Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2021

Γιά τά πρῶτα γενέθλια τοῦ κοροϊδο-ιοῦ

 



Μπορεί να είναι εικόνα 5 άτομα, άτομα που στέκονται, εξωτερικοί χώροι και κείμενο που λέει "NO MORE LIES NO MORE MASKS NO MORE LOCK- DOWNS"

Σήμερα κλείσαμε ἕναν χρόνο ἀπό τό πρῶτο κροῦσμα covid στή χώρα μας κι ἄς δοῦμε ἐν ὀλίγοις τί συνέβη στό ἀπίστευτο αὐτό δωδεκάμηνο. Μετά τόν πρῶτο αἰφνιδιασμό καί ἔχοντας πλέον γνώση ὁρισμένων πραγμάτων, μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι:
1) τό διεθνές καθεστώς παίζει τά ρέστα του σέ βάρος τοῦ (δυτικοῦ) ἀνθρώπου, ἀξιοποιώντας μιά συνδημία ὕποπτης προέλευσης στήν κατεύθυνση τοῦ Great Reset
2) τό ἑλληνικό σύστημα ἐξουσίας, ἀπό ἀχρηστία καί ἀχρειότητα, μεταφέρει τήν κορωναϊκή φούσκα στόν τόπο μας μέ τόν πιό αὐταρχικό καί καταστροφικό τρόπο
3) ὁ ἑλληνικός λαός μοιράζεται πλέον μεταξύ ὅσων ὑποτάχθηκαν (εἴτε ἀπό φόβο εἴτε ἀπό ἄγνοια) καί ὅσων ἀντιδροῦν (μᾶλλον χλιαρά)
4) ὁ καθεστωτικός χῶρος εἶναι μασίφ ὑπέρ τοῦ κυβερνητικοῦ ἀφηγήματος, ἀντιθέτως ὁ πατριωτικός χῶρος διχάστηκε γιά ποικίλους λόγους πού σύν τῶ χρόνῳ (ἐλπίζουμε ὅτι) ἐκλείπουν.

Καταληκτικά: σέ μιά χώρα σάν τήν Ἑλλάδα, μέ ὑπαρξιακούς κινδύνους σάν τή νεο-οθωμανική Τουρκία, τήν ἐγχώρια παρακμή ἤ τόν λαθροεποικισμό, ἡ ὑγειονομική δικτατορία μπορεῖ νά ἐπιφέρει τό ὁριστικό τέλος. Εὔχομαι οἱ δυνάμεις πού τώρα συσπειρώνονται μέ βάση τήν ἀντίθεσή τους στήν κορωναϊκή χούντα νά δυναμώσουν καί νά πείσουν τόν κόσμο γιά τήν ἐπάρκεια καί τήν ἀξιοπιστία τους.

Ἡ ἄνωθεν τρομοκρατία πιά δέν περνάει, ἡ ψευτοϊατρική κοροϊδία ἔχει στομώσει καί λείπει μόνον ἡ πολιτική ἔκφραση ἑνός σοβαροῦ κοινωνικοῦ ἀντίλογου.


Κώστας Καραΐσκος
Τρελογιάννης

Ἅγιος Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης: «Τὸ ἅπαν εἶναι ἡ εὐχή. Ὅ,τι ἄλλο κάνετε εἶναι ματαιοπονία. Δουλεύετε, ἀναπαύεσθε, εἶστε στὸν δρόμο ἢ στὸ αὐτοκίνητο; Νὰ λέτε τὴν εὐχή. Ἔτσι προκόβετε»!

 



Στήν φωτογραφία τοῦ 1977 εἶναι ὁ πατήρ Διονύσιος Τάτσης, ὁ πατήρ Νικόλαος Μέμος (τότε λαϊκός), ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ Κατουνακιώτης, καὶ ὁ Κ. Σκούρτης

Τοῦ π. Διονυσίου Τάτση «Ἐν ὄρεσι πλανώμενος - Βιωματικὲς ἐμπειρίες»

Τὸν Αὔγουστο τὸ 1977 πραγματοποίησα ἐπίσκεψη στὸ Ἅγιον Ὅρος. Ὅταν στὸ κείμενό μου λέω Ἅγιον Ὅρος, ἐννοῶ περισσότερο τούς μοναχοὺς καὶ λιγότερο τὴν φύση, τὰ οἰκοδομήματα καὶ τὰ κειμήλια. Μὲ συγκινεῖ ἡ ἀσκητικότητα τῶν μοναχῶν, ἡ ἁπλότητα στὴν συμπεριφορά τους, ἡ μαχητικότητά τους γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, ἡ ἀμεριμνία τους, ἡ κατάνυξή τους, ὁ μεταθανάτιος στοχασμός τους, ἡ προσευχή τους καὶ γενικὰ ὁ τρόπος τῆς ζωῆς τους.

