Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Ο Τρούμαν, ο Αθηναγόρας και η Παγκόσμια Ορθοδοξία: Μια Ιστορική Εναλλακτική


%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%8d%ce%bc%ce%b1%ce%bd-%ce%b1%ce%b8%ce%b7%ce%bd%ce%b1%ce%b3%cf%8c%cf%81%ce%b1%cf%82-2 Σχόλιο Φαίης: Αποκαλυπτικό και πολυσήμαντο σε πολλά επίπεδα το περιεχόμενο αυτού του άρθρου. Σημαντικό δε και το γεγονός -αν και το έχουμε εμπεδώσει πια- ότι εμφανίστηκε στον επίσημο ιστοχώρο της Αρχιεπισκοπής Αμερικής (υπαγόμενη στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως) τον Απρίλιο του 2014 με τίτλο: «Truman, Athenagoras, and World Orthodoxy: An Historical Alternative». Ένας πιο ειλικρινής τίτλος κατά την ταπεινή μου άποψη θα έγραφε: ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΤΩΝ ΗΠΑ: ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ (ΤΩΝ ‘ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ’) ΞΕΘΑΨΑΝ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΓΝΩΜΟΝΕΣ ΠΟΥ ΧΤΥΠΑΝΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.
Του Δρ. Αλέξανδρου Κ. Κύρου
καθηγητή Ιστορίας (Βαλκάνια, Βυζάντιο, Οθωμανική Αυτοκρατορία)
στο Salem State University


Δεν ήταν πολύ καιρό πριν που οι Αμερικανοί πρόεδροι κατάλαβαν ότι η ενεργός στήριξη και υπεράσπιση του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως από την Ουάσινγκτον ήταν συνεπής όχι μόνο με την αρχή της θρησκευτικής ελευθερίας αλλά και ένα σημαντικό παγκόσμιο μέσο για την ανάδειξη και την επικοινωνία των Αμερικανικών αξιών στη δίδυμη αρένα των διεθνών σχέσεων και της διπλωματίας των Μεγάλων Δυνάμεων. Η ιστορία ωστόσο γύρω από αυτήν την επίσημη άποψη του Πατριαρχείου, ως μοναδικού εταίρου για την ανάδειξη των δημοκρατικών ιδεών στο εξωτερικό και για την προώθηση ανθρωπιστικών στόχων σε όλο τον κόσμο, διέφυγε σε μεγάλο βαθμό της προσοχής του κοινού ενώ σταθερά διαβρώθηκε από τη θεσμική μνήμη της εξωτερικής πολιτικής της ελίτ αυτής της χώρας.



Πρόσφατα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αποκαλύπτουν μια συναρπαστική ιστορία, μια εναλλακτική αφήγηση του Αμερικανικού ενδιαφέροντος και της εμπλοκής του με το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως κατά τη διάρκεια ίσως της πιο κρίσιμης περιόδου στην ιστορία της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Υπό τον πρόεδρο Χάρυ Τρούμαν, το δόγμα συγκράτηση ενάντια στον κομμουνισμό -εγκαινιάστηκε στην Ελλάδα το 1947- αναδείχθηκε ως το καθοριστικό πρότυπο που διέπει το ρόλο των ΗΠΑ στον μεταπολεμικό κόσμο. Η ‘συγκράτηση’ καθόρισε τις προτεραιότητες της Ουάσινγκτον, προσδιόρισε τις διεθνείς σχέσεις της και υπαγόρευσε τις δράσεις της στο εξωτερικό.

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Αποκλίσεις στο κόρφο του αντι-ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου


Το Μάιο 2017, ο Τιερί Μεϊσάν εξηγούσε στο Russia Today γιατί οι Νοτιοαμερικανικές ελίτ ακολουθούν λάθος πορεία ενώπιον του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Επέμενε για την αλλαγή παραδείγματος των σημερινών ένοπλων συγκρούσεων και την ανάγκη να επανεξετάσουμε ριζικά τον τρόπο να υπερασπιστεί η Πατρίδα.
Τιερί Μεϊσάν
Όταν η χώρα του δέχθηκε επίθεση από τους τζιχαντιστές, το 2011, ο πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ αντέδρασε ενάντια στο ρεύμα: αντί να ενισχύει τις αρμοδιότητες των υπηρεσιών ασφαλείας, τις μείωσε. Έξι χρόνια αργότερα, η χώρα του είναι στο σημείο να βγει νικήτρια του μεγαλύτερου πολέμου μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ. Το ίδιο είδος επίθεσης συμβαίνει στη Λατινική Αμερική, όπου δημιουργεί μια πολύ πιο κλασική απάντηση. Ο Τιερί Μεϊσάν
εκθέτει εδώ τη διαφορά στην ανάλυση και τη στρατηγική των πρόεδρων Άσαντ από τη μια πλευρά, Μαδούρο και Μοράλες από την άλλη. Δεν πρόκειται να θέτει τους ηγέτες σε ανταγωνισμό, αλλά να καλέσει τον καθένα να εξέλθει από τις πολιτικές κατηχήσεις και να λαμβάνει υπόψη την εμπειρία των πρόσφατων πολέμων.
Η επιχείρηση αποσταθεροποίησης της Βενεζουέλας συνεχίζεται. Πρώτον, βίαιες ομάδες, διαδηλώνοντας κατά της κυβέρνησης, σκότωναν περαστικούς, ακόμα και πολίτες που ενώθηκαν μαζί τους. Σε δεύτερο στάδιο, οι μεγάλες εταιρείες διανομής τροφίμων διοργάνωσαν ελλείψεις στα σούπερ μάρκετ. Στη συνέχεια, μερικά μέλη των δυνάμεων ασφαλείας επιτέθηκαν σε υπουργεία, κάλεσαν για εξέγερση και εισήλθαν στη παρανομία.
Ο διεθνής Τύπος συνεχίζει να αποδίδει τους νεκρούς στις διαδηλώσεις στο «καθεστώς», ενώ πολλά βίντεο μαρτυρούν ότι σκόπιμα δολοφονήθηκαν από τους ίδιους τους διαδηλωτές. Με βάση αυτών των ψευδών στοιχείων, αποκαλεί «δικτάτορα», τον πρόεδρο Νίκολας Μαδούρο, όπως έπραξε, πριν από έξι χρόνια, για τον Μουαμάρ Καντάφι και τον Μπασάρ αλ Άσαντ.

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

 

Είπε Γέρων:
Κι αν έχω
ένα στοιχειώδες επίπεδο
στη ζωή,
δεν είναι

που διάβασα βιβλία,
μα ότι πόνεσα
αρκετά..



φωτογραφία: μαστιχόδεντρο Χίου
 

Ἐπὶ σοί Χαίρει, Κεχαριτωμένη. πᾶσα ἡ κτίσις


-Φώτιος Κόντογλου





«Ὡς ἐμψύχῳ Θεοῦ κιβωτῷ ψαυέτω μηδαμῶς χεὶρ ἀμυήτων. χείλη δὲ πιστῶν τῇ Θεοτόκῳ ἀσιγήτως φωνὴν τοῦ ἀγγέλου ἀναμέλποντα, ἐν ἀγαλλιάσει βοάτω: Ὄντως ἀνωτέρα πάντων ὑπάρχεις, Παρθένε ἁγνή». «Ἐσένα ποὺ εἶσαι ζωντανὴ κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ, ἂς μὴ σὲ ἀγγίζει ὁλότελα χέρι ἄπιστο, ἀλλὰ χείλια πιστὰ ἂς ψάλλουνε δίχως νὰ σωπάσουνε τὴ φωνὴ τοῦ ἀγγέλου (ὁ ὑμνωδὸς θέλει νὰ πεῖ τὴ φωνὴ τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, ποὺ εἶπε «εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξὶ») κι ἂς κράζουνε: «Ἀληθινά, εἶσαι ἀνώτερη ἀπ’ ὅλα Παρθένε ἁγνή».




Ἀλλοίμονο! Ἀμύητοι, ἄπιστοι, ἀκατάνυχτοι, εἴμαστε οἱ πιὸ πολλοὶ σήμερα, τώρα ποὺ ἔπρεπε νὰ προσπέσουμε μὲ δάκρυα καυτερὰ στὴν Παναγία καὶ νὰ ποῦμε μαζὶ μὲ τὸ Θεόδωρο Δούκα τὸ Λάσκαρη, ποὺ σύνθεσε μὲ συντριμένη καρδιὰ τὸν παρακλητικὸ κανόνα:




«Ἐκύκλωσαν αἱ τοῦ βίου με ζάλαι ὥσπερ μέλισσαι κηρίον, Παρθένε». «Σὰν τὰ μελίσσια ποὺ τριγυρίζουνε γύρω στὴν κερήθρα, ἔτσι κ’ ἐμένα μὲ ζώσανε οἱ ζαλάδες τῆς ζωῆς καὶ πέσανε ἀπάνω στὴν καρδιά μου καὶ τὴν κατατρυπᾶνε μὲ τὶς φαρμακερὲς σαγίτες τους.




