Κυριακή, 17 Δεκεμβρίου 2017

Ὁ π. Ἀλέξανδρος Σμέμαν ἀπαντάει στίς κακοδοξίες τῶν Βρυξελλῶν


cec 1

Η ΕΙΔΗΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ (Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 2017): εδώ

Συνάντηση μεταξύ εκπροσώπων
Ευρωπαϊκών "Εκκλησιών" στις Βρυξέλλες


Ο Πρωτοπρεσβύτερος Δρ. Γεώργιος Λέκκας, εκπροσωπώντας το Γραφείο της Αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος, στην εισήγησή του, μεταξύ των άλλων δήλωσε: 

...η θρησκεία, ως έκφραση συλλογικής εμπειρίας, υπήρξε μέσω των αιώνων η κύρια πηγή αξιών.
...η θρησκεία δεν είναι απλώς η κύρια πηγή αξιών αλλά κυρίως η απόλυτη προϋπόθεση για την καλύτερη πνευματική υγεία των ευρωπαίων πολιτών.
...Αν πραγματικά είμαστε χριστιανοί και όντως επιδιώκουμε την “ενότητα μέσα στη διαφορετικότητά” μας, οφείλουμε να εργασθούμε από κοινού για την απάλειψη οποιουδήποτε στοιχείου μάς χωρίζει από το Πνεύμα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, επιτρέποντας ταυτοχρόνως στις Εκκλησίες μας να διατηρήσουν όλες τις διαφορές που δεν απάδουν προς αυτό το Πνεύμα.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για π. Ἀλέξανδρος Σμέμαν

Ἀπαντῶντας στίς κακοδοξίες τῶν Βρυξελλῶν ὁ π. Ἀλέξανδρος Σμέμαν γράφει:
Αὐτό πού κυριαρχεῖ -ἄν δέν ἐξουσιάζει μάλιστα ὁλοκληρωτικά- στήν σημερινή Ὀρθόδοξη εὐσέβεια,εἶναι τό θρησκευτικό αἴσθημα, καί ὅχι ἡ Πίστη, μέ τήν γνήσια χριστιανική σημασία τῆς λέξης. 


Ἡ ἀληθινή Πίστη ἐπιδιώκει τόν ὁλοκληρωμένο φωτισμό ὅλου τοῦ ἀνθρώπου, μέ τήν ὑποταγή τῆς λογικῆς, τοῦ θελήματος καί ὁλόκληρης τῆς ζωῆς. Τό θρησκευτικό αἴσθημα, ἀντιθέτως, ἀποδέχεται εὔκολα τήν ρήξη ἀνάμεσα σέ Πίστη καί ζωή, καί αἰσθάνεται εὐτυχισμένο μέ τίς ἰδέες, τίς πεποιθήσεις καί μερικές φορές μέ ὁλόκληρα τά κοσμοείδωλα, πού δέν εἶναι μόνον ξένα πρός τόν Χριστιανισμό, ἀλλά συχνά καί ἀπροκάλυπτα ἐχθρικά πρός αὐτόν. 

Οι λογισμοί

Ανώνυμος είπε...Σας στέλνω ένα κείμενο που μου άρεσε σχετικά με τους λογισμούς:

"Η πνευματική ζωή δεν είναι ιδεολογία. Οι ιδεολογίες ενέχουν τον κίνδυνο να δημιουργήσουμε έναν δικό μας θεό-είδωλο και να τον λατρεύουμε.
Η πνευματική ζωή είναι ζωή αληθινή.
Λέγεται ότι ο χριστιανισμός και η Ορθοδοξία είναι (απλώς) "η αλήθεια". Αυτό δεν ισχύει,γιατί η έννοια της "αλήθειας" δεν προσδιορίζει την έννοια του πόθου και της αγάπης προς τον Θεό, αλλά την αντικειμενοποίηση του προσώπου σε έννοιες, νοήματα και ιδεολογήματα.

Το πρώτο μέλημα στην πνευματική μας πορεία είναι να φυλάξουμε την καρδιά μας από τους λογισμούς.
Εξαιτίας των λογισμών έχουμε χάσει την ελευθερία μας και την ανάπαυσή μας.
Ως προς τους λογισμούς οφείλουμε να γίνουμε καθαροί, όπως τα παιδιά.

Τρεις είναι οι κύριες αιτίες των λογισμών:
α)η προσκόλληση που έχουμε σε κάτι, β)η διάθεση να δικαιολογούμε τον εαυτό μας και γ)η διάθεση να ελέγχουμε και να κρίνουμε τον διπλανό μας.

Μακεδονία: Ντροπή νά ντροπιαστοῦμε…


 Νατσιός Δημήτρης
δάσκαλος-Κιλκίς
«Αὐτό πού κερδήθηκε μέ αἷμα δέν μπορεῖ νά ξεπουληθεῖ μέ τό μελάνι μιᾶς ὑπογραφῆς»

Μπαίνω ἀπευθείας στό θέμα, ἄνευ περιστροφῶν καί προλόγων. Ἄν βρεθεῖ, ἄν τολμήσει «ἑλληνική» κυβέρνηση, κυβέρνηση Γραικύλων, νά ὑπογράψει τήν προδοσία, τήν μεγαλύτερη ἀπό καταβολῆς νεοελληνικοῦ κράτους, πού λέγεται «βόρεια ἤ ἄνω ἤ νέα «Μακεδονία», θά πρέπει νά γνωρίζει ὅτι:

Πρώτον: τό πλέον εὐτελές καί ἀνάξιο λόγου. Δέν πρόκειται νά ξαναδεῖ ἐξουσία. Ὅπως στήν περίπτωση τοῦ ἱστορικοῦ κουρελουργήματος τῆς Ρεπούση, θά ὑπάρξει τέτοια κινητοποίηση ἀπό τόν πατριωτικό χῶρο, πού οἱ κυβερνῶντες – ὅποιοι κι ἄν εἶναι- θά τρίβουν κυριολεκτικά τά μάτια τους. Ἰδίως οἱ βουλευτές τῆς Μακεδονίας, ἅς ἑτοιμάζονται γιά ἰσόβια, ἄτιμη καί ὄχι τιμητική, ἰδιώτευση.Ἅς γνωρίζουν ὅτι θά ἀντιμετωπίσουν, σέ περίπτωση ὑπογραφῆς τῆς προδοσίας, ὅ,τι ἀντιμετώπισαν οἱ παπόδουλοι ἐπίσκοποι, ὅταν γύρισαν στήν Κωνσταντινούπολη τό 1438, μετά τήν ψευτοσύνοδο Φερράρας – Φλωρεντίας. Ὑπέγραψαν ἕνωση – ὑποταγή τῆς Ὀρθοδοξίας – τῶν Ἐκκλησιῶν καί φτάνοντας στήν Πόλη τούς ἀνέμενε ὁ λαός… Ὅταν μαθεύτηκε ὅτι λατινοφρόνησαν καί ὑπέκυψαν στά «φλωρία» τοῦ Πάπα, ὁ εὐσεβής λαός τούς προπηλάκισε καί τούς έφτυσε. Ταραγμένοι καί μετανιωμένοι ψέλλιζαν οἱ μητραλοίες: «Πεπράκαμεν (πουλήσαμε) τήν πίστην ἡμῶν, ἀντηλλάξαμεν τή ἀσεβεία τήν εὐσέβειαν, προδόντες τήν καθαράν θυσίαν (τήν Ὀρθοδοξία), ἀζυμῖται (παπικοί) γεγόναμεν. Κόψατε τήν δεξιάν ἡμῶν τήν ὑπογράψασαν (κόψτε τό χέρι πού ὑπέγραψε), ἐκριζώσατε τήν γλώσσαν ἡμῶν τήν τοιαῦτα ὁμολογήσασαν». (Δ. Παναγόπουλου, «Εἰς ἔναντι μυρίων»). Χέρι πού θά ὑπογράψει καί γλώσσα πού θά ὁμολογήσει «Βόρεια ἤ Ἄνω ἤ Νέα Μακεδονία» θέλουν κόψιμο ἤ ξερίζωμα. Τελεία καί παύλα. Σέ θέματα Πατρίδος καί Πίστεως δέν χωρεῖ συγκατάβασις.

Τά νέα τοῦ Κρατικοῦ Μουσείου Σύχρονης Τέχνης, στίς 16 Δεκεμβρίου 1919



Σιγὰ μὴ δὲν ὑπερασπίζονταν τοὺς ὁμοϊδεάτες τους.

Ἡ κοινοτοπία τοῦ μοντερνισμοῦ χαρακτηρίζεται «θάρρος». Δηλαδή, γιὰ νὰ ἀποκρυπτογραφήσουμε τὴν ἀνακοίνωση: Τὸ καλλιτεχνικὸ κατεστημένο θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του διωκόμενο ἢ παραγνωρισμένο ἀπὸ τὴν κοινωνία. Κι ἂς εἶναι γεμάτη ἡ Δύση ἀπὸ κακάσχημα ἀγάλματα, κακάσχημα κτήρια. Ἀπὸ μοντέρνα, σύγχρονη τέχνη. Ἀπὸ φασὸν «δημιουργίες», λὲς καὶ βγῆκαν ἀπὸ τὸ ἴδιο καλούπι κατασκευῆς κονσερβῶν. Εἶναι, λοιπόν, χαρακτηριστικὴ μέθοδος αὐτοσυντήρησης νὰ αὐτοπαρουσιάζεσαι ὡς ὑπὸ διωγμὸν ἐνῶ ἐλέγχεις τὴν κατάσταση χωρὶς ἀντίλογο.

