Μηνύματα από το Άγιον Όρος

Μόλις μας έστειλε ένας καλός φίλος όσα άκουσε από απλούς Μοναχούς στ’ Άγιον Όρος , όπου πήγε ως προσκυνητής .


*
-Η περιουσία και ο θησαυρός ημών των Ελλήνων Ορθοδόξων είναι πνευματική και όχι υλική.


Βλέπεις γύρω σου και παντού το κακό και διαμαρτύρεσαι! Πόσες μετάνοιες όμως έκανες για να καταλυθεί το κακό;
Καμία!
-ε τότε τί μιλάς;

-Καταγγέλεις τους υψηλά ισταμένους άρχοντες και όλους τους υπευθύνους για την κατάντια του έθνους, μα και συ στην ζωή σου δεν διαφοροποιείσαι καθόλου από όλους αυτούς!
Όπως ζούνε αυτοί, ζεις και σύ ,στην ίδια συχνότητα ,αδιάφορος για τα πνευματικά και δοσμένος στην ύλη και στον αιώνα τούτον.

*

-Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι έξω αλλά μέσα μας

*

-Η Επανάσταση του 21 ξεκίνησε ουσιαστικά από τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό με τον Ορθόδοξο λόγο και την Ορθόδοξη ζωή του .

-Μας αξίζουν ακόμη χειρότερα ως έθνος για την πώρωση και αμετανοησία μας .αλλά οι προσευχές των Αγίων μας κρατάνε ακόμη .
 *

-Η εσωτερική αταξία φέρνει και την εξωτερική αταξία.

*
Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ είναι αυτή που ορίζει το μέλλον μας προσωπικά και Εθνικά.





-Ασχολήσου και μερίμνησε για το θέλημα Του Θεού στην ζωή σου και άσε Τον Θεό να μεριμνήσει για τα προβλήματά σου.
*
-Κάθε λογισμός που σου φέρνει ταραχή είναι του Διαβόλου, διώξε τον με την περιφρόνηση.
*
-Ο κάθε Χριστιανός περνάει κάποιες φορές την δική του Μεγάλη Βδομάδα ,για να φτάσει στην Ανάσταση.
*
-Η Θεία λατρεία είναι η αναπνοή μας. Δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτήν.Απόλυτα και πριν από όλα αυτή προηγείται .

Με τη σιωπή, την ανοχή και την προσευχή ωφελούμε τον άλλον μυστικά (Άγιος Πορφύριος )

