Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2020

«Νομιμότητα» και Ορθοδοξία.

 

σ.σ. ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ.

Σχόλιο «Κρυφού Σχολειού»: Δημοσιεύουμε για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα ένα συγκλονιστικό απόσπασμα από το κείμενο «One Μan in the Face of Apostasy», που συνέγραψε για τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αβέρκιο (+1976), ο γνωστός λόγιος ιερομόναχος π. Δαμασκηνός Christensen (συγγραφέας του περίφημου βιβλίου για τη ζωή και το έργο του μακαριστού π. Σεραφείμ Ρόουζ), και το οποίο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «The Orthodox Word»  το 1986. Ας μας προβληματίσει όλους μας.

O Αρχιεπίσκοπος Αβέρκιος υπογράμμισε τους κινδύνους της επιδίωξης αποδοχής ή αναγνώρισης από κάθε είδους αρχή μόνο και μόνο λόγω του «νομικού» τους καθεστώτος:

«Οποιαδήποτε προσπάθεια εκ μέρους μας να προσεγγίσουμε εκείνους που «κατέχουν την εξουσία» αυτή τη στιγμή, όταν οι «πολλοί αντίχριστοι» (πρβλ. Α΄ Ιω. β΄ 18) που αγωνίζονται φανερά ή κρυφά ενάντια στον Χριστό και την Εκκλησία Του έχουν τόσο προφανή έλεγχο, οποιαδήποτε λοιπόν προσπάθεια να τους ευχαριστήσουμε δουλικά, να τους κολακεύσουμε και να κάνουμε ό,τι  θέλουν, ακόμη και η προσπάθεια για κάποιο βαθμό «νομιμοποίησης» από αυτούς είναι προδοσία του Σωτήρα Χριστού μας και εχθρότητα απέναντί ​​Του, ακόμα κι αν αυτοί που ενεργούν με αυτόν τον τρόπο φέρουν το σχήμα των κληρικών» (The just shine like the stars, p. 18).

Σε αυτή τη δήλωση, ο Αρχιεπίσκοπος Αβέρκιος δίνει μια καλή εξήγηση της αρχής του Σεργιανισμού. Αυτή η αρχή, με την οποία ο Μητροπολίτης Σέργιος συνθηκολόγησε με την άθεη σοβιετική εξουσία για να παραμείνει «νόμιμος» και να διατηρήσει τη λειτουργία του εκκλησιαστικού θεσμού, δεν είναι απλώς κάτι που συνέβη κάπου αλλού, στη Σοβιετική Ρωσία. Πρόκειται για μια γενική κατηγορία της ανθρώπινης ψυχής η οποία έτυχε να λάβει μια δραματική μορφή στο πρόσωπο του Μητροπολίτη Σεργίου: είναι το να κάνεις κάτι λάθος ή το να αποδεχθείς ένα ψέμα για να αποκτήσεις το πρόσκαιρο πλεονέκτημα του να είσαι «επίσημος», έστω και «για το καλό της Εκκλησίας».

Είμαστε τα παιδιά της Παναγίας»

 