Ξεκινήσαμε γιὰ τὴν ἠσυχαστικότερη περιοχὴ τοῦ Ὅρους, τὴν ἔρημο, ὅπου ζοῦν...
οἱ φημισμένοι ἐρημίτες καὶ ἀσκητές. Εἴχαμε ἐπιλέξει ποῦ θὰ πᾶμε. Θέλαμε νὰ δοῦμε τὸν φημισμένο Ἅγιο Γέροντα Ἐφραὶμ στὰ Κατουνάκια.
Ἡ ὁδοιπορία μας ἦταν εὐχάριστη. Στὸ κελλὶ τῶν Δανιηλαίων καθίσαμε γιὰ νὰ ξεκουραστοῦμε, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ πάρουμε πληροφορίες γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ δοῦμε τὸν Γέροντα. Ἀποφασίσαμε νὰ μὴν ἐμφανιστοῦμε ὅλοι μαζί. Οἱ ἄλλοι σταμάτησαν λίγο πιὸ πάνω καὶ μόνος κατηφόρισα πρὸς τὴν καλύβη τοῦ ἐρημίτη, παρόλο ποὺ μία ἐπιγραφή μοῦ ἔλεγε ὅτι ὁ Γέροντας δὲν δέχεται ἐπισκέψεις λόγω ἀσθενείας. Συνέβαινε ὅμως τὸ ἀντίθετο. Ὁ π. Ἐφραὶμ ἦταν ὑγιὴς καὶ κουβαλοῦσε μ΄ ἕνα καρότσι πέτρες καὶ χώματα. Προχώρησα κοντά του καὶ μόλις μὲ εἶδε, τοῦ εἶπα:



- Εὐλογεῖτε, Γέροντα.

Ὁ ἀσκητὴς ξαφνιασμένος μὲ κοίταξε ἐρευνητικὰ καὶ μὲ χαμόγελο μοῦ ἀπάντησε:

- Ὁ Κύριος. Καλὰ ἦρθες, παπά μου. Τώρα θὰ σὲ βάλω νὰ δουλέψεις. Τί νομίζεις, ἔτσι θὰ σ΄ ἀφήσω;

Ἀρχίσαμε τὴν συζήτηση μὲ τρόπο οἰκεῖο. Μοῦ εἶπε γιὰ τὴν καινούρια στέρνα ποὺ φτιάχνει καὶ γιὰ τὰ πολλὰ μπάζα ποὺ εἶχε βγαλμένα καὶ ἤθελε νὰ τὰ πετάξει. Ὁ Γέροντας δὲν διέκοψε τὴν δουλειά του. Σταματοῦσε λίγο, μοῦ ἔλεγε μερικὲς φράσεις καὶ συνέχιζε τὸ ἔργο του. Τοῦ ζήτησα νὰ μοῦ δώσει τὸ φτυάρι γιὰ νὰ τὸν βοηθήσω. Στὴν ἀρχὴ ἀντέδρασε καὶ μοῦ εἶπε:

- Κάθισε. Θὰ λερώσεις τὸ ράσο σου καὶ ὕστερα θὰ σὲ μαλώσει ἡ παπαδιά σου. Θὰ σοῦ πεῖ ὅτι πῆγες στὸ Ὅρος καὶ λερώθηκες…

Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2021

Αναμνήσεις από τον όσιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη»

 




Του Νικόλαου Μπαλδιμτσή, ιατρού

Τον όσιο Γέροντα Εφραίμ τον γνώρισα το έτος 1974. Ήμουν τότε τεταρτοετής φοιτητής Ιατρικής. Από τότε πήγαινα τακτικά προσφέροντας στον Γέροντα τις ιατρικές μου υπηρεσίες σχεδόν μέχρι την κοίμησή του.