Όταν βλέπουμε τους συνανθρώπους μας να μην αγαπούν τον Θεό, στενοχωρούμαστε. Με τη στενοχώρια δεν κάνουμε απολύτως τίποτα. Ούτε και με τις υποδείξεις. Ούτε αυτό είναι σωστό. Υπάρχει ένα μυστικό· αν το καταλάβουμε, θα βοηθήσομε.
Το μυστικό είναι η προσευχή μας, η αφοσίωσή μας στον Θεό, ώστε να ενεργήσει η χάρις Του. Εμείς, με την αγάπη μας, με τη λαχτάρα μας στην αγάπη του Θεού, θα προσελκύσουμε την χάρη, ώστε να περιλούσει τους άλλους, που είναι πλησίον μας, να τους ξυπνήσει, να τους διεγείρει προς το θείο έρωτα.
Ή, μάλλον, ο Θεός θα στείλει την αγάπη Του να τους ξυπνήσει όλους. Ό,τι εμείς δεν μπορούμε, θα το κάνει η χάρις Του. Με τις προσευχές μας θα κάνομε όλους άξιους της αγάπης του Θεού.
Να γνωρίζετε και το άλλο. Οι ψυχές οι πεπονημένες, οι ταλαιπωρημένες, που ταλαιπωρούνται από τα πάθη τους, αυτές κερδίζουν πολύ την αγάπη και την χάρι του Θεού. Κάτι τέτοιοι γίνονται άγιοι και πολλές φορές εμείς τους κατηγορούμε. Θυμηθείτε τον Απόστολο Παύλο, τι λέγει: «Ου δε επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις».
Όταν το θυμάστε αυτό, θα αισθάνεσθε ότι αυτοί είναι πιο άξιοι κι από σας κι από μένα. Τους βλέπουμε αδύνατους, αλλά όταν ανοίξουν στον Θεό, γίνονται πλέον όλο αγάπη κι όλο θείο έρωτα.
Ενώ είχανε συνηθίσει αλλιώς, τη δύναμη της ψυχής τους τη δίδουν μετά όλη στον Χριστό και γίνονται φωτιά από αγάπη Χριστού. Έτσι λειτουργεί το θαύμα του Θεού μέσα σε τέτοιες ψυχές, που λέμε «πεταμένες».
Να μην αποθαρρυνόμαστε, ούτε να βιαζόμαστε, ούτε να κρίνομε από πράγματα επιφανειακά κι εξωτερικά. Αν, για παράδειγμα, βλέπετε μια γυναίκα γυμνή ή άσεμνα ντυμένη, να μη μένετε στο εξωτερικό, αλλά μπαίνετε στο βάθος, στη ψυχή της.
Ίσως είναι πολύ καλή ψυχή κι έχει υπαρξιακές αναζητήσεις, που τις εκδηλώνει με την έξαλλη εμφάνιση. Έχει μέσα της δυναμισμό, έχει τη δύναμη της προβολής, θέλει να ελκύσει τα βλέμματα των άλλων. Από άγνοια, όμως, έχει διαστρέψει τα πράγματα. Σκεφθείτε αυτή να γνωρίσει τον Χριστό. Θα πιστέψει, κι όλη αυτή την ορμή θα την στρέψει στον Χριστό. Θα κάνει το παν, για να ελκύσει την χάρι του Θεού. Θα γίνει αγία.
Είναι ένα είδος προβολής του εαυτού μας να επιμένουμε να γίνουν οι άλλοι καλοί. Στην πραγματικότητα, θέλομε εμείς να γίνομε καλοί κι επειδή δεν μπορούμε, το απαιτούμε απ’ τους άλλους κι επιμένομε σ’ αυτό. Κι ενώ όλα διορθώνονται με την προσευχή, εμείς πολλές φορές στενοχωρούμεθα κι αγανακτούμε και κατακρίνουμε.
Πολλές φορές με την αγωνία μας και τους φόβους μας και την άσχημη ψυχική μας κατάσταση, χωρίς να το θέλουμε και χωρίς να το καταλαβαίνουμε, κάνουμε κακό στον άλλον, έστω κι αν τον αγαπάμε πάρα πολύ, όπως, παραδείγματος χάριν, η μάνα το παιδί της.
Η μάνα μεταδίδει στο παιδί όλο το άγχος της για τη ζωή του, για την υγεία του, για την πρόοδό του, έστω κι αν δεν του μιλάει, έστω κι αν δεν εκδηλώνει αυτό που έχει μέσα της. Αυτή η αγάπη, η φυσική αγάπη δηλαδή, μπορεί κάποτε να βλάψει, δεν συμβαίνει, όμως, το ίδιο με την αγάπη του Χριστού, που συνδυάζεται με την προσευχή και με την αγιότητα του βίου. Η αγάπη αυτή κάνει άγιο τον άνθρωπο, τον ειρηνεύει, διότι αγάπη είναι ο Θεός.
Η αγάπη να είναι μόνον εν Χριστώ. Για να ωφελήσεις τους άλλους, πρέπει να ζεις μέσα στην αγάπη του Θεού, αλλιώς δεν μπορείς να ωφελήσεις τον συνάνθρωπό σου. Δεν πρέπει να βιάζεις τον άλλο. Θα έλθει η ώρα του, θα έλθει η στιγμή, αρκεί να προσεύχεσαι γι’ αυτόν.
Με τη σιωπή, την ανοχή και κυρίως την προσευχή ωφελούμε τον άλλον μυστικά. Η χάρις του Θεού καθαρίζει τον ορίζοντα του νου του και τον βεβαιώνει για την αγάπη Του. Εδώ είναι το λεπτό σημείο. Άμα δεχθεί ότι ο Θεός είναι αγάπη, τότε ένα άπλετο φως θα έλθει πάνω του, που δεν το έχει δει ποτέ. Θα βρει έτσι τη σωτηρία.

Διασκευασμένο Απόσπασμα από το Βιβλίο «ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ»
του ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ

Πηγή: agapienxristou.blogspot.ca

http://www.diakonima.gr/2014/09/24

Αγ.Σιλουανός ο Αθωνίτης: ένας παγκόσμιος άγιος

Η Εκκλησία μας τιμά στις 24 Σεπτεμβρίου τη μνήμη ενός μεγάλου αγίου του 20ού αιώνα, του αγ. Σιλουανού του Αθωνίτου (1866-1938).

Ο άγ. Σιλουανός καταγόταν από τη Ρωσία και έζησε ως μοναχός στην Ι.Μ. Αγ. Παντελεήμονος του Αγ. Όρους για 45 χρόνια. Άνθρωπος της θερμής και αδιαλείπτου προσευχής, άσκησε την αγάπη όσο λίγοι (όπως αναφέρει η Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη αγιοκατατάξεώς του [1987]), αξιώθηκε της αφάτου θείας χάριτος και έτυχε διδακτός παρά του Θεού διά της φωνής “Κράτει τον νουν σου εις τον άδην, και μη απελπίζου”. Παραθέτουμε σήμερα ορισμένα αποσπάσματα από τις διδασκαλίες του, όπως τις διέσωσε το πνευματικό του τέκνο, Γέρ. Σωφρόνιος (του Έσσεξ).
Όταν κατήλθε το Άγιο Πνεύμα στους Αποστόλους, τότε έμαθαν εκ πείρας τι είναι η αγάπη του Θεού και η αγάπη προς τον άνθρωπο… Πόσο ευτυχής θα ήμουν, αν όλοι οι λαοί γνώριζαν τον Κύριο!
Κύριε, δώσε Εσύ ο Ίδιος να Σε γνωρίσουν με το Άγιο Πνεύμα. Όπως έδωσες στους Αποστόλους το Άγιο Πνεύμα και Σε γνώρισαν, έτσι δώσε και σε όλον τον κόσμο να Σε γνωρίσει με το Άγιο Πνεύμα.
Παρακαλώ όλους τους ανθρώπους: Ας καταφύγουμε στη μετάνοια και τότε θα δούμε το έλεος του Κυρίου. Εκείνους μάλιστα που βλέπουν οράματα και δίνουν πίστη σ’ αυτά, τους παρακαλώ να καταλάβουν πως γι’ αυτό εμφανίζεται μέσα τους η υπερηφάνεια και μαζί της η γλύκα της κενοδοξίας, στην οποία δεν ζει το ταπεινό πνεύμα της μετανοίας. Κι εδώ βρίσκεται ο κίνδυνος, γιατί είναι αδύνατον να νικήσεις τους εχθρούς χωρίς ταπείνωση.
Εγώ ο ίδιος δυο φορές πλανήθηκα. Την πρώτη ο εχθρός μου έδειξε φως και ο λογισμός μού είπε:

Κι εκεί που ζύγιζε ρεβύθια, ο Νικόλαος... αγίασε

Άγιος νεομάρτυρας Νικόλαος ο Καρπενησιώτης (23 Σεπτεμβρίου)

 
Τι και πώς


Κάποιες φορές έχω κάτι απορίες από αφελείς έως ανόητες αλλά μ' αυτές φτιάχνω οχυρά και εκεί χτίζω τα παλάτια μου και κρύβω (από τις μεγαλίστικες λογικές) τους πολύτιμους ήρωες.
Πού να τον πάω τον Νικόλαο -αν όχι στους θρόνους των παλατιών- που στα 15 του χρόνια έπαιξε το κεφάλι του και το έχασε, για να ανοίξουν τα μάτια του πάνω απ' τους ανθούς του Παραδείσου;
Αυτός ο γυιός του μπακάλη, αξιώθηκε το στεφάνι με την απλότητα που ζούσε και "εύκολα" πετάχτηκε από κει που συμμάζευε τα σακκιά με τα ρεβύθια και τα φασόλια, στον ουρανό των αρχόντων της πίστης. Απλά πράγματα...όσο απλή είναι η πίστη που δεν κλωθογυρίζει σε σκέψεις, λογισμούς, λογικές, αποδείξεις αλλά αρκείται στο αυτονόητο (πλην όμως -για μας- δυσκολοπρόσιτο): " Πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα"...
Ένα χωριατόπαιδο ήταν (Καρανίκας -κατά την παράδοση- το επώνυμό του), γεννημένο στα 1657 στο Καρπενήσι και αναθρεμμένο με τις αρχές του Χριστού. Σαν μεγάλωσε λίγο και υποψία χνουδιού φάνηκε πάνω από τα χείλη του, τον πήρε ο πατέρας του στην Κωνσταντινούπολη για να τον βοηθάει στο παντοπωλείο.

Στὸν εἰσαγγελέα Ἀργυροκάστρου ἡ Νεολαία Δερβιτσάνης γιὰ τὰ σύμβολα τῆς Αὐτονόμου Βορείου Ἠπείρου στὸ πανηγύρι τοῦ Δεκαπενταύγουστου

Μετὰ λύπης μας διαπιστώνουμε πὼς ἕνα γεγονὸς ποὺ ξεκίνησε στὶς 14 Αὐγούστου καὶ προσπαθήσαμε νὰ μὴν πάρει ἔκταση, ἐξελίσσεται σὲ προβοκάτσια καὶ ὀργανωμένο σχέδιο τοῦ ἀλβανικοῦ κράτους κατὰ τῆς Ἑλληνικῆς Μειονότητας καὶ τῆς Νεολαίας Δερβιτσάνης. Παραθέτουμε ἀναλυτικά τα γεγονότα.  Ἡ νεολαία τοῦ χωριοῦ μας, κάθε χρόνο στὶς 15 Αὐγούστου διοργανώνει πανηγύρι στὸ χωριό, καθὼς γιορτάζει ἡ ἐκκλησία μας, ἡ Κοίμησης τῆς Θεοτόκου. Τὸ πανηγύρι αὐτὸ ἔχει καθιερωθεῖ τὰ τελευταῖα χρόνια καὶ πραγματοποιεῖται μὲ τεράστια συμμετοχὴ κάθε χρόνο. Ἡ νεολαία μας μὲ προσωπικὴ ἐργασία καὶ κόπο, ὀργανώνει τὰ πάντα ὥστε νὰ περνᾶνε ὄμορφα ὅλοι ὅσοι ἐπισκέπτονται τὸ χωριὸ τὸν Αὔγουστο, νὰ τηροῦμε τὶς παραδόσεις, τὰ ἤθη, τὰ ἔθιμα καὶ τὸν πολιτισμὸ τοῦ τόπου μας, ποὺ τόσα χρόνια παραμένουν ἀναλλοίωτα. Ὅτι γίνεται, γίνεται μὲ σεβασμὸ πρῶτα ἂπ ὅλα στοὺς συγχωριανούς μας, τὶς παραδόσεις μας, τὴν ἱστορία μας ἀλλὰ καὶ τοὺς νόμους. 

Φέτος παραμονὲς τοῦ πανηγυριοῦ, συνελήφθη στὴν Κακαβιὰ νεαρὸς ἀπὸ τὸ χωριὸ μας μαζὶ μὲ τὴν ἀρραβωνιαστικιά του, μὲ τὴν αἰτιολογία ὅτι φοροῦσε μπλούζα ποὺ ἔφερε πάνω τὴν ἑλληνικὴ σημαία καὶ

Πατερικοὶ λόγοι σοφίας ἀπὸ τὴν Ὁσία Γερόντισσα Μακρίνα

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Λόγια Καρδίας» τῆς Γερόντισσας Μακρίνας Βασσοπούλου, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Ὁδηγήτριας Πορταριᾶς Βόλου

Προσέχετε πάρα πολὺ στὸ θέμα τῆς ἐκκλησίας. Νὰ μὴ ψιθυρίζετε στὰ ἀναλόγια, μὲ νεῦμα νὰ συνοννοῆσθε. Ἐκείνη τὴν ὥρα εἶστε νοερῶς στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ σὰν τοὺς Ἀγγέλους, καὶ ὑμνολογεῖτε τὸν Κύριο. Γι΄ αὐτό, ὅπως οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι στέκονται μετὰ φόβου, ἔτσι κι ἐσεῖς νὰ προσπαθῆτε νὰ τοὺς μιμηθῆτε. Τὸ στασίδι συμβολίζει τὸν τάφο. Μὲ πολὺ θεῖο φόβο νὰ στεκώμαστε, νὰ σκύβουμε τὸ κεφάλι καὶ νἂχουμε τὸ νοῦ μας στὸν Θεό, στὴν «εὐχή». «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Νὰ τραβᾶμε κομποσχοίνι, ὅταν μᾶς πολεμάη ἡ ὑπνηλία, γιατί ὁ διάβολος τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς κοιτάζει νὰ κερδήση κάτι. Γιατί μόλις βγαίνουμε ἔξω, φεύγει ὁ ὕπνος καὶ ἀμέσως ἀνοίγουν τὰ μάτια μας καὶ ἀρχίζουμε καὶ μιλᾶμε, ἐνῶ τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς, ποὺ πρέπει νὰ μιλήσουμε μὲ τὸν Θεό, μᾶς πιάνει ὑπνηλία καὶ ραθυμία; Γιατί ὁ διάβολος ἀγωνίζεται νὰ μὴ ἑνωθῆ ἡ ψυχὴ μὲ τὸν Θεό! Χρειάζεται πολλὴ προσοχὴ καὶ πολλὴ προσευχή, νὰ μὴ μᾶς κλέβη ὁ διάβολος τὸν νοῦ. Οἱ νεώτερες ποὺ δὲν ἔχουν ἀσθένειες, καλὸ εἶναι νὰ στέκωνται στὴν ἐκκλησία. Σὲ ἕνα ψαλτηράκι νὰ καθήσουν, ὄχι ὅμως ὅλη τὴν ὥρα. Ἂν καμμιὰ εἶναι ἄρρωστη, δικαιολογεῖται. Ὄρθιες λοιπόν, γιὰ νὰ μπορέσετε νὰ νοιώσετε τὴν προσευχή. Γιατί καὶ ἡ ὀρθοστασία βοηθάει πάρα πολύ, ναρθῆ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν ψυχή. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος στέκεται, αὐτὸ εἶναι ἕνας κόπος, μία θυσία γιὰ τὸν Θεό, καὶ ὁ Θεὸς τὸν ἐπισκιάζει.

