O π. Ιωάννης Ρωμανίδης ως ιστορικός

Στην εποχή τού Μνημονίου, καθώς οι λαοί τής Ευρώπης απομακρύνονται ολοένα ο ένας από τον άλλο και αλληλοβρίζονται εκτοξεύοντας ρατσιστικά σλόγκαν, τα λόγια τού Ρωμανίδη ακούγονται, για άλλη μια φορά, προφητικά…

του Αναστασίου Φιλιππίδη

Bachelor of Arts, Yale University, 

ΗΠΑ - Master of Arts, Georgetown University

Η τεράστια συνεισφορά τού π. Ιωάννη Ρωμανίδη στη θεολογία βασίστηκε στη στέρεη εμπειρική, βιωματική γνώση πού απέκτησε από το οικογενειακό του περιβάλλον, ιδιαίτερα τη μητέρα του Ευλαμπία. Παρομοίως, η συνεισφορά του στην ιστορική επιστήμη βασίστηκε επίσης σε βιωματικές εμπειρίες πού είχε, οι οποίες τον οδήγησαν σε πρωτότυπες σκέψεις και σε ρηξικέλευθα συμπεράσματα, μετά, βεβαίως, από εξαντλητική έρευνα. 

Ο ίδιος ξεκινά το πρώτο του ιστορικό βιβλίο, τη «Ρωμηοσύνη» (1975) με την αφήγηση ενός περιστατικού πού έζησε το 1951, νεαρός εφημέριος στην Αμερική. Ειδοποιήθηκε να μεταβεί σε σπίτι ασθενούς, κτύπησε όμως λάθος πόρτα και γνώρισε εκεί έναν Έλληνα. Ταυτόχρονα εμφανίστηκε στο σαλόνι ο αδερφός αυτού τού Έλληνα, τόν οποίον όμως ο Ρωμανίδης γνώριζε ως αρχηγό των Αλβανών τής πόλης! Ούτε τά δυο αδέρφια ούτε ο Ρωμανίδης μπορούσαν τότε νά εξηγήσουν το παράδοξο. Τό κλειδί γιά τήν ερμηνεία βρίσκεται στίς σελίδες πού ακολουθούν στό βιβλίο «Ρωμηοσύνη».

ΤΡΕΙΣ ΣΤΑΥΡΟΙ

«Ο αληθινός σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος», αναφέρει ο μεγάλος Ρώσος Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ. Και κάνει την αναφορά μέσα από την ασκητική και πνευματική ζωή που εκείνος όχι απλώς επέλεξε, αλλά και έζησε πάσας τας ημέρας της ζωής του. Τον θαυμάζουμε, όπως και κάθε ασκητή, μεταξύ των οποίων και τον νεοφανή άγιο Γεράσιμο, που έζησε στην Κεφαλλονιά και τιμάται ιδιαιτέρως από την Εκκλησία, ώστε κατά την ημέρα της εορτής του να διαβάζεται ένα απόσπασμα από την προς Γαλάτας επιστολή του Αποστόλου Παύλου, στην οποία αναφέρεται ποιος είναι ο καρπός του Αγίου Πνεύματος, τον οποίο βιώνει ο άνθρωπος που ζει μέσα στη χάρη Του: «αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια» (Γαλ. 5, 22-23).  Και προσθέτει ο απόστολος των Εθνών: «οι δε του Χριστού την σάρκα εσταύρωσαν, συν τοις παθήμασι  και ταις επιθυμίαις», δείχνοντάς μας τον τρόπο για να αποκτήσουμε το Άγιο Πνεύμα και την ίδια στιγμή τους καρπούς Του. 

                Σάρκα, πάθη και επιθυμίες και σταύρωσή τους είναι το μήνυμα όχι μόνο του Αποστόλου, αλλά και των Οσίων και ασκητών της εκκλησιαστικής ζωής, των εμπείρων της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος. Τρία στοιχεία της ζωής μας, τα οποία και μόνο η σκέψη ότι χρειάζεται να τα δούμε μέσα από την προοπτική της σταύρωσης  μας κάνει να λέμε και να πιστεύουμε  ότι αυτός ο δρόμος δεν είναι για μας. Γιατί ο πολιτισμός, αλλά και η ίδια η ανθρώπινη φύση στηρίζονται στην σάρκα, στα πάθη και τις επιθυμίες ως τα στοιχεία εκείνα που πιστεύουμε ότι κάνουν τη ζωή να αξίζει, να είναι όμορφη. Κυρίως την καταξιώνουν μέσα στον πεπερασμένο χρόνο, στον οποίο καλούμαστε να ζήσουμε.