Ἡ ἐνασχόληση μὲ τέτοια καλλιτεχνικὴ κοινοτοπία χαρακτηρίζεται ὡς κάτι ρηξικέλευθο! Λὲς καὶ ζοῦμε στὸ 1930 καὶ δὲν πρέπει νὰ χάσουμε τὸ τραῖνο τῶν καλλιτεχνικῶν ἐξελίξεων. Λὲς καὶ τὸ ὕψιστο νόημα τῆς Τέχνης εἶναι ἡ καινοτομία καὶ ἡ ρήξη. Μιλᾶμε ἄραγε γιὰ Τέχνη ἢ γιὰ μεθόδους τοῦ μάνατζμεντ καὶ γιὰ μόδες κουρέματος, ποὺ ὅσο πιὸ γρήγορα ἀλλάζουν καὶ πιὸ «ἀνατρεπτικὲς» εἶναι, τόσο καὶ πιὸ ἀνώτερες;

Ποιὸς «διάλογος μὲ τὴν κοινωνία» προηγήθηκε ἢ γίνεται, ὅταν τῆς ἐπιβλήθηκε ἡ ἀλλαγὴ τοῦ θρησκευτικοῦ καλλιτεχνικοῦ γούστου της; Γιατὶ, ἂς μὴν ξεχνᾶμε, δὲν ἔχουμε ἕνα ἀκόμη δημόσιο γλυπτὸ τῆς σειρᾶς, ἀλλὰ ἕναν δημόσιο διάκοσμο σχετικὸ μὲ μιὰ γιορτὴ κάποιας θρησκείας. Οἱ

Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

Δέκα αλήθειες που καίνε, για τους λαθρομετανάστες…





Το πρόβλημα με τις «ροές» λαθρομεταναστών στα Ελληνικά νησιά επιδεινώνεται συνεχώς!
Βρίσκεται στο επίκεντρο των διαβουλεύσεων με τους εταίρους. Και επίκεινται κάποιες αλλαγές, γιατί όλοι φοβούνται πια τα χειρότερα. Και πολύ άμεσα.
Πολύ περισσότερο, που η αποτυχία της επίσκεψης Ερντογάν στην Αθήνα έχει αυξήσει ήδη τις ροές από «απέναντι» κι έχει επιδεινώσει τους κινδύνους.
Είναι ώρα λοιπόν, να ειπωθούν μερικές αλήθειες.

* Πρώτον, η κυβέρνηση Τσίπρα άλλαξε (μεταξύ πολλών άλλων) και το νόμο για τη χορήγηση ασύλου. Η νέα ρύθμιση προβλέπει δυνατότητα του «ενδιαφερομένου» να επαναφέρει την αίτηση του τέσσερις φορές (αν του την αρνηθούν τις τρείς προηγούμενες).
Με αποτέλεσμα η διαδικασία να είναι χρονοβόρα και να μην μπορεί να τελειώσει ποτέ. Το επέβαλαν οι «αλληλέγγυοι» και οι ΜΚΟ, που αποδεικνύεται ήδη όργανα των «διακινητών».
(Το ψιλο-κατήγγειλε αυτό και ο ίδιος ο Μουζάλας πια! Και γι’ αυτό οι ΣΥΡΙΖΑίοι θέλουν να τον φάνε. Όλοι οι υπόλοιποι θέλουν να τον διώξουν, γιατί έχει χάσει προ πολλού τον έλεγχο. Οι

Φοβάμαι όταν λέω «γενηθήτω το θέλημά Σου»




Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ


Μία κυρία στο Παρίσι πριν από λίγα χρόνια μου έλεγε ότι δεν τολμούσε να απαγγείλει την προσευχή αυτή μετά τα λόγια «ελθέτω η Βασιλεία Σου». Φοβόταν τόσο πολύ ώστε αν έλεγε στον Θεό έντιμα, «γενηθήτω το θέλημά Σου», τότε όφειλε να δεχθεί «όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή» με την ετοιμότητα να τα υπομένει χωρίς γογγυσμό, χωρίς μικροψυχία και τα παρόμοια. Πρόσφατα ένα άλλο πλάσμα μου έλεγε ακριβώς τα ίδια λόγια με σένα, σχετικά με το «και άφες ημίν… ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών».

Ο ίδιος όμως θεωρώ ότι, αν εμείς λέγαμε μόνο τις δύο πρώτες λέξεις της προσευχής αυτής, δηλαδή Πάτερ ημών, αντιλαμβανόμενοι το βαθύ τους νόημα, τότε όλη μας η ζωή σε όλα τα επίπεδα και τις εκδηλώσεις της θα άλλαζε ριζικά. Αν εγώ είμαι υιός τον άναρχου Πατρός, σημαίνει ότι βρίσκομαι έξω από την εξουσία του θανάτου, σημαίνει ότι δεν είμαι δούλος αλλά κύριος, κατ’ εικόνα της κυριότητος του ίδιου του Θεού, σημαίνει ότι αυθεντικά είμαι ελεύθερος με τη μοναδικά αληθινή έννοια της ελευθερίας. Παραμένοντας σε τέτοια κατάσταση, ο άνθρωπος δέχεται κάθε άλλον συνάνθρωπό του ως υιό αναστάσεως και παύει πλέον αυτός να είναι για μένα «μηδαμινός»» ή «ξένος», αλλά είναι ο αιώνιος αδελφός μου.

Νεοέλληνες Διανοούμενοι


Α. Η «παραδοσιακή» ελληνική διανόηση, που ηγεμόνευσε ιδεολογικά από τις απαρχές του νεοελληνικού κράτους ως το 1950 περίπου, αντιστοιχεί στον μικροαστικό, εμπορικό και αγροτικό χαρακτήρα της ελληνικής κοινωνίας. Κύριες μορφές της είναι ο δικηγόρος, ο γιατρός και ο εκπαιδευτικός. Ιδανικό αυτού του τύπου διανόησης είναι η «αναγεννησιακή» πανεπιστημοσύνη, η ευρυμάθεια, η ενασχόληση με «παν το επιστητό». Στην κορυφή της κλίμακας των αξιών της βρίσκονται ο εκπαιδευτικός ουμανισμός, ο κλασικισμός και η ολόπλευρη μόρφωση (Bildung). To νομικό εγχειρίδιο με την ακριβολογία και την διδακτικότητά του, είναι το κατεξοχήν αντιπροσωπευτικό προϊόν αυτής της διανόησης, που συμβολίζει την δεοντολογική λειτουργία της και την ηθοπλαστική αποστολή της.
Β. Η «τεχνοκρατική» διανόηση, που είναι άμεσα και οργανικά συνδεδεμένη με την εκβιομηχάνιση και την παραγωγική διαδικασία: μηχανικοί, τεχνικοί, οικονομολόγοι, επιχειρηματικοί και επενδυτικοί «σύμβουλοι», ειδικοί πληροφορικής. Κερδίζει συνεχώς έδαφος από τη δεκαετία του 1960 και τείνει πλέον να παραμερίσει ολοσχερώς την παλιά ανθρωπιστική διανόηση και το νομικοδασκαλίστικο πνεύμα της. Είναι σήμερα η αδιαμφισβήτητη ηγεμονική δύναμη στην ελληνική κοινωνία. Σημαία της είναι η ιδεολογία της «ανάπτυξης» και της «αποδοτικότητας», την οποία διαχέει στην κοινωνία διαμέσου των συστημικών μέσων ενημέρωσης. Όχι λιγότερο κρατικοδίαιτη από την προκάτοχό της, αντιστοιχεί στη φάση γιγάντωσης του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού και εχθρεύεται βαθιά την «αντιπαραγωγική» μικροϊδιοκτητική δομή της ελληνικής κοινωνίας, την οποία επιχειρεί να εξαλείψει εν ονόματι του «εκσυγχρονισμού» και των «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων».

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

"Τίνος είναι το παιδί μάνα;" - (Μια αλλιώτικη πεθερά..).




Όλη νύχτα ,η Νίκη η νεαρή μάνα με τα δύο μικρά παιδιά γύριζε στο στρώμα της.
Πώς θα το κρατούσε μυστικό το ότι μεγάλωνε μέσα της ένα νέο παιδί που δεν ήταν του άνδρα της ο οποίος έλειπε στην ξενιτιά;
Είχε σχεδόν αποφασίσει να πάει και να τελειώσει τη ζωή της πέφτοντας στο ποτάμι παρακάτω από το χωριό με τη μεγάλη ρουφήχτρα.
Τα παιδιά θα τα άφηνε στην πεθερά της που έμενε μαζί τους και ήταν χρυσός άνθρωπος.
Το πρωί αποφάσισε να της πει την τρομερή της απόφαση.
Το κακό δεν θεραπεύεται με κακό αλλά μόνο με καλό, θα το λύσουμε το θέμα.

Άγιος Μόδεστος, ο προστάτης των ζώων




Αποτέλεσμα εικόνας για άγιος μόδεστος προστάτης των ζώων


Μια γυναίκα χήρα και φτωχή, είχε πέντε ζεύγη βοδιών, ως μοναδικό πόρο για την συντήρησή της, που όμως τα βρήκε κακή και μεγάλη ασθένεια, και η γυναίκα λυπήθηκε θρηνώντας απαρηγόρητα, καταφεύγοντας στις Εκκλησίες και παρακαλώντας όλους τους Αγίους να την βοηθήσουν στην συμφορά της. Αφού δεν έβρισκε βοήθεια, παρεκάλεσε τους Αγίους Αναργύρους, Κοσμά και Δαμιανό, να ελεήσουν την αμαρτωλή, διότι δια τις αμαρτίες της κινδύνευαν τα βόδια της να χαθούν. Φανερώθηκε τότε στον ύπνο της ο Άγιος Κοσμάς και της είπε ότι σε εκείνους δεν δόθηκε το χάρισμα να ιατρεύουν τα ζώα, διότι αυτή η Χάρις δωρήθηκε από τον Θεό στον μεγάλο Αρχιερέα των Ιεροσολύμων Μόδεστο, καί αν πάει σ' αυτόν θα ιατρεύσει τα βόδια της.
Εκείνη ξύπνησε και έτρεξε ευθύς αναζητώντας τον Άγιο Μόδεστο χωρίς να τον βρίσκει, διότι κατοικούσε μακριά από τα Ιεροσόλυμα, προσευχόμενη με θερμή πίστη να της φανερωθεί ο Θαυματουργός ιατρός.

