – ήδη αιωνόβιας – αριστερής εκδοχής της Επανάστασης: Διαφωτισμός, Γαλλική Επανάσταση, άνοδος αστικής τάξης, Έλληνες διαφωτιστές, κάποια οικονομική κρίση, ολίγη κοινωνική σύγκρουση, ο αντεπαναστάτης πατριάρχης, νεόκοπη εθνική συνείδηση.

Πόσο σχέση έχει το «αγαπάτε αλλήλους» του Αρχιεπισκόπου με την «Αλληλεγγύη» του κ. Τσίπρα;

Γράφει ο Αντώνης Κρούστης.

Είναι καιρός τώρα που προσπαθεί ο κ.Τσίπρας να κάνει ανοίγματα προς την εκκλησία ψάχνοντας ταυτόσημες αρχές μεταξύ Μαρξισμού και Χριστιανισμού. Η τελευταία ατάκα του ενώπιον του Αρχιεπισκόπου ήταν ότι ο Χριστιανισμός προβάλλει το «αγαπάτε αλλήλους» και η Αριστερά την «αλληλεγγύη», προσθέτοντας ότι και οι δυο «κοσμοθεωρίες» έχουν ως κέντρο τον άνθρωπο. Άρα ένας Χριστιανός μπορεί να προσβλέπει στο αξιακό σύστημα της Αριστεράς, αφού δεν έχουν και μεγάλες διαφορές.

Αλήθεια όμως, πόσο συμβατές είναι οι δυο αξίες αυτές;

Το «αγαπάτε αλλήλους» του Ιησού Χριστού αναφέρεται μεταξύ όλων των ανθρώπων, ανεξαρτήτως τάξης , φυλής, φύλου, εθνότητας και θρησκείας. Η προβαλλόμενη «αλληλεγγύη» της Αριστεράς είναι στην ουσία η συσπείρωση της εργατικής τάξης έναντι της Αστικής. Συνεπώς ουδεμία σχέση δεν μπορεί να υπάρξει μεταξύ του «Όλου» με το «Μερικόν». Η Αγάπη του Χριστού είναι καθολική και αδιάκριτη. Απευθύνεται ξεχωριστά στον κάθε άνθρωπο κάθετα, ενώ η αλληλεγγύη της Αριστεράς λειτουργεί οριζόντια, όχι καθολικά , αλλά επιβεβλημένα και μεροληπτικά.

ΑΜΗΝ! ΓΕΝΟΙΝΤΟ! ΚΑΙ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΕΤΕΙΟΙ

Στο Εκκλησιαστικό Πρακτορείο «ΑΜΗΝ» (Amen) φιλοξενήθηκε πρόσφατα άρθρο με φανερή την αντίθεσή του για τις Εθνικές Παρελάσεις και Επετείους.


Το άρθρο συγχέει το παρελθόν με το επαίσχυντο κρατικό – πολιτικό σήμερα.

Κατηγορεί τη συλλογική μνήμη ως συλλογικό ασυνείδητο, στο οποίο έχουν απαξιωθεί κατά κάποιον τρόπο η Σημαία και οι Εθνικές Επέτειοι.

Ενώ κατηγορεί τα λάθη των αρχόντων, παλαιών και συγχρόνων, και καλά κάνει, στο τέλος μιλάει υποτιμητικά και για το λαό, τον οποίο κατηγορεί ότι συμπεριφέρεται ανεπίγνωστα τις ημέρες αυτές.



Κάνει τον ψυχολόγο και καρδιογνώστη στον λαό μας, στα παιδιά του και ενώ θέλει να υποδείξει στην Εκκλησία το χρέος της ενότητας και της αδιάκριτης συμπερίληψης στην αγάπη της πάντων των Ελλήνων, την ίδια στιγμή μιλάει για «κράτος των αστών».

Ας δούμε όμως μερικές αδιαμφισβήτητες αλήθειες, γιατί πίσω από τα θολά κομματικά γυαλιά πολλές φορές δεν ξέρουμε τι λέμε:

Υπήρχε ακράτητος συνολικός ενθουσιασμός στον ηρωϊκό λαό μας στο Έπος του 1940. Οι φωτογραφίες μιλάνε από μόνες τους και οι εναπομείναντες ήρωες της εποχής μαρτυρούν του λόγου το αληθές. Ο λαός έκανε το θαύμα. Αυτό γιορτάζουμε.

