Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ομοφυλοφυλία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ομοφυλοφυλία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2024

«Ρητορική μίσους» ο Ιερός Χρυσόστομος! – Για θυμίστε μας κ.Πιερρακάκη σε ποιο Ευαγγέλιο ορκιστήκατε;

 


Άθλιοι! – 
Ο υπουργός Παιδείας είχε την υπέρμετρη αυθάδεια να ποινικοποιήσει τον Ιερό Χρυσόστομο - Και μαζί να ακυρώσει όλη τη διδασκαλία της Εκκλησίας

Ελευθέριος Ανδρώνης

Πριν μερικό καιρό γράφαμε χωρίς καμία υπερβολή ότι η «θρησκεία» του ΛΟΑΤΚΙσμου ήρθε για να εξορίσει τον χριστιανισμό και να γίνει επίσημο δόγμα του κράτους. Και σήμερα ήρθαν οι φασιστικές πρακτικές του Κυριάκου Πιερρακάκη για να μας επιβεβαιώσουν και επίσημα πλέον, ότι η Ορθοδοξία βρίσκεται υπό κρατικό διωγμό για πρώτη φορά στη Συνταγματική ιστορία της Ελλάδας.

Ο ψηφιακός «τσάρος» της κυβέρνησης Μητσοτάκη και νυν υπουργός Παιδείας, Κυριάκος Πιερρακάκης, είχε το απύθμενο θράσος να ποινικοποιήσει τον ιερότερο αδάμαντα της Ορθοδοξίας, το λαμπρότερο στολίδι αγιότητας, τον εκλεκτότερο ρήτορα της ουράνιας Βασιλείας, τον Ιερό Χρυσόστομο!

Ένας μικρός πολιτικός που λειτουργεί ως υπαλληλίσκος του Νταβός και δεν έχει προσφέρει ούτε ένα ψίχουλο για την πνευματική λιμοκτονία των σημερινών παιδιών, είχε τον νοσηρό ξιπασμό να αντιμετωπίσει ως «ρητορική μίσους» κάποιες ρήσεις του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Και να θέσει σε αναστολή έναν ομολογητή καθηγητή Γυμνασίου στο Λαύριο, επειδή μοίρασε ένα φυλλάδιο με τις θέσεις του Αγίου για την ομοφυλοφιλία σε όποιον μαθητή ήθελε να μάθει τι λέει η Εκκλησία γι’ αυτό το ζήτημα.

Πόση ασχετοσύνη, πόση λύσσα κατά της ορθοδοξίας, πόση οίηση, πόση αλαζονεία, πόσο φαντασμένη ιδέα για τη μικρότητά του μπορεί να έχει ένας πολιτικός για να νομίζει ότι μια απόφασή του θα εμβολίσει το μέγεθος ενός Ιερού Χρυσοστόμου!

Και έχει σημασία ποιος κάνει αυτή την άτιμη πράξη: O υπουργός ΠΑΙΔΕΙΑΣ ουσιαστικά κηρύσσει ανεπιθύμητο έναν από τους τρεις Ιεράρχες, προστάτη των γραμμάτων και των σχολείων! Αφού πρώτα εξόρισαν την εορτή των Τριών Ιεραρχών από τα σχολεία, τώρα καταδικάζουν επίσημα και τη διδασκαλία τους. Τι κατάντια και τι δυστυχία για μια ορθόδοξη χώρα, να ορίζονται οι τύχες της από μια τέτοια συντεχνία «ξεβαφτισμένων»!

Αλήθεια, για θυμίστε μας κύριε Πιερρακάκη σε ποιο Ευαγγέλιο ορκιστήκατε όταν παίρνατε τη θεσούλα σας στη Βουλή; Ήταν διαφορετικό Ευαγγέλιο από αυτό που κήρυττε ο Χρυσόστομος; Αυτά τα τρία δάχτυλα που ενώσατε στο δεξί χέρι κατά τον όρκο σας, αντιπροσώπευαν διαφορετική Αγία Τριάδα από εκείνη που υμνούσε ο Χρυσόστομος;

Το πρόβλημά είναι το τι λέει ο Χρυσόστομος ή ότι εσείς ποδοπατάτε συνειδητά τον όρκο σας και (νομίζετε ότι) κοροϊδεύετε τον κόσμο συμπεριφερόμενοι ως λύκοι με προβιά προβάτου; Ο Χρυσόστομος εδώ και 17 αιώνες ίδιος είναι. Δεν αλλάζει και δεν μεταβάλλεται. Οι πολιτικοί είναι εκείνοι που μεταβάλλονται συνεχώς και χορεύουν σε ότι σκοπό τους παίζουν οι μαέστροι της Νέας Τάξης.