Ο Γέροντας, όταν τον πρωτογνώρισα, ζούσε μόνος του. Είχαν «κοιμηθεί» και ο Γέροντάς του και οι υπόλοιποι πατέρες μεταξύ των οποίων και ο πατέρας του ο οποίος είχε γίνει μοναχός. Τα γένια του και τα μαλλιά του ήταν ήδη λευκά. Το πρόσωπό του όμως νεανικό και το βλέμμα του διεισδυτικό και ταυτόχρονα πατρικό. Με κράτησε στο κελί του για λίγες μέρες. Η φιλοξενία του ήταν πλούσια αν λάβουμε υπόψιν ότι ακόμα και το γάλα εβαπορέ που πρόσφερε το είχε αγοράσει από τη Δάφνη και το είχε κουβαλήσει με τον τορβά στην πλάτη από την παραλία (από εκείνο το κακοτράχαλο και ανηφορικό μονοπάτι που οδηγούσε στο κελί του). Ακόμη θυμάμαι την αλάδωτη φακή μέσα στην οποία είχε βάλει μερικές κουταλιές ωμό ταχίνι για να την «δυναμώσει» και πως μου έδινε κουράγιο να αδειάσω ένα τεράστιο πιάτο, λέγοντάς μου: Φα’ το παιδί μου. Στην έρημο δεν πετάμε τίποτε. Ο άνθρωπος όταν είναι κουρασμένος και πεινασμένος, πρέπει πρώτα να αναπαυθεί και να φάει. Γιατί το μυαλό του πεινασμένου, είναι στο στομάχι του. Και δεν μπορεί ν’ ακούσει ούτε πνευματικά, ούτε συμβουλές και νουθεσίες.

Ο Γέροντας ήταν πρακτικός άνθρωπος. Μου λέει μια μέρα: Έλα να σου δείξω, πώς γίνονται οι μετάνοιες. Πήρε λοιπόν ένα τσουβάλι, το άπλωσε κάτω και άρχισε να κάνει «στρωτές» μετάνοιες τόσο γρήγορα σαν πραγματικός αθλητής!

Μου λέει: Βλέπεις τα χέρια μου; Ακουμπάω κάτω τις παλάμες μου. Γιατί αν ακουμπήσω το έξω μέρος των χεριών μου θα γεμίσω κάλους και θα λένε: «Να ο παπάς κάνει πολλές μετάνοιες». Οι παλάμες δεν πιάνουν με τις μετάνοιες κάλους.

Φρόντιζε και σ’ αυτό να μην φανερώνει την πνευματική του εργασία. Όλα «ἐν τῷ κρυπτῷ».

Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο
 
Η προσευχή

Οι συμβουλές του για την προσευχή ήταν πολύ πρακτικές. Έλεγε: Θα ορίσεις μια συγκεκριμένη ώρα που θα έχεις ησυχία, και θα κάνεις προσευχή λέγοντας το: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» αργά και παρακαλεστικά, «κλαψιάρικα» χωρίς να κρατάς κομποσκοίνι. Πριν ξεκινήσεις όμως θα κάνεις μια προεργασία. Θα διαβάσεις λίγο από το Ευαγγέλιο, από το Γεροντικό και τα άλλα πατερικά βιβλία. Θα σκεφτείς λίγο τη ζωή σου, τις ευεργεσίες του Θεού και έτσι η ψυχή θα μεταφερθεί στον πνευματικό χώρο. Πολύ βοηθάει εδώ η αυτοσχέδια προσευχή. Και έτσι, χωρίς να μετράς κόμπους με το κομποσκοίνι, θα προσεύχεσαι ορισμένη ώρα με το ρολόι. Αυτή η προσευχή με το πρόγραμμα που είπαμε, θα ζωογονήσει και θα δυναμώσει την ψυχή με τρόπο μυστικό, όπως ένα φυτό που κάθε μέρα το ποτίζουμε με λίγο νερό και αυτό μεγαλώνει χωρίς να γνωρίζουμε πώς.

