Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΟ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ: Η ΦΙΛΑΛΗΘΕΙΑ


Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου
                                                        
                                                                                        Ο φιλελεύθερος είναι ο εκκοσμικευμένος 
                                                                                        προτεστάντης που ερμηνεύει το βιβλίο της
                                                                                        ζωής κατά το δοκούν. 


John Locke, o 'πατέρας' του φιλελευθερισμού
Φιλαλήθεια: να υιοθετήσουμε αυτό τον όρο στην πολιτική μας φιλοσοφία, ώστε να πάψει επιτέλους να έχει το μονοπώλιο του πολιτικού λόγου ο όρος 'φιλελευθερισμός'. Εκείνο δηλαδή το αριστερό ρεύμα που ονομάστηκε φιλελευθερισμός, του οποίου οι ρίζες βυθίζονται στα γνωστικά κινήματα του 14ου, 15ου, 16ου και 17ου αιώνα και το οποίο επισημαίνει τη φιλία προς την ελευθερία, χωρίς όμως να δίνει σαφή απάντηση στα κάτωθι κεφαλαιώδη ερωτήματα:

Α) Eλευθερία για να κάνω τι;
Β) Eλευθερία από τι; 
Γ) Eλευθερία και Αλήθεια, ποια η σχέση τους;

Είναι αξιοσημείωτο, ότι μετά την είσοδο των κοινωνιών στη νεωτερική εποχή, δύο ήταν οι ιδέες που επικράτησαν στην πολιτική και κοινωνική φιλοσοφία: από τη μία πλευρά η ιδέα της ελευθερίας και από την άλλη η ιδέα της κοινοκτημοσύνης. Αντίθετα, η ιδέα της Αλήθειας (και ένας όρος που να την εκφράζει πολιτικά και ιδεολογικά) εξαφανίστηκε από το προσκήνιο και διαγράφηκε πλήρως. Μάλιστα έγινε συνώνυμο του σκοταδισμού, του μη-προοδευτισμού, της οπισθοδρόμησης. Με άλλα λόγια, η φιλοσοφία του Πόντιου Πιλάτου: ‘Τί ἐστιν ἀλήθεια;’ έγινε η κυρίαρχη φιλοσοφία. Αντιθέτως, το υπέρτατο αγαθό της κλασικής φιλοσοφίας, δηλαδή η Αλήθεια, κατέληξε στο περιθώριο.

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Σκοτεινές όψεις από τον λαμπερό κόσμο της 7ης τέχνης



.
τῆς κ. Ἀγγελικῆς Χατζηιωάννου Συνεργάτιδος τῆς Σ.Ε. ἐπί τῶν Αἱρέσεων


Ὁ λαμπερός κόσμος τῆς 7ης τέχνης ἀποτελεῖ γιά τούς περισσότερους ἀνθρώπους ἕνα χῶρο στόν ὁποῖο λάμπουν τά ἀστέρια τῆς ὑποκριτικῆς.

Τό ἀμερικανικό Χόλιγουντ ἀναφέρεται ὡς «Μέκκα» τοῦ κινηματογράφου, χαρακτηρισμός διά τοῦ ὁποίου ὑποδηλώνεται ὅτι αὐτό ἀποτελεῖ τό κέντρο τοῦ κινηματογράφου πού ἐπηρεάζει τά παγκόσμια κινηματογραφικά πράγματα. Οἱ ἠθοποιοί, ἀστέρες, ὅπως συνηθίζουν νά τούς ὀνομάζουν, ἔχουν ἑκατομμύρια θαυμαστές, ἀλλά καί ὀπαδούς, οἱ ὁποῖοι τούς θαυμάζουν, τούς μιμοῦνται καί τούς ἀκολουθοῦν, πολλές φορές, στά ὅρια τῆς ὑστερίας. Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει καί μέ τούς τηλεοπτικούς ἀστέρες, οἱ ὁποῖοι ἔρχονται σέ ἐπαφή μέ πολυπληθές κοινό διά τῆς τηλεοράσεως.