Μία Θεία Λειτουργία δὲν ἐξαγοράζεται μὲ δισεκατομμύρια. Μπορεῖ βέβαια νὰ κάνης τὸ ἕνα, τὸ ἄλλο, ἀλλὰ δὲν εἶναι τίποτε μπροστὰ στὸ Μυστήριο. Ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι ἡ Θεία Θυσία. Ὅταν γίνεται ἡ Θυσία καὶ λέει ὁ ἱερεὺς μυστικά: «μνήσθητι Κύριε, μνήσθητι...
Κύριε, ζώντων καὶ τεθνεώτων…», καὶ ΄μεῖς ἐκείνη τὴν ὥρα μποροῦμε νὰ μνημονεύουμε ὀνόματα ζώντων καὶ τεθνεώτων. Ἐκείνη τὴν στιγμὴ ἑνώνεται ἡ γῆ μὲ τὸν οὐρανὸ καὶ γίνονται θαύματα.

Γέρων Πορφύριος: Μὴν κατακρίνεις, ἀκόμη κι ἂν βλέπεις

Νὰ προσέχεις τὴν κατάκριση, μοῦ λέει μιὰ ...ἄλλη μέρα ὁ Γέροντας, καὶ μοῦ εἶπε τὸ ἑξῆς περιστατικό, γιὰ νὰ ἀποφεύγω κάθε συζήτηση γι’ αὐτή, ὅσο δίκαιο καὶ ἂν νομίζω πὼς ἔχω.

-Εἶχε πάει μιὰ μέρα μιὰ γυναίκα σὲ ἕναν παπᾶ γιὰ νὰ ἐξομολογηθεῖ. Ἦταν ἀπὸ κάποιο χωριὸ ποὺ φοροῦν καὶ μεσοφόρια. Τὰ ξέρεις;.

- Τὰ ξέρω, τοῦ λέω.

- Λοιπόν, ἀφοῦ ἐξομολογήθηκε, σηκώθηκε νὰ φύγει. Ὅμως δὲν ἔκανε πέρα, ἂν δὲν τοῦ ἄφηνε κάτι γιὰ νὰ τὸν εὐχαριστήσει καὶ ἐπειδὴ ἔτσι αἰσθανόταν καλύτερα.

Προσπάθησε λοιπὸν νὰ σηκώσει τὸ πάνω φόρεμα γιὰ νὰ βγάλει ἀπὸ τὸ μεσοφόρεμα κάτι χρήματα ποὺ εἶχε, ἀλλὰ μαζὶ μὲ τὸ πανωφόρι πιάνει καὶ τὸ μεσοφόρι μαζὶ κατὰ λάθος, τὸ σηκώνει ψηλά, καὶ τῆς φανῆκαν τὰ πόδια της.

Τὴ στιγμὴ αὐτὴ μπῆκε κάποιος μέσα καὶ εἶδε τὴ στάση τῆς γυναίκας καὶ πῆγε καὶ κατήγγειλε τὸν παπᾶ γιὰ ἄσεμνες πράξεις καὶ τὸν τιμώρησαν μάλιστα μὲ τρεῖς μῆνες ἀργία. Σὲ ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα τῆς ἀργίας του ὁ παπᾶς αὐτὸς εὐχαριστοῦσε καὶ δοξολογοῦσε τὸν Θεὸ γι’ αὐτὴ τὴ δοκιμασία ποὺ τοῦ ἔδωσε. Τὸ χάρηκε πάρα πολύ!

Εἶδες, ὅμως, τί ἕπαθε ὁ ἀδελφός μας, παιδί μου; Ἐνῶ εἶδε κάτι τὸ ἄσεμνο, καὶ κατέκρινε τὸν παπᾶ, δὲν ἦταν ἔτσι ὅπως τοῦ τὸ παρουσίασε ὁ πονηρός. Γι’ αὐτὸ σοῦ λέω, πρόσεχε πολύ, πρόσεχε!

- Ναί, Παππούλη μου, τοῦ εἶπα, θὰ προσέχω…

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

 

http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2014/09/blog-post_354.html