 
«Είμαστε τα παιδιά της Παναγίας»
Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς
Την 1η Φεβρουαρίου 1941, δημοσιεύτηκε διάλογος συντάκτου του περιοδικού «ΖΩΗ» με τραυματίες πολέμου μες στο θάλαμο νοσοκομείου:
«Εκεί πάνω, κύριε, έχουμε γίνει άλλοι άνθρωποι. Να το ξέρετε. Να το λέτε παντού. Είμαστε τα παιδιά της Παναγίας. Η Μεγαλόχαρη είναι μάνα και προστάτιδά μας».
«Με βλέπετε, μας λέει ένας νεαρός τραυματίας πολεμιστής, από το αντικρινό κρεβάτι. Εγώ δεν ήμουν θρήσκος. Δεν πίστευα σε θαύματα. Η γριά μάνα μου θυμιάτιζε τα βραδάκια το εικόνισμα της Παναγίας κι εγώ μέσα μου την κορόιδευα. Αλλά τώρα, αν μου τα πει άλλος αυτά, θα τον θεωρήσω εχθρό μου.
Σας μιλάω ίσια. Αυτά που είδα εκεί πάνω στην Αλβανία, δεν είναι ένα θαύμα, είναι χίλια θαύματα. Κάθε ύψωμα που παίρνουμε, είναι ένα θαύμα. Κάθε μάχη, κάθε εξόρμηση δική μας, ένα θαύμα. Κάθε μέρα πολέμου που περνά, ένα μεγάλο θαύμα. Ο Θεός είναι μαζί μας…». (Μερόπη Σπυροπούλου, «Στην εποποιϊα του β1940-41. Με πίστη», εκδ. «Αρχονταρίκι»).
Ναι ήταν θαύμα το Σαράντα. Η Αγία Σκέπη της Θεοτόκου. «Ε! λέγανε οι ξένοι άνθρωποι που βλέπανε τα γινόμενα, τια θα κάμει τόσο μικρός λαός με τόσον μεγάλο αντίπαλο; Θα γονατίσει σε μια μέρα!». Έτσι λένε και σήμερα. Και το λένε και «δικοί μας», οι παραλυμένοι και μπουχτισμένοι από την καλοπέραση σύμβουλοι και παρασύμβουλοι της ηγεσίας. Το διαλαλούν και τα συφοριασμένα κανάλια της αφιλοπατρίας και της εκκλησιομαχίας.
Τότε ο λαός πίστευε πως θα τον βοηθήσει η προσβεβλημένη Παναγία. Η Μεγαλόχαρη, που ύπουλα και άνανδρα την ημέρα που οι ταπεινοί και οι καταφρονεμένοι την προσκυνούσαν στην Τήνο, στο κόσμημα του Αιγαίου, οι εχθροί την περιφρονούσαν.

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2020

Η συνταγή της νίκης του '40 - Δεν χρειαζόμαστε πανάκριβα οπλικά συστήματα για να ανατρέψουμε το ισοζύγιο ισχύος σε Αιγαίο και Αν. Μεσόγειο! (Κώστας Γρίβας)

 





Μια από τις πιο επιμένουσες αντιλήψεις για το Έπος του '40 είναι ότι η Ελλάδα ήταν απροετοίμαστη από υλικοτεχνικής υποδομής για να διεξάγει αυτόν τον πόλεμο. Όμως, η άποψη αυτή αγνοεί ένα βασικό αξίωμα της στρατιωτικής επιστήμης. Ότι η στρατιωτική ισχύς είναι ένα σχετικό και όχι απόλυτο μέγεθος και λαμβάνει υπόσταση ανάλογα με μια σειρά από παράγοντες ο πιο βασικός ίσως εκ των οποίων είναι το γεωγραφικό περιβάλλον. Με γνώμονα λοιπόν το ορεινό και δύσβατο περιβάλλον όπου κλήθηκαν να δράσουν οι Έλληνες στρατιώτες στα βουνά της Πίνδου, η Ελλάδα ήταν πολύ καλά προετοιμασμένη.
Μεταξύ των άλλων, διέθετε σε μεγαλύτερους αριθμούς από τους Ιταλούς ένα κρίσιμης σημασίας οπλικό σύστημα για τα δεδομένα του συγκεκριμένου χώρου μάχης. Το μουλάρι. Πράγματι, αναλογούσαν περίπου δύο μουλάρια ανά πέντε ή έξι Έλληνες στρατιώτες, επιτυγχάνοντας διπλάσια ή και μεγαλύτερη αναλογία από ότι ο Ιταλικός Στρατός.
Το γεγονός αυτό επέτρεπε στις ελληνικές δυνάμεις να επιτυγχάνουν πολύ καλύτερη τακτική κινητικότητα αξιοποιώντας τα δύσβατα ορεινά μονοπάτια. Αξίζει να αναφερθεί ότι την τακτική αξία του μουλαριού εκτίμησε εκ νέου ο Αμερικανικός Στρατός στο Αφγανιστάν το 2001 όταν ανακάλυψε ότι τα οχήματά Humvee, ή ακόμη και αγροτικά φορτηγάκια, δεν ήταν κατάλληλα για τα ορεινά εδάφη που κλήθηκαν να δράσουν οι στρατιώτες της 10ης Ορεινής Μεραρχίας.
Ο Μεταξάς και η Ausftragstaktik
Εν παραλλήλω, ο Ελληνικός Στρατός είχε επενδύσει σε μια αποκεντρωτική φιλοσοφία επιχειρήσεων, διασπώντας τους μεγάλους του σχηματισμούς σε μικρές αυτόνομες ομάδες καθοδηγούμενες από μικρούς ηγήτορες (κατώτερους αξιωματικούς ή και έφεδρους) που επέτυχαν γρήγορη προσαρμογή στα γεωγραφικά δεδομένα της σύγκρουσης, τα οποία δεν ευνοούσαν τη δράση μεγάλων μονάδων.
Το γεγονός αυτό δεν φαίνεται να είναι άσχετο με την στρατιωτική διάνοια του Ιωάννη Μεταξά και την στρατιωτική εκπαίδευση που είχε λάβει ως αξιωματικός στη Γερμανία στην περίφημη Ακαδημία Πολέμου (Kriegsakademie). Εκεί είχε έρθει σε επαφή με τη γερμανική αντίληψη της Auftragstaktik, που στα αγγλικά αναφέρεται ως "Mission Command" και στα ελληνικά ως "Διοίκηση δια της Αποστολής".
Η Auftragstaktik προωθεί την αυτονομία δράσης των κατώτερων ηγητόρων και την ανάληψη πρωτοβουλιών από αυτούς, στα αποτελέσματα των οποίων τα ανώτερα κλιμάκια οφείλουν να προσαρμόζονται αντί να προσπαθούν να επιβάλουν ένα εκ των προτέρων προσδιορισμένο σχέδιο μάχης.

