Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Άγιος Σιλουανός Ο Άθωνίτης: Γιατί Πέφτουμε Σε Πλάνη;




Άγιος Σιλουανός Ο Άθωνίτης: Γιατί Πέφτουμε Σε Πλάνη;
Δείξαμε μεγάλη ἀμέλεια καί δέν καταλαβαίνουμε πιά ἄν ὑπάρχει ἡ κατά Xριστόν ταπείνωση καί ἀγάπη. Bέβαια, ἡ ταπείνωση αὐτή καί ἡ ἀγάπη γίνονται γνωστές μόνο μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ἐμεῖς ὅμως δέν ξέρουμε ὅτι, γιά νά προσελκύσουμε τή χάρη κοντά μας, πρέπει νά τήν ποθήσουμε μ’ ὅλη μας τήν ψυχή. Ἀλλά πῶς θά ποθήσουμε κάτι πού δέν τό γνωρίζουμε καθόλου; Καί ὅμως, ὅλοι μας τή γνωρίζουμε τή χάρη, ἔστω καί λίγο, γιατί τό Ἅγιο Πνεῦμα κινεῖ κάθε ψυχή στήν ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ.
Στόν ἀγώνα μας πρέπει νά εἴμαστε ἀνδρεῖοι. Ὁ Κύριος ἀγαπάει τήν ἀνδρεία καί συνετή ψυχή. Ἄν δέν ἔχουμε ἀνδρεία καί σύνεση, τότε πρέπει νά τά ζητᾶμε ἀπό τό Θεό καί νά ὑπακοῦμε στούς πνευματικούς, γιατί σ’ αὐτούς ζεῖ ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὁ ἄνθρωπος μάλιστα, πού ὁ νοῦς του ἔπαθε βλάβη ἀπό δαιμονική ἐνέργεια, ἰδίως αὐτός πρέπει νά ὑπακούει στόν πνευματικό καί νά μήν ἐμπιστεύεται καθόλου τόν ἑαυτό του.
Eἶναι πολύ δύσκολο νά διαγνώσεις μέσα σου τήν ὑπερηφάνεια. Nά ὅμως μερικά συμπτώματα: Ἄν σέ προσβάλλουν δαίμονες ἤ σέ βασανίζουν κακοί λογισμοί, αὐτό σημαίνει πώς δέν ἔχεις ταπείνωση. Γι’ αὐτό, ἔστω κι ἄν δέν ἀντιλήφθηκες τήν ὑπερηφάνειά σου, ταπεινώσου.
Ἄν εἶσαι ὀξύθυμος ἤ, ὅπως λένε, νευρικός, αὐτό εἶναι ἀληθινή συμφορά. Κι ἄν πάσχεις ἀπό παροξυσμούς καί φοβίες, θά γιατρευτεῖς μέ τή μετάνοια, μέ τό ταπεινό φρόνημα καί μέ τήν ἀγάπη γιά τόν ἀδελφό σου, ἀκόμα καί γιά τούς ἐχθρούς. Ὅποιος δέν ἀγαπάει τούς ἐχθρούς, σ’ αὐτόν δέν ἔχει κατοικήσει ἀκόμα ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ.
Στήν πλάνη πέφτει κανείς εἴτε ἀπό ἀπειρία εἴτε ἀπό ὑπερηφάνεια. Κι ἄν εἶναι ἀπό ἀπειρία, ὁ Κύριος θεραπεύει γρήγορα αὐτόν πού πλανήθηκε. Ἄν ὅμως εἶναι ἀπό ὑπερηφάνεια, τότε θά ὑποφέρει γιά πολύν καιρό ἡ ψυχή, ὥσπου νά μάθει τήν ταπείνωση, καί τότε θά θεραπευθεῖ ἀπό τόν Κύριο.
Στήν πλάνη πέφτουμε, ὅταν νομίζουμε πώς εἴμαστε πιό συνετοί καί ἔμπειροι ἀπό τούς ἄλλους, ἀκόμα κι ἀπό τόν πνευματικό μας πατέρα.
Χωρίς ἐξομολόγηση στόν πνευματικό δέν εἶναι δυνατό ν’ ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τήν πλάνη, γιατί στόν πνευματικό ἔδωσε ὁ Θεός τή χάρη τοῦ «δεσμεῖν καὶ λύειν».
Άγιος Σιλουανός ο Άθωνίτης
«Η γνωριμία με τον Θεό» – IEPA MONH ΠAPAΚΛHTOY ΩPΩΠOΣ ATTIΚHΣ
http://www.orthodoxia.online/2017/03/26/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CE%BF-%CE%AC%CE%B8%CF%89%CE%BD%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CF%80%CE%AD%CF%86%CF%84/

Ο Ακάθιστος Ύμνος




Ο Ακάθιστος ύμνος
από τον Κωνστανίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο
ΓΕΝΙΚΑ: Ακάθιστος ύμνος ονομάζεται ένας ύμνος, για την ακρίβεια ένα Κοντάκιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, προς τιμήν της Θεοτόκου, ο οποίος ψάλλεται στους ναούς τις πέντε πρώτες Παρασκευές της Μ. Τεσσαρακοστής, τις πρώτες τέσσερις τμηματικά, και την πέμπτη ολόκληρος. Είναι ένας ύμνος που αποτελείται από προοίμιο και 24 οίκους σε αλφαβητική ακροστιχίδα, από το Α ως το Ω. Δηλαδή κάθε «οίκος», ή στροφή, ξεκινά με το αντίστοιχο κατά σειρά ελληνικό γράμμα).
Θεωρείται δίκαια ως αριστούργημα της βυζαντινής υμνογραφίας. Είναι γραμμένος πάνω στους κανόνες της ομοτονίας, ισοσυλλαβίας και εν μέρει της ομοιοκαταληξίας. Η γλώσσα του είναι ποιητική, εμπλουτισμένη από κοσμητικά επίθετα και πολλά σχήματα λόγου. Το θέμα του είναι η εξύμνηση της ενανθρώπισης του Θεού μέσω της Θεοτόκου. Ο ύμνος αυτός ονομάζεται «Ακάθιστος» από την όρθια στάση, που τηρούν οι πιστοί κατά τη διάρκεια της ψαλμωδίας της1. Οι πιστοί έψαλαν παλαιότερα τον Ακάθιστο ύμνο όρθιοι, υπό τις συνθήκες που θεωρείται ότι εψάλη για πρώτη φορά. Σύμφωνα με αναφορές Πατέρων της Εκκλησίας, ο Ακάθιστος Ύμνος ήταν στενά συνδεδεμένος με την εορτή του Ευαγγελισμού.
ΙΣΤΟΡΙΚΟ: Το 626, όταν ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος ηγείτο εκστρατείας του βυζαντινού στρατού κατά των Περσών, η Βασιλεύουσα πολιορκήθηκε αιφνιδιαστικά, κατόπιν συνεργασίας αντιπερισπασμού με τους Περσες, από τους Αβάρους. Γνωρίζοντας την απουσία στρατού, οι Άβαροι απέρριψαν κάθε πρόταση εκεχειρίας και στις 6 Αυγούστου Αυγούστου κατέλαβαν την Παναγία των Βλαχερνών. Τη νύχτα της 7ης προς 8η Αυγούστου, ετοιμάζονταν για την τελική επίθεση, ενώ ο Σέργιος, Πατριάρχης Κων/λεως, περιέτρεχε τα τείχη της Πόλης με την θαυματουργή εικόνα της

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης και η αθέατη πλευρά της Επανάστασης του Φοίνικα

Στέργιος Π. Ζυγούρας
ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΤΟ 1820 ΣΤΗΝ ΑΓ. ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ; ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΗΝ 24-2-1821;

Αλέξανδρος Κ. Υψηλάντης, αρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης (1792-1828)
Μια βασική θέση πολλών ιστορικών του 20ου αιώνα για την Επανάσταση του 1821, είναι ότι έγινε κατά μίμηση της Γαλλικής. Για να το αποδείξουν, χρησιμοποιούν -μεταξύ άλλων- το επιχείρημα του διαφωτισμού, την φράση του Κολοκοτρώνη για την Γαλλική Επανάσταση και τον Ναπολέοντα, την βασική προκήρυξη του Υψηλάντη, τα τρία Συντάγματα. Για τον διαφωτισμό και την χρονική αλληλουχία Ελληνικής και Γαλλικής Επανάστασης μιλήσαμε πρόσφατα. Για τον Κολοκτρώνη: οι ίδιοι ιστορικοί (που συχνά τον περνάνε γενεές δεκατέσσερις για την «ιδιοτελή» και «τοπικιστική» στάση του) ξεχνούν να διαβάσουν δυο γραμμές πιο κάτω: Όχι μόνον δεν δηλώνει οπαδός της Γαλλικής Επανάστασης και του Ναπολέοντα, αλλά εξηγεί γιατί είπε πως αυτοί «άνοιξαν τα μάτια του κόσμου»: «δι’ αυτό είναι δυσκολότερο να διοικήσεις τώρα λαό». Ο Κολοκοτρώνης θα πει και κάτι άλλο: «Η Επανάστασις η δική μας δεν ομοιάζει με καμμιάν απ’ όσαις γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης αι επαναστάσεις εναντίον των διοικήσεών των είναι εμφύλιος πόλεμος». Αυτό είναι μερικώς σωστό, όχι γιατί ο Κολοκοτρώνης δεν ήξερε τι του γινόταν, αλλά επειδή απέφυγε ως το τέλος να εξηγήσει ποιος και γιατί κίνησε την Επανάσταση της οποίας έγινε άτυπος αρχηγός μέχρι να φτάσει ο Καποδίστριας. Τα Συντάγματα: η μεγαλύτερη πλάνη είναι ότι οι «συνταγματικοί» ήταν αντιμοναρχικοί. Μοναρχικοί και ταυτόχρονα συνταγματικοί ήταν όλοι οι πρωταγωνιστές, αμφοτέρων των παρατάξεων. Η διαφορά βρισκόταν στο είδος του. Τα ελληνικά Συντάγματα αφορούσαν μια Επανάσταση διαφορετική από του Υψηλάντη. Ήταν κομμένα και ραμμένα (ιδιαίτερα το δεύτερο και το τρίτο) πάνω στην εκτροπή της Επανάστασης από τον στόχο της. Έθεταν τις βάσεις για να εξαλειφθεί μεσοπρόθεσμα η δημιουργία ενός υπερεθνικού χριστιανικού κράτους. Οι ιστορικοί παραλείπουν τελείως να εξηγήσουν ότι στόχος της αίτησης για Αγγλική προστασία (1825) ήταν να αποφύγει η Επανάσταση τον Βρετανικό εκβιασμό «ή εμείς ή κανείς», για να επιβιώσει μέχρι να βρει τρόπο να εξασφαλίσει νόμιμα τον Καποδίστρια. Παραλείπεται δηλαδή το εξής βασικό: η αίτηση προστασίας προς την Αγγλία συντάχθηκε από την «φιλορωσική» πλευρά του Ρώμα (που κατατάχθηκε λανθασμένα στην «φιλοαγγλική» παράταξη), γι’ αυτό την υπέγραψε και ο αποφυλακισμένος Κολοκοτρώνης. Στόχευε στην αποκατάσταση των ηττημένων του «εμφυλίου», στην ανατροπή του δανειακώς αναδειχθέντα Κουντουριώτη και στην κατάργηση του Συντάγματος. Το τελευταίο πραγματοποιήθηκε στην Επίδαυρο το 1826. Εκεί ξεκίνησε η Γ΄ Εθνοσυνέλευση που σύντομα διακόπηκε. Συνεχίστηκε το 1827 πρώτα σε δυο ξεχωριστές Συνελεύσεις (Ερμιόνη και Αίγινα), στη συνέχεια, «ενωτικά» στην Τροιζήνα. Η επιλογή του Καποδίστρια έγινε ομόφωνα επειδή οι διαφωνούντες αποχώρησαν. Τα αντίμετρα στην ανάδειξη του Καποδίστρια ήταν η επαναφορά του καταργημένου Συντάγματος (σε λαϊκότερη εκδοχή και σε άλλο μήκος κύματος από την Ιουλιανή Συνθήκη που ακολούθησε) και η εσπευσμένη δράση του ναυάρχου Κόχραν υπέρ του Κιουταχή. Λίγο μετά ακολουθεί η ρωσική συγκατάθεση απελευθέρωσης του Υψηλάντη.

Η έλλειψη ισχυρής χριστιανικής κουλτούρας στην Ευρώπη αφήνει το πεδίο ελεύθερο στην ισλαμοποίηση και στους ισλαμιστές




Της Iben Thranholm* / ΚΟ

Ο Χριστιανισμός έχει απολύτως εξαφανιστεί από τη δημόσια σφαίρα στην Ευρώπη. Αλλά νομίζω ότι το κύριο πρόβλημα είναι πνευματικό, όχι πολιτικό. Ο λόγος για τον οποίο έχουμε όλα αυτά τα προβλήματα με τους μετανάστες και τους «πρόσφυγες» είναι λόγω έλλειψης της χριστιανικής μας πίστης. Το πρόβλημα δεν είναι η δύναμη του Ισλάμ. Είναι η αδυναμία των χριστιανών.

Έχουμε αυτό το είδος της άστοχης συμπόνιας ή του ελέους προς ξένους που δεν γνωρίζουμε καν. Δεν νομίζω ότι αυτό είναι πραγματική φιλανθρωπία, νομίζω ότι είναι ένα είδος αισθήματος εστιασμένου στον εαυτό μας. Θέλεις να κάνεις κάτι, έτσι ώστε να αισθάνεσαι εσύ καλά με τον εαυτό σου. Αλλά εάν θέλεις πραγματικά να είσαι φιλάνθρωπος και να αγαπάς τον πλησίον σου θα πρέπει τουλάχιστον να του μιλήσεις για την χριστιανική πίστη ή θα πρέπει να είσαι σταθερός σε αυτά που πιστεύεις και να του πεις: «Κοίταξε να δεις. Αυτή εδώ είναι μια χριστιανική κοινωνία. Σε καλωσορίζουμε, αλλά αυτοί είναι οι κανόνες μας, δεν θέλουμε οι δικοί σου κανόνες να επιβληθούν στην χριστιανική μας κουλτούρα».

Ως εκ τούτου, επειδή η χριστιανική μας κουλτούρα είναι τόσο αδύναμη, έχουμε χάσει την πυξίδα μας, δεν ξέρουμε πια πώς να κάνουμε διάκριση ανάμεσα στο καλό και το κακό. Πιστεύουμε ότι όλα τα πράγματα είναι το ίδια. Οδηγούμαστε από αυτόν τονσχετικισμό, το οποίο είναι ένα αδύνατο σημείο στην κουλτούρα μας. Δεν ξέρουμε πότε να πούμε όχι και πότε να πούμε ναι. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πολλοί μετανάστες θέλουν να επιβάλουν τον ισλαμικό νόμο στην κουλτούρα μας και πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι αποτελεί σημάδι «ανοχής» το να πούμε ναι. Αλλά υπάρχουν επίσης πολλοί άνθρωποι που δεν συμφωνούν. Έχουμε αυτήν την τεράστια σύγκρουση μέσα στην ίδια μας την κοινωνία.

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Οι κακοί λογισμοί


logismoi
● Ο σύγχρονος άγιός μας Παΐσιος έλεγε: «Η αρρώστια της εποχής μας είναι ότι πιστεύουμε στους λογισμούς. Δεν χρησιμοποιούμε ούτε τη λογική. Χρειάζεται να μη πιστεύουμε στους λογισμούς, γιατί μπορεί να μας τρελλάνουν» (Γ.Α., Διδαχές, σελ. 110).

● Ο διάβολος μηχανεύεται κάθε είδους μέσο, για να μπορή να παρασύρη τον άνθρωπο στην αμαρτία. Στον βίο του αγίου Γρηγορίου του Δεκαπολίτου (20/11) βλέπουμε να παίρνη διάφορες μορφές π.χ. ως σκορπιός που τον δάγκωνε στα χέρια, ως στρατιώτες με ξίφη και με ακόντια, για να τον φονεύσουν, (9 Μαρτίου), ως οι 40 μάρτυρες με φώτα εξαστράπτοντα και κάθε είδους μορφή. Στο τέλος του έδωσε άγριο πόλεμο της πορνείας και εκαίγετο ο άγιος σαν να τον σούβλιζαν με πυρακτωμένα σίδερα, αλλά η θεία χάρις τον βοηθούσε και ξέφευγε κάθε παγίδα.
● Ο όσιος Πιτυρούν (29/11) παρατηρεί: «Να ηξεύρετε, τέκνα μου ακόμα ότι δια κάθε πάθος του ανθρώπου υπάρχουν και τα ανάλογα δαιμόνια, τα οποία επιτηρούν και παρακολουθούν τα πάθη αυτά. Ήτοι, δαιμόνιο στην υπερηφάνεια, δαιμόνιο στην φιλαργυρία, δαιμόνιο στην φιληδονία και γαστριμαργία, ομοίως και σε άλλα πάθη. Τα οποία δαιμόνια όποιος θέλει να τα αποδιώξη από αυτόν, είναι ανάγκη να ξερριζώνη τα πάθη από την καρδιά του, στην οποία αυξάνουν από τους πονηρούς λογισμούς».
● Κάποτε πήγε κάποιος μοναχός να ζητήση τη βοήθεια του αγίου Πέτρου Αλεξανδρείας για τον λογισμό της βλασφημίας. Του απαντά ο όσιος: «Πήγαινε, τέκνο μου, και φρόντισε για τα υπόλοιπα αμαρτήματά σου την ευθύνη και την ενοχή για το λογισμό αυτό άφησέ την σε εμένα. Μη λησμονής -συνέχισε ο Επίσκοπος Πέτρος- ότι εκείνος που πιστεύει ολοψύχως στον Θεό και τον προσκυνεί είναι τελείως ανεύθυνος από το λογισμό αυτό. Ο λογισμός αυτός είναι καθ’ ολοκληρία διαβολική επήρεια και πονηρή εφεύρεση του Σατανά, θέλοντας δι’ αυτού του τρόπου να μας εμποδίση από την εναντίον του πάλη και να μας αποσπάση από τη διαρκή σκέψη και επικοινωνία με τον Θεό.
● Το ίδιο συνέβη και με τον όσιο Παμβώ. Όταν παρεκάλει τον Θεό να τον απαλλάξη από την ενόχληση αυτή, άκουσε από τον ουρανό μία φωνή, που του έλεγε• «Παμβώ, Παμβώ, μη στεναχωριέσαι δια ξένη αμαρτία, αλλά μόνο να φροντίζης για τις πράξεις σου• τις βλασφημίες, που εμπνέει ο πονηρός, άφησέ τες επάνω του». Εμείς φταίμε μόνο όταν καλλιεργούμε το λογισμό και κάνουμε, όπως λέγει ο όσιος Παΐσιος, το μυαλό μας αεροδρόμιο.
● Στον Ευεργετινό διαβάζουμε: «Σχετικά μάλιστα και στην Αγία Γραφή έχει γραφή: «Χείμαρροι ανομίας εξετάραξάν με» (Ψαλμ. ιζ 5) και «ο Θεός ημών καταφυγή και δύναμις, βοηθός εν θλίψεσι ταις ευρούσαις ημάς σφόδρα, δια τούτο ου φοβηθησόμεθα εν τω ταράσσεσθαι την γην» (Ψαλμ. με 2-3), δηλ. «ο Θεός είναι για εμάς καταφύγιο και πηγή δυνάμεως• είναι βοηθός μας στις φοβερές αυτές θλίψεις, που μας βρήκαν, δι’ αυτό δεν πρέπει να φοβηθούμε, όταν δούμε να ταράσσεται η γη».
Όταν λοιπόν ενοχλήση την διάνοιά σου πονηρός λογισμός, να βοήσης με δάκρυα και με όλη την δύναμη της ψυχής σου προς τον Θεό λέγοντας: «Κύριε, ευσπλαγχνίσου με τον αμαρτωλό και διώξε από κοντά μου τον πονηρό καταργώντας την κατ’ εμού δύναμή του». Ο Θεός είναι καρδιογνώστης και ως εκ τούτου γνωρίζει ποιές εκ των βαθυτέρων σκέψεών μας προέρχονται από την ιδική μας θεληματική κακοήθη γνώμη (οπότε είμεθα και υπεύθυνοι), και ποιές εμβάλλονται μέσα στην ψυχή μας, παρά την θέλησή μας, από την κακία των δαιμόνων (οπότε είμεθα και ανεύθυνοι, εφ’ όσον δεν συγκατατεθούμε σ’ αυτούς).
Γνώριζε δε και τούτο• ότι εφ’ όσον αγωνίζεσαι και υπομένεις να δουλεύης στον Κύριο, τόσο και η διάνοιά σου θα αποβαίνη καθαρωτέρα, όπως επίσης και οι διαλογισμοί σου. Αυτό στηρίζεται σ’ αυτό που είπε ο Κύριος. «Κάθε κλήμα της αμπέλου μου που δεν καρποφορεί το αποκόπτω κάθε δε κλήμα, που καρποφορεί το καθαρίζω, δια να αποδώση ακόμη περισσότερους καρπούς» (Ιωάν. ιε 1-2).
Μόνον να θέλης ειλικρινά την σωτηρία της ψυχής σου, αυτό είναι αρκετό, διότι ο Κύριος, ως ισχυρός συνεργός, βοηθεί όσους εναγωνίως επιζητούν την σωτηρία της ψυχής τους».

Ορθόδοξος Τύπος
ΑΚΤΙΝΕΣ

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Γαβριάδες και έμφυλες ταυτότητες

Αποτέλεσμα εικόνας για κατέστρεψαν ακυρωτικά μηχανήματα λεωφορείων


ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ
Από πού ξεφύτρωσαν εκείνα τα παιδιά που κατέστρεψαν καμιά εικοσαριά ακυρωτικά μηχανήματα λεωφορείων, αφού ανάγκασαν τους οδηγούς να βγουν έξω; Η απάντηση είναι όσο πιο απλή γίνεται: απ’ την Πανεπιστημιούπολη του Ζωγράφου. Είναι περίπου σαν να πιστεύεις ότι την ηλεκτρική ενέργεια την φτιάχνει η πρίζα στον τοίχο ή ότι ο αυτόχειρ που γκρεμίστηκε από τον πέμπτο όροφο σκοτώθηκε εξαιτίας του νόμου της βαρύτητας. Δεν πιστεύεις κάτι ψευδές. Απλώς δεν ξέρεις τι σου γίνεται. Τόσο απλά. Τα παιδιά αυτά δεν γεννήθηκαν ούτε σε γκέτο μεταναστών ούτε σε αυτοσχέδιους καταυλισμούς. Δεν είναι ούτε Ολιβερ Τουίστ ούτε γαβριάδες. Δεν έχουν καν σχέση με τον Γιάννη Αγιάννη που τον κυνηγούσε μια ζωή ο Ιαβέρης για μια φραντζόλα ψωμί ή για το κηροπήγιο που κάποτε έκλεψε.
Είναι παιδιά της ημετέρας παιδείας. Οπως και οι νέοι που ανανεώνουν κάθε τόσο τον πληθυσμό στο άσυλο ανιάτων των Εξαρχείων. Δεν γεννήθηκαν στην παραγκούπολη της «Συνοικίας το Ονειρο» του Αλέκου Αλεξανδράκη. Δεν μεγάλωσαν στο καθαγιασμένο από τον προοδευτικό λυρισμό κοινωνικό περιθώριο. Επί τη ευκαιρία, περιμένω από κάποιον αρμοδιότερο εμού, κάποιον κοινωνιολόγο φέρ’ ειπείν, να μου περιγράψει με επιστημονική ακρίβεια ποιο είναι το κέντρο και ποιο το περιθώριο της ελληνικής κοινωνίας εν έτει 2017. Το επαναλαμβάνω. Είναι παιδιά της ημετέρας παιδείας, έχουν περάσει από τα θρανία του ελληνικού σχολείου, πολλά έχουν περάσει και στο πανεπιστήμιο. Δεν αισθάνθηκαν περισσότερο αποκλεισμένα από «το μέλλον» από ό,τι οι συνομήλικοί τους. Και όταν καίνε τρόλεϊ δεν αισθάνονται ότι  κάνουν κάτι που αντιβαίνει σε όσα έμαθαν ή δεν έμαθαν απ’ το σχολείο ή το σπίτι τους. Θεωρούν ότι είναι μια ακραία, αλλά μάλλον φυσιολογική, μορφή διασκέδασης.

ΠΕΘ: Έμφυλες ταυτότητες: Διαστροφή της ανθρώπινης οντολογίας


Αθήνα, 24 Μαρτίου 2017
Αριθμ. Πρωτ.  42
Δελτίο τύπου της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων(ΠΕΘ)
Έμφυλες ταυτότητες: Διαστροφή της ανθρώπινης οντολογίας
Το Υπουργείο Παιδείας, εκτός από την μετατροπή του χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών σε μάθημα πολυθρησκείας και πολυθεϊας, την επιχείρηση να ξαναγραφτεί εξ αρχής η ελληνική Ιστορία με στόχο τον μετασχηματισμό της και τις περαιτέρω κυοφορούμενες παρεμβάσεις στη διδασκαλία της γλώσσας με στόχο την όσο το δυνατό μεγαλύτερη μείωση της πολιτισμικής της επίδρασης, προωθεί σε όλα τα Γυμνάσια της πατρίδας μας την υλοποίηση Προγράμματος της Θεματικής Εβδομάδας Ενημέρωσης και Ευαισθητοποίησης σε ζητήματα Εθισμού-Εξαρτήσεων και Έμφυλων Ταυτοτήτων.
Μετά από μελέτη του σχετικού Προγράμματος, διαπιστώνουμε ότι το Υπουργείο φαίνεται ότι ανακάλυψε και εφαρμόζει, έναν ακόμη τρόπο, προκειμένου να συνεχίσει το έργο της πνευματικής και ηθικής αποδόμησης των παιδιών μας.
Η  Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων, ακολουθώντας τη Θεολογία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, είναι αντίθετη σε όλα όσα προσπαθούν να διαστρέψουν την αλήθεια, την αξιοπρέπεια και το νόημα του ίδιου του προσώπου των νέων μας. Είμαστε απολύτως αντίθετοι σε οποιεσδήποτε θεωρίες ή διδασκαλίες που παραβλέπουν τη φυσιολογία του ανθρώπινου σώματος και εναντιώνονται στην ίδια την ανθρώπινη οντολογία.