Ο κύριος Πιερρακάκης και οι ομοϊδεάτες του, δεν τολμούν να βγουν και να πουν ξεκάθαρα στον λαό ότι είναι αντίθεοι, άθεοι, αντιχριστιανοί, θαμώνες των στοών και των λεσχών, υπηρέτες σκοτεινών σκοπών, αλλά προτιμούν με το ένα χέρι να σφάζουν την Εκκλησία και με το άλλο να κάνουν μουσαντένια σταυροκοπήματα.

Όποιος πολεμά τον Χρυσόστομο, πολεμά όλη την Ορθοδοξία

Κύριε Πιερρακάκη αν θέλετε να είστε συνεπής στις έξωθεν ντιρεκτίβες που υπηρετείτε και που προωθούν τον εκφυλισμό της Ορθοδοξίας, κηρύξτε – αν τολμάτε – ως ρήτορα μίσους και τον Απόστολο Παύλο, διότι κι εκείνος έλεγε τα ίδια με τον Ιερό Χρυσόστομο:

«Διά τοῦτο παρέδωκεν αὐτούς ὁ Θεός εἰς πάθη ἀτιμίας. Αἵ τε γάρ θήλειαι αὐτῶν μετήλαξαν τήν φυσικήν χρῆσιν εἰς τήν παρά φύσιν. Ὁμοίως δέ καί οἱ ἄρρενες, ἀφέντες τήν φυσικήν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους…» (Προς Ρωμαίους 1:26).

Σε νεοελληνική απόδοση: «Γι’ αυτό τους παράδωσε ο Θεός σε ατιμωτικά πάθη: γιατί και τα θηλυκά τους μετάλλαξαν τη φυσική χρήση του σώματός τους στην αφύσικη κι όμοια και οι αρσενικοί, αφού άφησαν τη φυσική χρήση του θηλυκού, κατακάηκαν από την όρεξή τους ο ένας προς τον άλλο».

Πάθος ατιμίας η ομοφυλοφιλία λοιπόν, κατά τον Απόστολο Παύλο. Δεν στηλιτεύει το πρόσωπο, αλλά την ΠΡΑΞΗ, δηλαδή το φθοροποιό πάθος. Το ίδιο ακριβώς κάνει και ο Χρυσόστομος. Καταθέτει ότι το πάθος της ομοφυλοφιλίας φθείρει το σώμα και την ψυχή, άρα «δολοφονεί» τη δισυπόστατη ύπαρξη του ανθρώπου, οδηγώντας την προς τον δεύτερο και χειρότερο θάνατο, τον πνευματικό.

Παρομοίως «δολοφονούν» τον άνθρωπο και άλλα σαρκικά πάθη που αφορούν και ετερόφυλους, όπως η μοιχεία, η πορνεία, η ασέλγεια και κάθε μορφής σαρκική ειδωλολατρία. Επομένως καμία ρητορική μίσους δεν υφίσταται για τους ομοφυλόφιλους. Και καμία διάκριση εναντίον τους. Η στηλίτευση της αμαρτίας αφορά όλους μας, ανεξάρτητα από το πιο πάθος σέρνει τον καθένα. Το μόνο μίσος που μακαρίζει η Εκκλησία, είναι το μίσος για τις αμαρτίες μας, το μίσος για ότι πάθος μουτζουρώνει τις εικόνες Θεού που είμαστε. Οπότε αν μιλάμε για ρητορική μίσους ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ, τότε ναι, ανοίξτε τα βιβλία όλων των Πατέρων, και θα βρείτε θάλασσες και πελάγη από τέτοια σωτήρια νοήματα αγάπης προς τον άνθρωπο.

Ο Χρυσόστομος έχει αφήσει πίσω του έναν αμύθητο θησαυρό λόγων που όλοι τους κηρύσσουν την μετάνοια. Και η μετάνοια δεν είναι ενέργεια μίσους, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Είναι ενέργεια συγχώρεσης, αγάπης, αποδοχής και λύτρωσης, αφού όλες τις αμαρτίες μας τις παρέσυρε ο ορμητικός χείμαρρος του Γολγοθά που ξέπλυνε μια για πάντα την ανθρωπότητα.