Άγιος Ελευθέριος: Ο ηρωικός ιερομάρτυς του Χριστού (15 Δεκεμβρίου)

 Μέλια 

.
Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου – Καθηγητού
Οι ιερομάρτυρες αποτελούν μια ειδική τάξη στο αγιολόγιο της Εκκλησίας μας. Είναι οι ιερείς, οι οποίοι υποβλήθηκαν σε βασανιστήρια και μαρτύρησαν για το Χριστό. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Ιερομάρτυς Ελευθέριος.

Γεννήθηκε στη Ρώμη το 2ο μ. Χ. αιώνα από ευγενείς γονείς. Ο πατέρας του κατείχε το αξίωμα του υπάτου. Η μητέρα του ονομαζόταν Ανθία. Είχε γνωρισθεί με μαθητές του αποστόλου Παύλου και έγινε ένθερμη χριστιανή. Μετά το θάνατο του άνδρα της ανάλαβε αυτή την ανατροφή του μικρού Ελευθερίου, στον οποίο έδωσε σπουδαία μόρφωση και τον κατήχησε στον Χριστιανισμό.

Φρόντισε μάλιστα να τον συνδέσει με τον επίσκοπο της Ρώμης Ανίκητο (155-166), για να αποκτήσει και χριστιανική μόρφωση και παιδεία. Ο επίσκοπος διείδε στον ευγενή έφηβο Ελευθέριο βαθιά πίστη, ευσέβεια και αφοσίωση στην Εκκλησία και γι’ αυτό τον χειροτόνησε διάκονο στα 15 του χρόνια. Λίγο αργότερα στα 17 του τον χειροτόνησε πρεσβύτερο και τρία χρόνια μετά τον χειροτόνησε επίσκοπο και του ανέθεσε τον επισκοπικό θρόνο του Ιλλυρικού (σημερινή Αλβανία), με έδρα την πόλη της Αυλώνας.

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

«Νυν τα ανήκουστα ηκούσθη»





Δρ. Γεώργιος Τσακαλίδης


Θεολόγος-Θρησκειοπαιδαγωγός


Παρακολούθησα σήμερα τη συνέντευξη του π. Βασιλείου Θερμού σχετικά με την ομοφυλοφιλία στην εκπομπή της ΕΤ2 «Στα άκρα» της Βίκυς Φλέσσα στις 14 Οκτωβρίου 2017 και ομολογώ ότι απογοητεύτηκα.

Είχα για τον άνθρωπο αυτόν πολύ καλή γνώμη. Είχα διαβάσει άρθρα και σχόλιά του πάνω σε ζητήματα λειτουργικής και βρήκα σωστές και ενδιαφέρουσες τις απόψεις του. Ήρθε όμως η συνέντευξή του αυτή για την ομοφυλοφιλία, με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του «Έλξη και πάθος», και ανέτρεψε παντελώς την πολύ καλή γνώμη που είχα σχηματίσει για το πρόσωπό του.


Πρώτη απογοήτευση: ο π. Βασίλειος Θερμός είναι θεολόγος και ψυχίατρος, καθηγητής στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών, στην οποία φοιτούν κληρικοί ή υποψήφιοι κληρικοί. Στο τρέιλερ της εκπομπής αναγραφόταν βέβαια μόνο η ιδιότητα του ψυχίατρου. Και όντως μίλησε σχεδόν μόνο ως ψυχίατρος και ελάχιστα ως θεολόγος. Δεν παύει όμως να είναι και θεολόγος και πρεσβύτερος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Θα περίμενα στην εκπομπή αυτή να τοποθετηθεί υπεύθυνα ως εκκλησιαστικό πρόσωπο και όχι ως ουδέτερος ψυχίατρος απέναντι στο ζήτημα των ομοφυλόφιλων. Περιορίστηκε δυστυχώς σε στατιστικά δεδομένα, σε μεθοδολογικά προβλήματα και σε έρευνες που διεξήχθησαν , που κατά τη δική του ομολογία προέρχονται στην πλειονότητά τους από ομοφυλόφιλους. Παρουσίασε τη μία ή την άλλη άποψη και απέφυγε επιμελώς να λάβει υπεύθυνη θέση.

Στο Σούλι και στο Κούγκι, στον χώρο της θυσίας του καλόγερου Σαμουήλ


 (οδοιπορικό και φωτο)

13 Δεκεμβρίου 1803: η θυσία στο Κούγκι


Σύντομο ιστορικό και φωτογραφίες από το προσκύνημα στο Σούλι και στον χώρο της θυσίας στο Κούγκι

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Η πέμπτη ελληνική φάλαγγα






Το θέμα μας δεν είναι ούτε οι ενδεχόμενες παραποιήσεις εκ μέρους της ΕΛΣΤΑΤ, ούτε οι γερμανικές αποζημιώσεις – αλλά ο γενιτσαρισμός και η ανόητη ή «διατεταγμένη» συμπεριφορά ορισμένων Ελλήνων οι οποίοι, ακούσια ή εκούσια, υπονομεύουν την ίδια τους την πατρίδα.

Άποψη 
«Υπογράψτε αν θέλετε να σταματήσει η πολιτικά υποκινούμενη δίωξη του πρώην προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου με ανυπόστατες και εξωφρενικές κατηγορίες«, γράφει η ελληνίδα πρώην στέλεχος του ΔΝΤ (πηγή) – εύλογα φυσικά, αφού υποστηρίζει το Ταμείο, χωρίς φυσικά να σημαίνει πως θα μπορούσε η στάση της να χαρακτηρισθεί ως «γενιτσαρισμός», αφού δεν είναι σαφείς οι αιτίες. Γνωρίζοντας όμως πως η παραποίηση των στατιστικών μίας χώρας είναι η πάγια μέθοδος του ΔΝΤ όταν καλείται να τη «βοηθήσει», από το οποίο έπαιρνε επίσης μισθό ο τότε επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ εάν δεν κάνουμε λάθος, δεν είναι εύκολο να πεισθούμε από την παραπάνω κυρία – πόσο μάλλον όταν πολλοί άλλα στελέχη της ΕΛΣΤΑΤ έχουν πιστοποιήσει επίσημα το έγκλημα, όπως η κυρία Γεωργαντά.

Τί χρειάζεται, ἡ πνευματική ζωή, προκειμένου νά ἀντισταθεῖ κανείς στούς σύγχρονους πειρασμούς, ποιά ἀρετή εἶναι ἡ πιό σημαντική;



ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΔΑΝΙΗΛ ΣΙΣΟΕΒ

Ερώτηση: Τι χρειάζεται, η πνευματική ζωή, προκειμένου να αντισταθεί κανείς στους σύγχρονους πειρασμούς, ποιά αρετή είναι η πιο σημαντική;
Πατήρ Δανιήλ: Η εμπιστοσύνη στον Θεό, είναι το μόνο και το πιο σημαντικό. Αν δεν εμπιστευόμαστε τον Θεό, τότε η προσευχή μας θα γίνει ένας οδυνηρός κανόνας. Ο πνευματικός έγινε ψυχαναλυτής. Όλες οι άλλες περιπτώσεις θα γίνουν μόνο κενές επεξεργασίες.
Χρειάζεται προσωπική εμπιστοσύνη στον Θεό. Πρέπει να θυμόμαστε ότι βρισκόμαστε κάτω από τον Θεό και ο Θεός είναι μαζί μας. Ο Θεός πραγματικά μας κρατά στα Χέρια Του. Και κανείς δεν θα μας χωρίζει από αυτόν, όπως ο Απόστολος Παύλος λέει: Ποιος θα μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού εν Χριστώ Ιησού; Πράγματι, αν ήμαστε με τον Θεό, όλες οι άλλες αρετές θα οικοδομηθούν. Η προσευχή θα είναι επικοινωνία με τον Θεό, πού είναι μαζί μας. Η υπακοή θα γίνει ικανότητα να ακούσουν τον ιερό λόγο Του, να τον διακρίνουν μέσα στο βουητό αυτού του κόσμου…
Η υπακοή στον πνευματικό, θα γίνει ικανότητα να βλέπει σέ αυτόν την ζωντανή εικόνα του Χριστού και την διάκριση του Κυρίου μέσα από αυτόν. Ο πνευματικός είναι αυτός πού οδηγεί στον Θεό, και όχι ο ίδιος να στέκεται και να υποτάσσει. Το ίδιο είναι και η ταπεινοφροσύνη. Άλλα όχι αυτή η ταπεινοφροσύνη, ότι είμαι άνθρωπος κακός, ανόητος, δεν καταλαβαίνω τίποτα, αλλά η ικανότητα να αντιλαμβάνεσαι, ότι χωρίς τον Θεό δεν μπορείς τίποτα, αλλά με τον Θεό μπορείς πάρα πολλά.
Ταυτόχρονα, η ταπεινοφροσύνη έχει και την δεύτερη πλευρά, την παρατολμία, όταν ένα άτομο συνειδητοποιεί τί χαρίσματα του έδωσε ό Θεός, για τα όποια μετά θα δώσει τον λόγο.