Το πρωί έκανε εργόχειρο. Καθόταν στο σκαμνάκι του και σκάλιζε σφραγίδια για πρόσφορα. Τα ξύλα τα ζέσταινε σε μια μεγάλη χύτρα με νερό, στη φωτιά, για να μαλακώσουν και να τα σκαλίζει ευκολότερα. Μπροστά στο στήθος του είχε μια πετσέτα στην οποία έσταζαν τα δάκρυα που κυλούσαν ήρεμα από τα μάτια του σαν σιγανή βροχή. Καταλάβαινα ότι η ψυχή του «έβραζε» (κατά την προσφιλή του έκφραση) από την προσευχή. Δεν μιλούσε αν δεν τον ρωτούσα κάτι.

Τα λόγια του, ήταν σίγουρα, ήταν πειστικά

Οι απαντήσεις του ήταν από τους ασκητικούς πατέρες, το Ψαλτήρι και τα λειτουργικά βιβλία, όπως η Παρακλητική, τα Μηναία και τα Συναξάρια των αγίων. Όλος αυτός ο πλούτος είχε γίνει ένα με την ψυχή του. Γι’ αυτό τα λόγια του, ήταν σίγουρα, ήταν βέβαια, ήταν πειστικά. Δεν χρειάζονταν ούτε διευκρινίσεις, ούτε δευτερολογίες. Έτσι, μια φορά από την αντανάκλαση της Χάριτος που είχε ο Γέροντας, αισθάνθηκε η ψυχή μου πόσο μεγάλη είναι η αχαριστία μου στις ευεργεσίες του Θεού. Ο Γέροντας αμέσως μου έδωσε την απάντηση υπομειδιώντας και λέγοντας: «ἰσαρίθμους γάρ τῆ ψάμμω ὠδάς, ἄν προσφέρωμέν σοι, Βασιλεῦ ἅγιε, οὐδέν τελοῦμεν ἄξιον, ὧν δέδωκας ἡμῖν…».

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2021

Μητροπολίτης Μόρφου: "Δεν πληρώνω το πρόστιμο"

 

 “Θέλουν να μας βάλουν μια νέα τάξη, να μας κάνουν δούλους"

Δεν πληρώνει το πρόστιμο των 300 ευρώ ο Μητροπολίτης Μόρφου για τα όσα του καταλογίζονται για την μέρα των Θεοφανίων, όταν και στην εκκλησία της Αγίας Μαρίνας στην Ευρύχου εκκλησιάστηκαν εκατοντάδες πιστοί, μετά το δημόσιο κάλεσμα του.

“Η πλευρά της υπεράσπισης του Μητροπολίτη δεν αναγνωρίζει αυτό καθ εαυτό το διάταγμα του Υπουργού.”

Σύμφωνα με τον δικηγόρο του Μόρφου Νεόφυτου, Νίκο Κληρίδη το Διάταγμα του Υπουργείο Υγείας δεν είναι νόμος, ενώ όπως υπέδειξε μόνο μέσω νόμου μπορούν να γίνονται Διάταγμα ή κανονισμοί.

“Δεν μπορεί να πεις ότι κλείνω τις εκκλησίες ή δεν μπορεί να ανοίξει μια εκκλησία. Αυτός ο περιορισμός θίγει τον πυρήνα του συνταγματικού δικαιώματος του θρησκεύεστε.”

Η απόφαση για το εξώδικο λήφθηκε από τη Νομική Υπηρεσία, στην οποία αποτάθηκε η Αστυνομία συμπληρώνοντας τον φάκελο της υπόθεσης για τον εκκλησιασμό την ημέρα των Θεοφανίων. Και πλέον η υπόθεση, μετά και τη άρνηση του Μητροπολίτη Μόρφου να πληρώσει, παίρνει τον δρόμο της δικαιοσύνης.

Σύμφωνα πάντως με πληροφορίες του Alpha, το πρόστιμο δεν το πλήρωσαν ούτε οι πιστοί που έλαβαν εξώδικο εκείνη την ημέρα στην Ευρύχου, οι οποίοι θα σταθούν στο πλευρό του Μόρφου Νεόφυτου, οδηγούμενοι και αυτοί στο δικαστήριο. 

Πάντως ο Μητροπολίτης Μόρφου, μιλώντας σε ελληνικό εκκλησιαστικό ραδιόφωνο, μετέφερε στους νέους, όταν του ζητήθηκε, η άποψη για τη πανδημία.