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Για να μη λησμονούμε το 1821


ΑΙ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΙ ΚΑΙ ΥΠΟΘΗΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ 1821
       
«Είναι θέλημα Θεού. Είναι κοντά μας και βοηθάει, γιατί πολεμάμε για την πίστι μας, για την πατρίδα μας, για τους γέρους γονιούς, για τα αδύνατα παιδιά μας, για την ζωή μας, την λευτεριά μας...Και όταν ο δίκαιος Θεός μας βοηθάει ποιος εχθρός ημπορεί να μας κάνει καλά...;».
(Θεόδωρος Κολοκοτρώνης)
«Μάχου υπέρ πίστεως και Πατρίδος...Είναι καιρός να αποτινάξωμεν τον αφόρητον ζυγόν, να ελευθερώσωμεν την Πατρίδα, να κρημνίσωμεν από τα νέφη την ημισέληνον, δια να υψώσωμεν το σημείον, δι' ου πάντοτε νικώμεν, λέγω τον Σταυρόν...».
(Αλέξανδρος Υψηλάντης)
«...Έλληνες ποτέ μην ξεχνάτε το χρέος σε Θεό και σε Πατρίδα! Σ' αυτά τα δύο σας εξορκίζω ή να νικήσουμε ή να πεθάνουμε κάτω από την Σημαία του Χριστού»
(Γρηγόριος - Δικαίος Παπαφλέσσας)

«Όταν σηκώσαμεν την σημαίαν εναντίον της τυραγνίας ξέραμεν ότι είναι πολλοί αυτείνοι και μαχητικοί κι' έχουν και κανόνια κι' όλα τα μέσα. Εμείς ούλα είμαστε αδύνατοι. Όμως ο Θεός φυλάγει και τους αδύνατους, κι' αν πεθάνωμεν πεθαίνομεν δια την Πατρίδα μας, δια την Θρησκείαν μας και πολεμούμεν όσο μπορούμε εναντίον της τυραγνίας κι' ο Θεός βοηθός...».
(Στρατηγός Μακρυγιάννης)

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Επέτειος 1821 (μέρη 2 & 3)

Αποτέλεσμα εικόνας για 1821
Επέτειος (2)
Του Στάθη από το enikos.gr 
(Συνέχεια από χθες): Το έθνος είναι ένας (αρχαιότατος) πολιτικός ορισμός, με διαφορετικούς προσδιορισμούς στη διαχρονία του. Οι διαφορετικοί προσδιορισμοί δεν καθιστούν τα έθνη ασυνεχή, Κινέζους, Εβραίους, Ελληνες, αλλά ορίζουν το πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο τα έθνη αυτά διαδοχικώς λειτουργούν. Είτε τα έθνη αυτά είναι αρχαιότερα είτε νεότερα. Διότι, βεβαίως, ο χρόνος του αρχικού σχηματισμού των εθνών ποικίλλει, όπως ποικίλλουν και οι τρόποι της εξέλιξής τους. Ενα νεότερο έθνος, όπως οι Γάλλοι φέρ’ ειπείν, έχει ζήσει υπό πολλούς διαφορετικούς πολιτικούς προσδιορισμούς – σε πολυεθνικό, σε μοναρχικό, σε δημοκρατικό περιβάλλον. Το ίδιο και ένα αρχαίο έθνος όπως των Κινέζων, των Εβραίων και άλλων. Είναι ένας εκχυδαϊσμός του μαρξισμού η νεωτερικότητα που ταυτίζει τα έθνη με τον τρόπο παραγωγής και μάλιστα τον καπιταλισμό. Τα εθνικά κράτη είχαν εθνικό προηγούμενο. Τη Γαλλική Επανάσταση την έκαναν Γάλλοι, τις Αγγλικές Επαναστάσεις τις έκαναν Αγγλοι, την Ελληνική Επανάσταση την έκαναν Ελληνες (που ήξεραν ότι είναι Ελληνες, πριν να τους «ανακαλύψει» και να τους το αποκαλύψει τάχα ο Διαφωτισμός), τη Ρωσική Επανάσταση έκαναν Ρώσοι και την Ιταλική Ενοποίηση έκαναν Ιταλοί.
        Η μόνη επανάσταση που δεν έγινε από προϋπάρχον έθνος, αλλά γέννησε ένα νέο έθνος η ίδια, ήταν η Αμερικανική Επανάσταση, καθώς και οι επαναστάσεις στη Λατινική Αμερική – όλες στον Νέο Κόσμο.
Τέλος, η κολοσσιαία μπαρούφα των εθνομηδενιστών ότι το «νέο» ελληνικό έθνος είναι επινόηση και δημιούργημα του Διαφωτισμού δεν απαντά στις διαρκείς εξεγέρσεις των Ελλήνων κατά την Τουρκοκρατία. Δεν απαντά ούτε στην αδιάσπαστη ελληνική γραμματολογία, δημώδη και λόγια, καθ’ όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας-Ενετοκρατίας. Και βεβαίως δεν εξηγεί τη δημιουργική παρουσία των Ελλήνων παντού, σε Ρωσία, Ιταλία, Αυστρία, Γερμανία, Ανατολία, Μέση Ανατολή – ένας ύστερος ελληνικός οικουμενισμός, στα χνάρια του προγενέστερου ελληνιστικού εις ό,τι αφορά την Ανατολή – μια νέα διασπορά, εις ό,τι αφορά τη Δύση.
       Η θεωρία της ασυνέχειας του ελληνισμού, του ελληνικού έθνους δεν εξηγεί γιατί όλοι οι άλλοι μας αποκαλούσαν και μας αποκαλούν Ελληνες – ο καθένας στη γλώσσα του εδώ και 2.500 χρόνια.
Ελληνες αποκαλούσαν οι Δυτικοί τους Βυζαντινούς ήδη από τον 6ο-7ο μ.Χ. αιώνες, το ίδιο και οι Κινέζοι, οι Αραβες – οι πάντες, πλην Φίλη-Μπαλτά-Ρεπούση και, φοβάμαι, Καρανίκα.

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Η «ελευθερία» των αθέων




Η «ελευθερία» των αθέων 
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου 
Εν όψει των συζητήσεων για την αναθεώρηση του Συντάγματος οι άθεοι και αντίθρησκοι ξεκίνησαν πάλι την προπαγάνδα τους. Προωθούν την αντίληψη πως για να είναι η χώρα μας μέσα «στη φιλελεύθερη δυτική παράδοση» οφείλει να απεμπολήσει την Παράδοσή και την Ιδιοπροσωπία της και να εξοβελίσει από τη δημόσια σφαίρα την ευεργέτιδά της Εκκλησία. 
Η αντίληψη αυτή φέρνει στο νου του Έλληνα φιλελεύθερου πολίτη τον εφιάλτη της σταλινικής περιόδου και τον κάνει να σκεφθεί ότι οι συγκεκριμένοι άθεοι αναμασούν αντιλήψεις του 1873! Τόσο «προοδευτικά» σκέπτονται. Τη χρονιά αυτή κυριαρχούσαν στην ιντελιγκέντσια της Ευρώπης ο μηδενισμός του Νετσάγεφ, ο αναρχισμός του Μπακούνιν, ο μαρξισμός, ο εξελικτισμός του Ντάρβιν, ο «θεολογικός» αθεϊσμός του Στράους, ο ωφελιμισμός του Μιλλ. 
Την ίδια χρονιά ο μέγας Φεοντόρ Ντοστογιέφσκι βρήκε σφοδρή αντίδραση από τους «προοδευτικούς» κύκλους της χώρας του και από την τσαρική μυστική αστυνομία. Αιτία το μυθιστόρημά του «Οι δαιμονισμένοι», μανιφέστο για την πνευματική ελευθερία, που καταπατιέται από τους μηδενιστές και τους αθέους. Η ρωσική κοινωνία ήταν επηρεασμένη από τις «μοντέρνες» ιδέες. Στο «Ημερολόγιο του συγγραφέα», του 1873, ο Ντοστογιέφσκι την περιγράφει: «Στην οικογένεια επικρατούσε η αμάθεια, η αληθινή παιδεία είχε αντικατασταθεί από την αναιδή άρνηση, δανεισμένη από τους ξένους, τα υλικά κίνητρα κυριαρχούσαν έναντι κάθε υψηλής ιδέας και τα παιδιά διαπαιδαγωγούντο χωρίς αρχές και πέρα από κάθε φυσική αλήθεια, με έλλειψη σεβασμού ή αδιαφορία προς την πατρίδα...». Σα να μιλάει για τη σημερινή Ελλάδα... 

Τό προδομένο ‘21



Από τον Αντιφωνητή 
Ἔφτασε πάλι ἡ ἐπέτειος τῆς ἑλληνικῆς Παλιγγενεσίας καί πᾶμε γιά μιάν ἀκόμη φορά νά τήν προσπεράσουμε χωρίς νά ἀποκτήσουμε τήν παραμικρή ἰδέα γιά τό νόημά της. Τίς σκέψεις αὐτές πυροδότησε ἡ παρουσία μας σέ διάλεξη γιά τήν Ἐπανάσταση ὅπου ἐγέρθησαν πάλι τά γνωστά ἀναπάντητα ἐρωτήματα, διατυπώθηκαν πάλι οἱ μετανεωτερικοί μῦθοι γιά τήν προέλευσή της ἀλλά καί βεβαιώθηκε πώς ἡ ἀρρώστεια τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους εἶναι πολύ βαθύτερη ἀπό τήν οἰκονομική δυσπραγία τῶν τελευταίων 7 χρόνων.
Δέν θά μείνω στά ἐπιμέρους ζητήματα πού ἀκούστηκαν, π.χ. τῆς γνωστῆς ἄμεσης (καί ἀνεδαφικῆς) σύνδεσης τοῦ ‘21 μέ τήν Γαλλική Ἐπανάσταση, ἤ πώς τά φιλελεύθερα πολιτικά κείμενα τῶν ἐπαναστατῶν – σάν τῆς Ἐπιδαύρου – ἦταν μόνο γιά τά μάτια τῶν Εὐρωπαίων (τή στιγμή πού τά συνέτασσαν ἐπαναστάτες / καρμπονάροι καί στήν Εὐρώπη κυριαρχοῦσε ἡ ἀπολυταρχία καί ἡ Ἱερά Συμμαχία!), ἤ πώς ἡ ἔμπνευση τοῦ ‘21 ἦταν ἡ ἀρχαιότητα κι ὄχι τό Βυζάντιο (ὅταν ὅλοι οἱ ἀγωνιστές ἀναφέρονται στήν Πόλη, στόν Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο κτλ). Θά σημειώσω ὅμως τόν διάλογο πού ἀκολούθησε σχετικά μέ τήν μελέτη τῆς ἱστορίας τοῦ ‘21 στό ἑλληνικό Πανεπιστήμιο. Ρώτησα λοιπόν τήν καθηγήτρια ἄν θεωρεῖ πώς ἡ Ἐπανάσταση αὐτή, ἡ ληξιαρχική πράξη γέννησης τοῦ κράτους στό ὁποῖο ζοῦμε, ἔχει τή θέση πού τῆς ἀξίζει στά προγράμματα σπουδῶν τῶν ἱστορικῶν Τμημάτων τῆς χώρας. Γιατί μέ μιά ματιά σέ 4-5 ἐξ αὐτῶν διαπίστωσα πώς τά σχετικά μαθήματα εἶναι μία ἐλάχιστη μειοψηφία μέσα σέ ἑκατοντάδες ἄλλα ἀπίθανα, ὅσον δέ ἀφορᾶ τά διδακτορικά ἐκεῖνα βρίσκονται κοντά στό ἀπόλυτο μηδέν. Ἡ ἀπάντηση ἦταν κάτι περί συνολικῆς θεώρησης, περί διεπιστημονικῆς ματιᾶς κτλ. Ἐπέμεινα ρωτώντας συγκεκριμένα γιά τούς ἱστορικούς καί ἡ περίεργη ἀπόκριση ἦταν πώς “τήν μελετοῦν ἀλλά δέν γίνεται ΟΛΑ τά διδακτορικά νά ἀφοροῦν τήν Ἐπανάσταση” (τή στιγμή πού δέν ἀσχολεῖται ΚΑΝΕΝΑ). Κι ὅταν ἔφερα τό παράδειγμα τῶν ἀγγλικῶν δανείων πού ἀκόμα δέν ξέρουμε ἄν μᾶς κατέστρεψαν πυροδοτώντας τόν

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Συνοπτική ιστορία της μοναξιάς

 Βασίλης Καραποστόλης
 
Η μοναξιά είναι πιο πολύ κατάσταση, παρά ένα ορισμένο αίσθημα. Είναι κανείς μόνος, δεν «νιώθει» μόνος. Αν πρέπει δε να μιλήσει γι’ αυτό, δεν θα έχει πολλά να πει εκτός απ’ αυτά που δηλώνουν οι κινήσεις και το ύφος ενός ανθρώπου που κόβει βόλτες μέσα σε τέσσερις τοίχους, που κάθεται κάποιο βράδυ σ’ ένα άδειο παγκάκι ή που πνίγεται σ’ ένα πάρτυ γεμάτο γέλια και μουσική.

Ο αιώνας μας κληρονόμησε αυτή την κατάσταση σε μορφή πολυτελούς αδιαθεσίας, σύντομα όμως αναγκάστηκε να την αντιμετωπίσει όπως ένα λοιμό. Μέσα σε λίγες δεκαετίες είχαν δράσει οι δυνάμεις που θα έριχναν τα πλήθη στους δρόμους κλείνοντας ταυτόχρονα το άτομο στον εαυτό του, εκεί δηλαδή που δεν ήθελε με κανέναν τρόπο να εγκατασταθεί. Το άτομο του εικοστού αιώνα βρέθηκε ανάμεσα στους πολλούς και στον Ένα, αυτόν που μάταια εκθείαζαν οι φιλόσοφοι και οι καλλιτέχνες, αλλά που ο άνθρωπος του καιρού τους δεν μπορούσε να τον φθάσει, γιατί απλούστατα προοριζόταν για την παραγωγή, όχι για τη δημιουργία. Για τον λόγο αυτό οι φιλόσοφοι και οι καλλιτέχνες τον περιφρόνησαν, ενώ εκείνος τους αγνόησε με τη σειρά του.

Για να είμαστε πιο ακριβείς, πρέπει να πούμε πως στο ζήτημα αυτό οι πολιτισμικές παραδόσεις του Δυτικού Κόσμου αποκάλυψαν μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές διαφορές τους. Ακόμη μια φορά το γερμανικό «πνεύμα» διαμαρτυρήθηκε εναντίον της μάζας, αντιτάσσοντας στη χυδαιότητά της το ιδανικό της εξευγενισμένης θέλησης. Στο τέλος της γραμμής που περνά από τον Χέγκελ, τον Νίτσε και τον Στίρνερ βρίσκεται η ιδέα της ηρωικής και αμείλικτης μοναξιάς. Αλλά η μοναξιά αυτή -που γοήτευσε ακόμη και σοσιαλιστές όπως ο Σορέλ- δεν αρκείται στην περισυλλογή ή τη δημιουργία. Ζητά να οπλιστεί με την ανωτερότητά της και να γίνει καθεστώς· ο μονήρης επιστρέφει στους πολλούς για να τους υποτάξει. Ο παλιός ρομαντισμός αναζωπυρώνεται, έτσι, για να φθάσει στο ακραίο σημείο· από έξαρση της δυναστευομένης ψυχής, από ανάγκη της εσωτερικότητας μετατρέπεται σε πολιτική της υπεροψίας. Συμβαίνει λοιπόν κάποτε οι αποτραβηγμένοι στη γωνία να μην ονειρεύονται παρά το πώς θα βρεθούν στο κέντρο της αίθουσας, καθισμένοι στον θρόνο.

«Αντιρατσιστικός» Λόγος, ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ Πράξη…



Λυδία Λίθος των λόγων είναι η Πράξη…
Ο υστερικός Λόγος του «Αντιρατσισμού», καμουφλαρισμένος με «σκηνικά» και «τελετουργικά» …επαναστατικά, ξεγυμνώνεται στην Πράξη…
Στην Πράξη αποδεικνύεται ότι ο «αντιρατσισμός» αποτελεί ένα προνομιακό ιδεολόγημα της ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ των χρηματιστηριακών μαφιών του χρήματος:
Μια πρακτική του διεθνούς ιμπεριαλισμού και των πλανητικών οργάνων ΕΞΟΥΣΙΑΣ του ΥΠΕΡ-εθνικού κεφαλαίου (Νέα Τάξη).

Στην Πράξη, επίσης αποδεικνύεται, ότι ο «αντιρατσισμός» έχει και μια άλλη μοχθηρή διάσταση: Είναι ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ των διεθνών ληστών και δημίων εναντίον των κοινωνιών και των λαών της Υφηλίου…

ΟΥΔΕΠΟΤΕ, όλοι αυτοί οι επαγγελματίες «αντιρατσιστές», διαδήλωσαν κατά του ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ που εφαρμόζεται, αλλά και διαλαλείται, ΕΝΑΝΤΙΟΝ της ελληνικής κοινωνίας και του λαού της.

Εδώ η ελληνική κοινωνία αποτεφρώνεται και οι Έλληνες δολοφονούνται και συκοφαντούνται αγρίως («λαός τεμπέληδων» και CIA) από τους ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟΥΣ μηχανισμούς των μαφιόζων του χρήματος και τους ληστές και δημίους της ΕΕ, και όμως οι «ευαίσθητοι» των «αριστερών» οργανώσεων του «αντιρατσισμού», ΟΥΔΕΠΟΤΕ οργάνωσαν μία αντιρατσιστική εκδήλωση…

6 στους 10 Έλληνες θεωρούν απειλή τους λαθρο-μετανάστες…




Ο ελληνικός λαός επί δεκαετίες έχει «μαστιγωθεί» από μια συστηματική, ολοκληρωτική και αχαλίνωτη προπαγάνδα υπέρ των λαθρομεταναστών…
Όλοι οι μηχανισμοί του καθεστώτος βομβάρδιζαν ανηλεώς την ελληνική κοινωνία με τον τρομοκρατικό λόγο υπέρ των εισαγόμενων αλλοδαπών δούλων.
Ακόμα και οι μαφιόζοι των αθλητικών και ποδοσφαιρικών οργανώσεων και σωματείων συμμετείχαν, θορυβωδώς, σ’ αυτό το ΟΡΓΙΟ της προπαγάνδας υπέρ των ξένων και ύψωναν, από κοινού με τους ποικιλόχρωμους «αριστερούς», τα τρομοκρατικά λάβαρα του «αντιρατσισμού» και της πολυπολιτισμικότητας…


Στην πρώτη γραμμή, φυσικά, αυτής της χρόνιας και κατακλυσμιαίας προπαγανδιστικής νεροποντής ΥΠΕΡ των μεταναστών, ήταν: Τα ΜΜΕ (οι μεγάλες πόρνες της προπαγάνδας), οι επαγγελματίες «αριστεροί» του «αντιρατσισμού» και οι ΜΚΟ (το χρήμα του Σόρος και άλλων μαφιόζων).

ΟΜΩΣ, παρά όλον αυτόν τον αβυσσαλέο, χρόνιο και αφηνιασμένο προπαγανδιστικό ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ, η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων θεωρεί απειλή τους μετανάστες: Σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτισμικό επίπεδο.

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017


Εσύ, όμως, να σκέφτεσαι: «Εγώ είμαι μεγάλος αμαρτωλός, αλλά ο Ελεήμων Κύριος, αγαπά πολύ τους ανθρώπους, και θα συγχωρέσει και σ΄ εμένα τις αμαρτίες μου...». Πίστευε έτσι, και θα γίνει σύμφωνα με τήν πίστη σου: Θα σε συγχωρήσει ο Κύριος. Μη βασίζεσαι, όμως, στους προσωπικούς σου αγώνες... Όχι, λοιπόν, για τις ασκήσεις μας, αλλά δωρεάν, κατά τη χάρη Του ελεεί ο Κύριος.

Φωτογραφία του Δημητρης Ροδης.
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Ἀθῶος ὁ Γέροντας Ἐφραὶμ καὶ ὅλοι οἱ συγκατηγορούμενοί του λέει τὸ Δικαστήριο!

Τὸ τριμελὲς ἐφετεῖο κακουργημάτων Ἀθηνῶν μὲ ἡμερομηνία 21 Μαρτίου 2017, ἔκρινε ἀθώους ὅλους ὅσοι εἶχαν κατηγορηθεῖ γιὰ τὴν ὑπόθεση τῆς Ἱερᾶς Μεγίστης Μονῆς Βατοπαιδίου Ἁγίου Ὅρους. Μὲ τὴν παρέλευση ὀκτὼ (8) συκοφαντικῶν χρόνων δοκιμασίας καὶ σὲ συνδυασμὸ δύο (2) χρόνων συνεδριάσεων καὶ ἑξήντα (60) δικάσιμων, ὁ σεβαστὸς καὶ ἀγαπητός μας Γέροντας Ἐφραὶμ ὁ Βατοπαιδινός, ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ συγκατηγορούμενοί του κρίθηκαν πανηγυρικὰ ἀθῶοι!
Νὰ ἀναφέρουμε ἀκόμη ὅτι ἡ εἰσαγγελέας, γιὰ τὴν συγκεκριμένη ὑπόθεση τῆς Μονῆς, εἶχε πραγματοποιήσει ἀθωωτικὴ εἰσήγηση πρὶν ἀπὸ ἕνα μήνα.
Ζεῖ Κύριος ὁ Θεός

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

π. Ιωάννης Ρωμανίδης: το γνήσιο βίωμα της Ορθοδόξου Θεολογίας και η ψεύτικη Θεολογία της μεταπατερικής πλάνης




Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης, ο σύγχρονος εμπειρικός θεολόγος, ομιλεί για το γνήσιο βίωμα της Ορθόδοξης Θεολογίας σε σχέση με τη σύγχρονη μετα-πατερική - οικουμενιστική Θεολογία που διδάσκονταν από τα χρόνια του στις Θεολογικές σχολές. Για μία "ψεύτικη Θεολογία" που χλευάζει και διαστρέφει τη παράδοση της Εκκλησίας μας, ποτίζοντας με νόθα νάμματα τους τότε φοιτητές "για να γίνουν καθηγηταί εις τα γυμνάσια, τα δημοτικά σχολεία και να γίνονται και οι Επίσκοποι της Εκκλησίας μας"
 
 
πηγή
 
 
 
 
 
 
 

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Μεγάλη Σαρακοστή, αρχαία ελληνική γραμματεία και Ελληνική Παιδεία




αέναη επΑνάσταση

Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι για το λαό μας (τον ορθόδοξο ελληνικό λαό – αλλά και κάθε ορθόδοξο λαό ή ορθόδοξη χριστιανική κοινότητα, σε όλο τον πλανήτη) μία από τις ωραιότερες περιόδους του έτους, αν όχι η ωραιότερη. Συναγωνίζεται σε ομορφιά την περίοδο των Χριστουγέννων και του Δεκαπενταύγουστου, που νομίζω πως είναι οι δύο άλλες ωραιότερες περίοδοι του έτους για το λαό μας.

Η ομορφιά της Μ. Σαρακοστής έγκειται κυρίως όχι στο γεγονός της νηστείας (αν και η νηστεία επίσης αποτελεί ολόκληρο πολιτισμό με τη δική του ομορφιά), αλλά στις υπέροχες τελετές που γίνονται αυτή την περίοδο στις ορθόδοξες εκκλησίες, σε καθημερινή ή εβδομαδιαία βάση, τελετές που δεν επαναλαμβάνονται καμία άλλη χρονική περίοδο μέσα στο έτος. Οι πρόγονοί μας – αλλά ευτυχώς και σήμερα αρκετοί άνθρωποι – συμμετείχαν στις τελετές αυτές με μεγάλη συνέπεια και απολάμβαναν τη συμμετοχή τους, ακριβώς όπως ο σύγχρονος άνθρωπος, και μάλιστα ο έφηβος, απολαμβάνει τη συμμετοχή του στη συναυλία του αγαπημένου του συγκροτήματος. Και, συμμετέχοντας, οι πρόγονοί μας έρχονταν σε επαφή (κάθε μέρα και κάθε εβδομάδα της Μ. Σαρακοστής, κάθε χρόνο) με ορισμένα από τα σημαντικότερα λογοτεχνικά, φιλοσοφικά και μουσικά επιτεύγματα του ελληνικού πολιτισμού, γεμάτα κάλλος, σοφία και διαχρονικά μηνύματα για την τελειοποίηση του ανθρώπου και ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Πρόκειται για αξεπέραστα αριστουργήματα θεολογίας και ανθρωπολογίας, γραμμένα από ορισμένους από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, μουσικούς, θεολόγους και φιλοσόφους (που συγχρόνως είναι και άγιοι και Πατέρες της Εκκλησίας μας), όπως οι άγιοι Ιωάννης Δαμασκηνός, Κοσμάς ο Μελωδός, Ρωμανός ο Μελωδός, Ιωσήφ ο Υμνογράφος, Κασσιανή η Υμνογράφος, Ανδρέας Κρήτης κ.ά., πολύπλευρες προσωπικότητες μεγάλης μόρφωσης και


Εικ. από εδώ
ανοιχτού πνεύματος, που έδωσαν οδυνηρούς αγώνες και για την προσωπική τους καλλιέργεια και για να διασώσουν τη σωστή άποψη της Εκκλησίας για τον άνθρωπο (όπως ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, που οι λόγοι του υπέρ των εικόνων τεκμηριώνουν την αποδοχή της ανθρώπινης φύσης του Ιησού Χριστού και την καταξίωση του ανθρώπου και του υλικού κόσμου γενικότερα) και την αληθινή τελειοποίησή του εν Χριστώ.

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

Άθενς Ζόμπι Γουόκ


Από το ελληνικό ζόμπι γουόκ
«Ποτέ δεν υπήρξε μια εποχή που οι άνθρωποι ήταν τόσο δύσθυμοι και μελαγχολικοί. Άλλωστε, αυτό εξηγεί από μία άποψη την τρομερή και μέχρις αηδίας οργάνωση της ευθυμίας. Καμιά εποχή δεν είχε οργανώσει τόσο πολύ την ευθυμία όσο η δική μας. Σε καμιά εποχή δεν έπαιζε πρωί πρωί στα σπίτια το ραδιόφωνο εύθυμες μουσικές, για να ξυπνήσουν οι άνθρωποι μελαγχολικοί και σχεδόν έτοιμοι να αυτοκτονήσουν.»
Γιάννης Τσαρούχης, Μάτην ωνείδισαν την ψυχήν μου
Του Νικόλα Δημητριάδηαπό την Ρήξη φ. 131 που είχε αφιέρωμα η τέχνη την εποχή της παρακμής
Η παγκοσμιοποιημένη νεολαία του Βάις και της Άθενς Βόις μοιάζει όλο και περισσότερο με κάποιες παλιές ταινίες που περιγράφουν τις κραιπάλες και τα όργια των πλουσίων, την περίοδο της παρακμής και διάλυσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ή με ταινίες σαν το «Μεγάλο φαγοπότι» και την «Κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας».
Όσο βαθαίνει η κρίση και η παρακμή, τόσο πιο αφόρητη γίνεται η μελαγχολία και η βαρεμάρα των νέων αυτών. Όσοι δεν έχουν εγκαταλείψει τη χώρα (δεν είναι και πολλοί), πρέπει να καταναλώνουν διαρκώς νέες συγκινήσεις, νέα «βιώματα», νέα «ιβέντς» και «χάπενινγκ».