Ἄν ὅμως κανείς μελετήσει τή ζωή καί τίς δηλώσεις σημαντικῶν καί διασήμων, ἀμερικανῶν κυρίως, ἠθοποιῶν θά διαπιστώσει πώς ἡ «λάμψη» αὐτῶν τῶν ἀστέρων, μόνο λάμψη δέν εἶναι. Πολλοί ἀπό αὐτούς ἦταν χρῆστες ναρκωτικῶν οὐσιῶν, ὑπῆρξαν ἤ ἐξακολουθοῦν νά εἶναι ἀλκοολικοί ἤ ἐξαρτημένοι ἀπό ἠρεμιστικά χάπια κ. ἄ. Κάποιοι ἀπό αὐτούς παραδέχονται πώς εἶναι μυημένοι στόν Ἀποκρυφισμό, ἐνῶ κάποιοι ἀπό αὐτούς ὑπογραμμίζουν πώς ἐντός τους βρίσκονται διάφορες δυνάμεις ἤ πρόσωπα πού τούς κατευθύνουν ἤ τούς βοηθοῦν στήν καριέρα τους, δηλώνοντας μέ αὐτόν τόν τρόπο τήν κατοχή τους ἀπό παράξενες δυνάμεις, τίς ὁποῖες ἡ Ἐκκλησία χαρακτηρίζει ὡς δαιμονικές.



Ὁ Ροδόλφο Βαλεντῖνο, ὁ μεγάλος κινηματογραφικός ἀστέρας τῆς δεκαετίας τοῦ 1920, δεκαετία εὐρείας διαδόσεως τοῦ κινηματογράφου, ἀναφέρει σχετικά μέ τήν αὐτόματη γραφή τήν ὁποία ὁ ἴδιος ἀσκοῦσε: «Ὅσο περισσότερο ἐξετάζουμε αὐτό τό ἀπίστευτο δῶρο τῆς αὐτόματης γραφῆς, τόσο περισσότερο εἴμαστε πεπεισμένοι γιά τή μεγάλη ἀλήθεια πού βρίσκεται πίσω ἀπό αὐτό. Τήν ἀλήθεια τῆς… ἐξελίξεως καί τήν ἀλήθεια τῆς ἐπικοινωνίας μέ αὐτούς πού ὀνομάζουν νεκρούς»1.

Ἡ σύζυγος τοῦ Βαλεντῖνο, Νατάσα Ραμπόβα ἀσκοῦσε τόν πνευματισμό καί μάλιστα τόν χρησιμοποιοῦσε γιά τή δημιουργία σεναρίων: «Κάθε βράδυ ἡ Νατάσα ἔκανε μία τελετή ζητῶντας βοήθεια ἀπό τόν πνευματικό κόσμο κατά τή διάρκεια τοῦ δημιουργικοῦ ἐγχειρήματός της. Στή συνέχεια μέ χαρτί καί μολύβι στό χέρι ἄρχιζε νά γράφει. Μετά τό ξεχείλισμα εἶχαν καταγραφεῖ. Τήν ἑπόμενη ἡμέρα τά ἔφερναν καί τά ἔδιναν στό σκηνοθέτη»2.

Ἡ διάσημη καί μυθική γιά πολλούς ἠθοποιός Gretta Garbo ἀνέφερε: «Δέν εἶχα κανένα στόν ὁποῖο νά μπορῶ νά μιλήσω ἀνοικτά. Ἔτσι πῆγα σέ μυστικιστές λάτρεις τοῦ διαβόλου, ἀναγνῶστες μυαλοῦ καί αὐτούς οἱ ὁποῖοι ἔχουν καταληφθεῖ ἀπό ὁμάδες πνευμάτων. Κατά τή διάρκεια τῶν ὀνείρων μου ἀκούω τίς φωνές τους»3.

Ἡ Μέρλιν Μονρόε ἀσχολεῖτο μέ τόν πνευματισμό καί ἀναφέρεται ὅτι «… ἐνδιαφερόταν γιά τόν πνευματικό κόσμο, ζητώντας τήν καθοδήγησή του»4, ἐνῶ ἡ ἴδια σημείωνε γιά τό τί αἰσθανόταν: «Ὁ Τζέκιλ καί ὁ Χάϊντ… Περισσότεροι ἀπό δύο ἄνθρωποι, Μέ σοκάρουν κάποιες φορές. Μακάρι νά ἤμουν μόνον ἐγώ»5.

Ἡ Shirley Maclein ἀναφέρει σχετικά μέ τή διάσημη ἠθοποιό: «Γιά νά τό θέσω ἀλλιῶς, ἴσως αὐτό εἶναι τό πραγματικό νόημα τοῦ channeling… Ὁ χαρακτήρας θέτει στό περιθώριο τή συνειδητή σκέψη του καί παραδίδεται σέ μία ἄλλη ταυτότητα. Αὐτό τό φαινόμενο τό εἶδα στή Merilin»6.