“Θέλουν να μας βάλουν μια νέα τάξη, να μας κάνουν δούλους. Εγώ στην ενορία μου τους είπα. Να έρχεται, οι πόρτες μας είναι ανοικτές. Αν θέλετε να έρχεστε χωρίς μάσκες το προτιμώ. Αν δεν θέλετε, έ δεν θα σας βγάλω και την καρδιά.”, δήλωσε ο Μητροπολίτης Μόρφου.


Έκτακτο παράρτημα

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2021

Εν τούτω τω σημείω νικώμεν» – Στις 24/2/1821 ο Αλέξανδρος Κ. Υψηλάντης καλεί το Χριστιανικό Γένος σε Επανάσταση

 


ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΛΑΧΙΣΤΑ Θ’ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ

Σαν σήμερα, 24 Φεβρουαρίου, πριν 200 χρόνια, ο εθνεγέρτης Αλέξανδρος Υψηλάντης καλεί το χριστιανικό γένος σε Επανάσταση. Επί δυο αιώνες το θέμα έχει υποβαθμιστεί. Το κράτος που τελικά δημιουργήθηκε, γιορτάζει στις 25 Μαρτίου. Όχι τελείως άδικα, καθώς μεσολάβησαν πολλά και δραματικά γεγονότα ως το 1838. Η ιστορία όμως δεν παραγράφεται. Οι συνθήκες ανάγκασαν τον αφανή ηγέτη της Φιλικής Εταιρείας, τον Ιωάννη Καποδίστρια, να σχεδιάσει την Επανάσταση με τρόπο ιδιαίτερο. Πέρα από τον στρατιωτικό αντιπερισπασμό του Αλή πασά, η ίδρυση ενός ομοσπονδιακού -όπως προβλεπόνταν αρχικά- και στη συνέχεια ενός εθνικού κράτους απαιτούσε έναν δεύτερο πολιτικο-στρατιωτικό αντιπερισπασμό. Απαιτούσε, πάνω απ’ όλα, την ταύτιση της έγερσης με το υπερεθνικό σημείο του Σταυρού.

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2021

Μία ἀπονεκρωμένη ψυχὴ ποὺ ἔχει στείλει τὸν Θεὸ στὴν «ἐξορία», ἀσεβεῖ καὶ ἀσελγεῖ ἐπάνω στὸν συνάνθρωπο, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ θεοποιεῖ τὴ σάρκα τοῦ θύματός του

 

Ἡ διαστροφὴ εἶναι ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸ ἀγαθό, ὅπως τὸ σκοτάδι εἶναι ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸ φῶς.
Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης
Ἡ μαρτυρία τῆς Σοφίας Μπεκατώρου ἦταν ὁ πρῶτος «κανονιοβολισμὸς» ἐναντίον μίας παγιωμένης καὶ ὁλότελα ἄρρωστης νοοτροπίας τῆς ἑλληνικῆς πραγματικότητας. Ἕνας δίκαιος λεκτικὸς «κανονιοβολισμὸς» ποὺ ἔδωσε τὸ σύνθημα γιὰ μία μικρὴ κοινωνικὴ ἐπανάσταση ἐνάντια στὸ ἀνήθικο. Ὁ πρῶτος κρίκος μίας ἁλυσίδας ἀποκαλύψεων ποὺ σήμερα συνταράσσουν τὴν ἑλληνικὴ κοινὴ γνώμη.

Εἶναι αὐτονόητο πώς αὐτὸ τὸ ἀποτρόπαιο κοινωνικὸ ἀπόστημα πρέπει νὰ σπάσει μέχρι τέλους. Τὰ στόματα πρέπει νὰ ἀνοίξουν καὶ ἡ δικαιοσύνη πρέπει νὰ ἀκούσει προσεκτικὰ ὅσα ἔχουν νὰ μαρτυρήσουν. Καὶ ἀσφαλῶς στοὺς...

ἀνόητους ὑποστηρικτὲς τοῦ «γιατί τώρα;» ἀπαντοῦμε: «χίλιες φορὲς καλύτερα τώρα, παρὰ ποτέ».

