Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ιεραποστολή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ιεραποστολή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου 2024

Θαῦμα θαυμάτων στὶς ΗΠΑ: Πλήθη νέων Ἀμερικανῶν ἀσπάζονται τὴν Ὀρθοδοξία – «Μόνο ἐκεῖ βρήκαμε σταθερότητα στὸ σημερινὸ χάος»

 

Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης 
Ἡ New York Post παρουσιάζει τὸ ἐντυπωσιακὸ φαινόμενο μεταστροφῆς χιλιάδων νέων στὴν Ὀρθοδοξία - «Βρήκαμε τὴν ἀρχαία ἐκκλησία»
Ἡ πνευματικὴ τάξη τῆς ἀνθρωπότητας ἔχει τὸ χαρακτηριστικὸ ὅτι δὲν ἀφήνει κενά. Ὅπου ἕνα δόγμα ὑποχωρεῖ φθίνοντας, κάποια ἄλλη πίστη ἔρχεται νὰ ἀναπληρώσει τὸ κενό. Ὅπου φεύγει ὁ ἕνας «Κύριος», καταλαμβάνει τὴ θέση του ἕνας ἄλλος. Συνήθως αὐτὸ γίνεται πρὸς ζημία τοῦ ἀνθρώπου, ἀφοῦ οἱ περισσότεροι μεταστρέφονται πρὸς τοὺς «θεοὺς» τῆς... ὕλης, τῆς ἡδονοθηρίας, τῆς αὐτοδικαίωσης. Ὄχι ὅλοι ὅμως. 

Οἱ καλοπροαίρετες ψυχὲς ἔχουν τὸ αἰσθητήριο νὰ ἀνιχνεύσουν γιὰ ποὺ εἶναι προορισμένες. Μέσα σὲ ἕναν κυκεῶνα νεοφανῶν δογμάτων καὶ αἱρέσεων, ἡ Ὀρθοδοξία λάμπει σὰν ἀρχαῖο διαμάντι ποὺ ἔμεινε ἀκτινοβόλο καὶ ἀμετάβλητο στοὺς αἰῶνες. Σὲ αὐτὴ τὴ νεοταξικὴ Βαβὲλ ποὺ ἐπικρατεῖ στὸν δυτικὸ κόσμο, ὅλο καὶ περισσότεροι ξένοι στρέφουν τὸ βλέμμα στὸ πρῶτο καὶ μοναδικὸ λιμάνι τοῦ Χριστοῦ, τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. 

Οἱ ἀναφορὲς γιὰ δυτικὲς χῶρες ὅπου γνωρίζει πρωτόγνωρη ἄνθιση ἡ Ὀρθοδοξία, εἶναι πολλὲς τὰ τελευταῖα χρόνια. Καὶ μιλῶ ἰδιαίτερα γιὰ χῶρες ποὺ ποτὲ στὴ σύγχρονη ἱστορία τους δὲν εἶχαν τέτοια θρησκευτικὴ παράδοση καὶ ἂν εἶχαν ἦταν πρὶν τὸ σχίσμα τοῦ 1054, ὅταν καὶ δημιουργήθηκε ἡ πρώτη μεγάλη αἵρεση ποὺ γέννησε ὅλες τὶς ἄλλες: o Παπισμός. 

Ἰδιαίτερα στὶς ΗΠΑ, τὴ Γερμανία καὶ τὴ Βρετανία, τὸ Ὀρθόδοξο ρεῦμα γνωρίζει πολὺ ἐντυπωσιακὴ ἄνοδο. Τόσο ἀξιοσημείωτη ποὺ τὰ ἐγχώρια μέσα ἐνημέρωσης ἔχουν ἀρχίσει νὰ ἀφιερώνουν ἀρκετὰ δημοσιεύματα γιὰ τὸ φαινόμενο. 

New York Post: «Ἐγκαταλείπουν μαζικὰ τὶς ἐκκλησίες μας, γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία» 

Ἡ μεγάλη ἀμερικανικὴ ἐφημερίδα «New York Post», δημοσίευσε στὶς 3/12 ἕνα ἐκτενὲς ἄρθρο γιὰ τὴν ἄνθιση τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν ἀμερικανικὴ νεολαία μὲ τίτλο: «Νεαροὶ ἄνδρες ἐγκαταλείπουν ὁμαδικὰ τὶς παραδοσιακὲς ἐκκλησίες γιὰ τήν ‘’ἀρρενωπότητα’’ τοῦ Ὀρθόδοξου Χριστιανισμοῦ». 

Ἀπὸ τὴ δική του ὀπτικὴ γωνία ὁ ἀρθρογράφος δικαιολογημένα ὀνομάζει ὡς «παραδοσιακὲς ἐκκλησίες» τὰ κακόδοξα δόγματα στὰ ὁποῖα θεμελιώθηκε ἱστορικὰ τὸ κράτος τῶν ΗΠΑ, δηλαδὴ ὁ Προτεσταντισμὸς (Βαπτιστές, Μεθοδιστές, Εὐσεβιστές, Εὐαγγελικοί, Ἀγγλικανοὶ κ.λπ.), καὶ ὁ Καθολικισμός. 

Προσέξτε ὅτι στὸν ἀγγλικὸ τίτλο τῆς ἐφημερίδας ἀναφέρεται κατὰ λέξη ὅτι οἱ νέοι τῆς Ἀμερικῆς στρέφονται «in droves» στὴν Ὀρθοδοξία, ποὺ σημαίνει «κατὰ πλήθη», δηλαδὴ διαπιστώνει ὅτι ἀφορᾶ μεγάλους ἀριθμοὺς κατηχουμένων. Συγκεκριμένα τὸ Ὀρθόδοξο Ἰνστιτοῦτο Ἐρευνῶν τοῦ «Saint Constantine College», διαπίστωσε τὸ 2022 αὔξηση 78% στὶς βαπτίσεις Ὀρθοδόξων, σὲ σχέση μὲ τὸ 2019. 

Ἀηδιασμένοι καὶ μπουχτισμένοι ἀπὸ τὴ woke παράνοια ποὺ ἔχει ἁπλωθεῖ σὰν πολιτισμικὴ πανούκλα στὶς ΗΠΑ, πολλοὶ νέοι χριστιανοὶ ποὺ ἀκολουθοῦσαν ἑτερόδοξα δόγματα, ἐγκαταλείπουν ἀπογοητευμένοι τὶς αἱρέσεις καὶ ψάχνουν νὰ βροῦν ἀπεγνωσμένα μιὰ πίστη ποὺ νὰ μὴν ἔχει ἐγκαταλείψει τὶς προαιώνιες σταθερὲς τοῦ Εὐαγγελίου. 

Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου 2023

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΙΑΠΩΝΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΕΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 




«Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα μας έχετε δώσει το φως»

Σε μήνυμά του από τη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, ο ορθόδοξος Ιερέας Δημήτριος Τανάκα, ο οποίος έζησε στην Ελλάδα και σπούδασε στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, αναφέρεται στη χώρα μας με ένα πολύ συγκινητικό μήνυμα λέγοντας τα εξής:
«Αγαπητοί μου Ελληνες και Ελληνίδες, αγωνιζόμενοι εν Χριστώ μετά παρρησίας και υπομονής. Η γενναιοδωρία σας είναι τόσο μεγάλη και ανεκτίμητη. Αυτό το γνωρίζω πολύ καλά από την δική μου εμπειρία. Μετά μεγάλης αγάπης και ελεημοσύνης, αποδέχθηκε όχι μόνο εμένα, αλλά και όλους όσοι έρχονται σε σας, καλούς ή κακούς. Ποτέ δεν παραπονέθηκε ακόμη και όταν κάποιοι ξένοι έκαναν κάτι δυσάρεστο για εσάς. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ξέρετε τι είναι η δικαιοσύνη. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, μας έχετε δώσει το φως.
Η Ελλάδα είναι το φως του κόσμου που αποκαλύπτεται από τον Θεό. Είθε το φως να φωτίσει τον κόσμο και να λάμψει στις ψυχές των ανθρώπων. Αυτό γιατί η Ελλάδα αναφέρεται και γράφεται ως 希臘 στα Ιαπωνικά: Το αιώνιο φως της ελπίδος. Το φως αυτό είναι τόσο λαμπρό και φωτεινό, που κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτό, όπως αναφέρει το portnews.gr.
Αν κάποιος είναι πρόθυμος να το αποδεχθεί και να φωτιστεί από αυτό, το μυαλό και ο νούς του, θα ανοίξει και δει τον πραγματικό και αληθινό κόσμο μπροστά του. Αντίθετα, αν κάποιος είναι απρόθυμος να το αποδεχθεί, θα επιστρέψει στο σκοτάδι, ακόμα και με τα μάτια του ανοιχτά, ακριβώς όπως ο Πλάτων περιγράφει στην παραβολή του σπηλαίου. Εγώ ταπεινώς πιστεύω και θέλω να είμαι ένας από τους φωτισμένους και αφυπνισμένους από την Ελλάδα και στην Ορθοδοξία.
Η Ιαπωνία είναι μακριά και η προσευχή μου είναι ταπεινή. Είμαι αμαρτωλός και ανάξιος Θεού δούλος, αλλά όμως δεν έχω καμία αμφιβολία. Η Ελλαδα ζεί, διότι ο Χριστός, η Παναγία και οι Άγιοι πάντες είναι πάντα μαζί σας.
Κύριε και Θεέ μου Χριστέ, παρακαλώ να αξιώσετε εμένα τον αμαρτωλό και ανάξιο να Σας επικαλούμαι και να πω:
«Αναστήτω ο Θεός, και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού, και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν. Αμήν».
Τρελογιάννης

Κυριακή 2 Μαΐου 2021

Ἐνῶ τὰ μέτρα κατὰ τοῦ κορωνοϊοῦ διεθνῶς αὐξάνονται, στὴν Ἀφρικὴ οὔτε κἄν πέρασε ἀπὸ τὴν σκέψη τους ὅτι νὰ προσβληθοῦνε. Οἱ Λειτουργίες τούς δίνουν ζωὴ. Οἱ Ναοὶ εἶναι ἀσφυκτικὰ γεμάτοι μὲ τὸν κόσμο ποὺ προσέρχεται νὰ λάβει τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου, ἀφοῦ εἶναι Θεοσύστατοι!