Ένα τέτοιο χάπενινγκ είναι και το «Άθενς Ζόμπι Γουόκ», που μπήκε αισίως στον τρίτο χρόνο του. Τι είναι αυτό; Μια οργανωμένη παρέλαση μασκαράδων, ντυμένων «ζόμπι» (νεκροζώντανων), που περιφέρουν τη βαρεμάρα τους στους δρόμους του κέντρου της πόλης. Όπως δήλωσαν οι

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΩΝ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΩΝ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΩΣΙΛΟΓΟΥΣ, ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ!


ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: ΙΔΟΥ ΠΩΣ 4 ΕΤΑΙΡΙΕΣ ΘΑ ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


Το σχέδιο McKinsey ψηφίστηκε στο Eurogroup το Μάη του 2014

Πάντα είχα την απορία γιατί τον Ιούλιο του 2015 η κυβέρνηση "έδωσε" τον αγροτικό τομέα. Το ρεπορτάζ με οδηγούσε στη μελέτη της McKinsey, αλλά και τη μελέτη της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ. Οι εμπορικοί μας ακόλουθοι στις πρεσβείες θεωρούν πως το επόμενο succes story για την Ελλάδα, είναι η αντιγραφή του μοντέλου της Ιταλίας.




Δηλαδή μπορούμε να εξάγουμε ελληνικό γιαούρτι τώρα που έχει γίνει της μόδας και κάνει θραύση στις δυτικές αγορές, αλλά όχι με ελληνικό γάλα, αγελαδινό, αυτό είναι πλέον ακριβό, όπως εκτοξεύθηκε το κόστος παραγωγής παντού στα χρόνια των μνημονίων, αλλά με εισαγόμενο φθηνό, από γειτονικές βαλκανικές χώρες, ή ακόμη και από την Αυστρία, όπου αρμέγεται το βράδυ και το μεθεπόμενο πρωί είναι στην πόρτα του ελληνικού εργοστασίοιυ, με 33 λεπτά το κιλό, όταν το κόστος στον Έλληνα αγελαδοτρόφο είναι 38 λεπτά!




Αποκτούμε λοιπόν ελληνικό branding, άρα καιρός να το εκμταλλευτούμε με τη βιομηχανοποίηση της γεωργίας.. Κι όσο για τους Έλληνες γεωργούς και κτηνοτρόφου, ας πρόσεχαν , ας είχαν φροντίσει να συνεταιριστούν σωστά και να αναλάβουν αυτοί το ρόλο της.. ιδιωτικής βιομηχανίας τροφίμων.




Έτσι δεν κάνουν και οι Ιταλοί, παίρνουν το θεσσαλικό σιμιγδάλι και φτιάχνουνε σπαγγέτι ή το ελληνικό λάδι και το συσκευάζουν σε ωραία μπουκαλάκια, ενώ οι Ισπανοί μας πήραν και την πανάρχαια ποικιλία της κορωνέϊκης λαδοελιάς, την πατεντάρισαν, την εξέλιξαν και την παρουσιάζουν και σε κοντή ελιά...




Μόνο που σε Ιταλία και Ισπανία, οι συνεταιρισμοί καθορίζουν την παραγωγή και την κουλτούρα της διατροφής και για αυτό διατηρούν κάποιες προδιαγραφές κι έχουν και σημαντική εγχώρια αγροτο-κτηνοτροφική παραγωγή, όχι για "βιτρίνα", αλλά ως παραγωγή αιχμής...




Ετσι θα γίνει και με τη φέτα, αφού θα αντικαθίσταται το ελληνικό πρόβειο γάλα, από Βουλγάρικο ή Ρουμάνικο. Ήδη αυτά γίνονται από τις μεγάλες εταιρείες, που λόγω του ανταγωνισμού οδηγούνται σε αθρόες εισαγωγές, όχι μόνο φρέσκου - νωπού γαλακτος αλλά και σκονόγαλα.




Έτσι εξηγείται πως φθάνει να πουλιέται ελληνική φέτα στα 5,5 ευρώ το κιλό στα Γερμανικά σούπερ- μάρκετ, όταν το κόστος της δεν μπορεί να πέσει κάτω από τα 6 ευρώ, αν φτιάχνεται με 4,5 κιλά πρόβειο γάλα, προς 1 ευρώ το λίτρο στον παραγωγό.




Φέτα η οποία υποτίθεται ότι είναι ακόμη ΠΟΠ, με γεωγραφική προέλευση, αλλά σε λίγα χρόνια θα πάψει, με "δούρειο ίππο" τη συμφωνία της Ε.Ε. με τον Καναδά, αν δεν μας ζητήσουν - που το κάνουν ήδη - τα royalties οι Βούλγαροι...

«Ἀπομύθευση» τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως


Πατρός Ἰωάννου Φωτοπούλου,
ἐφημερίου Ἱ.Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς
Στίς 2 Ὀκτωβρίου 2016 ἔστειλα μέ τό ἠλεκτρονικό ταχυδρομεῖο πρός τό περιοδικό ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ τήν ἐπιστολή πού ἀκολουθεῖ μέ κριτική καί ἐνστάσεις μου γιά τή μορφή καί τό περιεχόμενο κάποιων τευχῶν τοῦ περιοδικοῦ. Ζητοῦσα νά μάθω ἄν προτίθεται ἡ διεύθυνση τοῦ περιοδικοῦ νά δημοσιεύσει ὅλη ἤ μέρος τῆς ἐπιστολῆς μου. Στίς 10 Ὀκτωβρίου ἔλαβα πάλι διά τοῦ ἠλεκτρ. ταχυδρομείου τήν εὐγενική ἀπάντηση τῆς ὑπευθύνου τῆς ὕλης κ. Λίτσας Χατζηφώτη μέ τήν ὁποία μέ διαβεβαίωνε ὅτι ἡ ἐπιστολή μου θά δημοσιευόταν στό τεῦχος Δεκεμβρίου 2016. Ἐπειδή κυκλοφόρησε τό τεῦχος αὐτό καί τό ἔλαβα τώρα, 9 Φεβρουαρίου 2017 καί σ΄ αὐτό οὐδέν ἀναφέρεται σχετικό μέ τήν ἐπιστολή μου ἔκρινα καλό νά τήν δημοσιεύσω στόν ΟΡΘΡΟ, καθώς σκέπτομαι ὅτι τό πνεῦμα πού διαχέεται στό περιοδικό βρίσκεται σέ κάποια σημεῖα μακριά ἀπό τήν ὀρθόδοξη δογματική καί λειτουργική παράδοση καί θά ἦταν καλό νά ἐνημερωθοῦν γιά τήν ἐκτροπή αὐτή κληρικοί καί λαϊκοί....

Ἁγία Παρασκευή Ἀττικῆς 3-10-16
Ἀγαπητοί συνεργάτες τοῦ περιοδικοῦ ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ,
«Περιοδικό γιά τούς ἱερεῖς», χαρακτηρίζεται τό περιοδικό ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ, τοῦ ὁποίου εἶσθε ὑπεύθυνοι. Αὐτό ἀναγράφεται στό ἐσώφυλλο πάνω - πάνω μέ κεφαλαῖα γράμματα. Τό περιοδικό πληρώνεται ἀπό τούς ἱερεῖς καί ἀπευθύνεται σ΄ αὐτούς. Γι΄ αὐτό ὡς ἐφημέριος τῆς Ἱ. ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν θά ἤθελα νά κάνω κάποιες παρατηρήσεις.

Ξεκινῶ ἀπό τά εἰκαστικά, μιᾶς καί ὁ κ. Κατσιάρας ἐκτός ἀπό Διευθυντής Συντάξεως

H παχυδερμία των ενόχων


Τ​​ακτικός αναγνώστης των εδώ κατά Kυριακή επιφυλλίδων επιστολογραφεί και λέει:
«Yπήρξα για σαράντα πέντε χρόνια ξεναγός, στα αγγλικά και κυρίως στα γερμανικά. Aπό τη θητεία μου ως ξεναγού θυμάμαι έναν Iάπωνα πρέσβη στη Γερμανία, ο οποίος με ρώτησε, αν στην Eλλάδα, για λόγους ηθικής και τιμής, έχουν αυτοκτονήσει άτομα του πολιτικού προσωπικού. Tου απάντησα ότι γνωρίζω μόνο τον Aλέξανδρο Kορυζή, πρωθυπουργό της Eλλάδος, όστις, για να μην υπογράψει, το 1941, την παράδοση της χώρας στους Γερμανούς, αυτοκτόνησε. Mε ρώτησε, αν η χώρα τον τίμησε με ανδριάντες ή άλλες τιμές. Kαι απήντησα ότι είναι μάλλον άγνωστος στους νεωτέρους. Mου είπε ότι αυτό δεν είναι καλό σημάδι για τη χώρα».
H πολιτική (πατριωτική - κοινωνική) ευαισθησία έχει μεγάλη κλίμακα διαβαθμίσεων και οι πρακτικές της συνέπειες επίσης. Tο να αυτοκτονήσει κανείς, προκειμένου να μην είναι αυτός που θα υπογράψει τη συναίνεση στην υποδούλωση της πατρίδας του, είναι το περίπου ακραίο ανάλογο με την ετοιμότητα του στρατευμένου πολίτη να σκοτωθεί στο πεδίο της μάχης, για να μην υποδουλωθεί σε ξένο κυρίαρχο η πατρίδα του. Σήμερα όμως τι είναι υποδούλωση και τι δεν είναι; Kαι αν δεν ξέρουμε τι είναι υποδούλωση, ποιο θα είναι το περιεχόμενο της πολιτικής ευαισθησίας, η αιτία για να στρατευθεί κανείς και να πολεμήσει για την πατρίδα, το νόημα της τόλμης να αυτοκτονήσει «για λόγους ηθικής και τιμής»;