Η πραότητα θα συνδέεται ταυτόχρονα με θάρρος, γιατί η πραότητα χωρίς τον Θεό είναι δειλία, αλλά με τον Θεό είναι ανδρεία. Και έτσι σέ όλα. Ώς έκ τούτου, πρέπει κανείς να περπατά ενώπιον του Θεού όλες τις ημέρες. Και στις σύγχρονες και στις αρχαίες, πάντα……
pentapostagma

Αμέθυστος

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Το Άγιον Όρος και η Παιδεία του Γένους μας - Μοναχός Νεόφυτος Γρηγοριάτης







Ρωμηοί Ορθόδοξοι Ελληνοκύπριοι
Το Άγιον Όρος και η Παιδεία του Γένους μας


Μοναχός Νεόφυτος Γρηγοριάτης


Η πνευματική δίψα του Ελληνικού λαού για να μάθει και να ζήσει την εν Χριστώ ζωή, το Ευαγγέλιο και την Ελληνορθόδοξο Παράδοση και η συστηματική προσπάθεια που καταβάλλεται από ξένους και εντόπιους(μερικούς) για να επιβληθεί και στην Ελλάδα και στην Κύπρο το Ευρωπαϊκό και Απωανατολικό πρότυπο ζωής, σκέψεως και παιδείας απασχόλησε τα τελευταία 15 – 20 χρόνια το Άγιον Όρος. Καρπός ανησυχίας και εν Χριστώ αγωνίας των Αγιορειτών για την κατάσταση αυτή είναι το ιεροκοινοτικό κείμενο περί παιδείας που έχει τίτλο «Το Άγιον Όρος και η Παιδεία του Γένους μας», που δημοσιεύτηκε το 1984 και είχε βαθειά απήχηση στον Ελληνικό λαό. Επειδή τα ίδια και χειρότερα προβλήματα υπάρχουν στο χώρο της Παιδείας της Ελλάδος και Κύπρου, θα ήθελα να ξαναδιαβάσουμε περιληπτικά τις κυριότερες θέσεις του κειμένου αυτού για να θυμηθούμε και να αξιολογήσουμε σωστά ποιοι είμαστε, τί πρέπει να κάνουμε, πώς πρέπει να ζήσουμε από τώρα και στο εξής, τί θα παραδώσουμε στα παιδιά μας αν θέλουμε να μείνουμε Έλληνες και Ορθόδοξοι και γιατί να επιμείνουμε σε αυτά τα δύο πνευματικά μεγέθη.

Ευχαριστώ πρώτα τον Πανιερώτατο Μητροπολίτη Λεμεσού κ. Χρύσανθο και τον ιερέα της ενορίας σας, που έδωσαν την ευλογία τους να γίνει αυτή η ταπεινή διάλεξη.
Στον πρόλογο του κειμένου της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους περί παιδείας διαβάζουμε τα εξής(σελ. 5): «Το Άγιον Όρος, συνήθως, ομιλεί με την σιωπή του. Υπάρχουν, όμως, περιστάσεις που η σιωπή του Όρους γίνεται λόγος. Αυτό συμβαίνει όταν η Αλήθεια της Πίστεως και της Ζωής ,ας νοθεύεται… Δεν θέλουμε να μιλήσουμε εμείς ούτε να προβάλωμε ατομικές απόψεις. Θέλουμε και προσευχόμαστε να μιλήσει το Άγιον Όρος, η Ορθοδοξία. Να μιλήσουν αυστηρά και συγχρόνως φιλάνθρωπα. Όχι, για να καταδικάσουν αλλά, για να ανορθώσουν, να παραμυθήσουν.
Η σιωπή του Αγίου Όρους, που γίνεται λόγος, είναι η επίσημη γλώσσα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ήταν η γλώσσα του Παραδείσου, των αγγέλων και των Αγίων. Αυτή την γλώσσα μιλά το Άγιον Όρος πάντοτε συνεχίζοντας την παράδοση. Και όταν χρειασθεί την κάνει λόγο. Όμως δεν παύει από του να είναι η σιωπή χρυσός και η γλώσσα του μέλλοντος αιώνος (Άγιος Ισαάκ ο Σύρος).
Ας δούμε, λοιπόν, τί η σιωπή λέει (σελ. 7):
«Μήπως όλο αυτό που ονομάζουμε νεοελληνικό πολιτισμό (ήθη, έθιμα, παιδεία, αγωγή…) ήταν κάτι καλό, είχε πράγματι αξία, αλήθεια και ενότητα αλλά, ήταν για μία εποχή που πέρασε;… Ο τεχνικός πολιτισμός, η βιομηχανική ανάπτυξη, τα μεγάλα αστικά κέντρα, τα μέσα ενημερώσεως(τηλεόραση, τύπος), ο τουρισμός,… δεν δημιουργούν νέες συνθήκες ζωής σε κλίμακα παγκόσμια; Και απαντά:
(Σελ. 8) «Ο πολιτισμός μας… ανέτειλε εκ του «τάφου». Γεννήθηκε και ανδρώθηκε μέσα σε δυσκολίες. Πολλές δοκιμασίες καταλυτικές, ποικίλων μορφών και ειδών πέρασαν από πάνω του, όμως δεν ξεριζώνεται εύκολα αλλά, θεριεύει. Πολλές φορές, όχι μία ξενιτευτήκαμε οι Έλληνες και δεν χάσαμε την πίστη μας και τον χαρακτήρα μας αλλά, τότε συχνά τα είδαμε καλύτερα και ζήσαμε πιο δυνατά.».

Δημογραφικό, συν μετανάστευση

Χρήστος Γιανναράς ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ


Γ​​νωστή η φράση της ανορθόδοξης αισιοδοξίας του Μακρυγιάννη. Την αλίευσε και την ανέδειξε πρώτος ο Σεφέρης, στην ομιλία του για τον Μακρυγιάννη, στην Αλεξάνδρεια (16.5.1943):
«Η τύχη μάς έχει τους Ελληνες πάντοτε ολίγους. Οτι αρχή και τέλος, παλαιόθε και ώς τώρα, όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε, και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά».

Ἡ Σχολή Κακῶν Τεχνῶν Ἰωαννίνων


Καὶ τὸ δέντρο τῆς πόλης:

25139047_10155980523019855_987989596_o
Δὲν φτάνει ποὺ εἴχαμε / ἔχουμε τὸ βρέφος Χριστὸ-Μουσουλμάνο πρόσφυγα, φέτος ἔχουμε χριστουγεννιάτικα δέντρα, βαρετὲς ἀπομιμήσεις τῆς σοβιετικῆς πρωτοπορίας. Μερικοὶ δὲν ἀντέχουν νὰ μὴ σέβονται τοὺς συμβολισμοὺς τῶν Χριστιανῶν καὶ τὴν παράδοση. Ὁ σοβιετικὸς πύργος-μνημεῖο:

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Άγιος Σπυρίδων ο θαυματουργός


Ὁ θαυματουργὸς κἂν τέθνηκε Σπυρίδων,
Τοῦ θαυματουργεῖν οὐκ ἔληξεν εἰσέτι.
Ἀμφὶ δωδεκάτην Σπυρίδων βίοτον λίπε τόνδε.
Βιογραφία
Ο Άγιος Σπυρίδων γεννήθηκε το 270 μ.Χ. στο τώρα κατεχόμενο χωριό Άσσια (Άσκια) της Κύπρου (και όχι στην Τριμυθούντα - σημερινή Τρεμετουσιά - όπως γράφουν πολλοί) από οικογένεια βοσκών, που ήταν κάπως εύπορη. Αν και μορφώθηκε αρκετά δεν άλλαξε επάγγελμα. Συνέχισε και αυτός να είναι βοσκός.

Σαν χαρακτήρας, ο Άγιος, ήταν απλός, αγαθός, γεμάτος αγάπη για τον πλησίον του. Τις Κυριακές και τις γιορτές, συχνά έπαιρνε τους βοσκούς και τους οδηγούσε στους ιερούς ναούς, και κατόπιν τους εξηγούσε την ευαγγελική ή την αποστολική περικοπή. Ο Θεός τον ευλόγησε να γίνεται συχνά προστάτης χήρων και ορφανών.

Νυμφεύθηκε ευσεβή σύζυγο και απέκτησε μια κόρη, την Ειρήνη. Γρήγορα, όμως, η σύζυγός του πέθανε. Για να επουλώσει το τραύμα του ο Σπυρίδων αφοσιώθηκε ακόμα περισσότερο στη διδαχή του θείου λόγου.

Μετά από πολλές πιέσεις, χειροτονήθηκε ιερέας. Και πράγματι, υπήρξε αληθινός ιερέας του Ευαγγελίου, έτσι όπως τον θέλει ο θείος Παύλος: «Ἀνεπίληπτον, νηφάλιον, σώφρονα, κόσμιον, φιλόξενον, διδακτικόν, τέκνα ἔχοντα ἐν ὑποταγῇ μετὰ πάσης σεμνότητας» (Α' προς Τιμόθεον γ' 2-7). Δηλαδή ακατηγόρητο, προσεκτικό, εγκρατή, σεμνό, φιλόξενο, διδακτικό, και να έχει παιδιά που να υποτάσσονται με κάθε σεμνότητα. Έτσι και ο Σπυρίδων, τόσο σωστός υπήρξε σαν ιερέας, ώστε όταν χήρεψε η επισκοπή Τριμυθούντος στην Κύπρο, δια βοής λαός και κλήρος τον εξέλεξαν επίσκοπο.

Από τη θέση αυτή ο Σπυρίδων προχώρησε τόσο πού στην αρετή, ώστε τον αξίωσε ο Θεός να κάνει πολλά θαύματα.

Ανοιχτή Επιστολή προς την Ι.Σ. της Εκκλησίας της Κύπρου για το νομοσχέδιο για τις εκτρώσεις


Ανοιχτή Επιστολή προς την Ι.Σ. της Εκκλησίας της Κύπρου για το νομοσχέδιο για τις εκτρώσεις
π. Σάββας Μιχαηλίδης, Ιερέας Ρωσσικής Εκκλησίας Λεμεσού
Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι,
Σας απευθύνω αυτή την ανοικτή επιστολή με αφορμή το νομοσχέδιο για την έκτρωση. Ως λαϊκός πρωτοστάτησα κατά τη δεκαετία του 80 στην υπέρ της αγέννητης ζωής διαφώτιση του κόσμου με την ίδρυση του Συνδέσμου Προστασίας του Αγέννητου Παιδιού. Κατ’ ακρίβειαν ήταν οργάνωση προστασίας και της μητέρας.