Κύριε Πιερρακάκη, ο Χρυσόστομος ήταν, είναι και θα είναι το χρυσό και μελίρρυτο στόμα της Εκκλησίας. Αν έχετε πρόβλημα με τον Χρυσόστομο, έχετε πρόβλημα και με τον Χριστό, έχετε πρόβλημα και με τον Παύλο, έχετε πρόβλημα και με το Ευαγγέλιο και όλους τους Πατέρες, έχετε πρόβλημα και με τους χριστιανούς, έχετε πρόβλημα και με την Εκκλησία. Διότι ο Χρυσόστομος όχι μόνο δεν ξεφεύγει ούτε κεραία από την διδασκαλία της Ορθοδοξίας, αλλά είναι και ένας από τους βασικούς στυλοβάτες της.

Αν σας βαστάει λοιπόν, παραδεχτείτε στον κόσμο ότι δεν το έχετε σε τίποτα να ατιμάζετε το Ευαγγέλιο, από το «Άλφα» ως το «Ωμέγα» του, από την πρώτη αποκεκαλυμμένη αλήθεια του ως την τελευταία. Έτσι ώστε να είστε κι εσείς «απελευθερωμένοι» στο μίσος σας για τον Χριστό, αλλά και ο κόσμος να ατενίσει την ωμή αλήθεια του σκότους σας.

Αλήθεια κύριε Πιερρακάκη, τώρα ανακαλύψατε ότι η Εκκλησία αντιμετωπίζει την ομοφυλοφιλία ως ένα ακόμα καταστροφικό πάθος, ανάμεσα στα άλλα; Καλωσορίσατε στην ορθόδοξη Ελλάδα! Μπορεί να είστε περαστικός, αλλά ευκαιρία να σας συστήσουμε: Από εδώ η Oρθοδοξία είκοσι αιώνων μεγαλείου, από εκεί ο Πιερρακάκης πέντε ετών υπουργείου, εκ των οποίων τα τέσσερα έχουν ξοδευτεί στο ψηφιακό φακέλωμα και το ένα στην καταστροφή της Παιδείας.

Ακούστε τι είναι πραγματική ρητορική μίσους

Κύριε Πιερρακάκη, θέλετε να σας πούμε τι είναι πραγματική ρητορική μίσους; Είναι η υπόσκαψη της παραδοσιακής οικογένειας, από διαπιστευμένες πολύχρωμες ΜΚΟ που απλώνονται σαν καρκίνωμα στην Παιδεία μας.

Ρητορική μίσους είναι η στέρηση του προαιώνιου ρόλου της μητέρας και του πατέρα και η σταδιακή αντικατάστασή τους από γονέα 1 και 2. Ρητορική μίσους είναι η αντιμετώπιση της γυναίκας σαν μηχάνημα για παραγγελίες παιδιών και η αντιμετώπιση των παιδιών σαν αξεσουάρ που τεκνοθετούνται από παρά φύσιν «οικογένειες».

Ρητορική μίσους είναι η κουλτούρα που στέλνει στον διάολο την οικογένεια και την Ελλάδα, για «να ζήσουνε αυτοί», όπως λέει το γνωστό σύνθημα του ΛΟΑΤΚΙσμού. Αλλά και το έτερο σύνθημα τους που υψώθηκε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: το «Destroy Greece», δηλαδή «καταστρέψτε την Ελλάδα» και οτιδήποτε χαρακτηρίζει την ταυτότητά της.

Ρητορική μίσους είναι να σεξουαλικοποιούνται τα παιδάκια από το δημοτικό, να τους ακρωτηριάζεται η αθωότητα, να μπαίνουν πρόωρα στον νοσηρό κόσμο των μεγάλων, όπου προβάλλεται ο ανταγωνισμός, το κυνήγι της γυμνής σάρκας και η ανωμαλία.

Ρητορική μίσους είναι το να δασκαλεύονται τα νεαρά κορίτσια να μισούν τα σπλάχνα τους, να απεχθάνονται τα ίδια τα παιδιά τους που κυοφορούν στην κοιλιά, και να τα οδηγούν σε ιατρικά σφαγεία.

