Άγιος Γεράσιμος Κεφαλλονιάς και δαιμονισμένοι...

"... Πρίν αρκετά χρόνια " διηγείται ένας φίλος , " σ΄ένα ταξίδι μου στήν
Κεφαλονιά , συνέπεσε νά τύχω στήν εορτή τού Αγίου Γερασίμου,
καί στήν ολονύκτια αγρυπνία του.
Εκεί, γιά πρώτη φορά κατάλαβα τήν δύναμη τών πονηρών
πνευμάτων. Μέχρι τότε πίστευα στόν Θεό, αλλά μέ τόν τρόπο
μου. Νόμιζα, ότι όσα άκουγα γι΄αυτά τά πράγματα, ήταν
πολυλογίες θρησκολήπτων ανθρώπων καί τίποτα περισσότερο.
Μέ μιά μονοκονδυλιά, χωρίς νά ψάξω σέ βάθος τά πράγματα,
είχα αποκλείσει τήν ύπαρξη τών δυνάμεων τού σκότους καί τής
καταστροφής. Ομως, ο Θεός είχε άλλα σχέδια γιά μένα ...
Βρέθηκα στό Μοναστήρι τού Αγίου Γερασίμου , καί όσα συνάντησα
εντυπώθηκαν βαθειά στό μυαλό μου. Οι άγριες φωνές τών
δαιμονισμένων ανθρώπων, οι κραυγές " μ΄ έκαψες
Γεράσιμε, μ΄ έκαψες Καψάλη " , καί μάλιστα από νέους ανθρώπους
πού σπαρταρούσαν στό δάπεδο όταν βγήκαν τά Αγια , ή στήν
Παράκληση τού Αγίου , υπήρξαν γιά μένα καταστάσεις μεγάλου
προβληματισμού.

Ο μπελάς του καθαρίσματος

Κανείς δέν παραπονέθηκε ποτέ, γιατί:

+ τά κάστανα, ἐξωτερικά, ἔχουν βελόνες πού τρυπᾶνε τά χέρια·

+ τά φραγκόσυκα ἔχουν ἀγκάθια, πού μπαίνουν στό δέρμα·

+ τά καρύδια ἔχουν πράσινη, χονδρή σάρκα, πού μαυρίζει τά χέρια·

+ τά ἀμύγδαλα ἔχουν σκληρό περίβλημα, πού θέλει σπάσιμο.

Κανείς! Ποτέ! Καί κανείς δέν σταμάτησε νά τά τρώει, ἐπειδή τοῦ δη­μιουργοῦν μπελάδες στό καθάρισμα. Ἤρεμα καί ἁπλᾶ, παραμερίζουμε τά ἐξω­τε­ρικά ἀγκάθια, ἀφαιροῦμε τήν ἐνοχλητική φλούδα καί ἀπολαμβάνουμε τόν νό­­στιμο καρπό!

Γιατί ἆραγε νά μή συμβαίνει τό ἴδιο καί στίς σχέσεις μας μέ τούς συναν­θρώ­πους μας; Γιατί νά μετρᾶμε τόσο:

+ τήν κάποια ὀξύτητα στά λόγια τους·

+ τήν κάποια περιφρόνηση στό βλέμμα τους·

+ τήν κάποια παραξενιά στήν συμπεριφορά τους;

Σχολείο Ελληνικό ή κατάστημα νεωτερισμών;

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

Προσκυνώντας ευλαβικά την Παναγιά μας, την οποία θα τιμήσουμε ιδιαιτέρως στις 15 Αυγούστου ολοκληρώνω σήμερα την τριλογία των Κυριακάτικων άρθρων μου για τη σύνδεση Ορθοδοξίας και Παιδείας. Όσοι αμφισβητούν τα Θρησκευτικά, τον εκκλησιασμό και γενικά την Ελληνορθόδοξη αγωγή ουσιαστικά δεν επιθυμούν ένα ελληνικό σχολείο, αλλά ένα κατάστημα νεωτερισμών. Μεταφέρουν ιδέες που έχουν αποτύχει παντού και το κυριώτερο δεν έχουν καμία σχέση με την ιστορία, τη ψυχοσύνθεση και τις εκπαιδευτικές ανάγκες των ελληνοπαίδων. Η παρουσία του Θεού και της Ορθοδοξίας είναι αναγκαία στο σύγχρονο σχολείο μας όχι μόνο για λόγους συνταγματικής και νομικής τάξεως, αλλά και για λόγους ιστορικούς, παιδαγωγικούς και πολιτικούς.

Α) Η ιστορική μας συνείδηση επιβάλλει να σεβόμαστε εκείνους που αγωνίσθηκαν το 1821 για αν αποκτήσουμε ελεύθερο κράτος μετά την Τουρκοκρατία και Φραγκοκρατία.