 



Ὑπάρχει ἄραγε ὁ κορωνοϊός; Μύθος ἢ ἀπάτη;
Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναΐρομπης κ. Μακαρίου
Προσωπικὴ μαρτυρία
Θὰ συμπληρωθεῖ σὲ λίγο ἕνας χρόνος ἀπὸ τότε ποὺ ἀνακοινώθηκε ἡ δῆθεν παρουσία ἑνὸς νέου ἰοῦ -πανδημία- μὲ τὴν ὀνομασία κορωνοϊὸς (SARS-CoV-2) σὲ παγκόσμια κλίμακα, τρομοκρατώντας τοὺς πάντες, μικροὺς καὶ μεγάλους.
Καὶ φυσικὰ στὰ σχέδια τῶν ἰσχυρῶν ἦταν καὶ ἡ Ἀφρική! Νὰ καταργήσουν κάθε νόμιμη ἐπικρατοῦσα κατάσταση τόσο στὴν πολιτική, μὰ περισσότερο στὴν ἐκκλησιαστικὴ πραγματικότητα.
Ἔκλεισαν στὴν ἀρχὴ τὰ σχολεῖα, μετὰ τὶς ἐκκλησίες καὶ σιγὰ - σιγὰ κάθε εἴδους μετακίνηση.
Κλειστήκαμε ὅλοι μας στοὺς ἑαυτούς μας, δηλώνοντας ἔτσι ὑπακοὴ καὶ... σεβασμὸ στοὺς νόμους τοῦ κράτους ὅσο κι ἂν ὁ κόσμος ἄρχισε νὰ δυσανασχετεῖ, ἀφοῦ πιὰ δὲν μπορούσαμε νὰ μετακινηθοῦμε ἀπὸ μία περιοχὴ στὴν ἄλλη.

Ἐμεῖς, φυσικά, στὸν χῶρο τὸν δικό μας, τελούσαμε κανονικὰ ὅλες τὶς ἀπαραίτητες ἀκολουθίες ὄχι μόνον τὶς Κυριακὲς ἀλλὰ καὶ τὶς καθημερινές.

Οἱ ἄλλες χριστιανικὲς ὁμολογίες ἔκλεισαν μία γιὰ πάντα, ἀκόμα καὶ μετὰ τὸ ἄνοιγμα, τὶς ἱερές τους ἀκολουθίες. Προέκυψε τότε ὅπως καὶ σήμερα ἕνα μεγάλο θέμα, ἐκεῖνο τῆς πείνας!

Ἔτσι, ἀρχίσαμε ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο καὶ τὸ δημοτικό. Καλούσαμε τοὺς γονεῖς καὶ τῶν 300 παιδιῶν μας καὶ τοὺς προσφέραμε ὅλους φαγώσιμα.

Αὐτὸ ὅμως δὲν ἦταν ἀρκετό. Ἀρχίσαμε νὰ κάνουμε διανομὴ τροφίμων ὄχι μόνο στὶς ἐνορίες τῆς Ναϊρόμπης καὶ τῶν περιχώρων ἀλλὰ καὶ μὲ εἰδικὴ ἄδεια ἀπὸ τὶς ἀρχὲς σὲ ἀπομακρυσμένες περιοχὲς ἀλλὰ καὶ σὲ σπίτια ἡλικιωμένων ἀτόμων ποὺ δὲν εἶχαν κανένα δίπλα τους νὰ τοὺς συμπαρασταθεῖ.

Μπήκαμε στὰ ἴδια τὰ σπίτια τῶν γριῶν καὶ τῶν γερόντων ποὺ καθόντουσαν πεινασμένοι μέσα στὶς καλύβες τους γύρω ἀπὸ μία πρόχειρη φωτιὰ μὲ καυσόξυλα γιὰ νὰ ζεσταθοῦν. Κατὰ τ’ ἄλλα ζοῦμε στὸν 21ο αἰώνα!

Μόλις ἄνοιξαν τὰ σύνορα ἐπεξέτεινα τὶς προσπάθειές μου σ’ ὅλη τὴν ἐπικράτεια τῆς Κένυας, ἀπὸ χωριὸ σὲ χωριό, ἀπὸ ἐνορία σὲ ἐνορία, τελώντας ἀπαραίτητα τὴν Θεία Λειτουργία καὶ ὅλες τὶς ἄλλες ἀκολουθίες, ὅπως γάμους, βαπτίσεις, κηδεῖες, μὲ χιλιάδες κόσμο νὰ συμμετέχει ἐνεργά, χωρὶς φυσικὰ προφυλάξεις ἢ περιορισμούς.

Διερωτήθηκα, εἰλικρινά, ἀφοῦ συναναστρεφόμαστε ὅλο αὐτὸν τὸν κόσμο, χωρὶς καμιὰ προφύλαξη ἢ περιορισμὸ μέσα στὶς πιὸ ἀπίθανες καὶ πρωτόγονες συνθῆκες.

«Κύριε ἐλέησον!» ἔλεγα καὶ ξανάλεγα. Τὸ θέμα τῆς Θείας Κοινωνίας δὲν μᾶς ἀπασχόλησε ποτὲ οὔτε κατὰ φαντασία οὔτε κατὰ διάνοια.

Τρέχαμε στὸ τέρμα, φθάσαμε στὸ ἀπροχώρητο. Καὶ τώρα ποὺ γράφω αὐτὲς τὶς γραμμὲς βρίσκομαι στὴν ἔρημο πρὸς τὰ σύνορα τῆς Αἰθιοπίας.

Κάτι τὸ ἀσυνήθιστο συνέβη τὴν ἡμέρα τῆς πρωτοχρονιᾶς. Καταρρακτώδεις βροχὲς σὲ τέτοιο βαθμὸ ποὺ δὲν μποροῦσε τὸ αὐτοκίνητό μας νὰ πλησιάσει στὸν ἱερὸ Ναὸ ὅπου θὰ ἐτελεῖτο ἡ Θεία Λειτουργία.

Ὅπως ἦταν ἀναμενόμενο, περπατήσαμε χωμένοι, κυριολεκτικά, μέσα στὶς λάσπες. Ἀλλόκοτες ἐμπειρίες γιὰ κάποιους, συνηθισμένες γιά μᾶς.

Φυσικά, στὸ τέλος, φθάσαμε αἰσίως, τελέσαμε τὴν πρωτοχρονιάτικη Θεία Λειτουργία καὶ χειροτονία διακόνου τῆς φυλῆς τῶν Τουρκάνα καὶ εὐχαριστήσαμε τὸν Θεό, γιατί βγήκαμε ζωντανοὶ καὶ μπορέσαμε νὰ συνεχίσουμε στὴν μακρινὴ αὐτὴ πορεία μὲ λειτουργίες, ἁγιασμὸ ὑδάτων κ.τ.λ. στὸ πουθενὰ – μὲ ὅλη τὴν σημασία τῆς λέξης.

Ὑπάρχουν τρεῖς μόνιμοι ἐγκαινιασμένοι ναοὶ ἀποκλειστικὰ γιὰ τὴν ξεχασμένη καὶ ἀπομακρυσμένη αὐτὴ περιοχὴ τῆς πρωτόγονης ἀφρικανικῆς γῆς.

Εἴδαμε ἀκόμα ἕνα θαῦμα σ’ αὐτὸ τὸ κομμάτι τῆς Δημιουργίας τοῦ Θεοῦ, τόσο πρωτόγνωρο καὶ φανταστικό!

Μία φυλὴ παραδοσιακὴ μὲ τόση ἀφοσίωση καὶ μεγαλοπρέπεια ταυτόχρονα. Τόση ἀγαθότητα, τόση ἁγιότητα, τόση καλοσύνη κι ἂς μὴν ἔχουν ποῦν νὰ ἀκουμπήσουν τὸ κεφάλι τους γιὰ νὰ κοιμηθοῦν.

Βρίσκονται στὸ πουθενά, μακριὰ ἀπὸ ὅ,τι ἐμεῖς λέμε καὶ φανταζόμαστε «πολιτισμό», αὐτοὶ ἔχουν τὸν δικό τους, τὸν μοναδικὸ καὶ πραγματικὸ πολιτισμό, αὐτὸν τῶν προγόνων καὶ τῶν πατέρων τους.

Μία διαφορετικὴ προέκταση καὶ προέλευση. Οἱ ἄνθρωποι εἶναι χαρούμενοι κι ἂς πεινοῦν.

Σ’ ὅλες τὶς ἐνορίες κάναμε διανομὴ τροφίμων καὶ οἱ ἄνθρωποι μᾶς ὑποδέχονταν παντοῦ μὲ τύμπανα, χορούς, τραγούδια καὶ χαρούμενες κινήσεις.

Γιὰ νὰ φθάσουμε ὅμως στὶς ἀπομακρυσμένες περιοχές, ὕστερα ἀπὸ τὶς μὴ ἀναμενόμενες βροχές, ἦταν ἄθλος!

Οἱ ὑποτιθέμενοι δρόμοι ποὺ γέμισαν μὲ τὸ νερὸ τῆς βροχῆς ἀνάγκασαν τὸν ὁδηγό μας νὰ βρεῖ τρόπους ὥστε ν’ ἀνοίξει τουλάχιστον ἕνα μονοπάτι, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ φθάσουμε στὸν τελικό μας προορισμό.

Τελικὰ τὰ καταφέραμε, ἦταν ὅμως κουραστικὸ λόγῳ ἀποστάσεων καὶ τῶν λιμνῶν καὶ χειμάρρων ποὺ εἶχαν δημιουργηθεῖ.

Τὸ ἐρώτημα τοῦ τίτλου μοῦ ἦλθε στὸν νοῦ, ὅταν ὅλους αὐτοὺς τοὺς μῆνες, ἀπὸ τὸν Μάρτιο τοῦ 2020 μέχρι τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2021, ταξίδευα σ’ ὅλη τὴν ἐπικράτεια τῆς Κένυας.