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2020

Aποστασία από την Προστασία

 


 μύρο

Δεν θα πραγματοποιηθεί φέτος η λιτάνευση του ιερού σκηνώματος του Αγίου Δημητρίου στους δρόμους της Θεσσαλονίκης...

Ο φόβος του ιού...

Ή μάλλον η θεοποίησή του...

Φαίνεται πως «ξεπερνά» την προστασία του Μυροβλήτη...

1.700 χρόνια άγρυπνος φύλακας της Συμβασιλεύουσας...

Όταν ακούσθηκε το ποδοβολητό του αλόγου του στα Κάστρα της...

Όταν απελευθέρωσε την πόλη το 1912...

Όταν την έσωσε από το μεγάλο σεισμό του 1978...

Και πόσες άλλες φορές...;

Ων ουκ έστιν αριθμός...

Και γεννιέται το ερώτημα: Τελικά, πιστεύουμε ή δεν πιστεύουμε;

Μήπως απλώς φλυαρούμε ευσεβώς...;

Μήπως πειθαρχούμε στους ανθρώπους και όχι στον Θεό, κοιτάζοντας την επί γης βόλεψή μας...;

Μήπως κάποιοι μπέρδεψαν την κατήχηση με τα «ψυχολογικά σεμινάρια», οδηγώντας τους πιστούς σε αυτού του είδους τον ορθολογισμό...;

Μια κατάσταση που χαρακτηρίζει εξουσιαστικά κάθε άλλη γνώμη ως συνωμοσιολογία και πρόβλημα ψυχολογικό...

Ούτε ο καθαγιασμός του Μύρου θα τελεσθεί φέτος...

Κάθετι που σχετίζεται με τον Άγιο πρέπει οπωσδήποτε να ακυρωθεί...

Για την «αγάπη» του αδελφού...

Για την «προστασία» της υγείας του...

«Αγάπη» από τη μια, βόλεμα από την άλλη...

«Προστασία» από τη μια, αποστασία από την άλλη...

Αυτό είναι το ευχαριστώ των αχάριστων προς τον Μεγαλομάρτυρα Μυροβλήτη...

Που όλοι ευχόμαστε να συγχωρέσει τη φετινή απίστευτη τραγικότητά μας...

Την απιστία μας...

Πού γεννά το ερώτημα: Ποιος προστατεύει ποιον;

Ο Άγιος εμάς ή «εμείς» τον Άγιο;

Ουαί...

 

Aναστάσιος Ομ. Πολυχρονιάδης
Δρ. pd. Θεολογίας ΑΠΘ

Τρελογιάννης

Ακόμα και η σκόνη του ναού…

 


                                

Ακόμα και η σκόνη του ναού…

του Νεκτάριου Δαπέργολα, Διδάκτορος Ιστορίας

   

Πολλαπλασιάζονται λοιπόν οι φωνές της βλασφημίας μέσα σ’ αυτή τη μαζική παράκρουση που έφερε στις ζωές μας η δήθεν πανδημία. Και εντείνονται δυστυχώς και μέσα στον επίσημο εκκλησιαστικό χώρο, καθώς όλο και περισσότεροι επίσκοποι και ιερείς μάς καλούν να υπακούσουμε στους φερόμενους ως «ειδικούς» και στα λεγόμενα «υγειονομικά μέτρα» ως προς τον μη ασπασμό των ιερών εικόνων ή τη βέβηλη μασκοφορία, ενώ πριν από λίγες ημέρες διαβάσαμε με αποτροπιασμό άλλη μία ελεεινή και απαράδεκτη εγκύκλιο της Δ.Ι.Σ.