                Η σάρκα είναι στοιχείο της ύπαρξής μας. Είναι ό,τι μας υπενθυμίζει την ανθρώπινη διάστασή μας. Δεν είναι μόνο το σώμα και οι ανάγκες. Είναι και το ήθος, ο τρόπος  που μας κρατά προσκολλημένους στο σήμερα, στο εδώ και μας υποδεικνύει έναν άλλο δρόμο που νομίζουμε ότι

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: Να λες στην γυναίκα σου ότι την αγαπάς και να της το δείχνεις!

Θεοῦ πλάσμα εἶναι ἡ γυναίκα. Μέ τήν ἀποστροφή σου δέν προσβάλλεις ἐκείνην, ἀλλά τό Δημιουργό της. Τί δικό της ἔχει; Ὁ Κύριος δέν τῆς τά ἔδωσε ὅλα;
Μά καί τήν ὄμορφη γυναίκα μήν τήν παινέψεις, μήν τήν θαυμάσεις. Ὁ θαυμασμός τῆς μιᾶς καί ἡ περιφρόνηση τῆς ἄλλης δείχνουν ἄνθρωπο ἀκόλαστο. Τήν ὀμορφιά τῆς ψυχῆς νά ζητᾶς καί τό Νυμφίο τῆς Ἐκκλησίας νά μιμεῖσαι.
Ἡ σωματική ὀμορφιά, πέρα ἀπό τό ὅτι εἶναι γεμάτη ἀλαζονεία, προκαλεῖ ζήλεια, πόλλες φορές μάλιστα καί ἀβάσιμες ὑποψίες. Δέν χαρίζει, ὅμως ἡδονή; Γιά λίγο, ναί· γιά ἕνα μήνα ἤ δύο, ἤ τό πολύ γιά ἕνα χρόνο· ὕστερα, ὄχι πιά. Γιατί, λόγῳ τῆς συνήθειας, δέν σοῦ κάνει πιά αἴσθηση ἡ ὀμορφιά, ἡ ὁποία ὅμως διατηρεῖ τήν ἀλαζονεία της. Κάτι τέτοιο δέν συμβαίνει στήν περίπτωση μιᾶς γυναίκας πού δέν ἔχει ἐξωτερική ὀμορφιά, ἔχει ὅμως ἐσωτερική. Ἐκεῖ εἶναι φυσικό ἡ ἡδονή καί ἡ ἀγάπη τοῦ συζύγου νά παραμένουν ἀπ’ τήν ἀρχή ὡς τό τέλος ἀμείωτες, γιατί προέρχονται ἀπό ὀμορφιά ψυχῆς καί ὄχι σώματος…
Ὅπως ὁ Κύριος φροντίζει στοργικά τήν Ἐκκλησία, δηλαδή ὅλους ἐμᾶς, γιατί εἴμαστε μέλη Του, σάρκα Του καί ὀστά Του- καί αὐτό τό γνωρίζετε καλά ὅσοι συμμετέχετε στά ἱερά μυστήρια-, ἔτσι καί ὁ ἄνδρας ὀφείλει νά φροντίζει στοργικά τή γυναίκα του, γιατί δημιουργήθηκε ἀπ αὐτόν, εἶναι κομμάτι τοῦ σώματός του.
“Γι’ αὐτό”, λέει ἡ Γραφή, “θά ἐγκαταλείψει ὁ ἄνδρας τόν πατέρα του καί τή μητέρα του, γιά νά ζήσει μαζί μέ τή γυναίκα του΄ καί (μέ τή συζυγία) θά γίνουν οἱ δυό τους μιά σάρκα”, ἕνα σῶμα, ἕνας ἄνθρωπος (Γέν. 2, 24΄ Ἐφ. 5, 31). Νά καί τρίτος λόγος. Δείχνει δηλαδή ὅτι, ἀφοῦ ἐγκαταλείψει ὁ ἄνδρας ἐκείνους πού τόν γέννησαν, δένεται μ’ ἐκείνην. Ἀπό δῶ κι ἐμπρός ἡ σάρκα, ὁ πατέρας καί ἡ μητέρα, δημιουργεῖ τό παιδί, πού γεννιέται ἀπό τήν ἕνωση τῶν σπερμάτων τους. Ὥστε καί οἱ τρεῖς εἶναι μιά σάρκα, ὅπως κι ἐμεῖς μέ τό Χριστό εἴμαστε μιά σάρκα, ἕνα σῶμα.
Ὅση, λοιπόν, ἀγάπη ἔχεις στόν ἑαυτό σου, τόση ἀγάπη θέλει ὁ Θεός νά ἔχεις καί στή γυναίκα σου. Δέν βλέπεις ὅτι καί στό σῶμα μας πολλές ἀτέλειες ἤ ἐλλείψεις ἔχουμε; Ὁ ἕνας ἔχει πόδια στραβά, ὁ ἄλλος τά χέρια παράλυτα, ὁ τρίτος κάποιο ἄλλο μέλος ἄρρωστο κ.ο.κ. Καί ὅμως, δέν τό κακομεταχειρίζεται οὔτε τό κόβει· ἀπεναντίας μάλιστα, τό φροντίζει καί τό περιποιεῖται περισσότερο ἀπ’ ὅσο τά ὑγιῆ μέλη του, καί ὁ λόγος εἶναι εὐνόητος.

Τὸ νόμισμα τῆς καλοσύνης

Κάποτε ὁ γνωστὸς συγγραφέας Ντοστογιέφσκι βγῆκε γιὰ τὸν ἀπογευματινό του περίπατο. Ἐνῶ κόντευε νὰ νυχτώσει ἕνας ζητιάνος ἅπλωσε τὸ χέρι του καὶ τοῦ ζήτησε βοήθεια. Ὁ Ντοστογιέφσκι ψάχνει τὶς τσέπες του νὰ βρεῖ κανένα κέρμα, ἀλλὰ δὲν βρίσκειτιποτα. Ψάχνει τὸ ρολόι του νὰ τὸ προσφέρει, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνο τὸ εἶχε ξεχασμένο στὸ σπίτι του.

Ὁ μεγάλος συγγραφέας κοκκίνισε λίγο στὸ πρόσωπο καὶ πάνω στὴν ἀμηχανία τοῦ ἔσκυψε, φίλησε τὸ χέρι τοῦ τυφλοῦ καὶ ψιθύρισε: «Συγχώρα μέ, καλέ μου ἄνθρωπε, γιατί αὐτὴ τὴ στιγμὴ δὲν ἔχω τίποτα νὰ σοὺ προσφέρω»!

Καὶ ὁ γέρο ζητιάνος ἀπαντᾶ: «Εὐχαριστῶ πολύ. Τὸ πῆρα! Αὐτὸ πού μου ἔδωσες δὲν μποροῦσα νὰ τὸ βρῶ ἀλλοῦ. Τὸ νόμισμα τῆς καλοσύνης σπάνια τὸ βρίσκω...».

 

Ρωμαίϊκο οδοιπορικό 

Πώς να σωθείτε εάν πάθετε έμφραγμα και είστε μόνοι σας.

Ας υποθέσουμε ότι είναι απόγευμα και επιστρέφετε με το αυτοκίνητο από την δουλειά.
Είστε μόνος. Έχετε περάσει μια σκληρή ημέρα, είστε κουρασμένος και ψυχολογικά είστε χάλια. Το άγχος σας είναι μεγάλο και δεν υποχωρεί με τίποτε. Ξαφνικά αισθάνεστε ένα φοβερό πόνο στο στήθος ο οποίος επεκτείνεται στον βραχίονα και στο σαγόνι. Παθαίνετε έμφραγμα. Βρίσκεστε μόλις 5 χιλιόμετρα από το πλησιέστερο νοσοκομείο. Δυστυχώς όμως δεν ξέρετε εάν θα τα καταφέρετε να φτάσετε ως εκεί… 
Το συγκεκριμένο άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Νο 240, του Νοσοκομείου του Ρότσεστερ και είναι ουσιαστικά οι πρώτες βοήθειες που μπορεί κάποιος να δώσει στον εαυτό του όταν πάθει έμφραγμα και είναι μόνος.
Πρώτες βοήθειες που μπορεί να σταθούν απαραίτητες για την επιβίωση του. Πολλοί άνθρωποι παθαίνουν έμφραγμα και είναι μόνοι και αβοήθητοι. Από τη στιγμή που θα νιώσουν ότι η καρδιά τους δεν λειτουργεί κανονικά και θα νιώσουν τον πόνο, τους απομένουν μόνο 10 δευτερόλεπτα μέχρι να χάσουν τις αισθήσεις τους. Αυτά τα 10 δευτερόλεπτα που φυσικά είναι γεμάτα πόνο και τρομερό στρες, ίσως αποδειχτούν σημαντικά για την ίδια τους τη ζωή. Όταν κάποιος νιώσει το έμφραγμα δεν πρέπει να πανικοβληθεί. Πρέπει αμέσως να αρχίσει να βήχει έντονα, δυνατά και επαναλαμβανόμενα. Πριν τον βήχα να προηγείται βαθιά ανάσα και να προσπαθεί ο βήχα να είναι βαθύς και παρατεταμένος, όπως όταν θέλουμε να βγάλουμε φλέμα. Η βαθιά ανάσα και ο βήχας να επαναλαμβάνεται κάθε 2 δευτερόλεπτα, χωρίς κανένα σταματημό. Αυτό πρέπει να γίνεται συνέχεια μέχρι να έρθει η βοήθεια ή να επανέλθει η καρδιά σε σωστή λειτουργία. Οι βαθιές ανάσες μεταφέρουν οξυγόνο στους πνεύμονες ενώ οι κινήσεις που προκαλεί ο βήχας πιέζουν την καρδιά και εξασφαλίζουν την κυκλοφορία του αίματος. Ο βήχας επίσης, βοηθάει την καρδιά να ανακτήσει τον φυσιολογικό της ρυθμό. Αυτή η κίνηση μπορεί να σώσει ζωές. Τα εμφράγματα πλέον δεν “κοιτάζουν” ηλικίες. Χτυπούν τους πάντες, λόγω των αλλαγών στον τρόπο ζωής.
Κάποιες χρήσιμες συμβουλές σώζουν ζωές.