Όλοι οι εξομολόγοι γνωρίζουμε ότι η έκτρωση επιφέρει στη μητέρα βαθύτατο ψυχικό τραύμα, παρά το ότι τη διαβεβαιώνουμε ότι ο Θεός τη συγχώρεσε διά της Εξομολογήσεως. Το γεγονός ότι η έγκυος που καταφεύγει στην έκτρωση – συνήθως υπό συνθήκες εξωτερικών πιέσεων – είναι επίσης θύμα, συνιστά επαρκή λόγο να μη διώκεται ποινικά. Ο επιστημονικός όρος για το ψυχικό τραύμα της έκτρωσης είναι μεταεκτρωτικό σύνδρομο (post – abortion syndrome) και είναι παγκόσμιο φαινόμενο ανεξάρτητο από τη θρησκεία, το πολιτιστικό επίπεδο και τον βαθμό της κοινωνικής αποδοχής της έκτρωσης σε μια χώρα. Η Ιαπωνία είναι μια μη χριστιανική χώρα, στην οποία υπάρχει κοινωνική αποδοχή της έκτρωσης ως αναγκαίου κακού. Οι γυναίκες στην Ιαπωνία υφίστανται μεγάλη κοινωνική πίεση για περιορισμό του αριθμού των παιδιών τους σε δύο ή το πολύ τρία, χάριν δήθεν της ευημερίας των ήδη γεννημένων παιδιών. Υπό αυτές τις συνθήκες η έκτρωση είναι πολύ διαδεδομένη στην Ιαπωνία, δεν επιφέρει κοινωνικό στιγματισμό και δεν αποτελεί θέμα πολιτικής αντιπαράθεσης όπως στις λεγόμενες χριστιανικές χώρες. Εν τούτοις τουλάχιστον οι μισές ιαπωνίδες που κάνουν έκτρωση αισθάνονται την ανάγκη της συγχώρησης για τη θανάτωση του αγέννητου παιδιού τους. Καταφεύγουν σε μια ειδική τελετουργία στους βουδιστικούς ναούς αφιερώνοντας ομοιώματα των νεκρών μωρών τους. Η τελετή αυτή είναι γνωστή ως mizuko kuyo (mizuko σημαίνει νερομωρό, δηλαδή νεκρό έμβρυο, μωρό και kuyo είναι η τελετή μνημονεύσεως). Όταν η μητέρα Τερέζα επισκέφθηκε την Ιαπωνία το 1982, μίλησε στο Τόκιο σε 230 βουλευτές και τους έκανε μια συγκινητική έκκληση να αλλάξουν τον νόμο και να προωθήσουν την υιοθεσία αντί της έκτρωσης. Οι βουλευτές αντιμετώπισαν θετικά την εισήγηση μιας μοναχής και άλλαξαν τον νόμο (βλ.Marisa Martin, The Tragedy of Japanese «Water Babies» και Anthony Zimmerman, Memorial Services for Aborted Children in Japan, άρθρα στο Διαδίκτυο).

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Προσευχή με το Ψαλτήρι Άγιος Παϊσιος Αγιορείτης



Θέλει πολλή προσοχή σήμερα. Η μόνη λύση η προσευχή είναι∙ αλλιώς δε γίνεται. Πάντως το Ψαλτήρι πολύ βοηθάει. Είναι κεραυνός για τον διάβολο. Πόση παρηγοριά βρίσκω με το Ψαλτήρι! Το χώρισα σε τρία μέρη. Κάθε μέρα διαβάζω και ένα μέρος. Σε τρεις μέρες το τελειώνω και μετά το αρχίζω πάλι από την αρχή. Διαβάζω την περίπτωση του Ψαλμού και κάνω καρδιακή προσευχή για την περίπτωση αυτήν και για όσους πάσχουν σωματικά και ψυχικά. Μετά διαβάζω τον Ψαλμό και στο τέλος κάθε Ψαλμού λέω: «Ο Θεός, ανάπαυσον τους κοιμηθέντας δούλους σου». Αυτήν την μιάμιση ώρα που διαβάζω το Ψαλτήρι την βλέπω σαν την πιο θετική βοήθεια προς τον κόσμο. Τον χειμώνα που υπέφερα πολύ από την κήλη, όρθιος το διάβαζα. Από τα μάτια μου έτρεχαν δάκρυα από τους ανυπόφορους πόνους. Με το ένα χέρι συμμάζευα την κήλη και με το άλλο κρατούσα το Ψαλτήρι. Χτυπούσα τον διάβολο με το πυροβόλο. Την ημέρα τον χτυπούσα με το Ψαλτήρι, το βράδυ με την ευχή. Λύσσαξε ο διάβολος. Αυτό το σακάτεμα με την κήλη ήταν δαιμονικό χτύπημα. Αλλά και ο Θεός το παραχώρησε, για να δη τι θα κάνω.
- Γέροντα, δυσκολεύομαι να διαβάζω όρθια το Ψαλτήρι, χωρίς να στηρίζομαι κάπου.
- Θα κάνω και για σας «υποστυλώματα» για τον «ναό του Αγίου Πνεύματος» της καθεμιάς∙ θα κάνω και για σας ακουμπιστήρια. Επάνω σε ένα ξύλο καρφώνω ένα οριζόντιο σανίδι σε σχήμα ταυ. Σ’ αυτό ακουμπώ και διαβάζω το Ψαλτήρι. Έχω ένα ακουμπιστήρι μέσα στο κελί και ένα έξω.
- Γέροντα, μερικές φορές όταν είμαι κουρασμένη διαβάζω το Ψαλτήρι, αν και από την κούραση δεν καταλαβαίνω τίποτε, βιάζω τον εαυτό μου να σταθώ όρθια και νιώθω ότι αυτό με βοηθάει. Μου λέει όμως ο λογισμός ότι αυτή η προσευχή δεν έχει αξία.
- Μπορεί να μην καταλαβαίνεις τι διαβάζεις, αλλά έχει αξία, γιατί, παρόλο που είσαι κουρασμένη, βιάζεις όμως τον εαυτό σου και στέκεσαι μπροστά στον Χριστό. Να μην ξεχνάς ότι και ο κόπος συμπεριλαμβάνεται στην προσευχή.


http://www.oodegr.com/oode/pateres1/paisios/psaltiri_1.htm
Αμέθυστος

Φιλοκαλικὴ διάκριση Ὀρθοδοξίας καὶ αἱρέσεως





Τοῦ πατρὸς Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ
Ἐκ τοῦ βιβλίου «Η ΟΔΟΣ - κείμενα εἰσαγωγικὰ στὴν Ὀρθοδοξία»

Εἶναι γνωστό, ὅτι εἶναι ἀδύνατος ἕνας ἀκριβὴς ὁρισμὸς τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς Ἐκκλησίας, διότι ἡ Ὀρθοδοξία - Ἐκκλησία εἶναι Θεανθρώπινο μέγεθος καί, ὅσον ἀφορᾶ στὸ θεῖο στοιχεῖο της, ὑπέρκειται κάθε διανοητικῆς - λογικῆς σύλληψης. Ἂν θὰ θέλαμε, λοιπόν, κατὰ προσέγγιση, νὰ ὁρίσουμε τὴν Ὀρθοδοξία, θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε τὸ ἑξῆς: Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Ἀκτίστου στὸν κόσμο καὶ τὴν ἱστορία, καὶ ἡ δυνατότητα τοῦ κτίσματος νὰ ἁγιασθεῖ καὶ νὰ θεωθεῖ. Ἕνας (χριστιανικὸς) Deismus (Deus Creator, sed non Gubernator) εἶναι ὀρθόδοξα καθαρὴ πλάνη. Τὸ Ἄχρονο καὶ Ὑπέρχρονο εἶναι συνεχῶς μέσα στὸν κόσμο καὶ τὸ χρόνο, γιὰ νὰ ἁγιάζει τὸν χρόνο καὶ νὰ τὸν μεταμορφώνει σὲ χρόνο τῆς θείας βασιλείας, σὲ αἰωνιότητα (πρβλ. τὸν λόγο τοῦ ἀπ. Παύλου: «Δεῖ γὰρ τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀφθαρσίαν καὶ τὸ θνητὸν...

τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀθανασίαν»· Α’Κορ. 15, 53).


α) Η Πίστη
Ἡ Ὀρθοδοξία νοεῖται πάντα σὲ στενὸ σύνδεσμο μὲ τὴν πίστη. Μιλοῦμε, ἔτσι, γιὰ «ὀρθὴ καὶ ἀληθινὴ πίστη», διακρίνοντάς την ἀπὸ τὴν «νόθα πίστη», δηλαδὴ τὴν «ψευδῆ πίστη». Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ ἀληθινὴ δόξα καὶ δοξολογία τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ ἡ αἵρεση εἶναι κατασκευασμένη δόξα, «νοσηρὴ» δοξολογία τοῦ Θεοῦ. Ὀρθοδοξία καὶ αἵρεση συναντῶνται ἔτσι στὸ χῶρο τῆς Πίστεως, καὶ εἶναι ἐκεῖ ἀκριβῶς ποὺ διαφοροποιοῦνται. Τί εἶναι, λοιπόν, ἡ πίστη καὶ πῶς νοεῖται στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, ὡς Σώματος Χριστοῦ;

Ποιὸς νηστεύει καλύτερα, αὐτὸς ποὺ τρώει δυὸ πιάτα ἀνάλαδη φασολάδα καί χαλβά ἢ αὐτὸς πού τρώει ἕνα αὐγὸ σφιχτό;





Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ βιβλίο «ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ ἀπὸ τὴ διδασκαλία τοῦ πατρὸς Ἐπιφανίου» (σελ. 127-130)