Εμείς όμως συνεχίζουμε να απαντάμε σε όλους αυτούς ότι οι ειδικοί για όσα συμβαίνουν μέσα στις εκκλησίες δεν είναι ούτε τα μασονοκίνητα μαντρόσκυλα του αντίχριστου καθεστώτος, ούτε οι βλάσφημοι νεοταξικοί λακέδες των ΜΜΕ της καταισχύνης, αλλά ούτε και οι καθεστωτικοί λοιμωξιολόγοι που εδώ και οκτώ μήνες υποπίπτουν στη μία αντίφαση μετά την άλλη προκειμένου να στηρίξουν το ψευδαφήγημα, βιάζοντας κατάφωρα χιλιάδες (επίσημα κι ανεπίσημα) ιατρικά δεδομένα, πολύ δε περισσότερο την ίδια τη λογική.



Επειδή όμως επίσης μάς λένε να υπακούσουμε και στους ίδιους (τους αυτοφερόμενους ως πνευματικούς «ειδικούς», επειδή αυτοί δήθεν γνωρίζουν καλύτερα τα δογματικά από εμάς), τους απαντάμε επίσης ότι ειδικοί δεν είναι ούτε οι απερίγραπτοι μεταπατερικοί ψευτοθεολόγοι των πονηρών ημερών μας, ούτε ο κάθε πλανεμένος (αν)ιεράρχης που - μετά από όλες τις άλλες αιρετικές απόψεις του - βάλθηκε με αστεία επιχειρήματα να μας αποδείξει εσχάτως και την «κτιστότητα» και «φθορά» στην οποία υπόκειται ο ορθόδοξος ναός και άρα τη μεταδοτικότητα των ασθενειών, σε άλλη μια κακοδοξία μέσα στο πλαίσιο της καινοφανούς αυτής και εκτρωματικής ψευτοθεολογίας της μάσκας.

Κανείς λοιπόν από όλους αυτούς τους ανεκδιήγητους δεν είναι ειδικός. Ειδικοί για όσα συμβαίνουν μέσα στους ναούς μας και γενικότερα στον εκκλησιαστικό χώρο (σε καιρούς μάλιστα τέτοιας πλάνης και δογματικής εκτροπής των φερομένων ως εκκλησιαστικών ταγών) είναι αποκλειστικά και μόνο οι Άγιοι. Και αυτούς θα ακούμε.

Και ο λόγος βέβαια των Αγίων είναι καταλυτικός. Αδύνατη η μετάδοση ασθενειών και μολύνσεων μέσα στον ναό, γιατί εκεί όλα εξαγιάζονται από τη Θεία Χάρη, όλα τα κτιστά, όλα τα αντικείμενα, ακόμη και ο αέρας και η σκόνη. Μας το έχουν ξεκαθαρίσει οι Άγιοι σε όλες τις εποχές και σε όλες τις περιστάσεις. Και ναι, θα το επαναλάβουμε, όσο κι αν όχι μόνο οι βλάσφημοι καθεστωτικοί τζουτζέδες, αλλά και πολλοί «πιστοί» ακόμη θα το χλευάσουν, εμποτισμένοι από τα μεταπατερικά απόνερα: μιλάμε ακόμη και για τη σκόνη. Σαφής η ρήση του Αγίου Συμεών Θεσσαλονίκης ότι και η σκόνη μέσα στον ναό χαριτώνει, γιατί τα πάντα εκεί μέσα καθαγιάζονται, σαφής η ρήση του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου ότι ακόμη και η σκόνη που βρίσκεται πάνω σε άγια λείψανα είναι θαυματουργή, ενώ φυσικά αξίζει να θυμηθούμε και την εντυπωσιακή ρήση του Αγίου Γαβριήλ του δια Χριστόν σαλού, που έλεγε ότι «εάν ξέρατε πόση ευλογία έρχεται στη Θεία Λειτουργία, τότε θα μαζεύατε μέχρι και τη σκόνη από το πάτωμα της εκκλησίας, για να πλύνετε με αυτήν το πρόσωπό σας».