Ἄμποτε, Παναγiα μου, νὰ σὲ βρῶ βοηθό, νὰ μὲ γλυτώσεις ἀπὸ τὰ βάσανα». Μὰ ποιὸς ἀπὸ μᾶς γυρεύει βοήθεια ἀπὸ τὴν Παναγία, ἀπὸ τὸν Χριστὸ κι’ ἀπὸ τοὺς ἁγίους; Γυρεύουμε βoήθεια ἀπὸ τὸ κάθε τί, παρεκτῶς ἀπὸ τὸν Θεό. Ἀλλὰ τί βοήθεια μποροῦνε νὰ δώσουνε στὸν ἄνθρωπο τὰ εἴδωλα τὰ λεγόμενα «ἐπιστήμη» καὶ «τέχνη»; Ὁ ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ ἀναχωρητὴς λέγει: «Σ’ ὅλους τούς δρόμους ποὺ πορεύονται oἱ ἄνθρωποι σὲ τοῦτον τὸν κόσμο δὲv βρίσκουνε σὲ κανένα τὴν εἰρήνη, ὡς ποὺ vά σιμώσουμε στὴν ἐλπίδα τοῦ Θεοῦ. Μὰ ἀλλοίμονο! οἱ πιὸ πολλοὶ ἄvθρωποι εἶναι «οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα» ὅπως λέγει ὁ Παῦλος. Ὅποιος δὲν ἔχει τὴν πίστη μέσα στὴν καρδιά του, τί ἐλπίδα μπορεῖ νάχει; Ὅπου ν’ ἀκουμπήσει ὅλα εἶναι σάπια.




Γι’ αὐτὸ κι’ ὁ ὑμνογράφος ποὺ εἴπαμε, λέγει στὴν Παναγία: «Ἀπορήσας ἐκ πάντων, ὀδυνηρῶς κράζω σοι. Πρόφθασον, θερμὴ προστασία, καὶ τὴν βοήθειαν δὸς μοι τῷ δούλω σου τῷ ταπεινῶ καὶ ἀθλίω».


Για τις φωτιές (Αύγουστος 2017)




Κάποιοι καίνε τη χώρα μας: Πάνω από 90 πυρκαγιές μέσα σε μία ημέρα. Όχι μόνο φέτος, αλλά από τότε που ήμουν παιδί... Εμείς ευχόμαστε να ΜΗΝ τους κάψει ο Θεός και, αδύναμοι να βοηθήσουμε αλλιώς, απευθύνουμε έκκληση στον Ιησού Χριστό, στην Παναγία μας, που γιορτάζει, και στους αγίους μας, να συντρέξουν εκείνοι.
Δημοσιεύουμε, ως ικεσία σε όλα αυτά τα ιερά πρόσωπα, τα μεγαλυνάρια για τις πυρκαγιές που συνέταξε ο πρώην ροκ τραγουδιστής, αδελφός μας Ιωάννης Τσιλιμιγκάκης και δημοσιεύονται εδώ (είναι στο τέλος της ανάρτησης).

Πυρκαγιές
Κύριε τῶν ζώντων καὶ τῶν νεκρῶν, πάντων τῶν ἁγίων, τῶν καέντων ὑπ’ ἀσεβῶν, ταῖς σοὶ εὐπροσδέκτοις, πρεσβείαις διαπύροις, τὴν γῆν σου ἐκ τῆς λύμης, πυρὸς διάσωσον.
Ἅγιοι πρεσβεύσατε ἐκτενῶς, οἱ πυρὶ βληθέντες, καὶ ἀπάραντες πρὸς Χριστόν, 

Ο ΠΙΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ



του π. Δημητρίου Μπόκου
Η Παναγία είναι ο πιο θαυμαστός άνθρωπος. Μάλλον το πιο θαυμαστό δημιούργημα του Θεού. Είναι η ωραιότερη, σεμνότερη, ταπεινότερη και ιερότερη γυναίκα του κόσμου (π. Μωυσής Αγιορείτης). Πόσο μεγάλο είναι το πνευματικό της ανάστημα;

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Ταπείνωση και αγάπη, υπερηφάνεια και πλάνη _Αγ. Σιλουανός ο Αθωνίτης


Δείξαμε μεγάλη αμέλεια και δεν καταλαβαίνουμε πιά αν υπάρχει η κατά Xριστόν ταπείνωση και αγάπη. Bέβαια, η ταπείνωση αυτή και η αγάπη γίνονται γνωστές μόνο με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Εμείς όμως δεν ξέρουμε ότι, για να προσελκύσουμε τη χάρη κοντά μας, πρέπει να την ποθήσουμε μ' όλη μας την ψυχή. Αλλά πως θα ποθήσουμε κάτι που δεν το γνωρίζουμε καθόλου; Και όμως, όλοι μας τη γνωρίζουμε τη χάρη, έστω και λίγο, γιατί το Άγιο Πνεύμα κινεί κάθε ψυχή στην αναζήτηση του Θεού.
Στόν αγώνα μας πρέπει να είμαστε ανδρείοι. Ο Κύριος αγαπάει την ανδρεία και συνετή ψυχή. Αν δεν έχουμε ανδρεία και σύνεση, τότε πρέπει να τα ζητάμε από το Θεό και να υπακούμε στους πνευματικούς, γιατί σ' αυτούς ζεί η χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ο άνθρωπος μάλιστα, που ο νούς του έπαθε βλάβη από δαιμονική ενέργεια, ιδίως αυτός πρέπει να υπακούει στον πνευματικό και να μην εμπιστεύεται καθόλου τον εαυτό του.
Eίναι πολύ δύσκολο να διαγνώσεις μέσα σου την υπερηφάνεια; Nά όμως μερικά συμπτώματα: Αν σε προσβάλλουν δαίμονες ή σε βασανίζουν κακοί λογισμοί, αυτό σημαίνει πως δεν έχεις ταπείνωση. Γι' αυτό, έστω κι αν δεν αντιλήφθηκες την υπερηφάνειά σου, ταπεινώσου. Αν είσαι οξύθυμος ή, όπως λένε, νευρικός, αυτό είναι αληθινή συμφορά. Κι αν πάσχεις από παροξυσμούς και φοβίες, θα γιατρευτείς με τη μετάνοια, με το ταπεινό φρόνημα και με την αγάπη για τον αδελφό σου, ακόμα και για τους εχθρούς. Όποιος δεν αγαπάει τους εχθρούς, σ' αυτόν δεν έχει κατοικήσει ακόμα η χάρη του Θεού.
Στήν πλάνη πέφτει κανείς είτε από απειρία είτε από υπερηφάνεια. Κι αν είναι από απειρία, ο Κύριος θεραπεύει γρήγορα αυτόν που πλανήθηκε. Αν όμως είναι από υπερηφάνεια, τότε θα υποφέρει για πολύν καιρό η ψυχή, ώσπου να μάθει την ταπείνωση, και τότε θα θεραπευθεί από τον Κύριο. Στην πλάνη πέφτουμε, όταν νομίζουμε πως είμαστε πιό συνετοί και έμπειροι από τους άλλους, ακόμα κι από τον πνευματικό μας πατέρα.
Χωρίς εξομολόγηση στον πνευματικό δεν είναι δυνατό ν' απαλλαγούμε από την πλάνη, γιατί στον πνευματικό έδωσε ο Θεός τη χάρη του «δεσμείν και λύειν».
Πηγή: Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, "Η γνωριμία με τον Θεό". Εκδ.: Ι. Μ. Παρακλήτου. Ωροπός Αττικής (agiameteora.net)



 http://agiopneymatika.blogspot.com/2017/08/blog-post_12.html#ixzz4pXOIkwln

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

Στήν Θεομάνα μας νά στραφούν καί πάλι οἱ ελπίδες μας. Ἡ Θεοτόκος εἶναι Ἑλληνοσώτειρα


Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς
«Ἡμεῖς νικῶμεν, νικώντων τῶν ἄλλων»
ἅγιος Νκόλαος Καβάσιλας
Παραπέμπω, ἐν πρώτοις, σ’ ἕνα ἔξοχο κείμενο τοῦ τροπαιούχου νομπελίστα μας ποιητῆ Γιώργου Σεφερη. Ἔλεγε τὸ 1936: «Ὅσο προχωρεῖ ὁ καιρὸς καὶ τὰ γεγονότα, ζῶ ὁλοένα μὲ τὸ ἐντονότερο συναίσθημα, πὼς δὲν εἴμαστε στὴν Ἑλλάδα, πὼς αὐτὸ τὸ κατασκεύασμα, ποὺ τόσο σπουδαῖοι καὶ ποικίλοι ἀπεικονίζουν καθημερινά, δὲν εἶναι ὁ τόπος μας, ἀλλὰ ἕνας ἐφιάλτης μὲ ἐλάχιστα φωτεινὰ διαλείμματα, γεμάτα μὲ μία πολὺ βαρειὰ νοσταλγία. Νὰ νοσταλγεῖς τὸν τόπο σου, ζώντας στὸν τόπο σου, τίποτε δὲν εἶναι πιὸ πικρό». Κι ἂν αὐτὰ λέγονται λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ ἔνδοξο ’40, ὅπου οἱ Ἕλληνες μποροῦσαν ἀκόμη νὰ «μεθύσουν» ἀπὸ «τὸ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα», τί νὰ ποῦμε γιὰ τὸ σήμερα;
Σήμερα  ἡ νοσταλγία  ἔγινε  θλίψη  ἀνείπωτη, θρηνωδία ἀσίγαστη γιὰ  τὸν ξεσπεσμὸ τῆς  Πατρίδας μας.
Ὅμως «τὸ πιὸ  πυκνὸ  σκοτάδι, εἶναι λίγο πρὶν ξημερώσει  ὁ Θεός», ἔλεγε ὁ Κολοκοτρωνης. «Τὸ  Γένος μας  καὶ  ἄλλες  φορὲς  σταυρώθηκε, ἀλλὰ  ἰδοὺ  ζῶμεν». Ὅταν ἔπεσε ἡ βασιλεύουσα Πόλη, «ἡ χαρὰ καὶ ἐλπίδα τῶν Ἑλλήνων», ὁ λαός μας δὲν ζητεῖ παρηγοριὰ ἀπὸ τὴ Θεομάνα μας, τὴν Παναγία, ἀλλὰ σπεύδει καὶ τὴν παρηγορεῖ, ρίχνοντας συγχρόνως καὶ τὸν σπόρον τῆς ἀνάστασης τοῦ Γένους.

Οργουελιανοί καιροί! – Για την διαμάχη περί «αριστείας»


φωτο: Αντρέι Ζντάνοφ

του Γιώργου Ρακκά
Η επίθεση που έχει εξαπολύσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην ιδέα της αριστείας, σε ακραία αντίθεση με ό,τι η κυβέρνηση ισχυρίζεται, αποτελεί μια ευθεία επίθεση σε αυτό που εκείνη ονομάζει «παιδεία του λαού» –και συνακόλουθα, μια ευθεία επίθεση στην προοπτική κάποτε αυτός να αυτοκυβερνηθεί αποτελεσματικά.
Ας εξηγηθούμε. Στο πλαίσιο του ελληνικού πολιτισμού, η αξία της αριστείας πρωτοδιατυπώνεται στην Ιλιάδα, όπου καταγράφεται ως ένα από τα συστατικά στοιχεία του αριστοκρατικού ήθους κατά την εποχή του Αρχαϊκού ελληνισμού : ««αἰὲν ἀριστεύειν… καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδέ γένος πατέρων αισχυνέμεν…» (Ιλιάς Ζ’, στ. 208) (Πάντα να αριστεύεις…και να είσαι ανώτερος από τους άλλους, και να μην ντροπιάζεις την γενιά των προγόνων σου…)
[Αξίζει να σημειώσουμε ότι η Ιλιάδα θεωρείται ‘ιδρυτικό’ κείμενο της ελληνικής εθνογέννεσης, το

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Θράσος καὶ ποταπότης Ἄρχοντος ἀναιδοῦς!


Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης, Δάσκαλος
«… Ἡ μεταμνημονιακὴ Ἑλλάδα δὲν μπορεῖ νὰ βασίζεται σὲ ἀτζέντα «Ἑλλὰς Ἑλλήνων χριστιανῶν» οὔτε «Πατρίς, θρησκεία, οἰκογένεια». Δὲν εἴμαστε λαὸς ὀρθόδοξος. Ἡ θρησκευτικὴ συνείδηση εἶναι γιὰ κάθε ἄνθρωπο κάτι ἰδιαίτερο. Εἴμαστε ἕνα σύγχρονο κράτος καὶ ὄχι «ταλιμπᾶν τῆς Ὀρθοδοξίας». Οἱ παραδόσεις σὲ πολὺ μεγάλο βαθμὸ κρατοῦνται ὅσο τὶς κρατάει ἡ ἐποχή τους», εἶπε ἕνας ἀπ` αὐτοὺς ποὺ «κυβερνᾶνε» τὴ χώρα. 
Πρόκειται γιὰ θρασύδειλη κίνηση. Ὁ θρασύδειλος μεταμορφώνεται σὲ παλικάρι, ἀφοῦ πρῶτα κάνει ἐκτίμηση τῆς κατάστασης καὶ καταλάβει πὼς ὑπάρχει χῶρος νὰ ξεδιπλώσει τὴ δειλία του. Καὶ σήμερα ὑπάρχει ἡ ἀνάλογη ἀνοχὴ καὶ τὸ πρόσφορο ἔδαφος, νὰ μιλάει ὁ κάθε ἀσεβής, χωρὶς νὰ ὑπολογίζει νόμους, ἠθικὲς ἀρχὲς καὶ ἀναστολὲς καὶ κυρίως σεβασμὸ στὴν ἀξία τοῦ προσώπου καὶ σὲ κάθε διαχρονικὴ ἀξία. 
Σύσσωμος ὁ πολιτικὸς κόσμος ἀπαντᾶ μὲ τὴ σιωπή του στὴ βλασφημία αὐτὴ ἢ τὸ πολὺ πολὺ μὲ μισόλογα καὶ ὑπαινιγμούς, μόνο καὶ μόνο νὰ κερδίσει τὰ γνωστὰ τιποτένια πράγματα, ἀπὸ μιὰ πρώτης τάξεως εὐκαιρία. Ὁ δὲ «πνευματικὸς» κόσμος, δεδηλωμένος στὴν πλειοψηφία του ἀρνητὴς τῆς πίστεως, δὲν συμμετέχει καν στὸ παιχνίδι. Τοῦ ταιριάζει μιὰ χαρὰ αὐτὴ ἡ κατάσταση. Θὰ ἐκφράζεται πλέον πιό ἄνετα, ἔχοντας ὡς προηγούμενο ἕνα ἀκόμη «δυνατὸ  χαρτὶ τῆς τράπουλας».

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Πολεμικές τέχνες, μαγεία & θρησκείες της Άπω Ανατολής


Της Μαρίας Δημητριάδου (από εδώ)

Κλικ εδώ
Τα τελευταία χρόνια όλο και συχνότερα ακούμε να γίνεται λόγος για «πολεμικές τέχνες». Σχολές, περιοδικά, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, μας παρουσιάζουν διάφορα στυλ των τεχνών αυτών και διαφημίζουν τα αποτελέσματά τους, ενώ διάφοροι εκπαιδευτές μιλούν για «εκρηκτική εξάπλωσή τους». Είναι λοιπόν απαραίτητο να γνωρίζουμε τι ακριβώς είναι αυτό που «εξαπλώνεται εκρηκτικά», ιδίως από τη στιγμή που η εξάπλωσή του συμβαίνει κυρίως στις νεαρές ηλικίες και μάλιστα ενθαρρύνεται ακόμα και από κρατικούς φορείς (βλ. περίπτωση εισαγωγής του ταεκβοντό στα ελληνικά σχολεία και διδασκαλίας του τάι τσι σε ορισμένα άλλα).
Οι πολεμικές τέχνες (κουνγκ-φου, καράτε, αικίντο κτλ.) περιλαμβάνουν διάφορες τεχνικές άμυνας κι επίθεσης τόσο με όπλα όσο και χωρίς, γι’ αυτό και συνήθως προωθούνται ως «αυτοάμυνα». Όμως είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένες με τον κεντρικό θρησκευτικό στόχο του ασιατικού ινδο-βουδο-ταοϊστικού πολιτισμού, δηλ. την επίτευξη της θέωσης του ανθρώπου με έναν τρόπο αναποτελεσματικό και αυθαίρετο, ανάλογο με το «και ως θεοί έσεσθε» του όφεως, και όχι με τον τρόπο τον οποίο συνέστησε ο ίδιος ο Θεός στους ανθρώπους. 
Για το σκοπό της αυτοθέωσης η όλη κινησιολογία των πολεμικών τεχνών είναι δομημένη με τέτοιο τρόπο ώστε να επικαλείται διάφορα στοιχεία και δυνάμεις

ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ


Αποτέλεσμα εικόνας για π μανουσακης 
«Ρωμαιοκαθολική Ορθοδοξία»


Γνωρίσαμε πριν από λίγα χρόνια τον π. Μανουσάκη, ο οποίος κάνοντας λόγο για ταπείνωση είπε τα εξής ανεπανάληπτα για το Άγιο Πνεύμα:

«Εδώ, λοιπόν, αδελφοί μου, συναντάμε το κύριο χαρακτηριστικό του αγίου ανθρώπου. Είναι εκείνος που ομοιώνεται και προσπαθεί να μιμηθεί κατά το δυνατόν το κυριώτερο χαρακτηριστικό του Αγίου Πνεύματος: την αυταπάρνησηΑν γνωρίζουμε για το Άγιο Πνεύμα τα λιγότερα σε σχέση με τα άλλα δύο Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, τούτο οφείλεται στην ίδια την ταυτότητα του αγίου Πνεύματος, ο Οποίος δεν επιθυμεί ούτε να προβάλει ούτε να δοξάσει τον Εαυτόν Του».

Τέτοια σε βάθος ανάλυση του τρόπου υπάρξεως του Αγίου Πνεύματος δεν θα βρει κανείς σε κανέναν από τους πατέρες της εκκλησίας. Οι πατέρες που γνωρίζουν λιγότερα από τον π. Μανουσάκη μας ομιλούν για τον άγνωστο τρόπο υπάρξεως του Αγίου Πνεύματος.


Στην ίδια ομιλία μετά την ανατομία του Αγίου Πνεύματος, περνάει στην επίθεση των μοναχών της Αμερικής, που πιθανόν είναι τα μοναστήρια του γέροντος Εφραίμ:

«Πριν από μερικά χρόνια τόσο στην Ελλάδα όσο και εδώ, στην ομογένεια, φανερώθηκαν ομάδες τέτοιων ανθρώπων, που νόμιζαν, σαν τον Φαρισαίο εκείνον, πως οὐκ εἰσιν ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί… (Λκ. 18:11) Αυτοί οι άνθρωποι, αδελφοί μου, περιπλανώμενοι αλλά και παραπλανούντες, περιέρχονται γην και ουρανόν, εμπορευόμενοι πολλάκις την μοναχική τους ιδιότητα προκειμένου να φυλακίσουν τις συνειδήσεις των χριστιανών όχι στο Ευαγγέλιο της ελευθερίας, αλλά στην αυταρέσκεια της προσωπολατρείας. Θέλουν οι ίδιοι να δοξασθούν ως σωτήρες, ως άγιοι, ως θαυματουργοί, ως πνευματικοί γέροντες, απαξιώνοντας τα αγιαστικά μυστήρια της Εκκλησίας μας και καταφρονώντας τους λειτουργούς της». (εδώ)

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Το κάστανο είναι Διαφωτισμός


Το προσωπείο της σοβαρότητας εκλείπει και καθίσταται πλέον προφανές σε όλους σε αυτήν τη νέα, εξόχως διαφωτιστική κατάσταση πως συζητούμε με ιδεοληπτικούς βαρβάρους — πόσω μάλλον όταν το τέλος κάθε τέτοιας συζήτησης, ρητώς ή υπορρήτως, είναι «ρίξε μερικά μνημόνια ακόμα» σε αυτόν τον άθλιο λαό που διατηρεί κάστανα ως ενθύμια.
του Σωτήρη Μητραλέξη


Θέμα μέγα ταρακούνησε τη μνημονιακή ραστώνη: στη γιορτή του Αγίου Παϊσίου, σε μια εκκλησία του Αγρινίου, εξετέθη ενθύμιο που κρατούσε ο παπάς από τον άγιο, ο οποίος του είχε δώσει όταν ήταν φοιτητής ένα βρασμένο κάστανο. Το θέμα ηγεμόνευσε στον ελληνικό δημόσιο λόγο για τα δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητάς του: και δώσ’ του «Μεσαίωνας», και δώσ’ του «ειδωλολατρία», και δώσ’ του «Δε θα γίνουμε ποτέ Ευρώπη».

Το ερώτημα σε αυτήν την ιστορία είναι ποιο τυγχάνει το πραγματικά σκανδαλώδες, απαράδεκτο και γελοίο: το ίδιο το γεγονός ή οι αντιδράσεις σε αυτό;

Πάμε στο γεγονός: ανήμερα της γιορτής του Αγίου Παϊσίου, πολλές χιλιάδες πιστών έχουν γεμίσει εκατοντάδες εκκλησίες ανά την επικράτεια για να γιορτάσουν τη μνήμη του. Σε μία από αυτές, στο Αγρίνιο, ο παπάς της ενορίας μεταξύ άλλων βγάζει ένα κάστανο, το οποίο συνιστούσε υλικό ενθύμιο από την παρουσία του αγίου: ο παπάς δεν είχε απλώς διαβάσει για τον Παΐσιο, δεν του είχαν μιλήσει άλλοι γι’ αυτόν ή δεν είχε δει κάτι στην τηλεόραση ή στο διαδίκτυο, μα τον είχε γνωρίσει προσωπικά ως φοιτητής, σε σχέση άμεση. Και από αυτήν την συνάντηση έμεινε υλικό ενθύμιο, να την θυμίζει: ένα κάστανο που του είχε χαρίσει ο άγιος. Μόλις ο παπάς εξέθεσε το μη προαναγγελθέν ενθύμιο, οι εκεί πιστοί ζήτησαν να το δουν από κοντά (και όχι ακριβώς «να το

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

''Ρώτησα κάποιον ἀσκητὴ, νὰ μοῦ πεῖ γιὰ τὸ μυστήριο τοῦ Θαβωρίου Φωτός..''

Φωτογραφία του Δημητρης Ροδης.
''Τὴν ἡμέρα τῆς Μεταμορφώσεως, ρώτησα κάποιον ἀσκητή

νὰ μοῦ πεῖ κάτι, γιὰ τὸ μυστήριο τοῦ Θαβωρίου Φωτός...''
 
Γεροντας  Σωφρόνιος ου έσσεξ

Λόγος στὴν Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου(ἀπόσπασμα)

«Ἰδού νεφέλη φωτεινὴ ἐπεσκίασεν αὐτούς, καὶ ἰδού φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα: Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱὸς Μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾯ εὐδόκησα· Αὐτοῦ ἀκούετε»(Ματθ. ιζ’ 5, Μάρκ. θ’ 7, Λουκ. θ’ 35).
Σὲ τί ἔγκειται ἡ φωτεινὴ αὐτὴ νεφέλη,

 ἡ ὁποία περιὲλαμψε ἐκείνη τὴ νύκτα τὸ Ἅγιο Θαβώρ;

Πρὸ ἐτῶν, κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Μεταμορφώσεως, ρώτησα κάποιον ἀσκητὴ ὁ ὁποῖος, ὅπως ἀναμφίβολα πιστεύω, ἀξιώθηκε πολλὲς φορὲς νὰ δεῖ αὐτὸ τὸ Φῶς. Στὴν ἀδιάκριτη παράκλησή μου νὰ μοῦ πεῖ κάτι γιὰ τὸ μυστήριο τοῦ Θαβωρίου Φωτός, δηλαδὴ πῶς αὐτὸ ὁρᾶται καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποκτήσει κάποιος τὴ δωρεὰ αὐτή...
αὐτὸς μὲ ἄκρα συγκατάβαση πρὸς τὴν ἀμάθειά μου, μὲ μεγάλη ὑπομονή, μοῦ διευκρίνισε τὸ θέμα αὐτό, ἐγώ δὲ σήμερα θὰ μεταδώσω σὲ σᾶς μόνο τὸ πιὸ οὐσιῶδες ἀπὸ αὐτὸ πού ἄκουσα ἀπὸ τὸ ἀψευδές στόμα του, καὶ ὅσο εἶναι δυνατὸν πιὸ σύντομα....