Στις Εθνοσυνελεύσεις του Αγώνα και στα κείμενα των πρωταγωνιστών της Εθνεγερσίας διαβάζουμε καθαρά την επιθυμία για τη διαρκή και συνειδητή σύνδεση Ελληνισμού και Ορθοδοξίας. Ο Ιωάννης Καποδίστριας, συνοψίζοντας το πνεύμα των τριών πρώτων Εθνικών Συνελεύσεων έγραφε το 1827 στον Βρετανό πολιτικό Ρόμπερτ Ουίλμοτ-Χόρτον:

«Το Ελληνικόν Έθνος αποτελούσιν άπαντες οίτινες από της αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως δεν επαύσαντο πρεσβεύοντες την Ορθόδοξον Θρησκείαν, λαλούντες την γλώσσαν των πατέρων αυτών και έμειναν υπό την πνευματικήν και κοσμικήν δικαιοδοσίαν της Εκκλησίας αυτών, οιανδήποτε χώραν της Τουρκίας και ανκατώκουν». (Βλέπε το άρθρο του Πέτρου Παπαπολυβίου στο 8^ο τεύχος του περιοδικού ΝΕΑ ΕΥΘΥΝΗ, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2011).

Ἡ Θεοτόκος ἀρχὴ καὶ τέλος τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων

Τῆς Θεοποῦλας Παναγιώτου
Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ βιβλίο "Ὁ θησαυρὸς τοῦ Δαμασκηνοῦ"

Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ ὀνομάζει ὁ πιστὸς λαός μας τὴν δεκαπενθήμερη περίοδο ποὺ ξεκινᾶ τὴν 1η Αὐγούστου καὶ καταλήγει στὶς 15 Αὐγούστου, τὴν ἡμέρα ποὺ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ τὴν Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας μας Θεοτόκου. Οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καθ’ ὅλη τὴν περίοδο αὐτὴ τελοῦμε παρακλήσεις στὴν Παναγία, ἱκετεύουμε τὴ μεσολάβησή Της, τὴν πρεσβεία της πρὸς τὸν Υἱό Της νὰ μᾶς εὐσπλαχνιστεῖ καὶ νὰ ἀνοίξει τὸν Παράδεισο καὶ γιὰ μᾶς τοὺς ἐλεεινοὺς καὶ τρισάθλιους. Παρακαλοῦμε τὴν Δέσποινα τοῦ κόσμου, τὴν Πλατυτέρα τῶν οὐρανῶν νὰ μεσιτεύει, ὥστε νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὶς ποικίλες δυσκολίες τῆς ζωῆς, νὰ στεριώσουμε τὴν πίστη μας στὴν Ἁγία Τριάδα, νὰ ἀποφύγουμε τὸ πῦρ τῆς κολάσεως.
Ἔχουμε ἄραγε ἀναρωτηθεῖ πόσα λίγα πράγματα γνωρίζουμε οἱ σημερινοὶ Χριστιανοὶ γιὰ τὴν Παναγία μας; Ἔχουμε ἄραγε ἐξετάσει τὸ γιατί ἡ Παναγία ἀφουγκράζεται τὸν πόνο μας καὶ ἀνταποκρίνεται ὡς ἀρίστη διακόνισσα στὰ αἰτήματά μας; Ἔχουμε ἐρευνήσει τὸ γιατί πρέπει νὰ τιμοῦμε τὴν ἁγία Θεοτόκο μας;
Ἡ ἀναξιότητά μας νὰ περιγράψουμε τὴν Παναγία μᾶς ὁδηγεῖ ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς νὰ ἀναφερθοῦμε στὰ...
σχετικὰ κείμενα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Δαμασκηνοῦ ποὺ περιγράφει τὰ θαύματα ποὺ συνέβησαν τὴν ἡμέρα τῆς Κοιμήσεώς Της. Νὰ λοιπὸν πὼς ἐξιστορεῖ τὰ γεγονότα καὶ τὰ θαύματα ποὺ τότε συνέβησαν.
Ἐὰν ὁ εὐαγγελισμὸς ἦταν ἀρχή, ἔτσι ἡ σημερινὴ ἑορτὴ εἶναι τέλος, ἐπειδὴ ἡ Κυρία Θεοτόκος καὶ ἀρχὴ καὶ τέλος εἶναι τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων Πολλοὶ ἄνθρωποι ἐκλαμβάνουν τὴ σημερινὴ ἡμέρα ὡς ἡμέρα λύπης καὶ ἀφορμὴ γιὰ δάκρυα, ἐπειδὴ κοιμήθηκε ἡ Κυρία Θεοτόκος ἐγὼ ὅμως, ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τὴν ἐκλαμβάνω ὡς ἡμέρα εὐφροσύνης. Γιατί ὅσο ἦταν στὴ γῆ μόνο τὸ χωριὸ Γεσθημανὴ τὴν εἶχε, ὅταν μετεστάθη στὸν οὐρανὸ ὅλος ὁ κόσμος τὴν ἀπέκτησε βοηθὸ καὶ ἐπιτηρητή. Γιατί ἀπὸ τὴν γῆ πῆγε στὸν οὐρανό, ἀπὸ τὴ φθορὰ στὴν ἀφθαρσία, ἀπὸ τὴ λύπη στὴ χαρά, ἀπὸ τὰ φθαρτὰ στὰ ἄφθαρτα, ἀπὸ ὅλα τὰ θλιβερὰ στὰ χαροποιὰ καὶ εὐφρόσυνα. Γιὰ αὐτὸ τὸ λόγο εὐφραίνομαι.