Και ανάμεσα σε όλα αυτά, πραγματικά αξίζει να αναφέρω και κάτι λιγότερο γνωστό. Πρόκειται για ένα από τα θαύματα που είχε επιτελέσει ήδη εν ζωή ο σπουδαίος Γέροντας της Σίψας, ο Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης, και το οποίο είναι πολύ χαρακτηριστικό (και αποστομωτικό προς τινάς βλασφήμους των ημερών μας), μαρτυρώντας και αυτό την εξαγιαστική δύναμη του ορθόδοξου ναού. Το καταγράφω αυτολεξεί (από το βιβλίο «Ο Όσιος Γεώργιος της Δράμας», εκδ. Ιεράς Μονής Αναλήψεως του Σωτήρος Σίψας, Δράμα 2019, σελ. 217-218):

AΚΤΙΝΕΣ
Αντώνης είπε...

κ. Δαπέργολα, βλέπω είστε χειμαρρώδης κ δε φοβάστε μήπως κάνετε λάθος, είστε σίγουρος γι'αυτά που λέτε κ σκέφτηκα μήπως εσείς μου απαντήσετε στα ολίγα που θα σας ρωτήσω.. κάποιοι, στο παρόν ιστολόγιο, όχι μόνο δεν απάντησαν αλλά εσίγησαν σα να τους κόπηκε η φωνή.. ελπίζω να μη πάθετε το ίδιο διότι οι έχοντες χαρακτήρα σα τον δικό σας όταν απότομα σιωπούν κάνουν ... πάταγο!!
Και ελπίζω να μη κουράζω τους αναγνώστες που για πολλοστή φορά θα διαβάσουν τα ίδια αναπάντητα ερωτήματά μου και περιμένω αυτή τη φορά να απαντηθούν με σωστά επιχειρήματα κ να ωφεληθούμε όλοι!
Λοιπόν, ερώτημα 1ο:

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2020

Άγιος Γέροντας Παΐσιος: Τον Θεό Τον βάζουν σήμερα στην άκρη





Ο Καλός Θεός μας δίνει πλούσιες τις ευλογίες Του.
Να μη δείχνουμε αχαριστία και Τον παροργίζουμε, γιατί έρχεται “η οργή του Θεού επί τους υιούς της απειθείας” -μη γένοιτο.
Στην εποχή μας δεν πέρασαν οι άνθρωποι ούτε πολέμους ούτε πείνα και λένε ότι δεν έχουν ανάγκη και από τον Θεό. Τα έχουν όλα και γι' αυτό δεν εκτιμούν τίποτε. Αν όμως έρθη δύσκολος καιρός, πείνα κ.λπ., και δεν έχουν τι να φάνε, τότε θα εκτιμήσουν και το ψωμί και την μαρμελάδα και όσα θα στερηθούν. Άμα δεν δοξάζουμε τον Θεό, επιτρέπει ο Θεός να έρθη μια δοκιμασία, για να εκτιμήσουμε τα πράγματα. Ενώ, όταν τα εκτιμούμε, δεν επιτρέπει ο Θεός να συμβή τίποτε το κακό.

Παλιότερα που δεν υπήρχαν αυτές οι μεγάλες ευκολίες, και η επιστήμη δεν είχε προχωρήσει τόσο, αναγκάζονταν οι άνθρωποι σε όλες τις δυσκολίες να καταφεύγουν στον Θεό, και ο Θεός βοηθούσε. Τώρα, επειδή η επιστήμη προχώρησε, τον Θεό Τον βάζουν στην άκρη.

Πάνε χωρίς Θεό σήμερα. Υπολογίζουν: “Θα κάνουμε τούτο, θα κάνουμε εκείνο”. Σκέφτονται την πυροσβεστική, σκέφτονται τις γεωτρήσεις, το ένα, το άλλο... Αλλά χωρίς Θεό τι θα κάνουν οι άνθρωποι; Οργή Θεού θα φέρουν. Βλέπεις, όταν δεν βρέχη, δεν λένε: “Θα κάνουμε προσευχή”, αλλά “θα κάνουμε γεώτρηση”. Και το κακό είναι ότι με αυτά τα μέσα που υπάρχουν, σιγά-σιγά όχι μόνον οι άπιστοι σκέφτονται έτσι, αλλά ακόμη και οι πιστοί αρχίζουν να ξεχνούν την δύναμη του Θεού. Το καλό είναι που μας ανέχεται ο Θεός. Αλλά την Πρόνοια του θεού ούτε καν την καταλαβαίνουν οι άνθρωποι.