Ρητορική μίσους είναι να διαβάζουν drag queens παραμύθια σε παιδάκια με σκοπούς προσηλυτισμού και έτσι να τα μυούν στο μίσος για την βιολογική τους ταυτότητα, στο μίσος για το ότι γεννήθηκαν αγόρια ή κορίτσια και στο μίσος για την ίδια τη φύση και τον Θεό.

Αυτά είναι ρητορικές μίσους που οδηγούν σε ψυχοσωματική αυτοχειρία τα παιδιά μας, και όχι ο Χρυσόστομος που ακούγεται ως φιλόστοργος πατέρας από τα βάθη των αιώνων να τα προφυλάσσει από θανάσιμες παγίδες.

Και αν ο Χρυσόστομος δεν σας κάνει, μάθετε ότι πρώτος ο Χριστός είπε ότι: «ος ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικὸς εὶς τὸν τράχηλον αὐτοῦ, καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης» (Κατά Μάρκον 9:42).

Όποιος σκανδαλίσει στον δρόμο του κακού ένα από αυτά τα μικρά παιδιά που πιστεύουν σε εμένα, τον συμφέρει να κρεμάσει μια πέτρα στον λαιμό του και να πέσει στη θάλασσα. Αυτή είναι η απάντηση του Χριστού σε όσους μιλούν για αυτήν την ψεύτικη «αγάπη» που επικαλούνται σήμερα, και που επιτρέπει κάθε λογής φιληδονία και ακολασία.

Λοιπόν; «Ρητορική μίσους» και ο Χριστός; Πολέμιος της «συμπερίληψης» και ο Χριστός; Ή μήπως δεν ήξερε ο Χριστός τι είναι αληθινή αγάπη για τα παιδιά και ξέρει ο κύριος… Πιερρακάκης; Ορίστε λοιπόν, εκδηλωθείτε. Και αν νομίζετε ότι θα πάψουν οι ομολογιακές θέσεις από εκπαιδευτικούς και κάθε λογής δημόσιους λειτουργούς, είστε βαθιά νυχτωμένοι.

Υπάρχει δικαίωμα ανεξιθρησκίας και ελεύθερης άποψης, αν το θυμάστε ακόμα. Όποιος θέλει να μάθει τη θέση της Εκκλησίας, θα την μαθαίνει. Και αυτό ακριβώς έκανε ο πανάξιος καθηγητής στο Λαύριο. Τον ρώτησαν οι μαθητές και έδειξε τη γνώμη των Πατέρων της Εκκλησίας. Και αν δεν το έκανε αυτός, θα το έκανε κάποιος άλλος. Είστε πολύ μικροί για να σκεπάσετε το μεγαλείο της Εκκλησίας. Εδώ η Ορθοδοξία κρατήθηκε ζωντανή μέσα από κρυφά σχολειά και αυτοκρατορίες που έπνιγαν τους χριστιανούς στο αίμα. Τα τεχνοκρατικά σακάκια θα την εμποδίσουν;

sportime.gr

Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2024

Κόρη λεσβιῶν μιλὰ γιὰ τὸ δρᾶμα της μὲ μιὰ γκέϊ «οἰκογένεια» - "Ἡ μόνη στιγμὴ ποὺ ἔνιωσα ἰσορροπημένη, ἦταν ὅταν συνάντησα τὸν πατέρα" (Βίντεο)

 


Τὸ ὄνομά της εἶναι Μίλι. Εἶναι μιὰ κοπέλα 23 ἐτῶν ἀπὸ τὴ Μελβούρνη ποὺ μεγάλωσε μὲ δύο ὁμοφυλόφιλες γυναῖκες ὡς γονεῖς της, καὶ ἡ σύλληψή της ἔγινε ἀπὸ δωρητὴ σπέρματος. Ἡ Μίλι βγῆκε μπροστὰ γιὰ νὰ μιλήσει γιὰ τὴ σκοτεινὴ πλευρὰ τοῦ «οὐράνιου τόξου». Νὰ ἀποκαλύψει τί κρύβεται πίσω ἀπὸ τὰ «πολύχρωμα» ἀφηγήματα περὶ «ἀγάπης», «ἰσότητας» καὶ «φυσιολογικότητας» τῶν γκέϊ γονιῶν. Ὄχι μὲ πληροφορίες τρίτων, οὔτε μὲ στημένες ἐπιστημονικὲς ἔρευνες, ἀλλὰ μὲ τὸ ἴδιο τὸ βίωμά της.