Μοῦ διηγήθηκε ὁ ἄνδρας αὐτὸς ὅτι κατ’ ἀρχάς, ὅταν ἦταν ἀκόμη νέος, τὸ φῶς αὐτὸ ἐμφανιζόταν σὲ αὐτὸν ἀσαφῶς, σὲ σύντομες στιγμές, ἄλλοτε σὰν ἀκατάληπτη πύρινη φλόγα, ἡ ὁποία ἔκαιγε τὴν καρδιὰ του διὰ τῆς ἀγάπης, ἄλλοτε σὰν κάποιο ἀπαύγασμα τὸ ὁποῖο διείσδυε μὲ τὴ λάμψη στὸν νοῦ του κατὰ τὸν καιρὸ τῆς προσευχῆς, κυρίως στὸν ναό. 

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Αφιέρωμα Άρδην τ. 107: Η εθνοαποδομητική ιστοριογραφία




Από το πανεπιστήμιο στο σχολείο

Το εισαγωγικό κείμενο από το αφιέρωμα του Άρδην (τ. 107-8) για την αποδόμηση της Ιστορίας 
Το Σχέδιο Αναλυτικών Προγραμμάτων για τη Σχολική Ιστορία στην υποχρεωτική εκπαίδευση, που έχει εκπονηθεί από την αρμόδια επιτροπή του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής δεν αποτελεί παρά την επέκταση των εθνοαποδομητικών αντιλήψεων από το Πανεπιστήμιο και την κυρίαρχη στα ΜΜΕ και τις Αθηναϊκές εφημερίδες διανόηση, στο σχολείο και στο σύνολο του μαθητικού κόσμου.
Η νεώτερη εθνοαποδομητική ιστοριογραφία κυριάρχησε στους πανεπιστημιακούς και ακαδημαϊκούς χώρους από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και προπαντός κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια –1990-2010–, την εποχή της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης. Αυτή η σχολή σκέψης επιδιώκει να αποδείξει πως δεν υπάρχει ιστορική συνέχεια των σημερινών Ελλήνων ως έθνους, από την αρχαιότητα, το Βυζάντιο, αλλά ακόμα και από την Τουρκοκρατία· έτσι το νεώτερο ελληνικό έθνος αποτελεί ένα καινοφανές ιστορικό δημιούργημα. Ο Αντώνης Λιάκος, η Χριστίνα Κουλούρη, η Μαρία Ρεπούση, η Σία Αναγνωστοπούλου και πολλοί άλλοι συγκροτούν αυτή την ομάδα που κυριάρχησε ιδεολογικά μετά το 1990 στα ελληνικά πανεπιστήμια.

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Ο δρόμος προς το φως (Η Μεταμόρφωση του Κυρίου)




Ο Ευαγγελιστής, όταν είναι να μας περιγράψει την ένδοξη Μεταμόρφωση του Κυρίου, πρώτα απ’ όλα κατευ­θύνει την προσοχή του, και την δική μας, στην προσευχή. «Και ανέβη εις το όρος προσεύξασθαι». Και επα­ναλαμβάνει ξανά ότι η Μεταμόρφωση του Κυρίου έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της προσευχής. «Και εγένετο εν τω προσεύχεσθαι». Θέλει να μας υπο­δείξει την προσευχή, ως την οδό προς το φως του Θαβώρ, ως το κλειδί των πνευματικών μυστηρίων, την δύναμη της θείας αποκαλύψεως. Εάν ο θεϊκά εμπνευσμένος Ευαγγε­λιστής βρήκε τόσο απαραίτητο να συνδέσει την ιδέα της προσευχής με την περιγραφή της δόξας του Θαβώρ, τότε ασφαλώς δεν θα σφάλουμε κι εμείς από την μεριά μας, αν συνδέσουμε έναν οσοδήποτε σύντομο διαλογι­σμό για την δύναμη και την αποτελεσματικότητα της προσ­ευχής, με την ανάμνηση της ενδόξου Μεταμορφώσεως του Κυρίου μας.



Έχει η προσευχή κάποιο αποτέλεσμα; Η ερώτηση αυτή απαντάται από τον κοινό νου των ανθρώπων. Από τον χριστιανό που τον φωτίζει το καθαρό φως της πίστεως μέχρι τον ειδωλολάτρη που τον

Πονώ μα δεν ακούγομαι

Συνθέτης: Μάκης Σεβίλογλου
Στιχουργός: Γιώργος Κορδέλλας

Εδώ στις πέτρινες κορφές που τρώει τ ’αγιαζι
Με το χιονιά πίνω ρακί κάνω τσιγάρο
Τις νύχτες με τα ξωτικά πιάνω κουβέντα
Με ξεμπροστιάζει ο λογισμός που καμουφλάρω

Δεν είναι ο ήλιος που ξεχνάει να μας φωτίσει
Είναι που κρύφτηκε η ζωή σε μαύρο άντρο
Σβηστό καντήλι σφραγισμένο εικονοστάσι
Φωτογραφίες κι όνειρα μέσα στο κάδρο

Πονώ μα δεν ακούγομαι….
σωπαίνω και βροντάει
ποιος δαίμονας και ποιος θεός την πόρτα μου κτυπάει

Ό,τι σωθεί , θα είναι μισό τι να φυλάξω
Στην άγια τράπεζα φθαρμένο κατασάρκι
Εδώ σταμάτησε ο καιρός να λογαριάζει
Και η ζωή λουφάζει σε χειμερία νάρκη

Δεν είναι η λάσπη της αυλής μα της ψυχής μας
Δεν την ξεπλένεις με νερό μόνο με δάκρυ
Σε ποιον να πω μονάχος τραγουδάω
Στο μετερίζι μου αυτού που να βρει άκρη

Πονώ μα δεν ακούγομαι….
σωπαίνω και βροντάει
ποιος δαίμονας και ποιος θεός την πόρτα μου κτυπάει

Αγίου Ι.Χρυσοστόμου: Θεία Ευχαριστία




Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου
Θεία Ευχαριστία
«..."Και καθώς έτρωγαν αυτοί, επήρεν άρτον και τον έκοψεν". Διατί άρά γε έκαμε το μυστήριο αυτό τότε, κατά την περίοδον του Πάσχα; Δια να μάθης από παντού, ότι και της Παλαιάς Διαθήκης αυτός ήτο ο νομοθέτης και ότι όσα περιλαμβάνονται εις εκείνην δι' αυτά έχουν προδιαγραφή. Δι' αυτό ακριβώς εκεί που υπάρχει η προτύπωσις προσθέτει και την επαλήθευσίν της. Η δε εσπέρα ήτο απόδειξις ότι είχεν έλθει το πλήρωμα του χρόνου και ότι τα πράγματα φθάνουν προς το τέλος τους.
Και ευχαριστεί, διά να μας διδάξη πώς πρέπει να τελούμεν το μυστήριον και διά να δείξη ότι δεν επήγαινεν εις το πάθος χωρίς την θέλησίν Του, αλλά και διά να μας διδάξη ότι πρέπει να υπομένωμεν ευχαρίστως ,τι και αν πάσχωμεν, ενισχύων έτσι τας αγαθάς ελπίδας μας. Διότι, εάν το τυπικόν πάσχα απήλλαξε τους Ιουδαίους από τόσον σκληράν δουλείαν, πολύ περισσότερον το αληθινόν Πάσχα θα ελευθερώση την οικουμένην και θα παραδοθή προς ευεργεσίαν της αμαρτωλής φύσεως μας. Δι' αυτό ακριβώς δεν μας παρέδωσε το μυστήριον πριν από το Πάσχα, αλλά το παρέδωσε τότε, όταν έπρεπε να παύσουν αι νομικαί προτυπώσεις.
Καταργεί λοιπόν την κυριωτέραν από τας εορτάς εκείνας, μεταφέρων τους μαθητάς εις άλλην τράπεζαν περισσότερον φρικώδη και λέγει· "λάβετε, φάγετε, αυτό είναι το σώμα μου που θυσιάζεται προς χάριν πολλών". Πώς όμως δεν ανησύχησαν όταν άκουσαν αυτό; Διότι και εις το παρελθόν τους είχε προείπει πολλά και σπουδαία διά το θέμα αυτό. Διά τούτο, εκείνο μεν δεν το αποδεικνύει, διότι είχαν ακούσει αρκετά περί αυτού, αλλά αναφέρει την αιτίαν του πάθους, την κατάργησιν των αμαρτημάτων. Και ονομάζει το αίμα Του αίμα της Νέας Διαθήκης, δηλαδή της υποσχέσεως, της προσφοράς, του νέου νόμου. Διότι αυτό υπέσχετο παλαιότερα και αυτό διαφυλάσσει την συμφωνίαν της Νέας Διαθήκης. Και όπως η Παλαιά Διαθήκη περιείχε πρόβατα και μόσχους, έτσι και αυτή περιέχει το αίμα του Δεσπότου. Και με αυτό δείχνει ότι πρόκειται να αποθάνη, δι' αυτό ενθυμείται την Διαθήκην και ενθυμείται την προηγουμένην Διαθήκην, διότι και εκείνη είχεν εγκαινιασθή με αίμα.
Και πάλιν αναφέρει την αιτίαν του θανάτου Του· "αυτό που χύνεται προς χάριν πολλών, εις άφεσιν αμαρτιών" και λέγει· "αυτό το κάνετε διά να με ενθυμήσθε". Είδες πώς τους βγάζει από τα ιουδαϊκά έθιμα και τους απομακρύνει; Όπως εκάνατε εκείνο, τους λέγει, διά να ενθυμήσθε τα θαύματα της Αιγύπτου, έτσι να κάνετε και αυτό διά να ενθυμήσθε εμένα. Το αίμα εκείνο είχε χυθή διά να σωθούν τα πρωτότοκα. Αυτό χύνεται διά να συγχωρηθούν αι αμαρτίαι ολοκλήρου της οικουμένης. Διότι "αυτό είναι το αίμα μου, λέγει, το οποίον χύνεται διά την άφεσιν των αμαρτιών". Το έλεγε δε αυτό διά να δείξη και με αυτό ταυτοχρόνως, ότι το πάθος και η σταύρωσις είναι μυστήριον, και να παρηγόρηση πάλιν με αυτό τους μαθητάς...».
(Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία ΠΒ', ΕΠΕ, 1979, 192 - 197.)
ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ ΜΑΪΟΣ 2002