Ἀπὸ τὴν μία ἄκρη στὴν ἄλλη. Κόσμος ὅλων τῶν ἡλικιῶν κι ὅλων τῶν ἀποχρώσεων καὶ φυλῶν.

Κάτι τὸ πολύτιμο καὶ ἀκριβό. Γιὰ μία ἀκόμη φορᾶ μοῦ δόθηκε αὐτὴ ἡ εὐκαιρία νὰ ζήσω ἀπὸ κοντὰ καὶ νὰ ἀπολαύσω τὴν ἁπλότητα, τὴν φτώχεια καὶ τὴν καλοσύνη τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν τοῦ Θεοῦ, ὑπάρξεων μὲ τὰ ἴδια προνόμια καὶ τὶς ἀρχὲς τοῦ Δημιουργοῦ καὶ Κτίστη τοῦ σύμπαντος.

Κυριακή 16 Φεβρουαρίου 2020

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ κ. Νεκτάριος: «Έκαμα το σταυρό μου και το σκοτεινό πνεύμα εξαφανίσθηκε. Πάτερ, αλήθεια σας λέγω»

Ο  Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ κ. Νεκτάριος μας αφηγείται ένα πραγματικό περιστατικό που δείχνει πως, «ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις.» Εφ. 6,12 



Ο Ναός του Αγίου Λουκά είχε φορέσει τα γιορτινά του εκείνη την ημέρα. Τρείς νέοι άνδρες, μετά από πολύμηνη κατήχηση, ήταν έτοιμοι για το ιερό Μυστήριο της Βαπτίσεως και την είσοδό τους στην Εκκλησία του Χριστού.
Ξεκίνησα την ακολουθία της κατηχήσεως. Στην πρώτη ευχή του εξορκισμού o ένας από τους νεαρούς άρχισε να βήχει με ένα τρόπο περίεργο. Αρχίζω να διαβάζω την δεύτερη ευχή του εξορκισμού και ο βήχας του νεαρού γίνεται μούγκρισμα. Γονατίζει. Σκύβει το κεφάλι στο έδαφος.

Ένας από τους πιστούς με πλησιάζει. Mου δείχνει τον νεαρό και προτείνει να σταματήσω την Ακολουθία.

«Κάτι σοβαρό του συμβαίνει», μου λέγει.
Του κάνω νόημα πως δεν θα σταματήσω. Δεν θέλω να του πω ότι γνωρίζω τι συμβαίνει. Δεν θέλω να τους τρομάξω.

Τρίτη 19 Νοεμβρίου 2019

π. Δανιήλ Συσόεφ: ο ιερέας που αγάπησε τους μουσουλμάνους περισσότερο από τη ζωή του (και πέθανε γι' αυτούς) !

 
«Οι χριστιανοί είναι πλάσματα άλλης φύσεως. 
Υπάρχει ο Homo Sapiens και o Homo Christian». 

Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου

Ασφαλώς κανείς δυτικός άνθρωπος δεν αγάπησε τους μουσουλμάνους όσο ο Ρώσος ορθόδοξος ιερέας π. Δανιήλ Συσόεφ. Τους αγάπησε τόσο, ώστε αφοσιώθηκε σ’ ένα τιτάνιο ιεραποστολικό έργο, για να γνωρίσουν τον Ιησού Χριστό όσο το δυνατόν περισσότεροι, όχι μόνο μουσουλμάνοι, αλλά και ακραίοι Ρώσοι νεοπαγανιστές, υπερεθνικιστές, προτεστάντες κ.λ.π.
Πίστευε ακράδαντα πως, εκεί όπου βρίσκονται, είναι παγιδευμένοι και καταστρέφονται. Διακήρυττε πως, αν δεν μεταφέρουμε το λόγο του Χριστού στους συνανθρώπους μας που βρίσκονται σε άλλες θρησκείες και δόγματα, θα είμαστε άσπλαχνοι και ρατσιστές. Το μόνο κίνητρό του ήταν η ανιδιοτελής αγάπη.
  • Η προσπάθειά του αυτή απέφερε πολλούς καρπούς, δεκάδες μουσουλμάνοι και προτεστάντες τον αγάπησαν, όμως άλλοι τον μίσησαν. Μετά από πολλές απειλές, δολοφονήθηκε μέσα στην εκκλησία, στη Μόσχα, στις 19 Νοεμβρίου 2009, σε ηλικία 34 ετών.
Η απόδοση τιμής στο θάνατό του είναι αφορμή για κήρυγμα αγάπης, όχι μίσους, γιατί εκείνος κινήθηκε μόνον από αγάπη, χωρίς κανενός είδους ρατσιστικό ή ιμπεριαλιστικό συναίσθημα.
Ένας αγαπημένος άγιος ιεραπόστολος (όπως και για πολλούς άλλους, τουλάχιστον στο εξωτερικό - φυσικά δεν έχει ανακηρυχθεί άγιος ακόμη) και πιστεύω ότι δίνει πολλά μηνύματα και ευχόμεθα και στην αγιοκατάταξή του.


Ο νεομάρτυρας ιεραπόστολος π. Δανιήλ Συσόεφ 
 († 19 Νοε 2009) και η σημασία του μαρτυρίου του 

Μετά από χρόνια, η ιστορία του ίσως μοιάζει με παραμύθι. Ένα παλικάρι γεμάτο αγάπη, που δε φοβόταν να μιλάει στους άλλους για το Χριστό, αν και είχε δεχτεί πολλές απειλές και η δολοφονία του ήταν αναμενόμενη. Όμως προχωρούσε μπροστά, μεταδίδοντας σε Ρώσους νεοπαγανιστές, μουσουλμάνους, εθνικιστές, προτεστάντες και άλλες ομάδες την αλήθεια της Ορθοδοξίας, αφού πίστευε πως «αν δεν κηρύξουμε σ’ αυτούς το λόγο της σωτηρίας, θα είμαστε άσπλαχνοι». Αυτό το παλικάρι ήταν ένας ορθόδοξος ιερέας – και, από τις 19 Νοεμβρίου 2009, ένας νεομάρτυρας.

Είναι σίγουρο πως κάποιοι θα τον θεωρήσουν φανατικό και δε θα καταλάβουν την αγωνία του για το συνάνθρωπο, που προερχόταν από την ειλικρινή αγάπη, η οποία «ου ζητεί τα εαυτής» (=δεν επιδιώκει το συμφέρον της –αλλά, εννοείται, το συμφέρον του συνανθρώπου).

Σήμερα είναι της μόδας η ιδέα ότι όλες οι θρησκείες είναι εξίσου καλές, εξίσου «αληθινές» ή εξίσου απατηλές, ανάλογα με τις φιλοσοφικές και ιδεολογικές πεποιθήσεις του καθενός. Οι χριστιανοί κατηγορούμαστε ότι φοράμε παρωπίδες, αλλά δεν είναι έτσι, γιατί οι αληθινοί χριστιανοί υπηρετούν με αγάπη το συνάνθρωπο και σέβονται την ελευθερία του, ακόμη κι όταν ασκούν ιεραποστολή, γι’ αυτό και η ορθόδοξη ιεραποστολή δεν ασκείται (δεν επιτρέπεται να ασκείται) ποτέ με τη βία ή με την απάτη.
  • Ευχόμαστε η θυσία του π. Δανιήλ να βοηθήσει κάποιους να δουν τα πράγματα πιο ανοιχτόμυαλα.

Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2018

Επιστροφή της Ορθοδοξίας στην Ιταλία


Γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν Ἰταλία ἀναφέρει ἐπιγραμματικὰ ὁ μακαριστός π. Κοσμᾶς Λαυριώτης: «τρεῖς εἶναι οἱ παράγοντες ποὺ ἐπέτρεψαν καὶ προκάλεσαν τὴν ἐπιστροφὴ τῆς Ὀρθοδοξίας.
Ὁ πρῶτος ἦταν ἡ ἔντονη ἐπιθυμία μερικῶν πεφωτισμένων, οἱ ὁποῖοι ἀνέπτυξαν σχέσεις μὲ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἰδιαίτερα μὲ τὸ Ἅγιον Ὄρος.
Ὁ δεύτερος εἶναι ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη, ἡ ὁποία ἐπιτρέπει ἄνετη καὶ ἀπρόσκοπτη κίνηση μεταξὺ τῶν πολιτῶν τῶν κρατῶν-μελῶν της... Ὁ τρίτος παράγοντας εἶναι ἡ ἀποϊεροποίηση τοῦ Δυτικοῦ κόσμου, ὁ ὁποῖος ἐναγωνίως ἀναζητᾶ τὸ ἱερό... Ἡ παρουσία μας σ᾿ ἕναν τόπο ποὺ εἶχε τραφεῖ μὲ φιλοκαλικὰ κείμενα κατὰ τὸ παρελθὸν εἶναι εὐπρόσδεκτη καὶ προκαλεῖ ποικίλες συζητήσεις, καλὲς περιέργειες καὶ ἐνδιαφέρουσες ἀναζητήσεις» .

Σάββατο 24 Φεβρουαρίου 2018

Δύο δάκρυα με παράπονο και η Παναγιά μάς απάντησε


https://www.vimaorthodoxias.gr/thavmata/dyo-dakrya-parapono-kai-panagia-mas-apantise/

Από: impantokratoros.gr
Το μάθημα της Ρητορικής-Κατηχητικής, προχωρούσε, κόντευε η ώρα να τελειώσει, όταν άρχισαν οι ερωτήσεις απὸ τους φοιτητές του πρώτου έτους της Θεολογικής Σχολής «Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης» του Ορθοδόξου Πανεπιστημίου του Κογκό.

-Πώς πρέπει να πλησιάσουμε τον κόσμο;
-Πώς θα βοηθήσουμε τον ιερέα της ενορίας μας;
-Έχει μεγάλη επαρχία ο ιερέας μας. Είναι υπεύθυνος σε πολλὰ χωριὰ, σε πολλὲς εκκλησίες∙ άλλες απὸ αυτὲς είναι κτισμένες και άλλες λασποκαλύβες;
-Εμείς δεν έχουμε ιερέα. Έχουμε όμως ωραία Εκκλησία με τον κατηχητή μας∙ συγκεντρωνόμαστε και ψάλλουμε. Κάπου-κάπου μάς έρχεται ιερέας. Περιμένουμε μήπως και τώρα το Πάσχα έρθει κανεὶς.
Καθένας έλεγε τις δυσκολίες που είχαν στις πόλεις και στα χωριὰ τους∙ η συζήτηση είχε φουντώσει.
Ο Χαράλαμπος απὸ το Bandundu όμως καθόταν σκεπτικὸς και λυπημένος, κοίταζε τους συμφοιτητὲς του. Δεν άντεξε∙ δυὸ δάκρυα έτρεξαν στα μάγουλά του κι ένας αναστεναγμὸς και ένα παράπονο ξεπήδησαν απὸ μέσα του .
-Εμείς ούτε Ἐκκλησία έχουμε, ούτε υπάρχει κοντὰ μας καμιὰ. Τα δάκρυα έπεσαν στο θρανίο. Σιωπή επικράτησε για λίγο. Προσπάθησα να κόψω τη σιωπή για να φύγουμε απὸ την αμηχανία, στην οποία πέσαμε όλοι.
-Να το δούμε, Χαράλαμπε, έλα μετὰ στο γραφείο.

Κυριακή 19 Νοεμβρίου 2017

π. Δανιήλ Συσόεφ: ο ιερέας που αγάπησε τους μουσουλμάνους περισσότερο από τη ζωή του (και πέθανε γι' αυτούς) !




«Οι χριστιανοί είναι πλάσματα άλλης φύσεως. 
Υπάρχει ο Homo Sapiens και o Homo Christian». 


Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου
Αέναη επΑνάσταση

Ασφαλώς κανείς δυτικός άνθρωπος δεν αγάπησε τους μουσουλμάνους όσο ο Ρώσος ορθόδοξος ιερέας π. Δανιήλ Συσόεφ. Τους αγάπησε τόσο, ώστε αφοσιώθηκε σ’ ένα τιτάνιο ιεραποστολικό έργο, για να γνωρίσουν τον Ιησού Χριστό όσο το δυνατόν περισσότεροι, όχι μόνο μουσουλμάνοι, αλλά και ακραίοι Ρώσοι νεοπαγανιστές, υπερεθνικιστές, προτεστάντες κ.λ.π.
Πίστευε ακράδαντα πως, εκεί όπου βρίσκονται, είναι παγιδευμένοι και καταστρέφονται. Διακήρυττε πως, αν δεν μεταφέρουμε το λόγο του Χριστού στους συνανθρώπους μας που βρίσκονται σε άλλες θρησκείες και δόγματα, θα είμαστε άσπλαχνοι και ρατσιστές. Το μόνο κίνητρό του ήταν η ανιδιοτελής αγάπη.

Η προσπάθειά του αυτή απέφερε πολλούς καρπούς, δεκάδες μουσουλμάνοι και προτεστάντες τον αγάπησαν, όμως άλλοι τον μίσησαν. Μετά από πολλές απειλές, δολοφονήθηκε μέσα στην εκκλησία, στη Μόσχα, στις 19 Νοεμβρίου 2009, σε ηλικία 34 ετών.
Η απόδοση τιμής στο θάνατό του είναι αφορμή για κήρυγμα αγάπης, όχι μίσους, γιατί εκείνος κινήθηκε μόνον από αγάπη, χωρίς κανενός είδους ρατσιστικό ή ιμπεριαλιστικό συναίσθημα.
Ένας αγαπημένος άγιος ιεραπόστολος (όπως και για πολλούς άλλους, τουλάχιστον στο εξωτερικό - φυσικά δεν έχει ανακηρυχθεί άγιος ακόμη) και πιστεύω ότι δίνει πολλά μηνύματα και ευχόμεθα και στην αγιοκατάταξή του.

Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2016

Πώς μαθαίνουν γράμματα τα παιδιά στην Αφρική (ΦΩΤΟ)





Έχω σημειώσει σε διάφορες αναφορές μου τις εντυπώσεις μου και τους προβληματισμούς μου όλα αυτά τα χρόνια, που με τη χάρη του Θεού υπηρετώ τους ανθρώπους της Αφρικανικής Ηπείρου, ιδιαίτερα στον τομέα της παιδείας μιας και ανήκω στην τάξη των εκπαιδευτικών. 
Θυμάμαι, έντονα, τις πρώτες μου εμπειρίες στα υποτιθέμενα σχολεία που επισκεπτόμουν, ακόμα ως λαϊκός. Απορούσα, μέσα μου, κι έλεγα μόνος μου «τι είδους γράμματα μαθαίνουν τα παιδιά όταν χρησιμοποιούν για τάξη ένα δέντρο, κάτω από τη σκιά του οποίου γίνεται το μάθημα διδασκαλίας ή ακόμα σε ανοικτό χώρο, άμα δεν υπήρχαν δέντρα».
Και έκανα σκέψεις και διερωτόμουν πάντα. Κι όμως το μυστικό μου αποκαλύφθηκε μια φορά από δυο τρεις ιεροσπουδαστές που είχαν, ακριβώς, την καταγωγή τους από πρωτόγονες και απομακρυσμένες περιοχές της Κένυας. 
Ένας, λοιπόν, μου διηγήθηκε, όταν του είπα πόσο ωραία ήταν τα γράμματα του δηλ. ο γραφικός του χαρακτήρας. Και μου απάντησε λιτά και περιεκτικά: «Όταν φοιτούσα στο δημοτικό, η τάξη μας ήταν η σκιά ενός τροπικού δέντρου. Καθόμαστε χάμω οκλαδόν και παρακολουθούσαμε τον δάσκαλό μας. Δεν υπήρχε μαυροπίνακας. Γράφαμε μ’ ένα ξυλαράκι πάνω στη γη, στο χώμα, δηλαδή. Κι έτσι μάθαμε το αλφάβητο και όλα τα άλλα χρήσιμα και απαραίτητα γράμματα». Σκέφτηκα και είπα μέσα μου: «άμα μπόρεσαν κι έμαθαν τόσο ωραία γράμματα, διδασκόμενα πάνω στο χώρα, πόσο θα προόδευαν αν είχαν κανονική τάξη – κτισμένη δηλ. και με μαυροπίνακα!». 
Αλλά έπεσα έξω, αφού ένας άλλος μου συμπλήρωσε ότι στο δικό του το σχολείο είχαν κάπως προχωρήσει αρκετά, αφού μάζευαν χάρτινα κιβώτια και πάνω σ’ αυτά έγραφαν.
Γι’ αυτό μια φορά, όταν επισκεπτόμουν ένα σχολείο κι έκανα διανομή σοκολάτων, πρόσεξα ότι δεν πετούσαν τα χρησιμοποιημένα ήδη κιβώτια αλλά τα μάζευαν και μου εξήγησαν ότι αυτά θα χρησιμοποιηθούν σαν τετράδια, για να γράφουν πάνω και ό,τι άλλο σχετίζεται με χαρτί ήταν γι’ αυτούς πολύτιμο και το μάζευαν, για να το χρησιμοποιήσουν, ώστε να μάθουν τα πρώτα τους γράμματα. 

Παρασκευή 19 Αυγούστου 2016

Έχεις μπλέξει με τον υπόκοσμο ή τις φυλακές; Ξέρω κάποιον δικό σου...



Σ' ένα netcafe στο Χαλάνδρι διάβασα την ιστορία αυτού του Νέγρου & ρίζωσε μέσα μου. Νεαρός Νέγρος των ΗΠΑ, χωρίς μέλλον. Μπλεγμένος με συμμορίες, μπαίνει φυλακή κι εκεί γλιτώνει παρά τρίχα το θάνατο. Ώς εδώ, ίδια ιστορία με εκατοντάδες άλλους νέους, ακόμη και στην Ελλάδα, πέρα απ' το χρώμα. Από 'δώ και πέρα όμως κάτι αλλάζει. Βλέπει την εικόνα ενός ανθρώπου που του μοιάζει και καταλαβαίνει ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος... και δυνατότητα να τον βαδίσεις.
Αυτός ο άνθρωπος ίσως σου μοιάζει - κι αυτός της εικόνας παλι ίσως σου μοιάζει. ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ. Διάβασε την ιστορία του.

Φωτο από εδώ.



ΟΟΔΕ

Ο Γουάλλας Μπέρυ είναι απόγονος μαύρων σκλάβων της Αμερικής. Η Μαγδαληνή Μπέρυ είναι απόγονος καταδιωγμένων Εβραίων από τις στέπες της Ρωσίας — η πλειονότητα της οικογένειάς της χάθηκε στο Ολοκαύτωμα. Μαζί, ενωμένοι στο μυστήριο της αγάπης που καθιστά τους δύο εις σάρκα μίαν, ο π. Μωυσής Μπέρυ και η πρεσβυτέρα Μαγδαληνή μαρτυρούν τη δύναμη μιας και μόνο προσευχής, ειπωμένης μέσα στην αγωνία ενός μαρτυρίου που συνέβη εδώ και ενάμιση αιώνα.
Ο π. Μωυσής γεννήθηκε και μεγάλωσε στο σπίτι που έχτισε ο προπάππος του το 1873, όπως επίσης και τα παιδιά του. Ο πατέρας του, ο παππούς και ο προπάππος του ήταν όλοι πάστορες. Ανατράφηκε μέσα στην ευλάβεια. Ο άλλος προπάππος του, ο Μάρκος, ήταν ιδιοκτησία της οικογένειας Τρίπλετ στο Sand Mountain τού Μιζούρι. Κι εκείνος επίσης ήταν πάστορας. Εκείνη την εποχή ήταν παράνομο οι σκλάβοι να λατρεύουν ανοιχτά το Θεό ή να ακούν να τους διαβάζεται η Βίβλος από κάποιον άλλον μαύρο. Οι σκλάβοι ανέπτυξαν πολλούς δημιουργικούς τρόπους για να υμνούν τον Κύριο. Ένας από αυτούς ήταν ο έξης: συγκεντρώνονταν γύρω από μία μπανιέρα γεμάτη με νερό και όλοι μαζί, βύθιζαν το κεφάλι τους στο νερό για να μην ακούγονται και εξυμνούσαν τον Θεό. Ο Μάρκος πιάστηκε επ’ αυτοφώρω από τον αφέντη του να κηρύττει το Λόγο στους σκλάβους. Τον κρέμασαν από τα χέρια και ο αφέντης του τον χτύπησε, ώσπου φάνηκαν τα οστά του. Κάθε φορά που ο αφέντης του τον χτυπούσε με το μαστίγιο, ο Μάρκος αναφωνούσε «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό». Φώναξε τόσο που ο αφέντης του μεταμελήθηκε, κρέμασε το κεφάλι και του παραχώρησε γη - 750 στρέμματα - και την ελευθερία του. Αυτή είναι η γη στην οποία μεγάλωσε ο π. Μωϋσής Μπέρυ.

Μια Θρησκεία που δε χωρίζει, αλλά ενώνει τους ανθρώπους!...


Φωτο από εδώ (Αδελφότητα του Αγίου Μωυσή του Αιθίοπα - βλ. εδώ)
Πολλές φορές ακούμε ότι οι θρησκείες χωρίζουν τους ανθρώπους δημιουργώντας φανατισμό και συχνά αυτό σημαίνει ότι οι θρησκείες πρέπει να εξαφανιστούν και ότι, αν είχαν λίγη ανθρωπιά και αξιοπρέπεια οι ηγέτες τους, θα παραδέχονταν ότι εξαπατούν τον κόσμο και θα αυτοκαταργούνταν - ενώ τα κράτη, αν ήταν όντως ανθρωπιστικά, θα έκοβαν όλα τα προνόμια των θρησκειών, ώστε να χάσουν τον πλούτο και την εξουσία τους και να μαραζώσουν και να σβήσουν, αφού δεν θα προσφέρουν πια κανένα ώφελος στους υποκριτές λειτουργούς τους.
Ο χριστιανισμός, ο καθαρος, δεν χωρίζει, αλλά ενώνει τους ανθρώπους. Και αυτό τον καθαρό χριστιανισμό θα τον βρούμε στις διδασκαλίες των αγίων της Ορθοδοξίας και στους ταπεινούς μαθητές τους, που εντοπίζονται όχι μόνο ανάμεσα στους αγράμματους, αλλά ανάμεσα σε ανθρώπους κάθε λογής, κάθε κοινωνικής θέσης και μορφωτικού επιπέδου.
Σε ορθόδοξους χριστιανούς θα βρεις και νοθευμένο, παραμορφωμένο χριστιανισμό, αλλά δεν αναφέρομαι σ' αυτόν. "Έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ πρωί", να διακρίνεις το χρυσάφι από το μπακίρι.

Ο χριστιανισμός ενώνει τους ανθρώπους, διδάσκοντας πως όλοι οι άνθρωποι, όλων των φυλών και των θρησκειών, δημιουργήθηκαν κατ' εικόνα και ομοίωση του Θεού και πως όλοι μα όλοι είναι

Τρίτη 7 Ιουνίου 2016

Η συμβολή της Ορθόδοξιας στην ανεξαρτησία της Αφρικής «Άναψα τα καρβουνάκια στην άκρη του γεμιστήρα του καλάσνικοφ, έβαλα το λιβάνι και θύμιασα τους ανθρώπους»…

africa-kenya-orthodox-church25c225abs-drekou25c225bbaenai-epanastasiΟυγκάντα – Κένυα: Η συμβολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας 
στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Αφρικής
Μελέτη/έρευνα Θεόδ. Ι. Ρηγινιώτης
Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου
Εισαγωγή

Μελετώντας την ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην υποσαχάρια Αφρική (δηλ. στις χώρες από την έρημο Σαχάρα και κάτω) διαπιστώνουμε κάτι συγκινητικό: την εμπλοκή των Ορθοδόξων Εκκλησιών στους αγώνες των αφρικανικών λαών για την απελευθέρωσή τους από τους δυτικοευρωπαίους αποικιοκράτες και ιδιαίτερα τους Άγγλους.

Στο άρθρο «Orthodox Mission in Tropical Africa» του Νοτιοαφρικανού Stephen Hayes, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Missionalia, the journal of the Southern African Missiological Society (και αναδημοσιεύεται στο Διαδίκτυο – βλ. τις πηγές, στο τέλος του άρθρου), διαβάζουμε πως οι περισσότεροι δυτικοευρωπαίοι συγγραφείς που έγραψαν για την ιστορία της χριστιανικής ιεραποστολής στην Αφρική, δεν αναφέρονται καθόλου (ή σχεδόν καθόλου) στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ένας λόγος που εντοπίζει γι’ αυτό, είναι η προκατάληψη των ρωμαιοκαθολικών και των προτεσταντών απέναντι στις Ορθόδοξες Εκκλησίες των αφρικανικών χωρών, επειδή πολλές από αυτές ταυτίστηκαν με την πάλη ενάντια στην αποικιοκρατία.
Η αποικιοκρατία
Από το 15ο αιώνα μ.Χ. (την εποχή των «μεγάλων εξερευνήσεων») όλα τα βασίλεια της δυτικής Ευρώπης, με το στόλο και το στρατό τους, κατέκτησαν το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη μας και το μετέτρεψαν σε «αποικίες» τους. Δημιούργησαν, δηλαδή, αυτοκρατορίες, που εκμεταλλεύονταν όσα προϊόντα ή πλούτη μπορούσαν να πάρουν από τις διάφορες χώρες της Αφρικής, της Ασίας και της Αμερικής. Έτσι, χώρες όπως η Αγγλία, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ολλανδία, η Ισπανία και η Πορτογαλία μετατράπηκαν σε μεγάλες αποικιοκρατικές δυνάμεις. Το ίδιο και η Γερμανία και (λιγότερο) η Ιταλία. Η ισχυρότερη από τις αυτοκρατορίες αυτές ήταν η Αγγλία, γι’ αυτό και ήταν, αρχικά, ο κυριότερος αντίπαλος του Χίτλερ, στη δική του προσπάθεια να κατακτήσει τον κόσμο.
Από το 18ο και 19ο αιώνα, κάποιες χώρες, ιδίως στην Ασία (π.χ. Κίνα, Επανάσταση των Μπόξερς,

Παρασκευή 13 Μαΐου 2016

π. Ιωνάς: «Πίσω από κάθε ιεραποστολή κρύβεται το σχέδιο του Θεού»


9 Μαΐου 2016
[Προηγούμενη δημοσίευση:http://bitly.com/1SpMYI8]
Απόψεις από την Ιεραποστολή στην Ταϊβάν
π. ΙΩΝΑΣ: Σας ευχαριστώ πολύ που με θυμάστε και σας παρακαλώ κατ’ αρχήν να διαβιβάσετε τον σεβασμό μου, την μετάνοιά μου και την αγάπη μου στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ιερόθεο, που με την ευλογία του και την αγάπη του εδώ μας περιβάλλει, και ενώ τοπικά είναι μακριά, η θεολογική του παρουσία είναι πάρα πολύ σημαντική στον κόσμο και την Ιεραποστολή της Ασίας… Θα προσπαθήσω να απαντήσω στις «ανακριτικές», αλλά και ωραίες ερωτήσεις σας.
ierapostoli-3-638_12
Α.Κ.: Πάτερ Ιωνά, πώς ενταχθήκατε στην διακονία αυτή; Πώς γίνατε Ιεραπόστολος;
π. ΙΩΝΑΣ: Κατ’ αρχήν τον τίτλο του Ιεραποστόλου τουλάχιστον εγώ δεν τον έχω συνειδητοποιήσει, δε νομίζω ότι είμαι. Δεν ξέρω τι νομίζετε εσείς. Σας λέω την αλήθεια, δεν ξέρω. Ο Θεός με σκεπάζει. Ποτέ δεν το σκέφτηκα ότι είναι έτσι τα πράγματα· απλώς προσπαθώ εδώ πέρα να κάνω το καθήκον μου, να κάνω μια δουλειά, έστω κι αν αυτή δεν την κάνω κατά τον καλύτερο τρόπο.
Στην ερώτησή σας στο πως εντάχτηκα σ’ αυτή τη διακονία, δεν είναι εύκολο να σας απαντήσω. Είναι μια ολόκληρη ιστορία, μάλλον δε μια ιστορία γεμάτη παράξενα πράγματα· ίσως ο Θεός από δρόμους δικούς Του οδηγεί. Θα σας απαντήσω πολύ γενικά, γιατί δε θέλω να υπεισέλθω σε προσωπικά. Με την ευχή του σεβαστού μου Γέροντα, π. Γεωργίου, Ηγουμένου της Μονής Γρηγορίου του Αγίου Όρους, ξεκίνησα· μ’ έστειλε, να πάω στην Ασία. Ο Σεβ. Μητροπολίτης Νικήτας, Μητροπολίτης Χόνγκ Κόνγκ και πάσης Άπω Ανατολής, μου έδωσε την ευλογία να πάω στην Ταϊβάν. Βέβαια και σ’ αυτόν οπωσδήποτε ανήκει η ευχαριστία, αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Βλέπετε δεν εντάχτηκα εγώ, τα ’φερε ο Θεός έτσι. Τώρα, γιατί εγώ και όχι κάποιος άλλος; Δεν ξέρω. Ίσως επειδή ήμουν πλέον ανάξιος ή για ποιόν άλλο λόγο δεν ξέρω… Συνετέλεσαν και πολλοί άλλοι άνθρωποι. Ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Χριστόδουλος που μου έδωσε επίσης την ευλογία του. Δεν μπορώ να μην αναφέρω τον Σεβ. Μητροπολίτη Νεκτάριο, τον Μητροπολίτη Καλύμνου, που με χειροτόνησε, διότι έπαιξε έναν καθοριστικό ρόλο στη ζωή μου, αλλά σας είπα δε μπορώ να σας απαντήσω πως εντάχτηκα. Είναι πολλές δύσκολες και δραματικές ιστορίες. Η Χάρις του Θεού οδηγεί μέσα από παράξενους δρόμους τους ανθρώπους.
Και επίσης ήταν και άνθρωποι εδώ που προσεύχονταν χρόνια να έρθη Ιεραπόστολος. Να έρθη κάποιος άνθρωπος, τέλος πάντων, να κάνη τη Θεία Λειτουργία. Το να είναι κανείς στην ιεραποστολή, τελικά, δεν είναι δική του υπόθεση μόνο – θα ’λεγα μάλιστα είναι πολύ λιγότερο – αλλά πάρα πολλών ανθρώπων. Άλλων οι οποίοι προσεύχονται και δεν τον ξέρουν καθόλου, και πολλών περιστάσεων και από πίσω κρύβεται το σχέδιο του Θεού.
Α.Κ.: Ποιά η μεγαλύτερη χαρά που αισθάνεται ένας Ιεραπόστολος;
π. ΙΩΝΑΣ: Ποιά είναι η μεγαλύτερη χαρά που αισθάνεται ένας Ιεραπόστολος… Δεν είναι εύκολο να σας απαντήσω σε τέτοια πράγματα. Είστε κι εσείς Ιερέας. Δεν είναι εύκολο να σας απαντήσω σε τέτοια πράγματα. Η μεγαλύτερη χαρά που αισθάνεται ένας Ιεραπόστολος δεν ξέρω ποιά είναι. Εγώ αισθάνομαι το γεγονός ότι μπορεί και κάνει τη Θεία Λειτουργία και έρχεται η Χάρις του Θεού και η Βασιλεία του Θεού στη γη. Και όταν η Χάρις του Θεού  και η αλήθεια της Εκκλησίας γίνεται γνωστή σε τόσους πολλούς ανθρώπους, όταν βαφτίζονται άνθρωποι· δεν είναι πολύ εύκολο να σας απαντήσω πάνω σ’ αυτό.
orthodoksiierapostoli.blogspot.com
orthodoksiierapostoli.blogspot.com
Α.Κ.: Ποιά είναι η μεγαλύτερη δυσκολία;
π. ΙΩΝΑΣ: Επίσης δε μπορώ να σας απαντήσω μονολεκτικά. Η μεγαλύτερη δυσκολία είμαι εγώ κατ’ αρχήν. Λόγω της δικής μου προσωπικής αναξιότητος και ακαταλληλότητας και ακηδίας και των πειρασμών. Υπάρχουν κι άλλες πολλές δυσκολίες. Ίσως να σας πω μερικές. Το ότι έρχεσαι εδώ και δεν βρίσκεις κανέναν. Δεν σε περιμένει κανείς. Ξεκινάς από το μηδέν. Δεν ξέρεις τη γλώσσα, δεν ξέρεις τίποτα. Δεν έχεις λεφτά. Τί να πω. Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίση κανείς ποιά είναι η μεγαλύτερη και ποιά δεν είναι.
Α.Κ.: Ποιά τα σημεία πρώτης επικοινωνίας με τους γηγενείς;
π. ΙΩΝΑΣ: Θα μου επιτρέψετε να πω ότι ο όρος γηγενής, χωρίς βέβαια να είναι κακός, θυμίζει λίγο Αφρική. Οι γηγενείς εδώ, ξέρετε, είναι άνθρωποι πολύ πολιτισμένοι. Τα πρώτα σημεία επικοινωνίας με τους λεγομένους γηγενείς είναι πολύ κλασσικά και γραφειοκρατικά. Να πάρης βίζα. Δυστυχώς, στην Ελλάδα οι άνθρωποι δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει Ιεραποστολή, ότι Ιεραποστολή δεν είναι μόνο λεφτά. Για να πάρω βίζα αντιμετώπισα πολλά προβλήματα, δεν είχα καμιά απολύτως βοήθεια. Έπρεπε να γραφτώ σ’ ένα Πανεπιστήμιο, για να πάρω βίζα σπουδαστική. Για να γραφτής σ’ ένα Πανεπιστήμιο εδώ πέρα, πρέπει να κάνης εξέταση αίματος και να αποδείξης ότι δεν έχεις AIDS.

Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2015

Μετά θάνατον εμφανίσεις του π. Κοσμά Γρηγοριάτη, ιεραποστόλου του Κονγκό


Το Περιβόλι της Παναγιάς
 
- Ο ὑποδιάκονος Ἀπόστολος τῆς ἐνορίας τοῦ ἁγίου Μηνᾶ τοῦ χωριοῦ Κισάμπα μοῦ εἶπε καί τό ἑξῆς ὄνειρο κάποιου συγχωριανοῦ του, πού μένει τώρα στήν Μπουτούμπα:

Στό χωριό μου κάποια ἡμέρα μέ πλησίασε ἕνας ἄνθρωπος, τό ὄνομά του Kipazula, ὁ ὁποῖος δέν ἦτο ὀρθόδοξος. Ἦλθε νά μοῦ διηγηθῆ πῶς εἶδε στόν ὕπνο του τόν μακαριστό π. Κοσμᾶ. Μοῦ εἶπε τά ἑξῆς:

«Κάποια ἡμέρα ἐπῆγα νά ψαρέψω. Ἐπιστρέφοντας στό σπίτι μου ἔπεσα στό κρεββάτι ἄρρωστος. Δέν μποροῦσα οὔτε νά κινηθῶ. Τότε μιά νύκτα εἶδα τό ἑξῆς ὄνειρο: Εἶδα ὅτι ἦλθε καί σταμάτησε κοντά στό σπίτι μου ἕνα αὐτοκίνητο πού ἔτρεχε μέ πολλή ταχύτητα. Ἄνοιξε τήν πόρτα καί βγῆκε ἔξω ἕνας εὐρωπαῖος μέ ἄσπρα ροῦχα καί μεγάλη γενειάδα. Κρατοῦσε στά χέρια του κι ἕνα βαλιτσάκι. Ἐγώ φοβήθηκα πολύ. Αὐτός ἄνοιξε τό βαλιτσάκι του, ἔβγαλε ἕνα μαντήλι καί μέ ρώτησε:

-Μέ γνωρίζεις ποιός εἶμαι;

-Ὄχι τοῦ εἶπα.

-Ἐγώ εἶμαι ὀρθόδοξος παπᾶς. Ὀνομάζομαι παπᾶ-Κοσμᾶς, πού πέθανα πρίν λίγα χρόνια. Πήγαινε στήν ἐκκλησία τῶν Ὀρθοδόξων καί πές ἐκεῖ στόν Κατηχητή καί στούς Χριστιανούς νά κάνουν προσευχή γιά σένα καί θά γίνης καλά. Καί, ἄν πάλι ἀρρωστήσεις, νά ἔλθης καί νά παρακαλέσης ἐμένα καί θά σέ βοηθήσω.

Ἐγώ, ἔλεγε κατόπιν ὁ ὑποδιάκονος Ἀπόστολος, ἀπόρησα πώς ἕνας μή ὀρθόδοξος ἀξιώθηκε καί εἶδε στόν ὕπνο του τόν π. Κοσμᾶ. Μετά ἐγώ ἄρχισα νά τοῦ ἐξιστορῶ γιά τήν ἱστορία καί τήν προσφορά τοῦ π.Κοσμᾶ στό Κογκό.

Στήν συνέχεια μοῦ εἶπε τά ἑξῆς: Κάποια περίοδο ἡ γυναῖκα μου ἦτο ἔγκυος. Ἀλλά ἦτο ἀδύνατον νά

Τρίτη 11 Ιουνίου 2013

Έκκληση για βοήθεια από την Ιεραποστολή της Σιέρρα Λεόνε


Η θρυλική Ιεραποστολή της Σιέρρα Λεόνε χρειάζεται τη βοήθειά μας. Από πλευράς προσευχής, λίγα "Κύριε ελέησον" (ή πολλά και θερμά) μπορούμε να προσφέρουμε όλοι. Από πλευράς χρημάτων, κάποιος θα μας διαβάζει που μπορεί να βοηθήσει - ή από λίγα ο καθένας. Αναδημοσιεύουμε από το blog της Ορθόδοξης Ιεραποστολής:

Η Ορθόδοξη ιεραποστολή στη Σιέρρα Λεόνε έχει, αυτές τις στιγμές, ανάγκη της δικής μας προσευχητικής στήριξης, καθώς και της μικρής ή μεγάλης οικονομικής ενίσχυσης, είτε απευθείας, είτε μέσω κάποιου ορθόδοξου ιεραποστολικού συλλόγου. Η νεοσύστατη Ορθόδοξη Εκκλησία της Σιέρρα Λεόνε περνά μια μεγάλη πειρασμική δοκιμασία και καλούμαστε ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί να την στηρίξουμε προσευχητικά και οικονομικά.


Please pray for Orthodox Church in Sierra Leone. - S’il vous plaît priez pour l’Eglise orthodoxe en Sierra Leone.



Orthodox church in Sierra Leone

Πληροφορίες μπορείτε να δείτε εδώ:
http://pk4a.com/how-to-donate/how-to-donate-eu/
http://pk4a.com/how-to-donate/how-to-donate-australia/
http://pk4a.com/how-to-donate/how-to-donate-usa/
 

Μπορείτε, επίσης, να στείλετε την αγάπη σας στην ορθόδοξη ιεραποστολή της Σιέρρα Λεόνε, μέσω των ιεραποστολικών συλλόγων που συνεργάζονται με τον π. Θεμιστοκλή Αδαμόπουλο (Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής ιεραποστολής Θεσσαλονίκης, Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός Θεσσαλονίκης, ΠΧΟ Ορθοδόξου Ιεραποστολής, Σύλλογος Ιεραποστολής ο Πρωτόκλητος Πάτρας). Πληροφορίες εδώ ( με την ένδειξη “για τη Σιέρρα Λεόνε” ) :
http://ierapostoli.wordpress.com/enisxisi/

Βίντεο:http://www.impantokratoros.gr/video-ierapostolh.el.aspx
Σειρά άρθρων για την Ορθόδοξη Εκκλησία στη Σιέρρα Λεόνε & τον αγώνα της εδώ. Ο Θεός να βοηθήσει τους αδελφούς μας, και όλο τον κόσμο, διά της Θεοτόκου και πάντων των αγίων...

Τετάρτη 9 Ιανουαρίου 2013

Ἱεραποδημία στήν Ἀριζόνα τῆς Ἀμερικῆς (στό νέο Ἅγιον Ὅρος τοῦ Γέροντος Ἐφραὶμ)

Ἀρχιμανδρίτης Σαράντης Σαράντος
Ξαναγράφουμε ἀπό τήν πολύ μακρινή Ἀριζόνα γιά τήν Ἀριζόνα, μολονότι μικρή παρέα Ἑλλήνων νέων θεολόγων μᾶς εἰρωνεύτηκαν, ὅταν μετά ἀπό προηγούμενή μας ἐπίσκεψη, γράφαμε μέ ἐνθουσιασμό τίς λαμπρές ἐντυπώσεις μας. Ὑποθέτω ὅτι, ἐπειδή εἶναι σύγχρονοι νέοι, ἐν τῷ μεταξύ θά πληροφορήθηκαν ὅτι ἡ Ἀρι­ζόνα, δηλαδή τό μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου, τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ, εἶναι τό δεύτερο μέρος τῆς Ἀμερικῆς σέ ἐπισκεψιμότητα μετά τό ξακουστό φαράγγι Grand Canyon (ἕνα ἀπό τά θαύματα τῆς Ἀμερικανικῆς φύσης).
Νά εἶναι εὐλογημένοι οἱ νέοι αὐτοί! 
Ἀπό τό ἀεροδρόμιο «Φοῖνιξ» μᾶς παρέλαβε ἕνας νέος μοναχός τῆς ἱερᾶς Μονῆς, ὁ π.  Ἀντώνιος.  Τεράστια πόλη ὁ «Φοῖνιξ».
Πέντε ἑκατομμύρια κάτοικοι σέ ἔκταση τουλάχιστον τετραπλάσια τῶν Ἀθηνῶν.  Λίγη βλάστηση καθότι βρίσκεται στίς παρυφές τῆς ἐρήμου τῆς Ἀριζόνας.  Πλατεῖα ἡ λεωφόρος μέ ἕξι λωρίδες.  Μετά ἀπό μιά ὥρα φθάσαμε στήν ἱερά Μονή.
Ὡραιότατη εἴσοδος χωρίς σιδερένια ἤ ξύλινη πόρτα ἀσφα­λείας.  Ἕνα μικρό στηθαῖο πού τό ὕψος του φθάνει στό στῆθος σου χωρίζει τήν ἱερά Μονή ἀπό τήν ὑπόλοιπη γύρω ἔρημο.  Ὅταν ὁ ἅγιος Γέροντας, ὁ π.  Ἐφραίμ ἀνίχνευε...

Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2012

Η ΣΦΕΒΑ βάπτισε 19 Βορειοηπειρῶτες στὴν Κορυτσά!



Πρωτοχριστιανικὴ ἀτμόσφαιρα ζήσαμε 60 μέλη καὶ φίλοι της ΣΦΕΒΑ Θεσσαλονίκης τὶς ἡμέρες τῆς ἐθνικῆς ἐπετείου τοῦ ΟΧΙ στὴν ἡρωικὴ Κορυτσά. Στὶς 29 Ὀκτωβρίου, 19 ἀδελφοί μας ἀπὸ τὸ χωριὸ Πολένα τῆς Κορυτσᾶς ἡλικίας ἀπὸ 8 ὡς 55 ἐτῶν, ποὺ γιὰ διάφορους λόγους δὲν εἶχαν βαπτισθεῖ ὡς τώρα, πῆραν μέρος στὸ μυστήριο τοῦ ἁγίου βαπτίσματος , βαπτίσθηκαν , μυρώθηκαν καὶ ἔγιναν μέλη τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησίας μας σὲ μία ἰδιαίτερα συγκινητικὴ τελετή. Στὸ χωριὸ Πολένα ποὺ ἡ ΣΦΕΒΑ μὲ τὴ συμπαράσταση πολλῶν φορέων ἔχει ἀνεγείρει τὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Μεταμορφώσεως , ὁ ἱερέας τοῦ χωριοῦ μᾶς εἶχε ἀναφέρει ἐδῶ καὶ 2 χρόνια τὸν προβληματισμό του γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀρκετοὶ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ (χριστιανικὸ στὸ σύνολό του) ἦταν ἀβάπτιστοι κάτι ποὺ παρατηρεῖται γενικότερα σχεδὸν σὲ ὅλες τὶς περιοχὲς στὴ γειτονικὴ χώρα. Γίναμε μέτοχοι στὸν προβληματισμὸ αὐτὸ καὶ προσπαθήσαμε μὲ...


τὴν κατάλληλη ἐνημέρωση νὰ προτρέψουμε τοὺς κατοίκους τοῦ χωριοῦ νὰ βαπτισθοῦν γιὰ νὰ μποροῦν νὰ συμμετέχουν στὰ μυστήρια τῆς ἐκκλησίας μας καὶ νὰ μὴ στεροῦνται τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Στὴν προσπάθεια αὐτὴ πολύτιμη ἦταν ἡ συμβολὴ καὶ τῶν διδασκαλισσῶν ποὺ ὑπηρετοῦν στὸ σχολεῖο ΟΜΗΡΟΣ τῆς Κορυτσᾶς, ἀπὸ τὴν ἀδελφότητα Χριστιανικὴ Ἐλπὶς τῆς Θεσσαλονίκης, οἱ ὁποῖες γιὰ χρόνια ἔκαναν κατηχητικὰ μαθήματα γιὰ τὰ παιδιὰ ἀλλὰ καὶ τοὺς μεγαλυτέρους μεταδίδοντας μὲ ἁπλότητα τὶς βασικὲς ἀλήθειες τῆς πίστεώς μας. Τὸ φετεινὸ Πάσχα, ἐνημερώσαμε τοὺς κατοίκους ὅτι οἱ σύλλογοι τοῦ ΠΑΣΥΒΑ καὶ τῆς ΣΦΕΒΑ μὲ μεγάλη χαρὰ θὰ γίνονταν ἀνάδοχοι σὲ ὅποιον κάτοικο τοῦ χωριοῦ θὰ ἐξέφραζε τὴν ἐπιθυμία νὰ βαπτισθεῖ, ἀναλαμβάνοντας ὅλα τὰ ἔξοδα τῆς βαπτίσεως.


Ἔτσι μέσα στὸ καλοκαίρι συνολικὰ 19 ἀδελφοί μας ἐκδήλωσαν τὴν ἐπιθυμία νὰ βαπτισθοῦν ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ , ἐνῶ στὴν πορεία τέθηκε καὶ ἡ ἰδέα τελέσεως καὶ τοῦ μυστηρίου τοῦ Γάμου γιὰ ὁρισμένα ζευγάρια( 8 στὸν ἀριθμὸ) ποὺ παρέμεναν ἀστεφάνωτα. Ἀμέσως ἄρχισε ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς ΣΦΕΒΑ ἕνας μαραθώνιος προετοιμασίας γιὰ νὰ εἶναι ὅλα ἕτοιμα γιὰ τὴν μεγάλη ἡμέρα τελέσεως τῶν μυστηρίων ποὺ ὁρίσθηκε γιὰ τὶς 29 Ὀκτωβρίου. Μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἄοκνη προσπάθεια μελῶν καὶ φίλων της ΣΦΕΒΑ ποὺ ἐργάστηκαν φιλότιμα γιὰ σχεδὸν 2 μῆνες, ἡ προσπάθεια καρποφόρησε καὶ στὶς 29 -10 βρεθήκαμε μαζὶ μὲ πολλοὺς φίλους καὶ συμπαραστάτες τῶν συλλόγων μας στὴν πόλη τῆς Κορυτσᾶς. Γιὰ πρακτικοὺς λόγους τὸ μυστήριο τῆς βάπτισης τελέσθηκε στὸν καθεδρικὸ ναὸ τῆς Κορυτσᾶς ὅπου ὑπάρχει καὶ βαπτιστήριο. Μὲ τὴ συμμετοχὴ τριῶν ἱερέων ἀλλὰ καὶ τὴν ἐθελοντικὴ ἀναδοχὴ ὅλων τῶν νεοφωτίστων ἀπὸ τοὺς συμμετέχοντες στὴν ἀποστολή, σὲ κλίμα ἔντονης συγκίνησης τελέσθηκε ἡ πρώτη ὁμαδικὴ βάπτιση στὴν περιοχὴ μετὰ ἀπὸ 15 περίπου χρόνια ὅπως μᾶς τόνισαν οἱ ἱερεῖς τοῦ Ναοῦ.


Μὲ ἐπίγνωση τῆς ἱερότητας τῶν στιγμῶν, οἱ 19 Βορειοηπειρῶτες ἀδελφοί μας, πῆραν μέρος στὴν κατήχηση καὶ στὴ συνέχεια στὴν βάπτιση καὶ τὸ χρίσμα, τὰ ὁποία τελέσθηκαν καὶ στὰ ἑλληνικὰ καὶ τὰ ἀλβανικά, ἐνῶ μὲ συγκίνηση οἱ νεοφώτιστοι μὲ τοὺς ἀναδόχους τους κύκλωσαν 3 φορὲς τὸ βαπτιστήριο ψάλλοντας τὸ «Ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε…».


Ἀμέσως μετὰ κατευθυνθήκαμε στὸ χωριὸ τῆς Πολένας, προσκυνήσαμε στὸν ναὸ τῆς Μεταμορφώσεως καὶ παρακαθήσαμε σὲ γεῦμα ποὺ μᾶς ἑτοίμασαν ἐξ ἰδίων μὲ πολλὴ ἀγάπη, οἱ οἰκογένειες τῶν βαπτισμένων ἀδελφῶν μας.


Τὸ ἀπόγευμα τῆς ἴδιας μέρας στὴν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ ἔγινε τὸ μυστήριο τοῦ Γάμου γιὰ 8 ζευγάρια ἡλικίας ἀπὸ 30 ἕως 60 ἐτῶν. Καὶ ἐδῶ ἡ χαρὰ ἦταν μεγάλη γιὰ ὅλους μας, καθὼς οἱ ἀδελφοί μας νομιμοποιοῦσαν τὴν συζυγική τους σχέση ἐνώπιόν του θεοῦ καὶ δέχονταν τὴν εὐλογία τῆς ἐκκλησίας στὴ ζωή τους.