Ἂς δοῦμε λοιπὸν ποῦ ὁδηγοῦν τὰ κοινωνικὰ πειράματα ποὺ... πρὶν λίγες μέρες νομοθέτησε ἡ πλειοψηφία τῆς ἑλληνικῆς Βουλῆς, καταδικάζοντας παιδιὰ νὰ ζοὺν σὲ παρὰ φύσιν συνθῆκες. Ἀπὸ μία νέα ποὺ βρίσκεται 23 χρόνια μπροστὰ στὸ «μέλλον», ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἐκτρωματικὸ νομοσχέδιο ποὺ ψηφίστηκε σήμερα στὴν Ἑλλάδα.


Νὰ ἀκούσουμε τὴ φωνὴ ἀπόγνωσης μιᾶς κοπέλας, ποῦ σὲ κάμποσα χρόνια θὰ ἀκούγεται καὶ ἀπὸ παιδιὰ στὴν Ἑλλάδα. Παιδιὰ ποὺ θὰ ζοὺν μιὰ ἀνισόρροπη ἐφηβικὴ ζωὴ καὶ θὰ μεγαλώνουν μὲ ψυχοσυναισθηματικὲς διαταραχές, ἐπειδὴ θὰ τοὺς λείπει ἡ πατρικὴ ἀγάπη ἢ ἡ μητρικὴ φροντίδα καὶ στοργή.


«Καθὼς μεγάλωνα, ἤθελα ἕναν πατέρα. Τὸ ἔνιωθα μέσα μου ὅτι μοῦ ἔλειπε ἕνας πατέρας πρὶν ἀκόμα διατυπώσω τί εἶναι πατέρας. Ἤξερα ὅτι ἀγαποῦσα καὶ τὶς δύο μητέρες μου, ἀλλὰ δὲν μποροῦσα νὰ κατανοήσω τι μου ἔλειπε ἀπὸ μέσα μου. Ὅταν πήγα σχολεῖα ἄρχισα νὰ τὸ συνειδητοποιῶ, παρατηρῶντας τὰ ἄλλα παιδιὰ καὶ τὸν σύνδεσμο ἀγάπης μὲ τοὺς πατέρες τους, ὅτι πραγματικὰ ἔχανα κάτι πολὺ ξεχωριστό. Μοῦ ἔλεγαν συνεχῶς ψέματα, σὲ ὅλο τὸ Δημοτικό μου ἔλεγαν ὅτι δὲν εἶχα πατέρα ἢ πὼς δὲν ἤξεραν ποιός εἶναι», ἐξομολογεῖται ἡ Μίλι στὴ συγκλονιστικὴ μαρτυρία της.


«Μὲ μεγάλωσαν ἄθεη καὶ δὲν ἔχω καθόλου σχέσεις μὲ τὴ θρησκεία. Ὅταν οἱ ἄνθρωποι βλέπουν τὰ παιδιὰ τῶν ὁμοφυλόφιλων, ἀμέσως ἔχουν τὴ λανθασμένη ἀντίληψη ὅτι ἐκεῖνοι μᾶς ἀγαποῦν πολὺ καὶ ὅτι πρέπει νὰ αἰσθανόμαστε σταθεροὶ καὶ χαρούμενοι. Καὶ ὁ λόγος γιὰ αὐτὸ εἶναι ὅτι οἱ ὁμοφυλόφιλοι προωθοῦν αὐτὴ τὴν ἰδεολογία ὅτι ''ἀγάπη εἶναι πάντα ἀγάπη'' καὶ ὅτι δὲν χρειαζόμαστε στ΄ ἀλήθεια καθόλου βιολογικὲς ρίζες γιὰ νὰ ἀνατραφοῦμε σωστὰ καὶ νὰ εἴμαστε καλὰ προσαρμοσμένοι καὶ εὐτυχισμένοι», λέει ἡ Μίλι.