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Περί της σχέσεως Εκκλησίας, Ελληνισμού, Καινής και Παλαιάς Διαθήκης


Αποσπάσματα από το βιβλίο «Ελλήνων Χριστώνυμη Δόξα» :


Η Καινή Διαθήκη πολεμά τον αντίχριστο Ιουδαϊσμό! 

Η Εκκλησία ούτε απορροφήθηκε από τον (αντί-Χριστο) Ιουδαϊσμό ούτε και συμμάχησε με αυτόν και για αυτό καταδιώχθηκε απηνώς, σε σημείο που να αναφέρουν οι πρώτοι Χριστιανοί περί των Ιουδαίων, ότι είναι οι Ιουδαίοι που «απέκτειναν τον Κύριον Ιησούν και τους δικούς τους Προφήτες και εμάς μας κατεδίωξαν και στο Θεό δεν αρέσουν και είναι ενάντιοι σε όλους τους ανθρώπους και μας παρεμποδίζουν να μιλήσουμε στα έθνη για να σωθούν και έτσι πάντοτε γεμίζουν το μέτρο των αμαρτιών τους, αλλά έφθασε επάνω τους η οργή επί τέλους» (Α΄ Θεσσαλονικείς 2: 14-16). Ήταν δυνατόν η αρχαία Εκκλησία σε τέτοιες καταστάσεις να υιοθετήσει την Παλαιά Διαθήκη αν πίστευε ότι η Π.Δ. προωθεί έναν (αντίχριστο) Ιουδαϊσμό και Σιωνισμό;

Το πιο σημαντικό εν προκειμένω και συνήθως αποσιωπώμενο σημείο της Καινής Διαθήκης, είναι του βιβλίου της Αποκαλύψεως, το χωρίο 11: 8, το οποίο αναφέρεται στη θανάτωση από το θηρίο (Αντίχριστο) των δύο προφητών-μαρτύρων. Αυτό έχει ως εξής: «Και τα πτώματά τους θα αφεθούν στην πλατεία της πόλης της μεγάλης, η οποία ονομάζεται πνευματικώς Σόδομα και Αίγυπτος, όπου και ο Κύριος ημών εσταυρώθη». Μπορεί να συνειδητοποιήσει κανείς πόσο μεγάλη «βλασφημία» είναι για τον Ιουδαϊσμό ο χαρακτηρισμός των Ιεροσολύμων της εσχατολογικής περιόδου ως «Σοδόμων και Αιγύπτου», χαρακτηρισμός ο οποίος εκλαμβάνεται ως «συνδυασμένος τύπος διαφθοράς και τυραννικότητας»; 

Επειδή η Παλαιά Διαθήκη μπορεί να παρερμηνευθεί αν αντιμετωπιστεί μακριά από τον Χριστοκεντρικό της σκοπό, και μπορεί να βλάψει για αυτό στους νεοφώτιστους η Εκκλησία αποτρέπει την ανάγνωσή της, μέχρις ότου θα έχουν πλήρως γαλουχηθεί στην Καινή. Προφανώς για τον ίδιο λόγο ο ιεραπόστολος άγιος Μεθόδιος ο Θεσσαλονικεύς κατά την ιεραποστολή του τον 9ο αί. στους απολίτιστους (τότε) Σλάβους δεν μετέφρασε τα βιβλία των Μακκαβαίων της Παλαιάς Διαθήκης, κίνηση που ίσως δεν είναι άσχετη και προς το γεγονός ότι στα βιβλία αυτά, εχθροί της αληθούς ευσεβείας της Παλαιάς Διαθήκης είναι οι διώκτες Έλληνες, υπό τον βασιλέα Αντίοχο τον Επιφανή. 

Μια από τις συνέπειες της άρνησης της αξίας της Παλαιάς Διαθήκης είναι ο Χριστιανισμός να φανεί ως μια καινοτομία, ένα νεωτερικό σύστημα, ακόμη και μία αιρετική ερμηνεία του Ιουδαισμού. Μία άλλη είναι να παραδοθεί η προφητική σκυτάλη στον σύγχρονο εκπεσόντα Ιουδαϊσμό καθώς επίσης και να ανοιχθεί ο δρόμος στο να ερμηνευθούν οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης με κέντρο όχι τον Μεσσία Ιησού από τη Ναζαρέτ, χριστοκεντρικώς, αλλά με βάση τον αναμενόμενο "μεσσία" των Ιουδαίων. 

Περί της σχέσεως Εκκλησίας, Ελληνισμού, Καινής και Παλαιάς Διαθήκης:

Ἡ πνευματική διάσταση τοῦ ἔργου τοῦ Παπαδιαμάντη


Αποτέλεσμα εικόνας για Παπαδιαμάντη 

+Γέρων Μωϋσῆς (Μοναχὸς Ἁγιορείτης) Ἀφοῦ εὐχαριστήσω θερμά ὅσους εἶχαν τήν εὐγένεια νά καλέσουν τήν ταπεινότητά μου στόν ἀποψινό ἑσπερινό ἐπετειακῆς μνημοσύνης θά εἰσέλθω ἀμέσως στό θέμα μου, γιατί δέν θέλω νά χασομερῶ μέ μακρούς προλόγους. Συμπληρώνονται ἐφέτος 160 ἔτη ἀπό τή γέννηση καί 100 ἀπό τήν κοίμηση τοῦ Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Παρά τίς τόσες δεκαετίες ἡ μνήμη του μένει ζωντανή. Συνεχῶς γράφουν γι' αὐτόν. Δέ ὑπάρχει γιά ἄλλο λογοτέχνη μας τόσο πλούσια βιβλιογραφία. Ἐμεῖς θά προσπαθήσουμε στόν λίγο χρόνο πού ἔχουμε νά δείξουμε τή θρησκευτικότητα, τήν ὀρθόδοξη πνευματικότητα τοῦ Ἀλ. Παπαδιαμάντη, ἡ ὁποία σαφῶς εἶναι πηγαία, ἀνυπόκριτη καί θερμή.

Ὁ Παπαδιαμάντης σπούδασε φιλόλογος ἀλλά εἶναι θεολόγος, γιατί θεολόγος δέν εἶναι αὐτός πού ἔχει ἀνάλογο πτυχίο, ἀλλά αὐτός πού ἀληθινά προσεύχεται, κατά τόν ὅσιο Νεῖλο τόν Ἀσκητή. Θεολόγος οὐσιαστικά εἶναι ὁ πιστός πού ζεῖ αὐθεντική χριστιανική ζωή, ὁ φίλος τοῦ Θεοῦ, ὁ κοινωνός τοῦ Θεοῦ, ὁ ἅγιος, ὁ λυτρωμένος καί σεσωσμένος. Μέσα στήν Ὀρθοδοξία μας κανείς ποτέ δέν σώζεται ἀτομικά, ἀλλά περνώντας ἡ ζωή του μέσα ἀπό τῶν ἄλλων, συνδράμοντας μέ διάφορους τρόπους στή σωτηρία κι ἐκείνων. Ὁ Θεός τοῦ Παπαδιαμάντη εἶναι ὁ Δημιουργός τοῦ Σύμπαντος, ὁ πλάστης τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Παντοδύναμος, ὁ προνοητής, ὁ φιλόστοργος πατέρας. Πιστεύει στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, στή θεία Πρόνοια, στή θεία Χάρη, στή θεία μισθαποδοσία καί δικαιοκρισία.