Ἡ ἠθοποιός Shirley MacLaine, γνωστή ὁπαδός τῆς «Νέας Ἐποχῆς», δηλώνει: «Ἔχω δεῖ τόσα πολλά κανάλια (channeling) καί ἐνδιαμέσους τά τελευταῖα χρόνια πού ἀποφάσισα νά ἐφαρμόσω τά ἴδια πράγματα στή δουλειά. Ἐγώ ἀπλᾶ ἔρχομαι σέ ἀνώτερη ἐπικοινωνία μέ τόν χαρακτήρα πού ἔχουμε δημιουργήσει (=ρόλος). Αὐτή τή φορά ἐπιτρέπω στόν χαρακτήρα νά ἐνοικήσει μέσα μου. Ἐμπιστεύομαι ὅτι ἡ μαγεία θά λειτουργήσει, τό channeling καί ἡ ἔμπνευση θά γίνουν ἕνα καί τό αὐτό»7.

Ὁ κωμικός Peter Shelers, γνωστός γιά τόν κωμικό ρόλο του στίς περιπέτειες τοῦ Ρόζ Πάνθηρα, ἀναφερόμενος στόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἑρμηνεύει τούς ρόλους του σημειώνει: «Εἶναι σάν νά εἶσαι ἕνας ἐνδιάμεσος καί ἀφήνεις τόν ἑαυτό σου ἀνοικτό καί λές θέλω ἕνα χαρακτήρα νά ἔρθει καί νά κατοικήσει στό σῶμα μου ἤ θέλω ἕνα πνεῦμα νά μέ καταλάβει ἔτσι ὥστε νά μπορῶ νά παράγω, αὐτό πού ἐλπίζω νά παράγω»8.

Ὁ μεγάλος ἀμερικανός κωμικός Sammy Davis Jr. ἦταν σατανιστής καί φίλος μέ τόν ἀμερικανό σατανιστή Antony LaVey. Ὁ ἴδιος ὁ Lavey ἀναφέρει γιά τόν ἠθοποιό: «Ὁ Sammy Davis Jr ἦταν ἕνας ἀγαπητός φίλος, ὁ ὁποῖος συχνά ἔβαζε τόν ἑαυτό του μπροστά σέ κάτι πού ἦταν ἐπαγγελματικά ἐπικίνδυνο νά κάνει. Ἔφερε πολλούς ἀνθρώπους μέ ἐπιρροή στήν ἐκκλησία τοῦ σατανᾶ καί μοιράσθηκε τήν προσωπική του ζωή μαζί μου. Ἦταν ἕνας εὐαίσθητος, εὔγλωττος καί σατανικός ἄνθρωπος»9.

H 11η Σεπτεμβρίου 2001 Κατέστρεψε την Αμερική


Του Πωλ Γκραιγκ Ρόμπερτς
Αυτό το άρθρο του συντηρητικού καθηγητή της Οικονομίας, τέως υπουργού του Ρέϊγκαν, τέως αρχισυντάκτη της Εφημερίδας της Γουώλ Στρήτ, θα προκαλέσει τη δυσπιστία  και θα  παραμερισθεί από πολλούς και παρ’ ημίν ως σύμπτωμα προβεβηκυίας ηλικίας… Σκοντάφτει όμως η κρίση αυτή στα ακλόνητα στοιχεία που παραθέτει και στην πυροδότηση των στοχασμών που προκαλεί, για τις τρομακτικές επιπτώσεις που είχε το γεγονός για ολόκληρο τον πλανήτη και τον ανθρώπινο πολιτισμό. Και αυτά το επιβάλλουν στην προσοχή του αναγνώστη.
Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού
Τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, άλλαξαν τον κόσμο. Υπήρξαν η πρόφαση για να εξαπολύσει η αμερικανική κυβέρνηση επιθέσεις σε επτά χώρες της Μέσης Ανατολής, προκαλώντας θύματα αμάχων κατά εκατομμύρια και στέλνοντας κύματα προσφύγων στον Δυτικό κόσμο. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ δαπάνησε τρισεκατομμύρια δολάρια καταστρέφοντας χώρες και σκοτώνοντας γυναικόπαιδα, ενώ οι δημόσιες υποδομές στις ΗΠΑ φθείρονταν επικίνδυνα, τα σπίτια των Αμερικανών κατάσχονταν και οι ανάγκες υγείας τους έμεναν ακάλυπτες. Η 11η Σεπτεμβρίου ήταν επίσης η πρόφαση για την αποδόμηση της προστασίας που παρείχε το Αμερικανικό Σύνταγμα για την εξασφάλιση των ελευθεριών του Αμερικανού πολίτη. Σήμερα κανένας Αμερικανός δεν έχει τις ελευθερίες που εγγυάται το Σύνταγμα: http://www.paulcraigroberts.org/2017/04/20/freedom-democracy-tyranny/