Μάθετέ τις, διαδώστε τις κι ας μείνουν ανεφάρμοστες… 
Παρατήρησις «τροφής»: Γνωστοποιώ επίσης πως μετά την αρχική δημοσίευση του παραπάνω, υπήρξαν αντιδράσεις για το κατά πόσο είναι σωστό και αν ισχύει ή όχι, οπότε οι απόψεις των ειδικών διίστανται και εδώ, όπως και σε πολλά ακόμη σημαντικά θέματα που αφορούν την υγιεία.
Εκείνο που ξέρω είναι πως ακόμη και να είναι αναληθές, που δεν το αντελήφθην, βλαβερό δεν είναι! Συμπεριλαμβάνω μόνο το παρακάτω ενδεχομένως χρήσιμο σχόλιο: «Το καλύτερο που έχετε να κάνετε σύμφωνα με την άποψη ενός καρδιολόγου είναι να `χετε μαζί σας μια ασπιρίνη μέχρι να πάτε στο κοντινότερο νοσοκομείο». 
Το είδα: gr.news.yahoo.com

Read more: http://www.proionta-tis-fisis.info/pos-na-sothite-ean-pathete-emfragma-ke-iste-moni-sas.html#ixzz2hn9shbM2

Είχα...

 

Είχα ένα εγώ που το χρησιμοποιούσα πολύ,

είχα μια νιότη που έφτιαχνε χρώματα από το τίποτα,

είχα μι’ αγάπη που τραγούδαγε στα πληγωμένα ζώα,

μια πίστη που περιέκλεινε και τις πέτρες ακόμη

μέσα στ’ άγια των αγίων της. Τώρα, όχι πως έχασα

τα πράγματα μου καθώς εβάδιζα, αλλά

θα διπλώθηκαν μέσα μου κάπου, βαθιά

περιμένοντας ίσως τη σάλπιγγα

της ανάστασης.

Κ’ η Ελλάδα,

τώρα, σαν ένα μακρινό φεγγάρι από κιμωλία,

φέγγει, αμυδρά, στης μνήμης μου το διάστημα.

 

 

Nικηφόρος Βρεττάκος

 

 

 

Ο Κωστής Παλαμάς, το Βυζάντιο και η εποποιΐα 1912-1913

Γράφει ὁ Κωνσταντῖνος Χολέβας- Πολιτικός Ἐπιστήμων

Ὁ ἑορτασμός τῶν 100 χρόνων ἀπό τούς νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους τοῦ 1912-13 καί τήν ἀπελευθέρωση τῆς Ἠπείρου, τῆς Μακεδονίας, τῆς Κρήτης καί τῶν νησιῶν τοῦ Βορείου Αἰγαίου, μᾶς φέρνει στόν νοῦ τό ἐρώτημα: Ποιές ἦσαν οἱ πνευματικές ρίζες αὐτῆς τῆς μεγάλης ἐθνικῆς ἐξορμήσεως; Ποιός ἦταν ὁ ρόλος τῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων πού βοήθησαν νά ξεπερασθεῖ ἡ ἐθνική κατάθλιψη μετά τήν πτώχευση τῆς χώρας ἐπί Χαρ. Τρικούπη τό 1893 καί τήν ἧττα ἀπό τούς Τούρκους τό 1897; Κορυφαία θέση μεταξύ τῶν πνευματικῶν πατέρων τῆς νίκης κατέχει ὁ ἐθνικός μας ποιητής Κωστῆς Παλαμᾶς.

Προετοίμασε τήν ἀνάσταση τοῦ Γένους ἐπαναφέροντας στό προσκήνιο τό Βυζάντιο-Ρωμανία καί προβάλλοντας τήν ἀδιάσπαστη ἱστορική συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Μία συνέχεια, ἡ ὁποία γιά ἐμᾶς τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς δέν ἀντιμετωπίζεται μέ βιολογικά,-φυλετικά κριτήρια, ἀλλ΄ ὡς ἐνότητα πνεύματος, ὡς πολιτιστική συνέχεια, ὡς ἄρρηκτος ψυχικός δεσμός μεταξύ Ἀρχαίας, Βυζαντινῆς, Τουρκοκρατούμενης, Φραγκοκρατούμενης και Νεώτερης Ἑλλάδος.