Έβγαιναν όλοι οι Έλληνες στους δρόμους και πανηγύριζαν και κάθε φορά που παίρναμε μια πόλη. Ξεχυνόταν ο λαός αγκαλιαζόταν, έψελνε και τραγουδούσε.

Ναζισμός - μαρξισμός, οι αδελφές ιδεολογίες και τα εκατομμύρια θύματά τους.

Η απάντηση του Ίωνος Δραγούμη στον εθνομηδενιστικό σοσιαλισμό του Γεωργίου Κωνσταντινίδη (Σκληρού)

(Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα ενώ το ζήτημα της Ελληνικής εθνικής αποκατάστασης βρισκόταν στο κρισημότερο σημείο του, εγκαινιάστηκε η παρουσία της σοσιαλιστικής ιδεολογίας στην Ελλάδα με το βιβλίο του Γεωργίου Κωνσταντίνίδη-"Σκληρού" "το κοινωνικό μας ζήτημα". Ο "Σκληρός" ήταν ποντιακής καταγωγής, έζησε στην Τσαρική Ρωσία και είχε λάβει μέρος σε εξέγερση επηρεασμένος από την πρώιμη κομμουνιστική ιδεολογία του Πλεχάνωφ. Το προσωνήμιο του "Σκληρός" το απέκτησε για την ανυποχώρητη στάση που τήρησε τότε. Οι απόψεις του Σκληρού προκάλεσαν αίσθηση στην Ελληνική κοινή γνώμη και δίχασαν τους αντιπροσώπους της πνευματικής ζωής του τόπου. Ο Ίων Δραγούμης έγραψε δυο άρθρα στο δημοτικιστικό περιοδικό του "Νουμά" προσπαθώντας να ανασκευάσει τις θέσεις του Σκληρού. Από το πρώτο άρθρο θα παραθέσω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα που το βρήκα ενδιαφέρον και γιατί όχι; επίκαιρο ακόμη και σήμερα.....Ι. Β. Δ.)

...Έχει πολλά προτερήματα το βιβλιαράκι. Είναι χυμένο σε ένα σύστημα , έχει ενότητα και πάστρα και γυρεύει να ταιριάξει την τωρινή Ελλαδική κοινωνία σε ένα κοινωνιολογικό σύστημα, Γερμανικό υποθέτω. Ίσως το σύστημα είναι όμορφο συμμετρικό και ευχάριστο, αλλά πάντα σύστημα μένει, δηλαδή θα αφήνει και κάποιον έξω, θα έχει και τα στραβά του.

Εγώ δεν γνώρισα τον Χέγκελ, ούτε έμαθα τι πάει να πει διαλεχτική και μεταφυσική μέθοδος. Είμαι πρακτικός άνθρωπος, Ρωμηός, Τουρκομερίτης, ραγιάς, καταγίνουμε στα πολιτικά, εδώ, στην Τουρκική Ελλάδα που δεν καταδέχθηκε να στοχαστεί για αυτήν ο κ. Σκληρός. Ίσως δεν μας καταφρόνεσε, γιατί δεν μας αναγνωρίζει, αλλά περιγέλασε εκείνους από τους Ελλαδίτες που καταγίνονται με εμάς.

Όλα αυτά τα ονομάζει Μεγάλη Ιδέα!!



Το βιβλιαράκι του κ. Σκληρού το έκρινε αρκετά καλά ο Ραμάς και συμφωνώ μαζί του σε πολλά όπως σε αυτό: ότι ο ανοιχτός και άγριος πόλεμος μεταξύ μιας κοινωνικής τάξης και μιας άλλης είναι σημάδι πως διαλύεται η κοινωνία αφού δεν μπορούν οι τάξεις αυτές να βρουν πια κανένα τρόπο να τα ταιριάξουν και να ζήσουν μαζί, αφού στα άτομα δεν αρέσει σ΄ άλλο τίποτα να καταγίνονται παρά στον ξετσίποτο κομματικό κοινωνικό πόλεμο μεταξύ τους.


Διαβάστε περισσότερα: