Στά χρόνια τοῦ Σταλινισμοῦ, ὁ ὁποῖος εἶχε μετατρέψει τήν σοβιετική χώρα σέ ἀπέραντο ἐργοτάξιο κνουτοκρατούμενων μυρμηγκιῶν (κνούτο=μαστίγιο) ἤ σέ στρατόπεδο ἐξοντώσεως ἀντιφρονούντων, χιλιάδες φυλακισμένοι εἶχαν ἐπισκεπτήριο μία φορᾶ τόν χρόνο, γιά δεκαπέντε λεπτά. Οἱ γυναῖκες τους - ὅπως μας τό διηγεῖται ὁ Σολζενίτσιν στό «Ἀρχιπέλαγος Γκουλάγκ - πού συχνά ζοῦσαν χιλιάδες μίλια μακριά, μάζευαν καπίκι-καπίκι τά ναύλα τους, ὅλο τό χρόνο, γιά νά ταξιδέψουν τήν ὁρισμένη ἡμερομηνία, πού μποροῦσαν νά ἀντικρίσουν τό πρόσωπο τοῦ συζύγου τους, μόλις... γιά 15 λεπτά, καί μάλιστα πίσω ἀπό ἕνα ἀγκαθωτό πλέγμα.
Κι ἐνῶ «ζοῦσαν» γι' αὐτήν τήν στιγμή καί ἑτοίμαζαν τά λόγια, πού θά τούς ἔλεγαν μές στά λίγα αὐτά λεπτά, τίς πιό πολλές φορές δέν ἄνοιγαν καθόλου τό στόμα, μόνο κοιτάζονταν μέ πόνο ὅλη τήν ὥρα, ὥσπου νά τίς ἀπομακρύνουν οἱ δεσμοφύλακες. Κι αὐτό γινόταν γιά 10, 15 καί 25 χρόνια.
Τί κρατοῦσε τόσο σφιχτά δεμένες τίς καρδιές ἐκεῖνες; Μά τό βαθύ καί δυνατό μυστήριο τῆς οἰκογένειας, τό εὐλογημένο καταφύγιο. Τά δεκαπέντε λεπτά ἀρκοῦσαν, γιά νά βιώσουν καί νά ἐπιβεβαιώσουν οἱ δύστυχες ἐκεῖνες γυναῖκες, τήν θεόζευκτο ἕνωση.
Εἶναι γνωστό πώς, ὅσο βασίλευαν στίς χῶρες ἐκεῖνες τά σκοτάδια τοῦ μαρξισμοῦ, οἱ θεσμοί πού δέχτηκαν τά πιό βαριά πλήγματα ἦταν ἡ οἰκογένεια καί ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ ὁποία περιβάλλει τόν γάμο καί τήν οἰκογένεια μέ τήν ὀμορφιά καί τήν ἱερότητα τοῦ μυστηρίου.
Θυμίζω ὅτι ἥρωας τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης καί παράδειγμα πρός μίμηση, εἶχε ἀναδειχθεῖ ὁ Πάβελ Μορόζιν, ὁ φανατισμένος ἔφηβος, πού κατήγγειλε στίς ἀρχές τούς γονεῖς του, ὡς κουλάκους (=εύποροι χωρικοί), προκαλῶντας τήν δολοφονία τους καί τοῦ ὁποίου τό ἄγαλμα κατεδαφίστηκε, ὅταν σαρώθηκε ὁ «ὑπαρκτός» ζόφος.
Ὁ Μορόζιν εἶχα ὑψωθεῖ σέ πρότυπο ἐπαναστατικῆς ἀρετῆς καί κομματικῆς ἀφοσιώσεως, ὄντας στήν πραγματικότητα ἡ πιό κυνική ἐνσάρκωση τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ πνεύματος, αὐτοῦ πού ἀπέκοβε τόν ἄνθρωπο ἀπό κάθε κοινωνικό, πνευματικό καί προσωπικό δεσμό, γιά νά μπορεῖ νά ἀπορροφηθεῖ ἐξ ὁλοκλήρου ἀπό τό Κόμμα, νά μεταβληθεῖ σέ πειθήνιο ἐνεργούμενό του.
Ὅταν κατέπεσε τό καθεστώς τοῦ τρόμου, ὅλα αὐτά σωριάστηκαν σέ συντρίμμια. Ὅμως, ὅ,τι ἄρχισε ἐκεῖ, τελειώνει στήν σάπια Δύση, τῆς ὁποίας καταντήσαμε σκωληκοειδή ἀπόφυση καί κακέκτυπο. Τό βλέπουμε ὅλοι. Βάλθηκαν ὅλα τά κατακάθια τῆς ψευτοπροόδου νά μαγαρίσουν καί νά διαλύσουν τήν οἰκογένεια. Σύμφωνα συμβίωσης, ἀνάδειξη τῆς ἀσέλγειας σέ ἰσόκυρο μέ τόν γάμο γεγονός, ποινικοποίηση οὐσιαστικά τῆς πολυτεκνίας, πράξεις πού μαραζώνουν τό ὁλόδροσο δέντρο τῆς οἰκογένειας. Καί ὅπως ἔχω ξαναγράψει τά δηλητήρια ἐνσταλάζονται ἀπό τό σχολεῖο ἀκόμη.