Ὀφείλουμε ὅλοι ἀνεξαιρέτως νὰ καταπνίξουμε τὴ κουλτούρα τοῦ βιασμοῦ, τῶν παρενοχλήσεων, τῶν ἐκβιασμῶν, τοῦ ἐκφοβισμοῦ. Νὰ βάλουμε ἕνα λιθαράκι γιὰ νὰ παραδώσουμε στὶς μελλοντικὲς γενιὲς κάτι πιὸ ὑγιὲς ἀπὸ τὸν ἠθικὸ ὑπόνομο ποὺ κυριαρχεῖ στὸ σήμερα.

Τὸ ζήτημα τοῦ ἑλληνικοῦ #metoo φυσικά, ἐπεκτείνεται πολὺ πιὸ πέρα ἀπὸ τὸν πυρήνα τῶν ἴδιων τῶν καταγγελιῶν. Σιγὰ σιγὰ ἀποκαλύπτεται ἕνας βρώμικος ἱστὸς ἔνοχης σιωπῆς, ἀρρωστημένων κυκλωμάτων, διαπλεκόμενων συμφερόντων καὶ συγκαλύψεων.

Πατὴρ Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος: Προσευχή, ὅπλο ἐνάντια στὴν ἀπελπισία!






Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου πατρός Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου



Ἐμεῖς τί λέμε; Προσευχόμαστε γιά τόν ἄλλο. Ὑπάρχει κάτι βαθύτερο πού κάνει ὁ Θεός. Τά πάντα μπορεῖ νά κάνει. Ἐμεῖς φτάνουμε στά ὅρια. Ἄν δέν γίνεται ὁ λόγος μας τίποτε, ὄχι γιά νά σταματήσουμε, θά καταλήξουμε στό ἀκραῖο καί παιδαγωγικό ἐκφραστικό μέγεθος πού λέγεται προσευχή. Αὐτό τό λέω πάντα, τό ξεχνᾶμε ὅμως, γιατί σέ πολλές ἀγωνιώδεις καταστάσεις πού ζοῦμε καί, πολλές φορές, ἔχουμε μιά σωστή ἄποψη καί θέλουμε νά προστατεύσουμε τόν ἄλλο, καί τό λέμε, τό ξαναλέμε, κι ἐπειδή τό εἴπαμε παραπάνω ἀπ᾽ ὅ,τι πρέπει, παραπάνω ἀπ᾽ ὅσο τό λέει ὁ Θεός, καί ξεπεράσαμε καί τά μέτρα τοῦ Θεοῦ, καί κάναμε μιά -γιά καλά πράγματα- πλύση ἐγκεφάλου, κι ὁ ἄλλος ἀντιδρᾶ, εἶναι καλύτερα νά σωπάσουμε καί νά...
καταλήξουμε στό μέγεθος πού πιστεύουμε καί δέν πιστεύουμε· πού εἶναι ἡ προσευχή. Τήν πιστεύουμε ὅλοι. Ἀλλά τήν πιστεύουμε, ἤ μᾶλλον καλύτερα, τήν πιστεύουμε, ἀλλά τήν ἐμπιστευόμαστε; Γιατί στά δύσκολα, πού ὅταν δέν γίνεται κάτι, πόσες φορές τό λέω; Λέω, «νά προσεύχεσαι». Οἱ ἄλλοι μ᾽ ἀκοῦνε μ᾽ ἕνα ὕφος ἱλαρό, γελοιοποιητικό, «ἔ, αὐτό τό ξέρουμε, νά προσευχόμαστε. Καλή ἰδέα μᾶς ἔδωσες». Μά εἶναι τό μεῖζον. Λέει, «μή μοῦ πεῖς νά προσεύχομαι, [πές μου] τί νά κάνω». Λέω, «νά προσεύχεσαι» καί λέει, «αὐτό τό ξέρω». Ἔ, κάν᾽ το. Ἄν τό ξέρεις καί τό κάνεις, καί τό κάνεις ἱλαρῶς, καί τό κάνεις ὅπως πρέπει, εἶναι σίγουρο ἕνα πράγμα, πού ὁ Θεός θά δώσει ἀπάντηση. Πῶς, πότε, μέ ποιό τρόπο, δέν τό ξέρω. Ἀλλά ὁ Θεός δίνει ἀπαντήσεις.