Η Αγ. Θεοδώρα η Αυγούστα: Η Ευσεβής και Αγ. Αυτοκράτειρα του Βυζαντίου

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Την Α΄ Κυριακή των νηστειών, την Κυριακή της Ορθοδοξίας, η αγία μας Εκκλησία εορτάζει με κάθε λαμπρότητα την αναστήλωση των Ιερών Εικόνων, η οποία σήμανε τη λήξη μιας εκατονταετούς φοβερής διαμάχης στο Βυζάντιο (726-842).

Πρωταγωνιστικό πρόσωπο στη λήξη της εικονομαχίας υπήρξε η αγία Θεοδώρα η Αυγούστα, η οποία, ως επίτροπος του ανήλικου γιού της Μιχαήλ Γ΄, συγκάλεσε σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη, η οποία επικύρωσε τις αποφάσεις της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, θέτοντας τέλος στη θεολογική διαμάχη και στους διωγμούς των ορθοδόξων από τους φανατικούς εικονομάχους.

Η αγία Θεοδώρα γεννήθηκε στην Παφλαγονία της Μ. Ασίας το 815. Ανήκε σε ευγενή και ευσεβή οικογένεια ορθοδόξων. Μαζί με την ευσέβειά της απέκτησε και σπουδαία μόρφωση. Η προσωπικότητά της εντυπωσίασε τον αυτοκράτορα Θεόφιλο (829-842), την οποία νυμφεύτηκε και απέκτησε μαζί της έναν γιο το Μιχαήλ και πέντε κόρες. Όμως δυστυχώς ο Θεόφιλος ήταν εικονομάχος και συνέχισε την πολιτική των προκατόχων του, με απαγορεύσεις και διώξεις των ορθοδόξων. Αντίθετα η αυτοκράτειρα Θεοδώρα παρέμεινε πιστή ορθόδοξη και τιμούσε τις Άγιες Εικόνες με τα παιδιά της κρυφά στους γυναικωνίτες του παλατιού. Μάλιστα αναφέρει η παράδοση, πως μητέρα και παιδιά αποκαλούσαν τις Ιερές Εικόνες «καλά νινιά» για να μη καταλάβει κάτι ο αυτοκράτορας.

Το 842 ο Θεόφιλος είχε αρρωστήσει σοβαρά από δυσεντερία. Ήταν τόσο άσχημη η ασθένειά του ώστε οι γιατροί δε μπορούσαν να προσφέρουν καμιά βοήθεια στον αυτοκράτορα. Μάλιστα εξαιτίας της αρρώστιας του είχε παραμορφωθεί το πρόσωπό του και ο λάρυγγάς του είχε βγει έξω από το στόμα του. Η ευσεβής αυτοκράτειρα προσεύχονταν κρυφά τα βράδια μπροστά στην Ιερή Εικόνα της Θεοτόκου να λυπηθεί και να βοηθήσει τον αυτοκράτορα σύζυγό της, Κάποιο βράδυ και ύστερα από θερμή προσευχή είδε ένα φοβερό όνειρο: λαμπροφορεμένους αγγέλους να χτυπάνε αλύπητα τον Θεόφιλο. Όταν έντρομη ξύπνησε άκουσε κραυγές από τον κοιτώνα του συζύγου της, ο οποίος έλεγε: «αλίμονο σε μένα τον άθλιο και δυστυχή, εξαιτίας των Αγίων Εικόνων με χτυπάνε»! Η Θεοδώρα μπήκε έντρομη στο δωμάτιο του Θεόφιλου, ξεχνώντας ότι είχε στα χέρια της την Εικόνα της Θεοτόκου. Τότε ο Θεόφιλος άρπαξε την Εικόνα, την οποία ασπάστηκε με δάκρια στα μάτια, παρακαλώντας την Μητέρα του Κυρίου να τον ελεήσει. Το θαύμα έγινε, σε λίγες ημέρες έγινε εντελώς καλά.

Νεκρούς μας φοβούνται πιο πολύ...

 

Για ακόμη μια φορά στο ίδιο έργο θεατές.

Για μια ακόμη φορά οι Ναοί κλείνουν για τους πιστούς γιατί "ανακαλύφθηκε" πως και τα ελάχιστα (ΕΝΝΙΑ) άτομα στους Ναούς (εκατοντάδων τετραγωνικών) είναι το μείζον πρόβλημα για την αύξηση του επιδημιολογικού φορτίου και των κρουσμάτων από κορωνοϊό.

Γιατί κάποιοι θέλουν να μας "προστατέψουν" και να καθορίσουν τις προτεραιότητες, τις επιλογές και την ελευθερία των ανθρώπων.

Πάντα για το "καλό" μας. Πάντα για εμάς, χωρίς εμάς.

Στην αληθινή -και όχι κατ' επίφαση- δημοκρατία ο λαός ορίζει τη ζωή του, τις προτεραιότητές του, την προσωπική, κοινωνική και εθνική πορεία του.

Στην κοινοβουλευτική απολυταρχία δυτικού τύπου, οι λίγοι καθορίζουν τις τύχες των πολλών:

Αγνοούν το 70% του λαού που ζητά να μην παραχαραχθεί η Ιστορία (βλέπε Μακεδονία)

Μετατρέπουν την ψήφο του 61% από Όχι σε Ναι.

Σφυρίζουν αδιάφορα στο 60% που δε συμφωνεί με το κλείσιμο των πάντων εξαιτίας της πανδημίας.

Προσπαθούν, πάντοτε με "δημοκρατικούς" τρόπους, να κατευθύνουν την κοινή γνώμη και να φιμώσουν κάθε φωνή που δεν εξυπηρετεί τα σχέδια και τις επιδιώξεις τους.

Σε όλα αυτά απαντάμε:

Δε θα γίνουμε τα πιόνια στην παγκόσμια σκακιέρα, στην παγκόσμια επανεκκίνηση.

Δε θα γίνουμε αλγόριθμοι και "λειτουργικά συστήματα" στα σχέδια της Σίλικον Βάλεϊ.

Ἐπιβλαβεῖς ψεῦτες, χορευτὲς καὶ ἁρπαχτῆρες

 

«Ὁ θρίαμβος τοῦ Ἀχιλλέως». Πίνακας τοῦ αὐστριακοῦ ζωγράφου Franz Josef Karl Edler von Matsch (1861 - 1942).

«Ὅλους ὁ Άρης σκότωσε κι ἔμειναν τὰ ξελέχια οἱ ψεῦτες καὶ οἱ χορευτές, στὸ χοροπήδημ’ ἄριστοι, ποὺ ἁρπαχτῆρες εἶν’ ἀρνιῶν ντόπιοι καὶ ἐριφίων».

Ὁμήρου Ἰλιάς, ραψωδία Ω, στ. 260-262, ἔμμετρη μετάφραση Κώστας Δούκας, εκδ. Αἰγηίς, Ἀθήνα:2017

Σ’ αὐτὸ τὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ πρῶτο σωζόμενο ἑλληνικὸ ἔπος ὁ Πρίαμος θρηνεῖ τὸν χαμὸ τοῦ Ἕκτορα, μεμφόμενος τὴν ἀχρησία καὶ ἀχρηστία τῶν ἐννέα γιῶν του, ποὺ ἀπέμειναν στὴν ζωή. Στὴν Ἰλιάδα (ραψωδία Ω, στ.249-251) ἀναφέρονται ὀνομαστικὰ: «Κι αὐτὸς τοὺς γιοὺς καλοῦσε μαλώνοντας τὸν Ἔλενο, Πάρι, Ἀγάθωνα, Πάμμονα κι Ἀντίφωνο, Πολίτη δυνατόφωνο, Δηίφοβο καὶ Ιππόθοο καὶ τὸν ἐξαίσιο Δίο».

Οἱ ἴδιοι του οἱ γιοί, θεωροῦνται (μᾶλλον καθ’ ὑπερβολήν) ἀπὸ τὸν βασιλέα τοῦ Ἰλίου ἀχρεῖοι, ψεῦτες, κατάλληλοι μόνο χοροὺς καὶ διασκεδάσεις και… ζωοκλέφτες. Ὁ Ἕκτωρ ποὺ χάθηκε καὶ διασύρθηκε ἀπὸ τὴν μάνητα τοῦ Ἀχιλλέα, ποὺ ἤθελε νὰ ἐκδικηθεῖ γιὰ τὸν χαμὸ τοῦ Πατρόκλου, στὴ συνείδηση τοῦ Πριάμου ἀποτελοῦσε σύμβολο ἤθους, πολεμικῆς ἀρετῆς, σωφροσύνης, δικαιοσύνης καὶ αὐταπάρνησης.  

Ἡ Τροία ἔπεσε παρὰ τὴν ὕπαρξη τοῦ Ἕκτορος. Τὸ δικὸ του ἠθικό, πνευματικὸ ἀλλὰ καὶ σωματικὸ – πολεμικὸ πλεόνασμα δὲν μπόρεσε νὰ ἰσοσκελίσει τὸν θεῖο ἰσολογισμὸ τῆς μοίρας. Οἱ Αχαιοὶ ἔπρεπε νὰ

καταλύσουν τὸ βασίλειο τοῦ Πριάμου καὶ αὐτὸ ἔγινε τελικά. Ἡ μοῖρα θὰ εἶχε πάρει, ὡστόσο, πολὺ νωρίτερα τὸ μερτικὸ της ἀπὸ τὰ σπλάχνα τοῦ Ἰλίου καὶ δὲν θὰ εἶχε μείνει οὔτε ὁ ἡρωικὸς ἀπόηχος τῶν μαχῶν καὶ τοῦ προτύπου τοῦ Ἕκτορος ἂν κάποιος ἀπ’ ὅλους δὲν κατόρθωνε νὰ ξεχωρίσει τόσο πολύ. Ἀκόμα καὶ ἡ συντριβὴ, ἡ καταβολὴ ἀπὸ δυνάμεις ὑπέρτερες πρέπει νὰ γίνεται μὲ τρόπο ἀντάξιο ἐκείνου ποὺ χάνεται. 

Κάπως σὰν τὸν Πρίαμο καὶ τὴν Ἑκάβη ἔχει ξεμείνει ἡ Ἑλλάδα ἀπὸ ἐνάρετους μαχητές, ἀπὸ ἡγήτορες ἀνδρείους, τῶν ὁποίων ἡ ζωὴ θὰ ἀποτελοῦσε παράδειγμα. Ξεμείναμε κι ἐμεῖς μὲ τὰ ξελέχια, τοὺς ψεῦτες καὶ τοὺς χορευτές, ποὺ στὸ χοροπήδημα (και τὶς κυβιστήσεις) εἶναι ἄριστοι μὰ καὶ κατσικοκλέφτες. Σὲ μία πατρίδα ρημαγμένη ἀπὸ τὴν ἀναξιοκρατία, τὸ θεσμοθετημένο πλιάτσικο ἀπὸ φτωχοὺς καὶ πλούσιους ξένους καὶ τοὺς ντόπιους ἅρπαγες κι ἐνῶ μόνο γιὰ λίγο καιρὸ δὲν βλέπουμε τὰ σύννεφα τοῦ πολέμου νὰ μαυρίζουν τὸν ὁρίζοντὰ μας, κυβερνοῦν οἱ ἄριστοι τῆς ἀχρηστίας, οἱ κορυφὲς τοῦ βυθοῦ, ὁ ἀφρὸς τῆς ἀβύσσου. 

Με αφορμή την επέμβαση της αστυνομίας στον Ναό Φανερωμένης Χολαργού

 

 

Αρχιμανδρίτης π. Συμεών Βενετσιάνος, :
«Σήμερα μάθαμε ότι ο κορονοϊός δεν μεταδίδεται τόσο στις παραλίες, τις πλατείες, τα πάρκα, αλλά κυρίως στην ευχαριστιακή Τράπεζα της Φανερωμένης!

Επίσης μάθαμε ότι ο κορονοϊός δεν μεταδίδεται στην πλατεία της Φανερωμένης σε όλη τη διάρκεια της εβδομάδας, όταν είναι γεμάτη οικογένειες και ηλικιωμένους που χαίρονται τη βόλτα τους -και καλά κάνουν- αλλά μόνο την Κυριακή το πρωί όταν στην πλατεία της Φανερωμένης βρίσκονται εκκλησιαζόμενοι!Απέναντι στο σύγχρονο διωγμό της ορθόδοξης πίστης μας, καλούμαστε να πορευτούμε με τα δύο πολύ σημαντικά κουπιά της ύπαρξής μας: την πίστη και την αγάπη.Μένουμε εδραίοι στην ορθόδοξη πίστη μας και τη λατρεία της Εκκλησία μας, που είναι ζωή και χαρά, που είναι ό,τι ομορφότερο υπάρχει στην ψυχή μας.Ταυτόχρονα προσευχόμαστε με ειλικρίνεια για την εκλεκτή κυρία που μας κατήγγειλε και σκεπάζουμε με την αγάπη μας όλους τους διώκτες της Εκκλησίας μας. Οι χριστιανοί είμαστε άνθρωποι άλλης ποιότητας, είμαστε η ομορφιά αυτού του κόσμου, το “άλας της γης”, όπως είπε και ο Ίδιος ο Χριστός.Δεν θα επιτρέψουμε στον εαυτό μας να πέσουμε στην κακία, την ψυχρότητα, την εκδικητικότητα. Απέναντι στο σκοτάδι, δεν θα είμαστε ακόμη μεγαλύτερο σκοτάδι, αλλά φως!Προσευχόμαστε με την ανεπανάληπτη προσευχή που μας παρέδωσε ο Χριστός από το θρόνο Του, δηλαδή από το Σταυρό του μαρτυρίου Του: “πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι” (Λουκ. 23,34). Αυτό επαναλαμβάνουμε σήμερα και κάθε ημέρα.Θα συνεχίσουμε, με ταπείνωση, πιστότητα και αγάπη, να διακονούμε την Αγία Τράπεζα της Φανερωμένης για όλους τους αδελφούς μας που το επιθυμούν και νιώθουν την Εκκλησία ως λιμάνι ψυχικής γαλήνης, ειρήνευσης, δύναμης και ελπίδας για τον αγώνα της ζωής. Ο Θεός να ευλογεί όλους» 