Την 11η Σεπτεμβρίου, όταν ένας γείτονας μου τηλεφώνησε να ανοίξω την τηλεόραση, άφησα ό,τι έκανα και άνοιξα τον δέκτη. Αυτό που είδα ήταν δύο πύργους του World Center να ανατινάζονται. Είχα συχνά απολαύει στο γεύμα μου στο εστιατόριο της ταράτσας του ενός των πύργων, στην άλλη πλευρά της οδού από το γραφείο μου στη Γουώλ Στρητ Τζέρναλ.

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Σχεδόν ένας χριστιανός σκοτώνεται κάθε ώρα για την πίστη του!




Σχεδόν ένας Χριστιανός σκοτώνεται κάθε ώρα σε όλο τον κόσμο μόνο λόγω της πίστης του, δήλωσε ο καθολικός Αρχιεπίσκοπος της Ουάσιγκτον.





Ο Καρδινάλιος Donald Wuerl (Ντόναλντ Γουέρλ) έκανε τις παρατηρήσεις αυτές την Πέμπτη κατά την διάρκεια της ομιλίας του στο μονοήμερο συμπόσιο στο Εθνικό Κέντρο Τύπου που επικεντρώθηκε στις διώξεις κατά των χριστιανών.






Οι διώξεις κατά των χριστιανών είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο, σημείωσε ο αρχιεπίσκοπος της Ουάσινγκτον.






«Οι αναφορές δείχνουν ότι περίπου 200 εκατομμύρια χριστιανοί σε όλο τον κόσμο κινδυνεύουν από σωματική βία, σύλληψη, βασανιστήρια, ακόμη και θάνατο απλώς και μόνο επειδή ζουν και εξασκούν μια πίστη που δεν είναι αποδεκτή από τους ηγέτες σε εκείνο το μέρος του κόσμου».

Ο Άγιος Παΐσιος Διώχνει Τις Φοβίες



Άγιος Παΐσιος


Χθες το απόγευμα ανέφερε στην πνευματική μας σύναξη ο Δημήτρης Γ., φιλότιμος Ιεροψάλτης από επαρχία της Β.Ελλάδος, ένα συγκλονιστικό γεγονός που βίωσε από τον Άγιο Παΐσιο, ένα βράδυ μέσα στο κελί της Παναγούδας.
Ήταν νέος 21 χρονών (1987) όταν βρισκόταν υπό κατάληψη πνεύματος γενικής φοβίας-κλειστοφοβίας,ανασφάλειας κ.α. με τρομερές κρίσεις πανικού.
Τότε τον συμβούλεψε ο πνευματικός του π.Χρήστος να επισκεφθεί τον Γέροντα Παϊσιο στο Άγιον Όρος , με την ελπίδα να τον βοηθήσει.
Ήταν 24 Ιουνίου το δειλινό όταν έφτασε στην αυλή της Παναγούδας. Η πόρτα από συρματόπλεγμα όμως ήταν κλειστή και επάνω της καρφιτσωμένο ένα χαρτί που έγραφε ο Γερ.Παϊσιος:
«Γράψτε μου τα θέματά σας.Πιο πολύ θα σας βοηθήσω με την προσευχή παρά με τα λόγια.»
Τότε ο Δημήτρης πήρε ένα χαρτάκι και έγραψε απλά
«Θέλω να σας δώ»
Το πέταξε μέσα στην αυλή και κατηφόρισε απογοητευμένος προς το μονοπάτι των Ιβήρων.
Δεν απομακρύνθηκε όμως 20 μέτρα και ακούει μία ισχνή φωνή από πίσω του
-Έ Δημήτρη έλα εδώ. Πέρνα από την πίσω πόρτα να πάρεις και ένα λουκούμι που σου αρέσουν.

Εθνικισμός, μια στρεβλή παράδοση δύο αιώνων




Ιωάννης Νεονάκης
Ιατρός, MSc, PhD.