Τῆς πατρίδας μου ἡ σημαία...


Πριν από 5 περίπου χρόνια έγραψα κάτι για τις παρελάσεις και την σημαία. Τώρα που τούτοι οι καντιποτένιοι αλλάζουν το σύστημα επιλογής σημαιοφόρων στο Δημοτικό, προφανώς για να παραδώσουν την σημαία σε μωαμεθανούς και να ρίξουν την χαριστική βολή στο τελευταίο υγιές κίνητρο για μελέτη, κάποτε μιλούσαμε για ευγενή άμιλλα των μαθητών, αποσπώ κάποιες παραγράφους από εκείνο το άρθρο: Οἱ παρελάσεις τῶν ἐθνικῶν ἐπετείων τὰ τελευταῖα χρόνια ἔγιναν πεδίο διχογνωμιῶν καὶ ἰδεολογικῆς τριβῆς. Ὡς συνήθως ἡ κρατικοδίκαιη, ἀριστεροφανὴς ἱστοριογραφία -τὸ νεοταξικὸ κηφηναριό- καὶ ἡ λοιπὴ προοδομανὴς συνοδοιπορία, ἀμφισβητεῖ:
Πρῶτον, τὴν ἱστορικότητα τῶν παρελάσεων
Δεύτερον, Τὴν χρησιμότητα τῶν παρελάσεων, τὶς ὁποῖες θεωροῦν μεταξικὸ κατάλοιπο καί, ἑπομένως, εἶναι ἐθνικιστικὴ ἐκδήλωση.
Τρίτον, Τὸ ζήτημα τῆς σημαίας. Πρέπει ἢ ὄχι νὰ τὴν φέρουν καὶ ἀλλοδαποὶ μαθητές;
Ὡς πρὸς τὴν ἱστορικότητα τῶν παρελάσεων. Μία ἐλάχιστη νύξη στὴν «προϊστορία» τοῦ θεσμοῦ. Στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα οἱ παρελάσεις γίνονταν σὲ διάφορες γιορτὲς πρὸς τιμὴν θεοτήτων. Στὰ Παναθήναια, γιὰ παράδειγμα, ἐν ἐπισήμῳ πομπῇ, παρελαύνουσα «ἡ πόλις», συνόδευε τὸ πέπλο καὶ τὸ ἔθετε ἐπὶ τοῦ ξοάνου τῆς θεᾶς Ἀθηνᾶς-«τοῦ ἀρχαίου ἔδους»-στὸν Παρθενώνα. Στὴν πομπὴ ἔπαιρναν μέρος καὶ στρατιωτικοί: ὁπλίτες, ἁρματοδρόμοι καὶ ἱππεῖς, οἱ ὁποῖοι ἔκαναν ἐπιδεικτικὴ παρέλαση, ὅπως αὐτὸ διαπιστώνεται καὶ ἀπὸ τὴν ἀριστουργηματικὴ ζωφόρο τοῦ Φειδία. Στὸ Βυζάντιο εἴχαμε τοὺς θριάμβους. Θρίαμβος ὀνομαζόταν ἡ μεγαλοπρεπὴς ὑποδοχὴ τῶν νικητῶν αὐτοκρατόρων ἢ στρατηγῶν, κατόπιν περιφανοῦς νίκης. Κατὰ τὸν «θρίαμβο», παρήλαυνε ὁ τροπαιοῦχος στρατός, ἀκολουθούμενος ἀπὸ τοὺς δορυάλωτους, αἰχμαλώτους ἐχθροὺς καὶ τὰ λάφυρα.

Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

«Ὅσοι ἀρνοῦνται τίς νηστεῖες...δέν εἶναι στρατιῶται τοῦ Χριστοῦ»


Ἡ σημασία τῆς νηστείας κατά τόν Ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κρονστάνδης
«Ὅσοι ἀπορρίπτουν τίς νηστεῖες, λησμονοῦν ἀπό τί προῆλθε ἡ πτῶσις τῶν πρωτοπλάστων στήν ἁμαρτία: τήν ἀκράτεια. Λησμονοῦν καί τί ὅπλο μᾶς ἔδωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ἐναντίον τοῦ πειρασμοῦ καί τῆς πτώσεως, ὅταν πειράσθηκε στήν ἔρημο καί νήστευσε ἐκεῖ ἐπί σαράντα ἡμέρες καί νύκτες. Δέν γνωρίζουν ἤ δέν θέλουν νά γνωρίζουν ὅτι ἡ ἔλλειψις ἐγκρατείας ἀνοίγει στόν ἄνθρωπο τούς δρόμους τῆς ἀπομακρύνεώς του ἀπό τόν Θεό, ὅπως εἶναι ἡ περίπτωσις τῶν κατοίκων τῶν Σοδόμων καί τῆς Γομόρρας καί ἡ ἄλλη ἐκείνη τῶν συγχρόνων τοῦ Νῶε...
Πράγματι, ἡ ἀκράτεια εἶναι ἡ αἰτία τῆς ἁμαρτίας. Ὅσοι ἀρνοῦνται τίς νηστεῖες, ἀφαιροῦν ἀπό τόν ἑαυτό τους καί ἀπό τούς ἄλλους τά ὅπλα ἐναντίον τῆς σαρκός, τοῦ Διαβόλου καί τοῦ κόσμου. Δέν εἶναι στρατιῶται τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ριψασπίδες, πού τούς αἰχμαλωτίζει εὔκολα ἡ ἁμαρτία».
 

Οι άγιοι Δεκαπεντιστάδες !




  Νώντας Σκοπετέας Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή



Αναμνήσεις παιδικές , καλοκαιρινές . Χρόνια ανέμελα και νοσταλγικά αθώα . Αμέριμνα από τα βιωτικά ! Χαρούμενα αληθινά ! Μυρωδιές , ήχοι και γεύσεις που ακόμα και σήμερα σαν κλείσεις τα μάτια σου , σε μεταφέρουν σε αυτό το υπέροχο και ανόθευτο χθες !

Κάθε γενιά έχει τα δικά της ξεχωριστά θυμητάρια …Όσο πιο παλιά, τόσο πιο απλά με μια αξέχαστη και απερίγραπτη συνάμα αγνότητα . Εκείνα τα παιδιά γίνηκαν σήμερα γονιοί . Κρατήθηκαν κάποιες μυρωδιές αναλλοίωτες .Το μαρτυρά ακόμα , ένα απαλό χάδι σε φουντωμένο βασιλικό και σε λεβάντα που φύτεψε ο Θεός εκεί στην άκρη του χωμάτινου ακόμα δρόμου, στην βόλτα των παιδικών τους ονείρων ! Και οι ήχοι της πλανεύτρας θάλασσας και του ανύσταχτου μελωδού γρύλου σαν σκοτάδι σκεπάσει , κρατιούνται απαράλλαχτοι σαν την πρώτη φορά που τους σφάλισαν τα βλέφαρα γλυκά , σαν η κούραση της λιόχαρης μέρας τους έγειρε στο βαλμένο χάμω στρώμα με το παραθύρι ορθάνοιχτο στον ουρανό και στην δροσοσταλιά της καλοκαιρινής νυχτιάς .
Και οι γεύσεις ; Κάπως δυσεύρετες οι γεύσεις του χθες ! Μα όλοι τις αναζητούν ! Καλοκαίρι με γεύσεις από τα φρούτα του και τα ζαρζαβάτια του και τα παγωτά απ τους πλανόδιους πωλητές τους .