Τρελογιάννης

Το 1821 και η νέα Τουρκοκρατία

Του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Ιστορίας

Μπήκαμε πρό ὁλίγου καιροῦ στό ἐπετειακό 2021, κατά τό ὁποῖο συμπληρώνονται 200 χρόνια ἀπό τή Μεγάλη μας Ἐπανάσταση. Σέ ὅλη τή χώρα ἔχουν ἀρχίσει πλέον οἱ ἐκδηλώσεις γιά νά τιμηθεῖ τό σπουδαῖο γεγονός. Καί δέν θά ἀναφερθῶ φυσικά σέ ὅσα ἐτοιμάζει ἡ καθεστωτική ἐθνοφοβική ἀλητεία μέσα ἀπό τό «Ἑλλάδα 2021» καί τά λοιπά ἀποδομητικά ὀχήματα μισελληνισμοῦ, πού ἐπιστρατεύθηκαν ἀπό τίς ἀφελληνισμένες, δῆθεν ἐπιστημονικές ὁμάδες τῶν κατειλημμένων ἀπό τόν ἐθνομηδενισμό Φιλοσοφικῶν καί Παιδαγωγικῶν Σχολῶν. Ἀλλά κι ἐμεῖς οἱ ὑπόλοιποι, πού λέμε ὅτι θέλουμε νά ἀναδείξουμε τήν ἀληθινή Ἱστορία, ἔξω ἀπό τά χαλκεῖα τῶν στρεβλωτῶν, πού λέμε ὅτι ἐπιθυμοῦμε νά τιμήσουμε πραγματικά τήν Ἐπανάσταση καί τούς ἀγωνιστές της, εἴμαστε σίγουροι τί ακριβῶς ζητᾶμε; Καί δέν ἦρθε ἐπιτέλους ὁ καιρός νά καταλάβουμε πώς ὁ μόνος τρόπος γιά νά τιμήσουμε εἰλικρινά τούς ἥρωες τοῦ ’21 περνάει πιά ἀναγκαστικά μέσα ἀπό τόν δρόμο τῆς βαθιᾶς περισυλλογῆς καί τῆς σκληρῆς αὐτοκριτικῆς;

Μέ ποιά λογική ἄλλωστε θά πανηγυρίσουμε γιά μιά Ἐπανάσταση πού ἔμεινε λειψή καί ἀνολοκλήρωτη, ὅπως ρητά τό ὁμολόγησαν πολλοί ἀπό τούς κύριους πρωταγωνιστές της, πού ἐλευθέρωσε μέν ἕνα ἔστω κομμάτι τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἀλλά προδόθηκε ἀπό τούς ἐπιγόνους της, οἱ ὁποῖοι πέταξαν στά σκουπίδια τό ὅραμα τῶν ἀγνῶν ἀγωνιστῶν καί ἔστησαν ὄχι κράτος περήφανο, ἀλλά ἄθυρμα ξένων δυνάμεων καί κλωτσοσκούφι ἀλλοτρίων συμφερόντων; Πῶς θά πανηγυρίσουμε γιά τήν ἀνεξαρτησία, ἀπό τη στιγμή πού ἄθλιες κοτζαμπάσικες ἐλίτ παραμέρισαν τούς ἥρωες, δολοφόνησαν τόν πρῶτο καί τελευταῖο πραγματικό Ἕλληνα πολιτικό καί ἔστησαν σταδιακά γιά τά ἐπόμενα σχεδόν 200 χρόνια ἕνα ἐλεεινό σκηνικό ἀπάτης, δυτικόφιλης καί μισελληνικῆς «ἐκσυγχρονιστικῆς» ὑστερίας, βαθιᾶς πολιτιστικῆς ἀσυναρτησίας, ἀκραίας πολιτικῆς διαφθορᾶς, ἐκκλησιαστικῆς ἐκκοσμίκευσης καί βαθιᾶς κρίσης ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν θεσμῶν; Καί ἐπίσης μέ ποιό ὑποθετικό σχῆμα λόγου (καί ἀκραίου εὐφημισμοῦ) θά μιλήσουμε - καί μάλιστα εἰδικά φέτος - γιά «200 χρόνια ἐλεύθερου πολιτικοῦ βίου»;

Καί θά σταθοῦμε ἀσφαλῶς σέ αὐτό τό «εἰδικά φέτος». Αὐτή τή στιγμή δέν εἴμαστε ἀπλῶς ἕνα μικρό κράτος περιορισμένης ἰσχύος ἀλλά μέ κάποια ἔστω ἀξιοπρέπεια, ὅπως εἶναι ἀλήθεια ὅτι προσπαθήσαμε νά γίνουμε σέ μερικές ἀπό τίς (λίγες) ἀναλαμπές αὐτῆς τῆς ἱστορικής πορείας ἀπό τό 1821 ἕως σήμερα. Δέν εἴμαστε ἕνα ἔστω προτεκτοράτο μέ μερική αὐτονομία καί ψευδαίσθηση ἀνεξαρτησίας, ὅπως ἐπίσης εἶναι ἀλήθεια ὅτι προσπαθήσαμε ἐνίοτε - ἔστω καί ἔτσι - νά φανοῦμε, ἐλισσόμενοι ἀνάμεσα στά συμφέροντα τῶν «Προστατῶν» καί παίρνοντας κι ἐμεῖς κάποια ὀφέλη. Τώρα πιά δέν εἴμαστε κἄν τό ἄθλιο ἀποικιακό νταμάρι τῆς Μέρκελ καί τῆς εὐρωσυμμορίας της, μέσα ἀπό τό ἔργο τῆς ὑποδούλωσης πού εἴδαμε νά ἐξελίσσεται ἰδιαίτερα τήν τελευταία δεκαετία τῶν

