Ἐν ὀλίγοις, ἡ παροῦσα ὁμιλία ἀποτελεῖ μία γροθιά στό στομάχι ὅλων μας καί μᾶς φέρνει ἅπαντες πρό τῶν εὐθυνῶν μας καί τῶν συνεπειῶν τῆς στάσεώς μας!
Ὁ μακαριστός π. Ἀθανάσιος Μυτικληναῖος, ὁ φωτισμένος αὐτός Γέροντας ἀποκαλύπτει τό ὑπ’ ἀριθμόν ἕνα ἁμάρτημα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ πού δέν ἔχει νά κάνει μέ τήν σάρκα, ὅπως θά περίμεναν πολλοί, ἀλλά μέ τά ὀρθά δόγματα καί τήν Πίστη, δηλαδή ξεκάθαρα μέ τό ὀρθόδοξο πνεῦμα!
Λέγει σχετικά μέ τό ὑπ’ ἀριθμόν ἕνα ἁμάρτημα καί τά δυτικά κι εὐρωπαϊκά οὐμανιστικά καί φιλοσοφικά δηλητήρια·
«Οἱ Ἕλληνες πού σπούδασαν ἔξω καί δέν εἶχαν ζήσει τίς λαχτάρες τοῦ λαοῦ μας, ἀλλά ζοῦσαν στήν ἀσφάλεια τῆς Εὐρώπης κι ἐκεῖ ἐσπούδαζαν, αὐτοί εἶχαν πρό πολλοῦ χάσει τήν Ἑλληνική τους καί τήν Ὀρθόδοξή τους ταυτότητα. Ναί, μέν, ἴσως νά πίστευαν ἀκόμη στό θέμα ‘Ἑλλάς’, ἀλλά δέν πίστευαν πιά ὅμως στό θέμα ‘Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία’, διότι εἶχαν ὑποστεῖ πολλή φθορά ἔξω στήν Εὐρώπη.
Καί ἡ Ἑλληνική τους ἀκόμα πίστις, ἀγάπη κι αὐτή εἶχε ὑποστεῖ φθορά. Μήν τό ξεχνᾶμε. Ἀλλά αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ὅμως θέλησαν ἀλλοτριωμένοι ἀπό τίς λαχτάρες, ὅπως σᾶς εἶπα, τοῦ λαοῦ μας καί τίς περιπέτειές του, θέλησαν ὅταν ἡ Ἑλλάς ἐλευθερώθηκε, θέλησαν νά ἔλθουν στήν Ἑλλάδα καί νά τόν κυβερνήσουν τόν λαό μας.
Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ὅμως εἴχανε μείνει ἤδη ξένοι στά αἰσθήματα τοῦ λαοῦ καί προσπάθησαν νά μεταφέρουν στήν Ἑλλάδα τόν εὐρωπαϊκόν δυτικόν ἀνθρωπισμόν, μέ τόν ὁποῖον θά ἀντικαθιστοῦσαν τήν Ἐκκλησία».
…
«Ἐξάλλου, τά τελευταῖα χρόνια τοῦ Βυζαντίου ἐδοκιμάσθησαν πολλοί ἀπ’ αὐτήν τήν προσπάθεια καί πολλοί λόγιοι τοῦ Βυζαντίου εἶχαν ἤδη χωρισθεῖ. Οἱ μέν ἐδέχοντο τήν Ὀρθόδοξον πίστιν καί θέσιν καί συνεπῶς ἀπό τήν Ὀρθόδοξον πίστιν ἀπέρρεε ὁ σωστός, θά λέγαμε, ἀνθρωπισμός, νά τό πῶ ἔτσι, δηλαδή ἡ σωστή χριστιανική ἀνθρωπολογία καί ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐδέχοντο ἀπ’ τήν Δύση τά καινούργια ἐκεῖνα ‘φροῦτα’ ὡς φῶτα πού ἤρχοντο δῆθεν… καί πού φυσικά αὐτοί δέν ξεκινοῦσαν ἀπό τήν πίστιν, ἀλλά ἀπό τήν φιλοσοφίαν ἤ ἀπό τόν ὀρθολογισμόν».
…
«…αὐτό τό ἁμάρτημα πού δέν εἶναι τι ἄλλο παρά ἀποστασία, στοιχειοθετεῖ ἀποστασίαν ἀπό τόν Θεόν καί βλέπει κανένας ὅσο περνοῦσαν οἱ δεκαετίες, τόσο τό πρᾶγμα ἐγίνετο χειρότερο! Καί τί δέν προσέβαλλε αὐτό τό πνεῦμα! Προσέβαλλε ἀκόμη καί τήν Θεολογική μας Σχολή Ἀθηνῶν, ἡ ὁποία ἔβγαλε θεολόγους οἱ ὁποῖοι ἐγίνοντο μετά Ἐπίσκοποι, σημειώσατε ὅτι γιά νά γίνει κανείς Ἐπίσκοπος ἔπρεπε νά εἶναι θεολόγος καί γιά εἶναι θεολόγος ἔπρεπε νά περάσει ἀπ’ τό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν. Ἀλλά περνῶντας ἀπ’ τό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν ἔπαιρνε καί τά ‘φροῦτα’ τῆς Δύσεως!
Κι ἔτσι, ἡ Ἐκκλησία μας ἄρχισε νά χάνει ἀπό τούς Ἐπισκόπους της σιγά σιγά τό ὀρθόδοξό της φρόνημα!
Διότι οἱ διδάσκοντες καθηγηταί πάρα πολλές φορές, πλήν ἐξαιρέσεων, δέν εἶχαν ὀρθόδοξο φρόνημα.
Αὐτό βεβαίως ἐπηρρέασε πάρα πολύ τήν ἐκκλησιαστική ζωή τοῦ τόπου μας, ἀναμφισβήτητα.