Μήνυμα Μητροπολίτου Γλυφάδας Παύλου για την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

ΜΗΝΥΜΑ ἐπί τῇ Ἑορτῇ τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Πρός τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς καθ΄ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί καί τέκνα μου ἐν Κυρίῳ,

«Ἄσατε λαοί, τῇ Μητρί τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἄσατε», προτρέπει ἕνας ἐκ τῶν μελωδῶν τῆς σημερινῆς ἑορτῆς. «Ἄσατε», τραγουδῆστε, δηλαδή, πανηγυρικά.

Οἱ λαοί ὅμως, θά ἔλεγε κάποιος, καί μάλιστα ὁ Ὀρθόδοξος λαός τῶν Ἑλλήνων, εἶναι ἕτοιμος νά τραγουδήσει; Καί πῶς νά τραγουδήσει, μέ ὅλα τά δεινά, πού φόρτωσαν στήν πλάτη του, οἱ ἐκμεταλλευτές τῶν λαῶν καί οἱ ἔμποροι τῶν ἐθνῶν;

Μήπως γιά νά γιορτάσει, πρέπει νά ξεχάσει, γιά μία μέρα τόν πόνο τοῦ ἐμπαιγμοῦ καί τῆς δουλείας, πού τοῦ ἐπέβαλαν, ὅσοι τοῦ προσέφεραν ψεύτικες συνταγές σωτηρίας;

Ἡ ἀπώθηση τῆς μνήμης, ἐμπρός στίς μεγάλες τραγωδίες, δέν ἔδωσε ποτέ κάθαρση στό δράμα. Τοὐναντίον! τό μόνο, πού ἐπέτυχε ἦταν νά δημιουργήσει ἄμορφες λαϊκές μάζες, πού ἦταν ἕτοιμες νά πουλήσουν, γιά ἕνα τρύπιο εὐρώ, τήν ψυχή τους, τήν πίστη τους, τήν πατρίδα τους, καί ὅλα ἐκεῖνα, πού τούς ἔκαναν ἐλεύθερους ἀνθρώπους.

Ανέκδοτα με την Παναγία!...

Rethemnos.gr


Όχι βέβαια για να γελάσουμε, αλλά για να χαμογελάσουμε… Και ίσως και να δούμε μερικά πράγματα με άλλο μάτι (της ψυχής). Για να θυμηθώ και μια εξαιρετική μαντινάδα τουΓιώργη Καράτζη:
Χαρές κι αγάπες κι ομορφιές είν’ η ζωή γεμάτη,
μα πρέπει να τη δει κιανείς με τση ψυχής τ’ αμάτι.


Η Παναγία και ο κλόουν


Κείμενο του Ανατόλ Φρανς
Vatopaidifriend, ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ


Ο Πέτρος Γκουερέν ήταν σπουδαίος κλόουν. Τα χρόνια όμως πέρασαν, γέρασε και δεν έβρισκε πια δουλειά.
Απελπισμένος και για να μη πεθάνει της πείνας, πήρε το δρόμο για ένα μοναστήρι αφιερωμένο στην Παναγία. Ίσως οι καλόγεροι να τον φιλοξενούσαν για λίγο.
Πραγματικά, ο ηγούμενος τον κράτησε εκεί, για να κάνει κάποιο θέλημα. Ο Πέτρος χάρηκε. Κι ήθελε να ευχαριστήσει την Παναγία γι’ αυτό. Δεν ήξερε όμως γράμματα, για να μπορεί να διαβάζει στα μεγάλα βιβλία και να της ψέλνει ύμνους, όπως οι καλόγεροι.