Οι προϋποθέσεις συμμετοχής στη Θεία Κοινωνία στην αρχαία Εκκλησία και σήμερα


π. Ιωάννη Ρωμανίδη 

 Προηγουμένως έγινε λόγος για την συμμετοχή στην θεία Κοινωνία με τις κατάλληλες προϋποθέσεις. Αυτό είναι πολύ σημαντικό θέμα. Ο Απόστολος Παύλος, ομιλώντας για το Μυστήριο της θείας Κοινωνίας, θέτει και τις απαραίτητες προϋποθέσεις προσελεύσεως σε αυτήν. 
«Ώστε ος αν έσθίη τον άρτον τούτον η πίνη το ποτήριον του Κυρίου αναξίως, ένοχος έσται του σώματος και αίματος του Κυρίου, δοκιμαζέτω δε άνθρωπος εαυτόν, και ούτως εκ του άρτου εσθιέτω και εκ του ποτηρίου πινέτω· ο γαρ εσθίων και πίνων αναξίως κρίμα εαυτώ εσθίει και πίνει, μη διακρίνων το σώμα του Κυρίου, δια τούτο εν υμίν πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και κοιμώνται ικανοί» (Α Κορινθίους ια΄, 27-30).
Η δοκιμασία δεν έγκειται σε μια ηθική εξέταση, αλλά στο κατά πόσον ο Χριστιανός είναι πραγματικό μέλος της Εκκλησίας, κατά πόσον είναι ναός του Αγίου Πνεύματος ή, τουλάχιστον, εξετάζεται αν βρίσκεται σε κατάσταση και προοπτική καθάρσεως. Διότι ο Χριστός είναι η κάθαρση των καθαιρόμενων, ο φωτισμός των φωτιζόμενων και η θέωση των θεουμένων. Έτσι, ο Χριστός γίνεται και η Κόλαση των ακαθάρτων, όπως άλλωστε θα γίνει κατά την Δευτέρα Παρουσία. Τότε ο ίδιος ο Χριστός θα είναι Φως για τους δικαίους και πυρ για τους αμετανοήτους, όπως θα δούμε στο επόμενο κεφάλαιο.

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Ταφή η καύση: Αμετάκλητη λήθη η αιώνια μνήμη;


του Μητροπολίτη Μεσογαίας Νικολάου 

Υπάρχουν δυό βασικές αλήθειες για την Ορθόδοξη χριστιανική πίστη σχετικά με τον άνθρωπο. Η πρώτη είναι ότι ο άνθρωπος έχει ψυχοσωματική οντότητα και η δεύτερη ότι η ψυχή του είναι αιώνια στη φύση της. Το σώμα του είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένο με την ψυχή του και η ψυχή με την θεική πραγματικότητα.
Η Εκκλησία δεν έχει μόνο διδασκαλία περί της ψυχής, αλλά βαθιά εμπειρία της. Δεν έχει απλά άποψη επί του θέματος έχει βίωση αληθείας. Η αποκάλυψή της δεν της προσφέρεται μόνον διδακτικά, αλλά της επαληθεύεται βιωματικά. Δεν λέει αυτό που ξέρει αλλά μεταγγίζει αυτό που ζεί. Όταν βλέπει τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο, δεν αντικρίζει σ᾿ αυτόν μόνο το σώμα του η τη χρονική παρουσία του, αλλά βλέπει την εικόνα του Θεού να αντικατοπτρίζεται στην ψυχή του και διακρίνει την αιώνια διάστασή του. Αυτό πως να το αρνηθεί η Εκκλησία;
Άνθρωπος δεν είναι το σώμα, η υγεία, αυτό που βλέπουμε. Ούτε πάλι η ψυχή ως διάθεση, ως ψυχισμός, ως έκφραση των εγκεφαλικών λειτουργιών, ως φυσικό στοιχείο συμπεριφοράς – αυτό που αντιλαμβανόμαστε. Ο θησαυρός της ανθρώπινης υπόστασης είναι η ψυχή ως πρόσωπο, ως εικόνα της θεικής δόξης, ως αυτεξούσιο, ως δυνατότητα μετοχής στην αιωνιότητα, ως χάρις αυθυπέρβασης. Κάθε τι που σχετίζεται με την ψυχή αποτελεί ιερό γεγονός η στοιχείο έχει να κάνει με την σωτηρία, τον εξαγιασμό, την ένωση με τον Θεό, την βίωση της αιώνιας προοπτικής του ανθρώπου. Αυτό είναι το στοιχείο που, επειδή είναι υπαρκτό καθιστά τον άνθρωπο ιερό.
Η ψυχή μ᾿ αυτήν την έννοια, περιφρουρείται μέσα στο σώμα που το μεταμορφώνει σε ναό. Το σώμα που διαφυλάσσει το θησαυρό της ψυχής δεν είναι φυλακή. Ένα σώμα όμως που εν ζωή δεν το σεβαστήκαμε, ούτε καν φιλόζωα το διατηρήσαμε, που βιολογικά μεν το περιποιηθήκαμε στα εργαστήρια, ουσιαστικά όμως το καταστρέψαμε στην πρακτική της ζωής ένα σώμα στο οποίο η ιατρική δεν καλείται να θεραπεύσει μόνο τις συνέπειες της φυσιολογικής φθοράς επάνω του, αλλά και του ανορθόδοξου τρόπου και της αντίληψης ζωής μέσα του, ένα σώμα που η ίδια η ψυχή μας το αγνόησε, και αντί μαζί του να επιτελέσει τον ιερουργικό σκοπό της, ικανοποίησε τις φιλήδονες τάσεις και τις αμαρτωλές διαθέσεις της -και μάλιστα με την αποδοχή και νομική κάλυψη της κοινωνίας-, αυτό το σώμα είναι εύκολο αυτή η κοινωνία και ψυχή να θέλουν να το κάψουν για να ολοκληρώσουν το έργο τους και να εξαφανίσουν την ασέβειά τους.
Για την Εκκλησία τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Το σώμα, όσο ο άνθρωπος είναι εν ζωή, το βλέπει ως θυσιαστήριο. Γι᾿ αυτό και η βάναυση επέμβαση επάνω του και η υποταγή του στις ορμές, που δουλώνουν το αυτεξούσιο, δηλώνουν ασέβεια και αποτελούν βεβήλωση και αμαρτία. Η συντήρηση και τροφοδοσία του γίνεται πάντοτε με προσευχή -προσευχές της τραπέζης- η φροντίδα της υγείας του που συνδυάζεται με μυστήριο – το ευχέλαιο-, η αναπαραγωγή του με άλλο μυστήριο – το γάμο- και τέλος ο εξαγιασμός του επιτυγχάνεται με την μετάληψη του σώματος και του αίματος του Χριστού.
Μόλις ο άνθρωπος πεθάνει, το σώμα του γίνεται λείψανο. Τότε αυξάνει και ο σεβασμός μας σ᾿ αυτό. Το λείψανο αποτελεί την ανάμνηση μίας ιερουργίας που μέσα του επιτελείτο – της σωτηρίας της ψυχής- και την υπόμνηση μίας άλλης που τώρα «αγνώστως» συνεχίζεται έξω από αυτό- της δόξης της ψυχής. Το σώμα δεν περιμένει την καταστροφή του, αλλά την «ετέρα μορφή του» (Μαρκ. ιστ´ 12), την αναμόρφωσή του «εις το αρχαίον κάλλος». Αυτή είναι η αιτία που η Εκκλησία προσεγγίζει το σώμα με ιδιαίτερο σεβασμό και αισθήματα ιερά. Δεν καίμε τους ναούς, πολλώ δε μάλλον τους έμψυχους ναούς.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το σώμα είναι κάτι που δεν εγγίζεται και στο οποίο αρνούμεθα κάθε παρέμβαση. Το σώμα είναι το υποκείμενο στη φθορά στοιχείο του ανθρώπου. Η φυσική φθορά είναι η ισχυρότερη ίσως υπόμνηση της πτωτικής μας φύσεως. Κάθε βίαιη κίνηση που συνηγορεί στη συρρίκνωσή του, προσβάλλει και την ψυχή. Για τον λόγο αυτό, στο σώμα παρεμβαίνουμε μόνο θεραπευτικά, αναστέλλοντας την εξέλιξη της φθοράς, όταν και όσο μπορούμε. Η διαδικασία της πρέπει να είναι εντελώς φυσική και ποτέ εξαναγκασμένη. Την