Του Μεγάλου Φωτίου...

 

Γράφει ο Χαράλαμπος Μηνάογλου 

 

Τι να πρωτοπείς για τον τεράστιο αυτόν άνθρωπο.... Συνήθως όσοι αναφέρονται σε αυτόν τονίζουν, αν είναι άνθρωποι ορθόδοξοι, τον αντιαιρετικό και ιδίως αντιπαπικό αγώνα του. Αν είναι λόγιοι ελληνολάτρες επισημαίνουν την συμβολή του στην διάσωση της αρχαίας ελληνικής γραμματείας ιδίως με την Μυριόβιβλο. Οι περισσότεροι λησμονούμε μία πτυχή της δράσης του Μεγάλου Φωτίου που ίσως κατά κόσμον τουλάχιστον είναι η σπουδαιότερη. Ο Μέγας Φώτιος είναι ο κατά το ανθρώπινο πατέρας της Ρωμηοσύνης, ο θεμελιωτής του πλέριου, ανοικτού σε όλους τους ορθοδόξους Ελληνισμού. 

 Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι αν ο Μέγας Φώτιος δεν είχε πρωτοστατήσει στην βάπτιση των Σλάβων και των Βουλγάρων και εάν δεν είχε επιμείνει να τους κρατήσει μακρυά από την παπική επιρροή ο Ελληνισμός ίσως να μην υπήρχε σήμερα. Συχνά, παρασυρμένοι και εμείς όπως άλλοτε οι Εβραίοι πιστεύουμε ότι είμαστε ο περιούσιος λαός και πως ό,τι και αν κάνουμε, όσο και αν πηγαίνουμε κόντρα στο θέλημα του Θεού θα εξακολουθούμε να υπάρχουμε γιατί απλά είμαστε εμείς! Η πραγματικότητα, όμως, είναι τελείως διαφορετική. Όπως οι Εβραίοι έπαψαν, έτσι και εμείς μπορεί να πάψουμε να είμαστε κάποτε ο λαός του Θεού.

 Ο Μέγας Φώτιος κερδίζοντας και εντάσσοντας στον δικό μας κόσμο, στον δικό μας πολιτισμό, τους Σλάβους και τους Βούλγαρους μας έκανε περισσότερους και ισχυρότερους με αποτέλεσμα οι λαοί αυτοί να λειτουργήσουν ως οι πρόμαχοι και η ασπίδα του Ελληνισμού για αιώνες και ιδίως στα φοβερά χρόνια της Τουρκοκρατίας. Όλοι αυτοί μέχρι να έρθουν τα φώτα των Ευρωπαίων (ιουδαϊκού, προτεσταντικού και παπικού θρησκεύματος) και να τους πείσουν ότι αποτελούν διαφορετικά έθνη από εμάς, σεμνύνονταν να λένε ότι ήταν Έλληνες! Όσοι από αυτούς μάθαιναν γράμματα και ιδίως οι άρχοντές τους ελληνικά μάθαιναν και τα ελληνικά χρησιμοποιούσαν! Για όλα αυτά υπεύθυνος είναι με την χάρη του Θεού ο Μ. Φώτιος. 