Ἀγράμματοι καί σκλάβοι!





Μανώλης Κοττάκης

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ τό βράδυ δειπνήσαμε σέ ἕνα ταβερνάκι τῆς Καλλιθέας μαζί μέ τόν ἐπιχειρηματία Πρόδρομο Ἐμφιετζόγλου…



… τόν ὁμότιμο καθηγητή τῆς Παντείου Χρῆστο Γιανναρᾶ, τόν τ. Πρόεδρο τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν Ἀντώνη Κουνάδη καί ἄλλους ἐκλεκτούς φίλους ἀπό τόν χῶρο τοῦ Πολιτισμοῦ, τῆς Ἰατρικῆς, τοῦ Ἐπιχειρεῖν. Πρώτη φορά βρέθηκα μέ αὐτή τήν ὁμήγυρη. Ἄκουσα τόν κύριο Ἐμφιετζόγλου νά ἐπαναλαμβάνει κατά τήν διάρκεια τῆς βραδιᾶς πολλές φορές μία ὡραία ἑλληνική λέξη: «Ἀνάταση». «Πρέπει νά ἀρχίσει ἡ ἀνάταση» ἔλεγε καί ξαναέλεγε σχεδιάζοντας μιά πρωτοβουλία πού θά ἀνακοινώσει σύντομα. Συμφωνήσαμε ὅλοι μέ τήν διαπίστωσή του. Ἀλλά πρίν φθάσουμε στήν ἀνάταση πρέπει νά ὑπερβοῦμε μία ἄλλη ἑλληνική λέξη πού σφραγίζει τούς καιρούς μας: τήν παρακμή. Σέ αὐτή τήν λέξη ἦταν ἀφιερωμένο ἄλλως τε τό τελευταῖο ἐνδιαφέρον ἄρθρο τοῦ καθηγητῆ Γιανναρᾶ στήν «Καθημερινή» τῆς περασμένης Κυριακῆς. Ἀλλά ἡ ὑπέρβαση δέν εἶναι ἁπλῶς ζήτημα ἐπιθυμίας ἤ ἔκφραση εὐχῆς. Εἶναι πρωτίστως θέμα ἀναγνώρισης τῆς πραγματικότητας, θέμα σχεδιασμοῦ, θέμα συγκρότησης κοινωνικοῦ κινήματος γιά τήν ἀνατροπή της καί ἔπειτα ὅλα τά ἄλλα. Στήν πραγματικότητα ὅλα εἶναι θέμα Παιδείας. Ἀπό ἐκπαιδεύσεως ἄρξασθε γιά τήν ἀνατροπή. Γιά τέτοιο κίνημα ὁμιλῶ, μήν πάει ὁ νοῦς σας στήν πολιτική.

Ἡ ἐκπαίδευση ὡστόσο τόσο ὡς μορφωτικό σύστημα ὅσο καί ὡς ἀξιακός πυλώνας τῆς κοινωνίας μας ἔχει πλήρως διαβρωθεῖ. Ἀπό τήν βάση ἕως τήν κορυφή. Τήν ἡμέρα πού συναντηθήκαμε μέ τόν καθηγητή Γιανναρᾶ ἡ ἐφημερίδα πού φιλοξενεῖ τά ἄρθρα του στήν ἀμέσως ἑπομένη σελίδα ἀπό αὐτήν πού δημοσιευόταν τό ἄρθρο τοῦ Ὁμότιμου Καθηγητοῦ, δημοσίευε ἕνα ἄλλο ἄρθρο, τακτικοῦ καθηγητῆ τοῦ Πανεπιστημίου Μακεδονίας, ὁ ὁποῖος ἐπιχειρηματολογοῦσε σοβαρά ὑπέρ τῆς παράδοσης νήσων καί βραχονησίδων καί ὑπέρ τῆς φινλανδοποίησης τῆς Ἑλλάδος, κοινῶς τῆς δορυφοριοποίησής της ἔναντι τῆς Τουρκίας!