Ὁ Γέροντας εἶχε νὰ ἀπαντήσει συχνὰ σὲ προκλήσεις σχετικὰ μὲ τὴ νηστεία. Κάποτε τὸν ρώτησαν:
- Ποιὸς νηστεύει καλύτερα, πάτερ, σὲ περίοδο νηστείας, αὐτὸς ποὺ τρώει δυὸ πιάτα ἀνάλαδη φασουλάδα, χαλβὰ κ.λπ., ἢ αὐτὸς πού τρώει ἕνα αὐγὸ σφικτό;
Χωρὶς περιστροφὲς ὁ Γέροντας ἀπάντησε:
-Ὁ πρῶτος! Ὁ δεύτερος κάνει ἁπλῶς δίαιτα.
Καὶ τὸ αἰτιολογοῦσε:
-Ἡ νηστεία ἔχει δύο στόχους: τὴν ἄσκηση ἐγκρατείας στὸ σῶμα διὰ τοῦ περιορισμοῦ τῶν πλούσιων σὲ θρεπτικὲς οὐσίες τροφῶν, καὶ τὴ συμμόρφωση στὶς ἐντολὲς τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἀποτελεῖ ἄσκηση γιὰ τὴν ψυχή. Αὐτὸς ὁ ὁποῖος τρώει ἕνα αὐγὸ σὲ περίοδο νηστείας, χωρὶς νὰ ὑπάρχουν λόγοι ὑγείας, ὁπωσδήποτε ἀθετεῖ τὴν ἐντολὴ τῆς Ἐκκλησίας. Σὰν αὐτοὺς ποὺ ἐπιδιώκοντας νὰ ἔχουν γιὰ λόγους καλῆς διατροφῆς ἕνα ποικίλο διαιτολόγιο τρῶνε Τρίτη καὶ Πέμπτη ὄσπρια καὶ λαχανικά, ἐνῶ Τετάρτη καὶ Παρασκευὴ ἀρτύσιμα.
Ἡ περιφρόνηση αὐτὴ πρὸς τὴν Ἐκκλησία εἶναι προκλητική, δεδομένου ὅτι ἡ συμμόρφωση πρὸς τὰ καθιερωθέντα ἀπὸ αὐτὴν εἶναι καὶ ἀνέξοδη καὶ εὔκολη.

Προσπαθεῖ κανείς σήμερα νά κρατήσει λίγο τήν παράδοση, νά τηρεῖ τίς νηστεῖες, νά μή δουλεύει τίς γιορτές, να εἶναι εὐλαβής καί τόν λένε ἀναχρονιστικό καί ξεπερασμένο.




Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου
Σεβασμὸς στὴν Παράδοση

Συχνά γίνεται λόγος γιά ἀνανέωση στήν Ἐκκλησία· λές καί ἡ Ἐκκλησία γηράσκει καί χρειάζεται ἀνανέωση. Προσπαθεῖ κανείς σήμερα νά κρατήσει λίγο τήν παράδοση, νά τηρεῖ τίς νηστεῖες, νά μή δουλεύει τίς γιορτές, να εἶναι εὐλαβής καί τόν λένε ἀναχρονιστικό καί ξεπερασμένο. Σέ ποιά ἐποχή ζεῖς; Αὐτά δέν γίνονται τώρα. Πᾶνε αὐτά τά πράγματα! Εἶναι μερικές ἀπό τίς ἐκφράσεις πού ἀκούει κανείς ἀπό τόν κόσμο. Δηλαδή, σιγά σιγά οἱ ἄνθρωποι ὅλα αὐτά τά παίρνουν γιά παραμύθια. Ἀκόμη και τίς ἀξίες τίς λένε κατεστημένο τώρα και πᾶνε νά ἀντικαταστήσουν τίς ἀξίες με ἀταξίες. Μεγάλη διαστροφή ὑπάρχει στόν κόσμο! Τήν ὀμορφιά τήν πνευματική τήν θεωροῦν ἀσχήμια. Ἡ πνευματική ὀμορφιά δηλαδή...γιά τούς κοσμικούς εἶναι κοσμική ἀσχήμια. Δέν εἶναι λίγοι δέ αὐτοί πού μάχονται τήν Ἐκκλησία καί ἀγωνίζονται γιά την καταστροφή της. Καλά, νά ποῦμε, δέν πιστεύουν καί διδάσκουν τήν ἀθεΐα. Δεν ἀναγνωρίζουν, ὅμως, τό καλό πού προσφέρει ἡ Ἐκκλησία, ὅτι προστατεύει τά παιδιά, τά βοηθάει νά μή γίνουν ἀλητάκια, νά γίνουν καλοί ἄνθρωποι; Αὐτοί προωθοῦν τά παιδιά στό κακό· ἐπιτρέπουν τήν καταστροφή τῶν παιδιῶν ἐλεύθερα. Ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία τί διδάσκει; «Να εἶναι ὁ νέος φρόνιμος, νά σέβεται τους ἄλλους, νά διατηρηθεῖ ἁγνός, γιά νά παρουσιασθεῖ στήν κοινωνία σωστός ἄνθρωπος».
Νά ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στήν παράδοση καί σ’ αὐτά πού οἱ Ἅγιοι Πατέρες θέσπισαν. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἦταν πιο ἔμπειροι, ἦταν ἐνάρετοι καί ἅγιοι. Σήμερα, δυστυχῶς, μπῆκε ἡ εὐρωπαϊκή εὐγένεια καί πᾶνε νά δείξουν τόν καλό. Θέλουν νά δείξουν ἀνωτερότητα καί τελικά πᾶνε νά προσκυνήσουν τόν διάβολο μέ τά δύο κέρατα. Τό εὐρωπαϊκό πνεῦμα νομίζει ὅτι καί τά πνευματικά θέματα μποροῦν νά μποῦν στην «κοινή ἀγορά». Μπαίνει αὐτό το εὐρωπαϊκό πνεῦμα καί σιγά-σιγά μᾶς παίρνει ὅλους σβάρνα. Ἐάν, ὅμως, ζούσαμε ὅλοι πατερικά, θά εἴχαμε και πνευματική ὑγεία.

Βρέθηκαν νομίσματα της πρώιμης ισλαμικής εποχής διακοσμημένα με την επτάφωτη λυχνία




Jerusalem Post: Ερευνητές ανακάλυψαν πρόσφατα ότι επτάφωτες λυχνίες (μενορά) κοσμούσαν κατά κύριο λόγο μουσουλμανικά νομίσματα και δοχεία κατά την πρώιμη ισλαμική περίοδο πριν από 1.300 χρόνια.


Τα κειμήλια που είναι χαραγμένα με το εβραϊκό σύμβολο και χρονολογούνται από τη δυναστεία των Ομεϋαδών κατά τη διάρκεια του έβδομου και όγδοου αιώνα βρέθηκαν σε διάφορους αρχαιολογικούς χώρους στο Ισραήλ και τώρα εκτίθενται στο κοινό.


Πέρυσι, οι αρχαιολόγοι Assaf Avraham του Πανεπιστημίου Bar-Ilan, και Peretz Reuven του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ εξέθεσαν μια πρώιμη ισλαμική επιγραφή που αναφέρεται στον Θόλο του Βράχου ως “Beit al-Maqdis”.





Σύμφωνα με τους μελετητές, η «επιγραφή Νούμπα», όπως λέγεται, δείχνει ότι κατά τις πρώτες ημέρες του Ισλάμ, οι μουσουλμάνοι αντιλαμβάνονταν το ιερό ως μια ισλαμική εκδοχή του Ναού του Σολομώντα.

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

«Σβήνουν» το «Άγιο Φως»: Ο Βαρθολομαίος καλεί τον παγκόσμιο «βασιλιά» στην Ιερουσαλήμ

«Σβήνουν» το «Άγιο Φως»: Ο Βαρθολομαίος καλεί τον παγκόσμιο «βασιλιά» στην Ιερουσαλήμ 




Όλοι οι υπέρμαχοι της Πανθρησκείας και της ανάδειξης της Ιερουσαλήμ ως πόλη-σύμβολο μιας νέας παγκόσμιας εποχής αντιδρούν στην απόφαση Τραμπ να την χαρακτηρίζει

αποκλειστικά εβραϊκή πόλη.




Ένας από αυτούς είναι προφανώς και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος! Αυτά που ακούστηκαν από ελληνικά χείλη είναι πρωτόγνωρα!




Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κήρυξε την έναρξη των εργασιών της 10ης Συνάντησης Διαλόγου που συγκάλεσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο και συνδιοργανώνει με την Διεθνή Ιουδαϊκή Επιτροπή για τις Διαθρησκειακές Διασκέψεις, στην «Αγία Πόλη των Ιεροσολύμων».




Την ώρα που ο Τραμπ βάζει «φωτιά» στο θέμα των Ιεροσολύμων, πραγματοποιήθηκε η 10η Συνάντηση με αφορμή τα 40 χρόνια διαλόγου ανάμεσα στην Ορθοδοξία και τον Ιουδαϊσμό με θέμα, «Η σημασία των Ιεροσολύμων στην παράδοση των δύο θρησκειών»!




Ακριβώς όπως σας γράψαμε χθες: Η Νέα Τάξη, επιθυμεί την ανέγερση του Τρίτου Ναού, όχι προς ανάδειξη του εβραϊκού δόγματος, παρά μιας παγκόσμιας κοινωνίας με συγχώνευση όλων των θρησκειών.

Ὁμοιουσιανός;;


Ξεχωρίζοντας τὸν πραγματικὸ ἀπὸ τὸν αἱρετικό:
dqhuouwwkaegzzw

Ἐπαναστατικά




Δὲν ξέρω πόσοι μπορεῖ νὰ ἀσχολοῦνται στὰ σοβαρὰ μὲ τὴν Ὀκτωβριανὴ Ἐπανάσταση ἐπειδή, λέει, συμπληρώθηκαν τὰ 100 χρόνια (ἔ, καί). Μόνο στὴν Ἑλλάδα ἀσχολούμαστε μὲ τὸ 1917. Στὴ Ρωσία, τὴν ὑποτιμοῦν γιὰ χάρη τῆς ἀντιγερμανικῆς νίκης τοῦ 1945. Μπορεῖ καὶ νὰ μὴν εἶμαι ἐνημερωμένος. Ὄχι ὅτι δὲν ἀσχολήθηκα ξώφαλτσα κι ἐγώ, πάντως δὲν βλέπω καμμιὰ παγκόσμια συγκίνηση, ζέση καὶ καημὸ ὅσο ὑποτίθεται ὅτι ἔχουν στὴν Ἑλλάδα. Ἄλλωστε, στὴν Ἑλλάδα, ἡ Σία Ἀναγνωστοπούλου παρουσιάζει βιβλίο τοῦ Ζουράρη, κι αὐτὸ εἶναι ἤδη ἀρκετὰ ἐπαναστατικό. Τί νὰ γίνει, ἅμα ἔχεις καημὸ νὰ κάνεις διάλογο μὲ τὴν Ἀριστερά, μπορεῖς νὰ τὸν κάνεις ἐφόσον ἔχεις παραπανίσια ζωτικότητα γιὰ πέταμα.