Αναμορφωτής του Γένους και δεύτερος απόστολος Παύλος. Και αυτά είναι που δεν μπορούν να του συγχωρέσουν οι μισούντες το γένος, ανθέλληνες, περισσότερο και από την καταδίκη της αιρέσεως του filioque. Φώτιζε Φώτιε λαόν απεγνωσμένον....

ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily: Του Μεγάλου Φωτίου...

Η παρέλαση της 25ης Μαρτίου και η πρόσκληση των «Προστάτιδων Δυνάμεων»

 

(Φωτ.: ΑΠΕ-ΜΠΕ / Ορέστης Παναγιώτου)

Η αποικία γιορτάζει

Του Νικόλα Δημητριάδη

Τις μέρες αυτές φαίνεται ότι γίνονται συζητήσεις για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου και τη στρατιωτική παρέλαση στην Αθήνα. Το ζήτημα που έχει τεθεί δεν είναι μόνον η πραγματοποίηση ή μη της παρέλασης (τελικώς φαίνεται ότι θα γίνει), ή ο τόπος διεξαγωγής της, αλλά και οι ξένοι επίσημοι που θα προσκληθούν να παραστούν και να τιμήσουν εκ μέρους των χωρών τους την επέτειο. Όπως αναφέρουν δημοσιεύματα στο Βήμα και την Καθημερινή, η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε τρεις αρχηγούς κρατών για να τους προσκαλέσει να παραστούν στην παρέλαση: τον βασιλιά Κάρολο της Αγγλίας, τον Γάλλο Πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν και τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν. Ο συμβολισμός είναι προφανής: πρόκειται για τους αρχηγούς των τριών Προστάτιδων Δυνάμεων, που συμμετείχαν στη ναυμαχία του Ναυαρίνου και έδωσαν τα ονόματά τους στα νεοπαγή «κόμματα» του νέου ελληνικού κράτους.

Δεν πρέπει να μας προκαλεί απορία η επιλογή αυτή. Η στόχευσή είναι συγκεκριμένη: η πρόσκληση των τριών αυτών αρχηγών ανταποκρίνεται στις ιδεοληψίες του σκληρού πυρήνα του εθνομηδενισμού, όπως τις διατύπωσε πρόσφατα και ο καθηγητής Ρόντρικ Μπήτον σε συνέντευξή του: «η ελευθερία μας δεν κατακτήθηκε με αγώνες, μας χαρίστηκε από τους ξένους». Αυτό είναι το μήνυμα-νουθεσία που εκπέμπει ο φιλελεύθερος ακαδημαϊκός εθνομηδενισμός. Γι’ αυτό και η παρέλαση επιδιώκεται να πραγματοποιηθεί υπό την σκέπη των τριών χωρών που υποτίθεται ότι μας χάρισαν την ελευθερία μας.

Το Ναυαρίνο αποτελεί καταστατικό μύθο του ελληνικού εθνομηδενισμού. Η συνεισφορά των Μεγάλων Δυνάμεων στην Επανάσταση πάντα υπερτονίζεται από τους εθνομηδενιστές, (και αντίστοιχα αποσιωπώνται άλλες πτυχές, όπως οι δεκάδες Ευρωπαίοι αξιωματικοί που ηγήθηκαν των τουρκικών και αιγυπτιακών στρατευμάτων, ή τα διάφορα δεινά που προκάλεσαν πολλοί κατ’ όνομα «Φιλέλληνες» μισθοφόροι, ή η στάση των ευρωπαϊκών κρατών στα πρώτα –κρίσιμα– χρόνια της Επανάστασης). Το Ναυαρίνο είναι η σημαία όσων θέλουν να πλήξουν τη συλλογική μας αυτοπεποίθηση και υπερηφάνεια. Είναι παράλληλα μία διαρκής υπόμνηση ότι το κράτος μας ήταν (και θα πρέπει να συνεχίσει να είναι) κηδεμονευόμενο.