Αναμφισβήτητα, οι γνωστές προρρήσεις αγίων γερόντων κατά τις τελευταίες δεκαετίες αναφορικά με τα μελλούμενα, διαδραμάτισαν και διαδραματίζουν σημαντικότατο ρόλο στο να διατηρηθεί ακμαίο το ηθικό εμάς των Ρωμηών και να μην μας καταλάβει η πλήρης απελπισία με τα όσα επαίσχυντα και διαλυτικά γίνονται γύρω μας. Βοήθησαν και βοηθούν το ρωμαίικο να αντέξει τις δύσκολες ώρες και να σταθεί στα πόδια του. Και καθώς με την πάροδο των χρόνων τα πράγματα σε διεθνές επίπεδο γίνονται πιο ξεκάθαρα, η ελπίδα δυναμώνει, και η χαρά της βεβαιότητας γίνεται πιο ισχυρή.

Όμως κατά τη δική μου θεώρηση των πραγμάτων, στο όλο θέμα υπάρχουν δύο σοβαρά σφάλματα και στρεβλώσεις, που εμένα τουλάχιστον μου προκαλούν πικρία και στενοχώρια. Το πρώτο είναι ότι πολλοί πολιτικοί και πολιτειακοί σχηματισμοί και παράγοντες, οι οποίοι ουσιαστικά δεν έχουν σχεδόν καμία σχέση με την Ορθοδοξία και τη Ρωμαίικη Παράδοση το Γένους μας, εκμεταλλεύονται στο έπακρον την βαθιά επίδραση των προρρήσεων αυτών στο λαό μας για την εξυπηρέτηση των δικών τους σκοπιμοτήτων και πολιτικών επιδιώξεων.
Το δεύτερο που με πικραίνει και με ανησυχεί ιδιαίτερα είναι ότι μεγάλο μέρος του λαού δεν κάνει διάκριση, και αντιλαμβάνεται τις προρρήσεις σε ένα πλαίσιο τρόπον τινά

Διδαχή την Κυριακή του Αντίπασχα για τον Χριστιανισμό (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)



«Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες» (Ιω. 20, 29)
«ΜΑΚΑΡΙΟΙ είναι εκείνοι που πιστεύουν χωρίς να μ’ έχουν δει». Αυτά τα λόγια είπε ο Κύριος στον πιστό μαθητή Του, που αρνήθηκε να πιστέψει στην ανάστασή Του, όταν οι αδελφοί του, οι απόστολοι, του τη γνωστοποίησαν. Αυτά τα Λόγια είπε ο Κύριος στον μαθητή Του, που είχε δηλώσει ότι δεν θα πίστευε στην ανάστασή Του, ώσπου να βεβαιωνόταν με τις αισθήσεις του γι’ αυτό το τόσο θαυμαστό και τόσο σημαντικό για ολόκληρη την ανθρωπότητα γεγονός. «Είδαμε τον Κύριο με τα μάτια μας!» (Ιω. 20, 25), έλεγαν με χαρά στον άγιο Θωμά οι άλλοι απόστολοι, στους οποίους εμφανίστηκε ο Κύριος την ημέρα της αναστάσεώς Του, όταν βράδιασε. Οι μαθητές ήταν συγκεντρωμένοι σ’ ένα σπίτι με κλειδωμένες τις πόρτες, επειδή φοβούνταν τους Ιουδαίους, που μόλις είχαν διαπράξει τη θεοκτονία κι έπαιρναν ήδη μέτρα εναντίον της προαναγγελμένης αναστάσεως του Ιησού (Βλ. Ιω. 20, 19). Ο Κύριος είχε μπει στο σπίτι χωρίς ν’ ανοίξει τις πόρτες.
Ο Θωμάς, λοιπόν, αποκρίθηκε στους αδελφούς του με αμηχανία: «Αν δεν δω στα χέρια Του τα σημάδια από τα καρφιά, κι αν δεν βάλω το δάχτυλό μου στα σημάδια από τα καρφιά, κι αν δεν βάλω το χέρι μου στη λογχισμένη πλευρά Του, δεν θα πιστέψω» (Ιω. 20, 25). Με τα λόγια αυτά δεν εκφράστηκε απιστία, που είναι εναντίωση στον Θεό. Με τα λόγια αυτά εκφράστηκε μια άφατη χαρά. Με τα λόγια αυτά εκφράστηκε η απορία μιας ψυχής μπροστά στο μεγαλείο ενός γεγονότος που υπερβαίνει την ανθρώπινη νόηση, ενός γεγονότος που άλλαξε την κατάσταση της ανθρωπότητας.
Ο πανάγαθος Κύριος δεν άργησε να δώσει στον μαθητή Του την επιβεβαίωση που τόσο ποθούσε.