Μεγαλώνοντας ἡ κοπέλα ὡς ἔφηβη μὲ ὑπαρξιακὲς ἀνησυχίες, ἄρχισε νὰ ἀναρωτιέται ἀπὸ ποῦ «πῆρε» τὰ πράσινα μάτια της. Ἀπὸ ποῦ κληρονόμησε στοιχεῖα τῆς προσωπικότητάς της ποὺ δὲν εἶχαν οἱ μητέρες της. Πίσω ἀπὸ αὐτὸ τὸ μυστήριο ἦταν ἕνας «ἄγνωστος χ», ἕνας ἀρσενικὸς «δότης» ποὺ δὲν γνώρισε ὡς παιδί. Μαζὶ μὲ τὸν πατέρα της, τῆς στέρησαν καὶ τὴν ἀγάπη μιᾶς γιαγιᾶς, μιᾶς θείας καὶ ξαδερφιῶν, ὅλοι συγγενεῖς ἀπὸ τὴ μεριὰ τοῦ πατέρα. Τῆς στέρησαν μιὰ ὁλόκληρη οἰκογένεια δηλαδή, γιὰ νὰ τὴν «φυλακίσουν» στὴν ἀφύσικη ζωὴ τῶν δύο μαμάδων.

Πέμπτη 15 Φεβρουαρίου 2024

Η εξαπάτηση της ελεύθερης αγάπης


του Marcello Veneziani

14 Φεβρουαρίου 2024

Η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου είναι μια μπανάλ και βαρετή αφορμή για να κάνουμε έναν αληθινό και μη επιφανειακό προβληματισμό για την αγάπη. Η βιομηχανία, το εμπόριο και τα μέσα ενημέρωσης έχουν εδώ και καιρό κατακτήσει την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου με μια τρελή εκστρατεία προπαγάνδας και κατανάλωσης. Ο κίνδυνος να καταλήξουμε στο καζάνι των κοινοτοπιών είναι πολύ μεγάλος, αλλά δεν είναι καινούργιος: η γενιά πριν από εμάς είδε τις σκέψεις αγάπης να καταλήγουν στα φιλιά της Περούτζια, η προηγούμενη σε φιγιέ και εγχειρίδια για τη συγγραφή ερωτικών επιστολών. Έχει να κάνει με τη σωτηρία της αγάπης από αυτή τη συναισθηματική και ψευδο-διανοητική ανοησία που μερικές φορές την κατέχει χτίζοντας τον κομφορμισμό των φύλων και ενεργοποιώντας ένα αυτόματο σύστημα προκατασκευασμένων απαντήσεων.
Το υποχρεωτικό θέμα στο οποίο συνήθως εστιάζει η ερώτηση είναι η ελεύθερη αγάπη.
Γράφοντας πριν από μερικά χρόνια για την αγάπη, ο Vito Mancuso ( Io amo , Garzanti) δήλωσε από τη μια ότι η αγάπη είναι η ένωση δύο ελευθεριών, αλλά από την άλλη παραδέχτηκε ότι στο να ερωτεύεσαι «όλα συμβαίνουν ανεξάρτητα από την ελευθερία μας». πράγματι «η ελευθερία βρίσκεται ανίκανη να βοηθήσει παρά μόνο να υπηρετήσει». Αλλά τότε τι ελευθερία είναι αυτή; Πρέπει να έχουμε το θάρρος και τη συνοχή να πούμε ότι η αγάπη και η ελευθερία δεν συμπίπτουν καθόλου, γιατί η αγάπη είναι δεσμός, πεπρωμένο, εξάρτηση, φύση, ομογένεια. Κάθε άλλο παρά ελευθερία. Και υπάρχουν έρωτες, όπως οι οικογενειακοί, στους οποίους η ελευθερία δεν έχει καμία σχέση, αφού η αγάπη προκύπτει από στοιχειώδεις δεσμούς και ορμές που προηγούνται της σφαίρας των επιλογών και αφορούν τη φύση και την ταυτότητα. Δεν επιλέξαμε τα παιδιά μας, τα αδέρφια μας, τους γονείς μας, ωστόσο τα αγαπάμε χωρίς επιφυλάξεις.