Ἡ μέρα αὐτὴ θὰ μείνει χαραγμένη στὴ μνήμη ὅλων μας καθὼς ζήσαμε καταστάσεις γιὰ τὶς ὁποῖες διαβάζαμε σὲ ἀνταποκρίσεις ἀπὸ ἱεραποστολικὰ κλιμάκια στὶς ἠπείρους τῆς Ἀφρικῆς καὶ τῆς Ἀσίας. Δοξάζουμε τὸν Ἅγιο Θεὸ γιὰ τὴν αἴσια ἔκβαση τῆς προσπάθειας αὐτῆς καὶ εὐχαριστοῦμε θερμὰ ὅλους ὅσους ἐμφανῶς καὶ ἀφανῶς συνέβαλαν τὰ μέγιστα στὴν ἐπιτυχῆ προετοιμασία τοῦ μυστηρίου, ἀλλὰ καὶ ὅσους φίλους μας συμμετεῖχαν στὴν ἀποστολὴ αὐτή. Εἶναι σίγουρο ὅτι οἱ δεσμοί μας μὲ τὸ χωριὸ τῆς Πολένας ἐνισχύθηκαν ἀκόμη περισσότερο καὶ ἀπὸ τὴν πλευρὰ μᾶς ὑποσχόμαστε ὅτι θὰ εἴμαστε πάντα δίπλα στοὺς κατοίκους του, οἱ ὁποῖοι μὲ σοβαρότητα, σταθερότητα ἀλλὰ καὶ ζῆλο διατρανώνουν σὲ κάθε περίσταση τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ τὴν ἑλληνική τους συνείδηση.
sfeva.gr
http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2011/11/19.html 

Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2012

Εξωτερική ορθόδοξη ιεραποστολή

Γράφει ο Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης
Η γνωστή, μεγάλη και δύσκολη οικονομική κρίση στην Ελλάδα είχε σοβαρή, δυσμενή επίπτωση και στην ορθόδοξη εξωτερική ιεραποστολή.Στην Ινδία ακόμη και σήμερα δίνεται πρωινό και μεσημεριανό συσσίτιο σε φτωχά παιδιά και άστεγους ανάπηρους. Λειτουργούν δωρεάν πέντε ιατρεία και πέντε σχολεία σε απομακρυσμένα χωριά. Στο ορφανοτροφείο θηλέων πολλά κορίτσια σώθηκαν από τη βία και την πορνεία. Στο ορφανοτροφείο αρρένων βρήκαν θαλπωρή πολλά αγόρια και γλίτωσαν από τους κινδύνους της νύχτας και των δρόμων. Με τη συνδρομή των καλών φίλων της ιεραποστολής μαθαίνουν γράμματα πολλά παιδιά, όπως αναφέρει η μοναχή Νεκταρία.

Στα νησιά Φίτζι, της μητρόπολης Νέας Ζηλανδίας, στον Ειρηνικό ωκεανό, η ορθοδοξία πνέει ευώδη άνεμο. Κτίσθηκε το πρώτο μοναστήρι, που αποτελεί κέντρο της εκεί πνευματικής ζωής και θερμοκήπιο αρετής. Κτίζονται οι πρώτες εκκλησίες. Όπως λέει ο εκεί μητροπολίτης Αμφιλόχιος, το μοναστήρι «θα είναι ένα κανδήλι πάντα αναμμένο στη μέση του ωκεανού. Ένα αιώνιο σύμβολο θείας λατρείας και προσευχής στα νησιά του Ειρηνικού, που άρχισαν να μαθαίνουν στον ρυθμό της ορθοδοξίας».
Ο π. Ερμόλαος από το Μαλάουι, της μητρόπολης Ζάμπιας, σε επιστολή του αναφέρει πως σιτίζονται τριακόσια παιδάκια των νηπιαγωγείων του ιεραποστολικού κλιμακίου. Οι εκεί ιεραπόστολοι επισκέπτονται τους φυλακισμένους, ανεγείρουν ναούς, σπουδάζουν υποψήφιους κληρικούς για τη συνέχιση του έργου. «Εργαζόμαστε για τον ευαγγελισμό των αφρικανών αδελφών μας, τόσο από αγάπη για τον Θεό όσο και από αγάπη για τον πολύπαθο συνάνθρωπό μας». Ευχαριστούν θερμά οι μαύροι αδελφοί μας, γιατί με προσφορές από την Ελλάδα ανοίχθηκαν 14 απαραίτητα πηγάδια.

Κυριακή 29 Ιουλίου 2012

Ἡ δράσις τῆς μαγείας στήν Ἀφρική



Τό πάθημα τοῦ προτεστάντη "ἱεραπόστολου" .


Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Τόν Αὔγουστο τοῦ 1994 ἀναστατώθηκε τό Κολουέζι μέ τίς προκηρύξεις,  ἀφίσσες,  πινακίδες καί πανώ ὅτι «ἔρχεται ὁ "Χριστός" νά θεραπεύσει τούς τυφλούς καί παραλύτους καί κάθε ἀσθενῆ ὅλης τῆς περιοχῆς. Ἐξοδεύθηκαν πολλές χιλιάδες δολλάρια,  γι᾿ αὐτή τήν προετοιμασία τῆς ὑποδοχῆς ἑνός πάστορος Πεντηκοστιανοῦ,  πού ξεκίνησε ἀπό τήν νότια Ἀφρική γιά νά σκορπίσει τήν θεραπεία στούς ἀσθενεῖς τοῦ Κογκό.
    Τήν ἴδια προετοιμασία καί λαμπρή ἐμφάνισι ἔκανε καί στό Λουμπουμπάσι,  τήν ...συμπρωτεύουσα τοῦ Κογκό,  ὅπου πλῆθος ἀσθενῶν τόν ἠκολούθησε μέ τήν ἐναγώνια ἐλπίδα τῆς σωματικῆς τους ἀποκαταστάσεως. Ἀπό ὅ,τι μοῦ εἶπαν διά δαιμονικῆς φυσικά δυνάμεως,  ἔδωσε τήν ποθητήν ὑγεία στούς προσελθόντας ἀσθενεῖς του, ἀλλά τί λυπηρόν καί τραγικόν!  Μόνο γιά μιά ἡμέρα. Ἀπό τήν ἑπομένη ἐπανήρχοντο στά ἴδια τυπικά τῆς ἐπαιτείας καί στά ἴδια  βάσανά τους...

Παρασκευή 13 Ιουλίου 2012

Η θεολογία του πρίγκιπα-βατράχου


Από το ημερολόγιο της Λινέτ Χοπ
Η Λινέτ Χοπ και ο σύζυγός της Νέηθαν Χοπ είναι Αμερικανοί ορθόδοξοι ιεραπόστολοι, που πρόσφεραν πνευματικό και κοινωνικό έργο στην Αλβανία τα έτη 1998-2006. Η Λινέτ ασθένησε από καρκίνο και, μετά από οδυνηρό αγώνα, κοιμήθηκε στις 27 Αυγούστου 2006, αφού είχε επιστρέψει από τις ΗΠΑ στην Αλβανία, για να ζήσει εκεί το τέλος της επίγειας ζωής της και να ταφεί εκεί.
Η συγκλονιστική πορεία της ως ιεραποστόλου και ως καρκινοπαθούς καταγράφεται στο βιβλίο του π. Λουκά Βερόνη Η ελπίδα της Λινέτ, εκδόσεις «Ακρίτας», όπου παρατίθενται και εκτενή αποσπάσματα από το ημερολόγιό της. Αναλυτικά για το βιβλίο δείτε εδώ. Νομίζω ταπεινά πως κάθε καρκινοπαθής και συγγενής καρκινοπαθούς πρέπει να το αποκτήσει και να το μελετήσει. Θα δει εκεί πώς αντιμετωπίζει τον καρκίνο, τον πόνο και το πλησίασμα του θανάτου μια νέα ορθόδοξη γυναίκα και μητέρα, δίνοντας ένα παράδειγμα προς όλους μας (όπως και η Έντνα Κινγκ, που έχασε το 8χρονο κοριτσάκι της από καρκίνο).
Το παρακάτω απόσπασμα είναι από τις σελ. 94-96 του βιβλίου. Γράφει η Λινέτ.
Πολλοί άνθρωποι κάθε μήνα χτυπάνε την πόρτα μας ζητώντας φαγητό, φάρμακα, ρούχα, παπούτσια και χρήματα. Δεν ξέρουμε πώς, αλλά μας βρίσκουν και πάντα βλέπουμε καινούργια πρόσωπα στην πόρτα μας. Πολλοί έρχονται από χωριά έξω από τα Τίρανα και ταξιδεύουν με λεωφορείο μέχρι το σπίτι μας.
Με τα χρόνια έχουμε κανονίσει με τους τακτικούς μας επισκέπτες να έρχονται μία φορά τον μήνα για να παίρνουν μία μεγάλη σακούλα με βασικά τρόφιμα. Οι περισσότεροι είναι πανευτυχείς μ’ αυτό το πρόγραμμα, αλλά κάθε τόσο κάποιος εμφανίζεται με μια καινούργια ιδέα γι’ αυτά που θα έπρεπε εμείς να κάνουμε γι’ αυτόν.
Πριν μερικούς μήνες, ήρθε για να ζητήσει τρόφιμα ένας κοντός, πολύ καταβεβλημένος άνδρας. Νομίζω ότι πρέπει να χτυπούσε πόρτα πόρτα, ζητώντας βοήθεια, και απλώς έτυχε να πέσει πάνω μας. Είπε ότι ήταν από μια πόλη κάπου δύο ώρες με το αυτοκίνητο από τα Τίρανα και ότι είχε έξι παιδιά. Του δώσαμε μία σακούλα με τρόφιμα, κι από τότε άρχισε να χτυπάει την πόρτα μας σχεδόν καθημερινά, καμιά φορά και περισσότερες φορές μέσα στη μέρα. Ήρθε στις 5 μ.μ. και ξανάρθε στις 10 μ.μ.