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Τί προέχει τούτη τήν δύσκολη ὥρα;

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός
Τό περιεχόμενο τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν κατάφερε τά τελευταῖα χρόνια νά γίνει ἡ ἀποκλειστική σχεδόν ἀπασχόληση τῶν θεολόγων καθηγητῶν, πολλῶν ἱεραρχῶν καί πλήθους ἄλλων προσώπων, πού ἐνδιαφέρονται καί πονᾶνε γιά τό θέμα.  
Ἠ ἀνεκτίμητη ἀξία γιά τό μέλλον τοῦ Γένους μας ἑνός μαθήματος θρησκευτικῶν μέ Ὀρθόδοξο ἀποκλειστικά προσανατολισμό ἀποδεικνύεται ἀπό τήν λυσσώδη ἐμμονή κάθε ἀντίχριστου καί ἀφελληνισμένου παράγοντα, ὄχι ἁπλά νά τό καταργήσουν, ἀλλά νά τό διδάξουν στά παιδιά μας ἀνακατεμένο μέ τά δηλητήρια τῆς πανθρησκείας καί τοῦ οἰκουμενισμοῦ.  
Τούτη, ὅμως, τήν ἱστορική καί κρίσιμη περίοδο στανικῆς ἐπιβολῆς τῆς παναίρεσης τοῦ οἰκουμενισμοῦ, τί μᾶς συμφέρει ὡς λαό νά βάλουμε πρῶτο; Τό βιβλίο τῶν θρησκευτικῶν ἤ τήν ἀκεραιότητα τῆς Ὀρθοδοξίας μας; 
Νά πέσουμε ὅλοι μας μέ τά μοῦτρα πάνω στήν ἐπίλυση τοῦ προβλήματος τῶν θρησκευτικῶν, πού εἶναι μέν σοβαρότατο, ἀλλά συνιστᾶ τό μέρος  ἤ νά δώσουμε τήν πρωτιά στόν ἀγῶνα ὑπέρ τοῦ ἀνόθευτου τῆςὈρθοδόξου Πίστεως, πού εἶναι τό ὄλον καί τό πᾶν; 

π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος: "Οἱ Πατέρες καὶ οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας θὰ θεωροῦνται ξεπερασμένοι"


Φωτογραφία: Συνάντηση τοῦ Ἁγίου Παϊσίου μὲ τὸν π. Ἀθανάσιο Μυτιληναῖο
Ἡ ὁμιλία ἐκφωνήθηκε πρὸ 35 ἐτῶν στὶς 21-11 τοῦ 1982.
Ὁ Ἀντίχριστος θὰ κηρύξει ἀγαπητοί μου τὴν ἔλευση νέας ἐποχής εις τὴν γῆν, ἡ ὁποία θὰ διαδεχθεῖ τὴν Χριστιανικὴν ἐποχή, δημιουργώντας ἴσως μια τρίτη διαθήκη. Ἔχουμε τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ἔχουμε τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ θὰ δημιουργήσει μία τρίτη διαθήκη. Αὐτὸ τὸ κακόδοξον δόγμα περὶ τρίτης διαθήκης εἶναι παλαιὸν καὶ τὸ ἀναφέρει o Άγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ὅμως μὴν σᾶς κάνει ἐντύπωση αὐτό, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ αὐτὸ ποὺ ἤδη ζοῦμε. Ἀκοῦστε περὶ τίνος πρόκειται, ποιὰ εἶναι αὐτὴ ἡ τρίτη διαθήκη.
Εἶναι ἡ καλλιεργουμένη κατὰ κόρον στὶς ἡμέρες μᾶς ἀντίληψις περὶ ἀπηρχαιώσεως τοῦ Χριστιανισμού που ὑποστηρίζουν κοσμικοι κύκλοι, κοσμικοὶ ἄνθρωποι καὶ οἰκουμενιστικοὶ κύκλοι. Ὅταν σᾶς λέγουν ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς πάλιωσε, ἐχρεοκόπησε, ὅτι πλέον δὲν ἔχει τίποτα νὰ μᾶς προσφέρει καὶ νὰ μᾶς μιλήσει, ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς δὲν ἔχει πλέον ἰσχύ, εἶναι....
ἀπηρχαιωμένος, μιὰ καινούρια κατάσταση πρέπει νὰ δημιουργήσουμε. Αὐτὸ στὴν πραγματικότητα εἶναι ἡ τρίτη διαθήκη. Ὑπάρχει λοιπὸν αὐτὴ ἡ κατάστασις.
Ἑξάλου τί εἶναι αὐτὸ πού λέγει  Δανιὴλ ὁ Προφήτης "καὶ ὑπονοήσει τοῦ ἀλλοιῶσαι καιροὺς καὶ νόμον".
Ἀλλοιῶσαι νόμον, νὰ ἀλλοιώσει τὸν νόμον. Εἶναι ἡ τρίτη διαθήκη.

Στῆς ἀκρίβειας τὸν καιρό ἐπαντρεύτηκα κι ἐγὼ…


Τῆς Ματίνας Βαρκάδου-Κουβαρᾶ, θεολόγου
-Τί θὰ γίνουν τὰ παιδιά μας;
-Τί θέλετε νὰ γίνουν τὰ παιδιά μας;
-Ἀνδρειωμένα παλικάρια καὶ ἀνδρεῖες γυναῖκες…καὶ νὰ παλέψουν μὲ τὰ σαράντα κύματα καὶ νὰ τὰ βγάλουν πέρα μὲ τὴν ἀναβροχιὰ καὶ τὴν ἀκρίδα ὅπως οἱ προπαπποῦδες καὶ οἱ προγιαγιάδες τους… κι ὄχι νὰ μουχλιάζουν στὸν καναπὲ ὅπως ἡ δική μας ἡ γενιά. Νὰ μᾶς ξεπεράσουν, αὐτὸ θέλουμε καὶ αὐτὸ παρακαλᾶμε!
Οἱ ἀντιξοότητες τοῦ βίου δὲν μποροῦν νὰ γίνουν ἐμπόδιο στὸ νὰ ἀνθίσει μιὰ γλυκιά, τρυφερή, ἀγαπητικὴ σχέση ἀνάμεσα σὲ δυὸ ἀνθρώπους. Ὅσο κι ἂν προσπαθήσουμε, δὲν νομίζω ὅτι θὰ μπορέσουμε νὰ ἀποδείξουμε ὅτι σήμερα οἱ συνθῆκες εἶναι δυσκολοτέρες ἀπὸ αὐτὲς ποὺ ἔζησαν οἱ πρόγονοί μας σὲ περιόδους πολέμου, κατοχῆς κτλ. Στοργή, ἔρωτας, ἀλληλοβοήθεια, ἀγάπη, κατανόηση, ἀγωνιστικότητα, συμπόρευση, ὑπερηφάνεια, καμάρι, ὁ ἕνας ἔχει τὸν ἄλλο κορόνα στὸ κεφάλι γιὰ μιὰ ζωὴ ὁλόκληρη. Ὁ ἕνας σύζυγος εἶναι στεφάνι στὸ κεφάλι τοῦ ἄλλου καὶ φροντίζει τὸν σύζυγό του ὁ καθένας καὶ τὸν καμαρώνει γιὰ νὰ ‘χει τὸ θάρρος νὰ πεῖ μετὰ στὸν Χριστὸ «Κοίταξε Κύριε πῶς φροντίζω τὸ στεφάνι πού μοῦ χάρισες». Ἔτσι ἑρμηνεύεται ἡ φράση «Στέφεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ…».

Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Η Σύρραξη με την Ρωσία Είναι η Επιλογή Πολιτικής της Ουάσιγκτων. To αποδεικνύει η ομοφωνία στο Κογκρέσο για τις νέες απρόκλητες «κυρώσεις».


Paul Craig Roberts, 28-7-2017
«Ο Πόλεμος είναι στα χαρτιά, είναι η δυσοίωνη διάγνωση του πολύπειρου Αμερικανού καθηγητή, συγγραφέα, πρώην υπουργού, αρχισυντάκτη και δημοσιολόγου διεθνούς ακτινοβολίας, μετά την ομόφωνη στο κογκρέσο κήρυξη οικονομικού πολέμου στη Ρωσία. Ο δικός του τίτλος στο κατωτέρω άρθρο ήταν: «Το νέο νομοσχέδιο ρωσικών κυρώσεων είναι το μνημείο εγκληματικότητας της Ουάσιγκτων». Ιδού πως τον υποστηρίζει:]

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, με σχεδόν παμψηφία στη Βουλή όσο και στη Γερουσία, κατέστησε σαφές ότι προτιμά να καταστρέψει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ και να αυξήσει τον κίνδυνο πυρηνικού πολέμου από το να αποφύγει την σύρραξη με τη Ρωσία, ομαλοποιώντας τις σχέσεις.

Η ψήφος για τις νέες κυρώσεις καθιστά μάταιο για τον Πρόεδρο Τραμπ να θέσει βέτο κατά του νομοσχεδίου, αφού υιοθετήθηκε και από τα δύο σώματα με πλειοψηφία μεγαλύτερη των δύο τρίτων που απαιτείται για την ανατροπή της προεδρικής αρνησικυρίας. Το μόνο που μπορεί να πετύχει ο Τραμπ με ένα βέτο είναι να αποδείξει τις ψευδείς κατηγορίες ότι συνεργάζεται με τον Βλαντιμίρ Πούτιν.