Σὲ ἄλλα νέα, τὰ ἐπαναστατικὰ παράπονα τοῦ Καιροῦ γιὰ τὴν νεολαία τοῦ παρελθόντος καὶ τοῦ παρόντος:


"Μετά τον Β’ Παγκόσμιο έγινε στον δυτικό κόσμο μια ανατροπή που όμοιά της δεν είχε ξαναζήσει η ανθρώπινη ιστορία. Μια ολόκληρη γενιά από ανήλικους έφηβους ξεσηκώθηκαν σε καθημερινή βάση και γκρέμισαν μέσα σε μια πενταετία όσα κοινωνικά στερεότυπα είχαν χτίσει γενιές επί γενεών. Ήταν η πρώτη φορά που η νεολαία το έκανε αυτό και όχι ενήλικες. Μια γενιά από ανήλικους έφηβους επέβαλε τη δική της μουσική, το δικό της ντύσιμο, τη δική της συμπεριφορά, τα δικά της ήθη, τη δική της σεξουαλικότητα, τη δική της ελευθερία, τη δική της ειρηνοφιλία, τη δική της πολιτική επανάσταση, τη δική της διεθνή γλώσσα σε όσες προηγούμενες γενιές συζούσαν μαζί της. …Η νεολαία εκείνη έχτισε έναν άλλο, νέο, κόσμο. Που έχει πάρει το δρόμο του. Αλλά, ανέτρεψε. Κάτι έχτισε. Κάτι έφερε. "
Δυστυχῶς, δὲν ἔπεσε τότε ἕνα γερό χέρι ξύλο (πνευματικὸ χέρι, ἐννοῶ) ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους, καὶ αὐτὸς ὁ ἑσμός, αὐτὸ τὸ μπούγιο, ἡ γενιὰ τοῦ ’60 καὶ ’70, κατέστρεψε τὸν πλανήτη, ἢ μᾶλλον τὴν

Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

Ὁ Γέροντας Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστὴς περί προσευχῆς




Εἰκόνα «Ῥωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ὁ Γέροντας Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστὴς» Γέροντος Ἰωσὴφ Βατοπαιδινοῦ,
Βίος – Διδασκαλία «Ἡ δωδεκάφωνος σάλπιγξ» Ψυχοφελὴ Βατοπαιδινὰ 1

Θὰ μακρυγορούσαμε, ἂν θέλαμε νὰ περιγράψουμε ὅλα ὅσα ἀφοροῦν τὸ θέμα αὐτὸ σὲ σχέση μὲ τὸ Γέροντά μας. Ἡ προσευχὴ ἦταν γιὰ τὸν Γέροντα ἕνα ἀπέραντο κεφάλαιο καὶ τὸ κύριο μέλημά του. Σὲ αὐτὴν εἶχε δοθεῖ ὁλόκληρος. Ὅλη τὴν ζωή του, ὅλη τὴν ἐπίδοση καὶ τὸν ἐνθουσιασμό του, ὅλη τὴν φροντίδα καὶ τὴν προσπάθειά του, ὅλο του τὸ εἶναι τὰ εἶχε ἀποθέσει στὴν ἀρετὴ τῆς προσευχῆς. Τί μποροῦμε νὰ ποῦμε καὶ νὰ περιγράψουμε ἀπὸ τὰ δυσπρόσιτα καὶ ἀπροσπέλαστα μυστήρια ποὺ ἀγνοοῦμε ἐμεῖς οἱ ταπεινοί, πτωχοὶ καὶ ἀδύνατοι ἀπὸ τὴ φύση καὶ τὴν κατάστασή μας;
Βλέπαμε ἐξωτερικὰ τὴν πρακτικὴ ζωή του. Παρατηρούσαμε, πόσο ἀνελέητα φερόταν πρὸς τὸν ἑαυτό του καὶ ἀνάλογα συλλογιζόμασταν. Ποιὸς ὅμως ἦταν δυνατὸν νὰ δεῖ ἢ νὰ περιγράψει τὸν ἐσωτερικό του κόσμο καὶ τοὺς ἀλαλήτους στεναγμούς του καὶ ὅλα ὅσα ἡμέρα καὶ νύχτα προσέφερε στὸν Θεό;


Δικαιολογημένες ἀπαιτήσεις μποροῦσαν νὰ τοῦ ἀποσπάσουν ἀνάλογες ὑποχωρήσεις σὲ σχέση μὲ ὁ,τιδήποτε πρακτικὸ τὸν ἀπασχολοῦσε. Στὴν τάξη ὅμως καὶ τὸν τύπο τῆς προσευχῆς ἦταν ἀδύνατο νὰ γίνουν ὑποχωρήσεις. Ἡ ἀκρίβεια καὶ ἡ ἐμμονή του στὸ θεῖο ἔργο τῆς προσευχῆς μαρτυροῦσαν τὸ ὕψος καὶ τὸ πλάτος τῆς φροντίδας του καὶ τὰ ἀντίστοιχα ἀποτελέσματα ἦταν πολὺ φανερά. Κατὰ τὴν κρίση τῶν Πατέρων μας, τὸ σαφέστερο δεῖγμα τῆς πνευματικῆς ζωῆς μιᾶς ψυχῆς εἶναι ἡ ἀδιάλειπτη προσευχὴ, ποὺ ὑπάρχει ὡς ἐσωτερικὴ μόνιμη κατάσταση καὶ ὄχι ὡς προϊὸν προσπαθείας. Καὶ στὸν πνευματικὸ Γέροντά μας βλέπαμε ὅτι τὸ κύριο μέλημα καὶ ὁ κύριος στόχος του ἦταν ἡ προσευχή.

ΜΑ ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;



Έργο του Iman Maleki
 Άρθρο του Francesco Lamendola
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου
Μερικές φορές, αναζητoύμε τις απαντήσεις στα βιβλία ή στη φιλοσοφία ή ποιός ξέρει που άλλού, ενώ αυτές υπάρχουν μπροστά μας, κάτω από τη μύτη μας. Επίσης, σκεπτόμαστε πάντα ότι οι απαντήσεις σε μία δύσκολη ερώτηση πρέπει να είναι, και αυτές, εξαιρετικά δύσκολες. Ενώ αντίθετα, μπορεί οι απαντήσεις να είναι απλές. Ακριβώς επειδή κανείς δεν σκέφτεται ότι έτσι μπορεί να είναι, όλοι περνούν δίπλα τους χωρίς να τις αντιληφθούν, χωρίς να καταδέχονται να τους ρίξουν ένα βλέμμα, αν και βρίσκονται ακριβώς εκεί, καθαρές και προφανείς. Φθάνει μόνο να βγάλουν τον κεφαλόδεσμο από τα μάτια τους. Διότι είναι ο κεφαλόδεσμος που έχουμε στα μάτια μας που δεν μας επιτρέπει να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι στην πραγματικότητα. Πρόκειται για το “νοητικό μπλοκάρισμα” από το οποίο υποφέρουμε και μας εμποδίζει να εξάγουμε τα λογικά συμπεράσματα από όλα εκείνα τα γεγονότα που το μυαλό μας είναι σε θέση να καταγράψει. Με άλλα λόγια, έχουμε υποστεί μια κατάσταση σε βαθμό εξάρτησης που μας κάνει να μην σκεπτόμαστε με το μυαλό μας, αλλά να αφήνουμε σε κάποιους άλλους να σκέπτονται για εμάς. Προγραμματιστήκαμε ώστε να βλέπουμε μόνο τα πράγματα που είναι βολικά σε κάποιους άλλους και να μην βλέπουμε καθόλου τα πράγματα που θα ήταν ωφέλιμα σε εμάς. Κοπιάζουμε για να καταλάβουμε την ιστορική στιγμή που ζούμε, ωστόσο συνεχώς δεν πετυχαίνουμε το στόχο μας αυτό, γιατί δεν έχουμε το κλειδί ή για να είμαστε πιο ακριβείς, διότι το χάσαμε.
Αυτό που θα πρέπει να κάνουμε, πρωτίστως, είναι να ΑΠΕΞΑΡΤΗΘΟΥΜΕ, να βγάλουμε τον κεφαλόδεσμο από τα μάτια και να ξεμπλοκάρουμε την ικανότητά μας για σκέψη και διάκριση. Πρέπει να βγούμε από την κατάσταση ύπνωσης στην οποία οδηγηθήκαμε. Όμως, πως είναι δυνατόν να ξυπνήσουμε, εάν πρώτα δεν αντιληφθούμε ότι κοιμόμαστε; Όποιος πιστεύει ότι είναι εντελώς ξύπνιος, έτοιμος να δει και να συλλογιστεί, είναι ακόμη μέσα στην κατάσταση της ύπνωσης και καμία δύναμη στον κόσμο δεν θα μπορούσε να τον συνεφέρει.
Τώρα, για να καταλάβουμε τι μας συνέβη τα τελευταία πενήντα χρόνια, φθάνει να κατεβούμε στο δρόμο και να παρατηρήσουμε, με λίγη προσοχή, αυτό που παρουσιάζεται μπροστά στα μάτια μας. Όποιος είναι τουλάχιστον 50 ετών, θα μπορέσει να κάνει μία χρήσιμη σύγκριση με τις παιδικές του αναμνήσεις. Όποιος δεν έχει τέτοιες λόγω ηλικίας, θα πρέπει να αρκεστεί στη λογική του και στην ικανότητα του να βγάζει συμπεράσματα από αυτά που βλέπει.
Το πρώτο πράγμα που κτυπάει στο μάτι, είναι ότι οι πόλεις δεν είναι πια πόλεις, αλλά ανθρώπινες συσσωματώσεις και δημόσιοι κοιτώνες. Ότι δεν υπάρχει πια εμπόριο εκτός από τα τουριστικά μέρη, διότι δεν αγοράζεται πλέον αυτό που είναι αναγκαίο, αλλά εκείνο που ορίζει η διαφήμιση, δηλαδή πράγματα εντελώς περιττά. Ότι δεν υπάρχει πια βιομηχανία διότι η

Γέροντος Ἀναστασίου Κουδουμιανοῦ: Ἡ ἀγαπολογία τῶν «θεολογούντων» ἄνευ Θεοῦ…




Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον τοῦ Γέροντος Ἀναστασίου Κουδουμιανοῦ ποὺ ἐκοιμήθη ὀσιακῶς στὶς 2 Δεκεμβρίου 2013. (Παράθεμα ἀπὸ συνέντευξη τοῦ Γέροντα).