Αλλά γενικά η αγάπη είναι μια παράδοση κυριαρχίας, η παραίτηση από την αυτονομία και η άρνηση της απόλυτης ανεξαρτησίας στο βαθμό που είναι σχέση. Η αληθινή αγάπη μπορεί επίσης να περιλαμβάνει απάρνηση, αφοσίωση και θυσία, διαφορετικά δεν είναι αγάπη. Μπορούμε και πρέπει να ελπίζουμε ότι αυτά τα συναισθήματα είναι αμοιβαία και αποτέλεσμα παρόρμησης και όχι αιτήματος κάποιου άλλου. αλλά η αγάπη δεν μπορεί να ειπωθεί ότι είναι ελεύθερη να εκπληρώνει τον εαυτό της από υποχρεώσεις, καθήκοντα και ευθύνες. Είναι ένα πράγμα να αναγνωρίσεις ότι δεν υπάρχει αγάπη χωρίς αμοιβαιότητα, γιατί το να αγαπάς σημαίνει να ταιριάζεις. Ένα άλλο είναι να μεταφράσεις τη δωρεά της αγάπης στην απόλυτη και μεταβαλλόμενη ελευθερία τού να θέλεις και να μη θέλεις. Το να αγαπάς σημαίνει να ενσαρκώνεις τον εαυτό σου σε έναν άλλον.
Ο Umberto Galimberti στο The Things of Love(Feltrinelli) πιστεύει ότι η αγάπη είναι ο καρπός μιας ατομικής επιλογής και «της ριζικής ανατροπής της σταθερότητας, της τάξης, της ταυτότητας». Στην αγάπη, προσθέτει, «η φύση δεν είναι πια το σημείο αναφοράς», η γυναίκα «απελευθερώνεται από τον δεσμό της φύσης». Και αναφέρει προς υποστήριξη της διατριβής του την απόλυτη ελευθερία της αγάπης σύμφωνα με τον ντε Σαντ: «Θέλω να παντρευτώ δύο φορές την ίδια μέρα: στις δέκα το πρωί θα ντυθώ γυναίκα και θα παντρευτώ έναν άντρα. το μεσημέρι θα ντυθώ άντρας και θα παντρευτώ έναν ομοφυλόφιλο μεταμφιεσμένο σε γυναίκα» κ.ο.κ. Ο μόνος κανόνας συμπεριφοράς, αναφέρει και πάλι ο Galimberti, είναι «να προτιμώ ό,τι με κάνει ευτυχισμένο» πιστεύοντας ότι «ο μεγαλύτερος πόνος των άλλων μετράει πάντα λιγότερο από την ευχαρίστησή μου» (M.Blanchot). Η ελεύθερη αγάπη είναι μια απόλυτη επιθυμία που απελευθερώνεται από τη φύση. ο υπέρτατος στόχος του είναι η ατομική ευχαρίστηση. Τώρα ανεξάρτητα από οποιαδήποτε άλλη ηθική, πνευματική ή διαπροσωπική σκέψη, οι επιθυμίες πρέπει να αντιμετωπίζουν τα δικά τους όρια - αισθητικά, σωματικά, χαρακτήρα, κοινωνικά, προσωπικά. Αν η πραγματικότητα αναδεικνύει τα όριά μου και καθιστά αδύνατη την εκπλήρωση των επιθυμιών μου, τι γίνεται; Απογοήτευση, κατάθλιψη ή επιθυμία να πραγματοποιήσει κανείς τις επιθυμίες του με οποιοδήποτε κόστος, ακόμα κι αν δεν ανταποκρίνονται από την πραγματικότητα και από τους άλλους. Από εδώ πηγάζει η σκλαβιά, η δυστυχία και η καταπίεση στην αγάπη. Δηλαδή το αντίθετο της ελευθερίας και της επιθυμίας. Η φύση μάς θυμίζει ποιοι είμαστε και τα όριά μας.
«Δεν θα καταλάβω ποτέ τι είναι η «ελευθερία της επιλογής» – είπε ο Andrei Sinjavskij – μήπως επιλέγουμε ποιον πρέπει να αγαπήσουμε, το αντικείμενο της πίστης μας, το είδος της ασθένειας που μας ταλαιπωρεί; Η αγάπη είναι ένας απόλυτος, δεσποτικός λόγος, που δρα εκ των έσω και φυλακίζει. Ποια ελευθερία μπορούμε να λαχταρούμε – συνέχισε ο Ρώσος αντιφρονών – όταν μας καταπίνουν, όταν δεν θυμόμαστε, δεν βλέπουμε τίποτα εκτός από το Αντικείμενο που μας διάλεξε και, αφού μας επέλεξε, μας βασανίζει ή μας ανταμείβει; ( …) Η ελευθερία είναι πάντα