Αλλά κάτι σκέφτηκε να κάνει κι αυτός… Κι ένα μεσημέρι, που οι καλογέροι ησύχαζαν στα κελιά τους, ο Πέτρος χάθηκε. Ο ηγούμενος, θέλοντας να τον στείλει σε κάποιο θέλημα, έψαξε να τον βρει. Τον γύρεψε παντού μα δεν φαινόταν πουθενά. Κάποια στιγμή πέρασε και μπροστά απ’ τη δυτική πόρτα της εκκλησίας κι απ’ το μεγάλο τζάμι της έριξε μία γρήγορη ματιά μέσα στην εκκλησία. Και τι να δει! Ο Πέτρος ήταν μπρος στη μεγάλη εικόνα της Παναγίας κι έκανε τούμπες και χίλια δύο ακροβατικά. Μια περπατούσε με τα χέρια, μια ισορροπούσε μόνο πάνω στο ένα χέρι, μια κυλούσε στηριγμένος στις άκρες των ποδιών και των χεριών σαν τροχός.
Ο ηγούμενος αναστατώθηκε απ’ αυτά που έβλεπε. Τα πέρασε για μεγάλη ασέβεια κι ήταν έτοιμος να του βάλει τις φωνές. Ήταν ακριβώς η στιγμή που ο Πέτρος, ακουμπώντας μόνο πάνω στο κεφάλι του, έπαιζε στα πόδια του, τα γυρισμένα προς τα πάνω, το παλιό του μπαστούνι των κλόουν. Κι είχε αναψοκοκκινίσει το γέρικο πρόσωπό του κι είχαν φουσκώσει οι φλέβες του λαιμού του και ποτάμι έτρεχε ο ιδρώτας από το μέτωπό του.
Έτοιμος ήταν να του βάλει τις φωνές ο ηγούμενος. Μα εκείνη τη στιγμή του φάνηκε πως είδε την Παναγία εκεί από τη μεγάλη εικόνα ν’ απλώνει το χέρι της, να σκύβει και με την άκρη του μανδύα της να σκουπίζει τον ιδρώτα από το πρόσωπο του Πέτρου. Ανατρίχιασε ο ηγούμενος. Γονάτισε, σταυροκοπήθηκε και ψιθύρισε τρέμοντας: “Συγχώρεσέ με, Παναγία μου. Εσύ ξέρεις ποιός σε τιμά και σε δοξάζει καλύτερα …”

Για τη Θεομήτορα (Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου)

Oταν η ψυχή κατέχεται από την αγάπη του Θεού, τότε, ώ, πώς είναι όλα ευχάριστα, αγαπημένα και χαρούμενα. Αυτή η αγάπη όμως συνεπάγεται θλίψη· κι όσο βαθύτερη είναι η αγάπη, τόσο μεγαλύτερη είναι κι η θλίψη.
Η Θεοτόκος δεν αμάρτησε ποτέ, ούτε καν με το λογισμό, και δεν έχασε ποτέ τη Χάρη, αλλά κι Αυτή είχε μεγάλες θλίψεις. Όταν στεκόταν δίπλα στο Σταυρό, τότε ήταν η θλίψη Της απέραντη σαν τον ωκεανό κι οι πόνοι της ψυχής Της ήταν ασύγκριτα μεγαλύτεροι από τον πόνο του Αδάμ μετά την έξωση από τον Παράδεισο, γιατί κι η αγάπη Της ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη από την αγάπη του Αδάμ στον Παράδεισο. Κι αν επέζησε, επέζησε μόνο με τη Θεία δύναμη, με την ενίσχυση του Κυρίου, γιατίήταν θέλημά Του να δει την Ανάσταση κι ύστερα, μετά την Ανάληψή Του, να παραμείνη παρηγοριά και χαρά των Αποστόλων και του νέου χριστιανικού λαού.
Εμείς δεν φτάνουμε στην πληρότητα της αγάπης της Θεοτόκου, και γι᾽ αυτό δεν μπορούμε να εννοήσωμε πλήρως το βάθος της θλίψεώς Της. Η αγάπη Της ήταν τέλεια. Αγαπούσε άπειρα τον Θεό και Υιό Της, αλλ᾽ αγαπούσε και το λαό με μεγάλη αγάπη. Και τι αισθανόταν τάχα, όταν εκείνοι, που τόσο πολύ αγαπούσε η Ίδια και που τόσο πολύ ποθούσε τη σωτηρία τους, σταύρωναν τον αγαπημένο Υιό Της;
Αυτό δεν μπορούμε να το συλλάβωμε, γιατί η αγάπη μας για τον Θεό και τους ανθρώπους είναι λίγη. Κι όμως η αγάπη της Παναγίας υπήρξε απέραντη και ακατάληπτη, έτσι απέραντος ήταν κι ο πόνος Της που παραμένει ακατάληπτος για μας.