Ὅταν γεννήθηκε ὁ Χριστὸς εἴχαμε σὰν χαρακτηριστικὸ γνώρισμα στοὺς «θεολογοῦντες» ἄνευ Θεοῦ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, στείρα ἐκνομίκευση τῆς πίστεως, τὴν ὑποκρισία θεμελιωμένη πάνω στὶς ἐξωτερικὲς διατάξεις τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου.
Σήμερα ἔχουμε τὴν ἐκφιλοσόφηση τοῦ Εὐαγγελίου, τὸν πλήρη ἀντινομισμὸ τῆς πίστεως, τὴν ὑποκρισία βασιζομένη στὸν περὶ ἀγάπης νόμο! Μίας ἀγάπης ἰδεολογικοποιημένης καὶ ὄχι βιωματικῆς γιατί βασίζεται στὴν ἀμνήστευση τῶν παθῶν κατὰ ἀπομίμηση τῶν διατάξεων τοῦ βοθρικοῦ Κορανίου καὶ ὄχι στὴ μετοχὴ μέσω σταυρικῆς πορείας στὴν Ἄκτιστη Χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι γνήσια Ἀγάπη. Ἔχουμε ἕνα ἐπιθετικὸ «ἀγαπισμό», γιατί εἶναι ἰδέα ποὺ κατοχυρώνει πάθη, δὲν εἶναι βίωμα ποὺ ἀποκρυπτογραφεῖ ἐσωτερικὴ ἀναγέννηση… Ἄλλο ἀγάπη ἔστω σὰν ἔμπνευση ἀσκητικῆς προσπάθειας νὰ προσλάβω ἀπαθῶς τὸν συνάνθρωπο σὰν ὁμοσύστατο ἀδελφό, σὰν εἰκόνα Θεοῦ καὶ ἄλλο ἀγαπολογία ποὺ δείχνει ἀνασφάλεια καὶ ψυχικὴ ἀνισορροπία καὶ ἐπιβάλλει μὲ ἕνα σπασμωδικὸ τρόπο τὸν περὶ ἀγάπης νόμο, ἀκριβῶς γιὰ νὰ κατοχυρώσει ἰδεολογικὰ τὸ ἀσταύρωτο τῆς νοσηρῆς ἀνθρώπινης παθολογίας… Αὐτὸ μπορεῖ νὰ βολεύει τὶς αἰσθησιακὲς ἀντιλήψεις μίας ἐκθρησκευμένης χριστιανικῆς πίστεως ἀλλὰ δὲν βολεύει τὴν ἀποστολοπαράδοτη δισχιλιετὴ μέθοδο τῆς προσαγωγῆς τοῦ κτιστοῦ στὸ Ἄκτιστο γεγονὸς ποὺ συνιστᾶ τὴ σωτηρία τοῦ...ἀνθρώπου.


Συνελόντι εἰπεῖν: τότε εἴχαμε τὴν ὑποκρισία μὲ αὐστηρὸ νομικὸ ἐπικάλυμμα. Τώρα τὴν ἔχουμε μὲ φαιδρὸ ἀγαπολογικὸ περίβλημα… Καὶ δὲν αἰσχύνονται νὰ σοφίζονται ἑρμηνεῖες καὶ περὶ τοῦ θεοφόρου σύγχρονου ἁγίου Πορφυρίου προκειμένου νὰ κατοχυρώσουν τὶς νοσηρὲς θέσεις τους. Ὅμως, νὰ εἶσθε σίγουροι, ὅτι ἐν πλησμονὴ ἁγίας ἀγάπης, θὰ τοὺς "ἐκδικηθεῖ" ὁ ἴδιος (ὁ ἅγιος Πορφύριος) μὲ τὴ γνήσια παράθεση τῆς θεόπνευστης θεολογίας του…»
Ἱ.Μ.Μόρφου

Ὁ Ὅσιος Παΐσιος γιὰ τὴν μέλλουσα ζωὴ





Ὁσίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Δ΄ - Οἰκογενειακὴ Ζωή, ἔκδοση Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον 
«Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης

– Γέροντα, ἔφερα γλυκὰ νὰ κεράσετε.
– Δὲς πὼς χαίρονται! Στὴν ἄλλη ζωὴ θὰ λέμε: «Μὲ τί χαζὰ χαιρόμασταν! Τί μᾶς συγκινοῦσαν τότε!». Ἐνῶ τώρα σκιρτάει ἡ καρδιὰ γι’ αὐτά.
– Γέροντα, πῶς θὰ τὸ καταλάβουμε αὐτὸ ἀπὸ τώρα;
– Ἅμα τὸ καταλάβετε αὐτὸ ἀπὸ τώρα, δὲν θὰ τὸ πεῖτε μεθαύριο στὴν ἄλλη ζωή. Πάντως, ὅσοι βρίσκονται ἐκεῖ ἐπάνω, καλὰ περνοῦν. Ξέρεις τί ἐργόχειρο κάνουν ἐκεῖ στὸν Οὐρανό; Συνέχεια δοξολογοῦν τὸν Θεό.
– Γέροντα, γιατί τὸ σῶμα τοῦ νεκροῦ λέγεται «λείψανο»;
– Γιατί εἶναι ὅ,τι μένει ἐδῶ στὴ γῆ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο μετὰ τὸν θάνατο. Ὁ κυρίως...ἄνθρωπος, ποὺ εἶναι ἡ ψυχή, φεύγει στὸν Οὐρανό.



Στὴν μέλλουσα Κρίση θὰ ἀναστήσει ὁ Θεὸς καὶ τὸ σῶμα, γιὰ νὰ κριθεῖ μὲ αὐτὸ ὁ ἄνθρωπος, γιατί μὲ αὐτὸ ἔζησε καὶ ἁμάρτησε. Στὴν ἄλλη ζωὴ ὅλοι θὰ ἔχουν τὸ ἴδιο σῶμα – πνευματικὸ σῶμα -, τὸ ἴδιο ἀνάστημα, καὶ οἱ κοντοὶ καὶ οἱ ψηλοί, τὴν ἴδια ἡλικία, καὶ οἱ νέοι καὶ οἱ γέροι καὶ τὰ μωρά, ἀφοῦ ἡ ψυχὴ εἶναι ἴδια. Θὰ ὑπάρχει δηλαδὴ μία ἀγγελικὴ ἡλικία.


– Γέροντα, στὴν ἄλλη ζωὴ ὅσοι θὰ εἶναι στὴν Κόλαση θὰ βλέπουν αὐτοὺς πού θὰ εἶναι στὸν Παράδεισο;

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

ΠΏΣ ‘ΩΡΊΜΑΣΑΝ’ ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΆΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΎΓΚΛΙΣΗ ΤΗΣ ΨΕΥΔΟΣΥΝΌΔΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΉ ΤΟΥ ΜΑΘΉΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΏΝ ΑΠΌ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΊΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΌΛΕΩΣ.


Προκύπτει αβίαστα από πολλά στοιχεία ότι η επίσπευση της συγκλήσεως της ‘Συνόδου’ στην Κρήτη συνδέεται με πρόσωπα και γεγονότα και ρυθμίσεις.
Συνδέεται με την δημιουργία αυτού του συνδέσμου των ‘θεολόγων’ ‘ΚΑΙΡΟΣ’, όπως επίσης συνδέεται και με την άνοδο στον αρχιεπισκοπικό θρόνο του Ιερωνύμου. Δηλαδή, από την στιγμή που το Οικουμενικό Πατριαρχείο διεπίστωσε ότι υπάρχει μία ομάδα ‘θεολόγων’ οικουμενιστών η οποία ομάδα των ‘θεολόγων’ μπορεί να προωθήσει τον οικουμενισμό ακόμη και στα σχολεία και να διδάξει τον οικουμενισμό μέσα στα σχολεία -στα παιδιά μας .. Και από την στιγμή που το Οικουμενικό Πατριαρχείο αντελήφθη ότι επικεφαλής της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν είναι πλέον ένας Αρχιερεύς δυνατός ο οποίος θα αντιδρούσε σε κάποιες αποφάσεις της ‘Συνόδου’ αλλά ένας Αρχιεπίσκοπος συρόμενος πίσω από το Φανάρι, που κάνει ό,τι του υποδείξουν τα κέντρα που σχεδιάζουν την ‘Σύνοδο’. Από την στιγμή εκείνη το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποφάσισε να επιταχύνει την σύγκληση της ‘Συνόδου’, διότι ήταν βέβαιο ότι θα είχε μαζί του τους ΄θεολόγους’, ήταν σίγουρο πως θα άλλαζε το μάθημα των Θρησκευτικών.
Δεν φαντάζεστε τι φοβερό πράγμα είναι ότι το μάθημα των Θρησκευτικών έχει ήδη αλλάξει. Εφέτος στα σχολεία δεν διδάσκονται τα παλαιά βιβλία των Θρησκευτικών. Έχουν αλλάξει, έχουν στείλει ‘φακέλους’ για το μάθημα των Θρησκευτικών, οι οποίοι φάκελοι είναι διαθρησκειακοί, συγκρητιστικοί και οικουμενιστικοί…