αρνητική και προϋποθέτει μια απουσία, συνέχισε ο Sinjavskij, ένα κενό που λαχταρά να καλυφθεί το συντομότερο δυνατό. «Η ελευθερία είναι πείνα, νοσταλγία για κυριαρχία και αν σήμερα γίνεται τόσος λόγος γι' αυτό είναι επειδή βρισκόμαστε σε μια περίοδο μεσοβασιλείας. Θα έρθει ένας κυρίαρχος με απόλυτες εξουσίες και θα βάλει τέλος σε όλον αυτόν τον πνευματικό κοινοβουλευτισμό που ονομάζεται «ελευθερία της επιλογής»Λόγος του Andrej Sinjavskij, ο οποίος ίσως δεν ήταν φιλελεύθερος αλλά σίγουρα ήταν ελεύθερος άνθρωπος, έχοντας διακινδυνεύσει για την ελευθερία. Γι' αυτόν δεν υπάρχει μόνο μια ασυμβατότητα μεταξύ αγάπης και ελευθερίας, αλλά υπάρχει η έντονη τάση της ελευθερίας να αναζητά περιορισμούς και εξουσιαστές και επομένως να ανατρέπεται στην πορεία της εργασίας σε νέες μορφές τυραννίας και σκλαβιάς.
Η ελεύθερη αγάπη ήταν μια από τις ουτοπίες των χίπις και του '68: το σεξ μπορεί να είναι ελεύθερο με την έννοια του πλήθους σχέσεων και εμπειριών, και το ίδιο μπορεί να είναι ο ερωτευμένος. αλλά όχι η αγάπη. Όταν είναι μεγάλη, είναι απαραίτητη, δημιουργεί ένα άτομο και έναν δεσμό που τον κάνει γόνιμο. και δεν αναφέρεται μόνο στη σχέση δύο ανθρώπων.
Αν η αγάπη είναι μια προσέγγιση, μια προσφορά του εαυτού της, δεν μπορεί να έχει ως ορίζοντα μόνο την ελευθερία και τις επιθυμίες. Εδώ προκύπτει το βραχυκύκλωμα της αγάπης και αυτό εξηγεί αφενός τη ναρκισσιστική υποχώρηση στην κοινωνία που διακηρύσσει την ελεύθερη αγάπη και αφετέρου το μίσος ενάντια στην πραγματικότητα, τη δυσαρέσκεια προς τον κόσμο, που μας εμποδίζει να έχουμε αυτό που θέλουμε πού επιθυμούμε.
Συμβαίνει ότι αυτή η ελεύθερη αγάπη, χωρίς αναστολές ή ταμπού, πληθυντική και μεταβλητή αγάπη, ανατρέπεται σήμερα σε εκείνο το τείχος δυσπιστίας μεταξύ άνδρα και γυναίκας, που υψώνεται από τον παθολογικό ναρκισσισμό, τον ριζοσπαστικό φεμινισμό και τις καταχρήσεις που διαπράττονται στην αγάπηΓεννιέται μια όλο και λιγότερο ερωτική, λιγότερο σαρκική, σχεδόν ασεξουαλική κοινωνία, όπου δεν υπάρχει σκιά σύνθεσης μεταξύ ψυχής και σώματος. Σήμερα η ελεύθερη αγάπη υποδηλώνει πάνω από όλα ομοφυλοφιλική αγάπη. Η αγάπη είναι ένα ρίσκο, μια έκθεση έξω από τον εαυτό μας, που ξεπερνά το εγώ και βλέπει στην αγαπημένη, στη μητέρα, στη φίλη, στη σύζυγο, στην κόρη (ή το αντίστροφο για τις ανδρικές φιγούρες) τα στάδια ενός ταξιδιού αγάπης. που στη συνέχεια επεκτείνεται στη ζωή, στον κόσμο, στη φύση, στο πεπρωμένο, στην αλήθεια και στον Θεό.Η αληθινή αγάπη είναι αγάπη για το είναι, για την πραγματικότητα, αποδοχή των ορίων της και του πεπρωμένου μας. Όχι δωρεάν αγάπη, αλλά αναγκαία αγάπη, που παράγει καρπούς και δεν περιορίζεται στην εκπλήρωση επιθυμιών, που συνήθως είναι ευμετάβλητες.


ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