Δέν θά βρεῖς στό Δημοτικό καί τό Γυμνάσιο οὔτε ἕνα κείμενο στά «περιοδικά ποικίλης ὕλης», τά ζοφερά βιβλία Γλώσσας, στό ὁποῖο νά ἐξυμνεῖται καί νά προβάλλεται ἡ ὑγιής οἰκογένεια. Διαζύγια, ἀπιστίες γονέων, ἐνδοοικογενειακή βία, σκύβαλα καί περιτρίμματα, πού μαυρίζουν τίς ψυχές τῶν παιδιῶν. Καί μετά ἀποροῦμε γιά τόν πολλαπλασιασμό τῶν ἐγκλημάτων συζυγοκτονίας.
Κι ἐνῶ «ζοῦσαν» γι' αὐτήν τήν στιγμή καί ἑτοίμαζαν τά λόγια, πού θά τούς ἔλεγαν μές στά λίγα αὐτά λεπτά, τίς πιό πολλές φορές δέν ἄνοιγαν καθόλου τό στόμα, μόνο κοιτάζονταν μέ πόνο ὅλη τήν ὥρα, ὥσπου νά τίς ἀπομακρύνουν οἱ δεσμοφύλακες. Κι αὐτό γινόταν γιά 10, 15 καί 25 χρόνια.
Τί κρατοῦσε τόσο σφιχτά δεμένες τίς καρδιές ἐκεῖνες; Μά τό βαθύ καί δυνατό μυστήριο τῆς οἰκογένειας, τό εὐλογημένο καταφύγιο. Τά δεκαπέντε λεπτά ἀρκοῦσαν, γιά νά βιώσουν καί νά ἐπιβεβαιώσουν οἱ δύστυχες ἐκεῖνες γυναῖκες, τήν θεόζευκτο ἕνωση.
Εἶναι γνωστό πώς, ὅσο βασίλευαν στίς χῶρες ἐκεῖνες τά σκοτάδια τοῦ μαρξισμοῦ, οἱ θεσμοί πού δέχτηκαν τά πιό βαριά πλήγματα ἦταν ἡ οἰκογένεια καί ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ ὁποία περιβάλλει τόν γάμο καί τήν οἰκογένεια μέ τήν ὀμορφιά καί τήν ἱερότητα τοῦ μυστηρίου.
Θυμίζω ὅτι ἥρωας τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης καί παράδειγμα πρός μίμηση, εἶχε ἀναδειχθεῖ ὁ Πάβελ Μορόζιν, ὁ φανατισμένος ἔφηβος, πού κατήγγειλε στίς ἀρχές τούς γονεῖς του, ὡς κουλάκους (=εύποροι χωρικοί), προκαλῶντας τήν δολοφονία τους καί τοῦ ὁποίου τό ἄγαλμα κατεδαφίστηκε, ὅταν σαρώθηκε ὁ «ὑπαρκτός» ζόφος.
Ὁ Μορόζιν εἶχα ὑψωθεῖ σέ πρότυπο ἐπαναστατικῆς ἀρετῆς καί κομματικῆς ἀφοσιώσεως, ὄντας στήν πραγματικότητα ἡ πιό κυνική ἐνσάρκωση τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ πνεύματος, αὐτοῦ πού ἀπέκοβε τόν ἄνθρωπο ἀπό κάθε κοινωνικό, πνευματικό καί προσωπικό δεσμό, γιά νά μπορεῖ νά ἀπορροφηθεῖ ἐξ ὁλοκλήρου ἀπό τό Κόμμα, νά μεταβληθεῖ σέ πειθήνιο ἐνεργούμενό του.
Ὅταν κατέπεσε τό καθεστώς τοῦ τρόμου, ὅλα αὐτά σωριάστηκαν σέ συντρίμμια. Ὅμως, ὅ,τι ἄρχισε ἐκεῖ, τελειώνει στήν σάπια Δύση, τῆς ὁποίας καταντήσαμε σκωληκοειδή ἀπόφυση καί κακέκτυπο. Τό βλέπουμε ὅλοι. Βάλθηκαν ὅλα τά κατακάθια τῆς ψευτοπροόδου νά μαγαρίσουν καί νά διαλύσουν τήν οἰκογένεια. Σύμφωνα συμβίωσης, ἀνάδειξη τῆς ἀσέλγειας σέ ἰσόκυρο μέ τόν γάμο γεγονός, ποινικοποίηση οὐσιαστικά τῆς πολυτεκνίας, πράξεις πού μαραζώνουν τό ὁλόδροσο δέντρο τῆς οἰκογένειας. Καί ὅπως ἔχω ξαναγράψει τά δηλητήρια ἐνσταλάζονται ἀπό τό σχολεῖο ἀκόμη.
Δέν θά βρεῖς στό Δημοτικό καί τό Γυμνάσιο οὔτε ἕνα κείμενο στά «περιοδικά ποικίλης ὕλης», τά ζοφερά βιβλία Γλώσσας, στό ὁποῖο νά ἐξυμνεῖται καί νά προβάλλεται ἡ ὑγιής οἰκογένεια. Διαζύγια, ἀπιστίες γονέων, ἐνδοοικογενειακή βία, σκύβαλα καί περιτρίμματα, πού μαυρίζουν τίς ψυχές τῶν παιδιῶν. Καί μετά ἀποροῦμε γιά τόν πολλαπλασιασμό τῶν ἐγκλημάτων συζυγοκτονίας.
