Παρασκευή 6 Ιουλίου 2018

Τι θα μου μείνει στο μυαλό από την τελετή στις Πρέσπες…




ο δημοσιογράφος Χρήστος Νικολαΐδης

Βρέθηκα από τα χαράματα στις Πρέσπες για το ρεπορτάζ. Αλλά με πολύ βαριά καρδιά! Στην αρχή ήταν ο μουντός καιρός. Μετά τα συνεχή μπλόκα των αστυνομικών για τον έλεγχο της ταυτότητας, του αυτοκινήτου και της ιδιότητας μου, που με έκανε να νιώσω ότι βρίσκομαι σε μία χώρα υπό κατοχή, ή σε δικτατορία. Όταν βρέθηκα κάτω από την άσπρη τέντα ένας κόμπος έσφιξε το στομάχι μου, σα να πήγαινα σε μία κηδεία ενός αγαπημένου μου προσώπου, ή σα να έπρεπε με το ζόρι να αποχωριστώ ένα αγαπημένο πρόσωπο ή να με ανάγκαζαν να φύγω από κάπου όμορφα και ζεστά…
Έδινα συνέχεια ανταποκρίσεις στο Ράδιο Θεσσαλονίκη, με όλες τις εξελίξεις και το ρεπορτάζ που έτρεχε μπροστά μου. Με το πέρας κάθε “ζωντανού” λάμβανα γραπτά μηνύματα και τηλεφωνήματα από φίλους και γνωστούς μου που άκουγαν την εκπομπή μας. Πρέπει να είχα πάνω από 50 επικοινωνίες έως το μεσημέρι! Λόγια οργής και ανείπωτης πίκρας από όλους. Όλοι μου μιλούσαν με θυμό αλλά κυρίως με λύπη. Με θρήνο. Οι επικοινωνίες αυτές με έριξαν ακόμη περισσότερο…
Κάτω από την τέντα συνάντησα 3-4 γνωστούς μου Σκοπιανούς δημοσιογράφους. Η έκφραση του προσώπου τους έκανε το απόλυτο κοντράστ με τα όσα δεχόμουν νωρίτερα. Πλήρης ευτυχία στα μάτια τους, ο απόλυτος ενθουσιασμός στα λόγια τους, η αίσθηση της επικράτησης στο πνεύμα τους… Η πίκρα πλαισιώθηκε μέσα μου με την στυφή γεύση της ήττας…

Πέμπτη 5 Ιουλίου 2018

Aπὸ κεῖ μπῆκαν οἱ ἐχθροί: ἀπὸ τὴν κερκόπορτα τῆς ὑπεροψίας μας, πού στὴ θέση τῆς Ἐκκλησίας ἔβαλε τὶς στοές, ποὺ ἀντικατέστησε τὸν γάμο μὲ συμβολαιογραφικὴ πράξη...





Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο "Ἐν μέσω κρίσης" τῆς Μαρίας Μουρζά τῶν Ἐκδόσεων "Ἄθως" 

Διατελοῦμεν ἐν μέσω κρίσης! Ἐκεί πού πρὸς στιγμὴν μένουμε ἐνεοὶ καὶ ἀποσβολωμένοι. Ἐκεί πού κόβουμε ταχύτητα, χαμηλώνουμε τοὺς τόνους καὶ ρωτᾶμε: Γιατί; Πῶς ἔγινε καὶ φτάσαμε στοῦ γκρεμοῦ τὸ χεῖλος; Ποιὸς εὐθύνεται γιὰ τὴ στραβοτημονιά; Ποιὸς θὰ χρεωθεῖ τὸ ἀτύχημα; Ποιὸς θὰ χρεωθεῖ τὴν ἐθνικὴ συμφορά; Κοιτᾶς καὶ λές: Ποῦ εἶναι ἡ Ἑλλάδα μας; Ποῦ εἶναι οἱ Ἕλληνες; Ποῦ μᾶς πούλησαν; Ποιοὶ μᾶς ἀγόρασαν; Ποιοὶ θὰ δώσουν λόγο γιὰ τὴν ἀγοραπωλησία; Χιλιάδες ἀπελπισμένες κραυγὲς σὰ σεισμικὲς δονήσεις... Προεόρτια μεγάλου σεισμοῦ; 
Διατελοῦμε ἐν μέσω κρίσης, βιώνοντας ἕνα σκληρὸ παιχνίδι, πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη μας καὶ πάντα σὲ βάρος μας. Εἰσπράττουμε τὴν προδοσία σὰ γεύση ἀπὸ χῶμα, σὰν ὀργὴ καὶ σὰν ἀπελπιστικὴ διαπίστωση: βρισκόμαστε ὑπὸ ζυγόν! Καὶ ὁ πόνος τοῦ ζυγοῦ εἶναι τόσο δυνατὸς ὥστε ἄλλος γρήγορα καὶ ἄλλος ἀργὰ ξυπνᾶμε! Ξυπνᾶμε σὰν ἀπὸ βαρὺ ὕπνο. Μᾶς ξυπνάει ὁ ἥλιος τῆς νύχτας... Τὸ φῶς ποὺ γεννιέται ἀμέσως μετὰ ἀπ' τὸ πυκνότερο σκοτάδι. Μᾶς ξυπνάει καὶ βλέπουμε πὼς δὲν εἴμαστε ἄμοιροί της τύχης μας, πὼς σαφῶς ἔχουμε κι ἐμεῖς, ὁ καθένας τὴ δική του εὐθύνη. Ἔχουμε κι ἐμεῖς, ὁ καθένας τὸ δικό του μερίδιο στὴ συμφορά.

Περὶ ἱεροκατηγορίας





Γράφει ὁ Κεσίδης Κων/νος

Ἱεροκατηγορία εἶναι ὅταν κατηγορεῖς Ἱερεῖς, Ἐπισκόπους καὶ Πατριάρχες. Π.χ. τὸ νὰ ποῦμε ὅτι ὁ τάδε Ἐπίσκοπος εἶναι λαίμαργος, αὐτὸ εἶναι ἱεροκατηγορία, ἀκόμα καὶ ἂν ἔχουμε δίκιο, πόσω μᾶλλον ὅταν δὲν ἔχουμε. Δηλαδή, ὅταν ἀναφερόμαστε σὲ πάθη καὶ ἀδυναμίες τῶν ἱερέων, ἀκόμα καὶ ἂν ἔχουμε δίκιο καὶ λέμε τὴν ἀλήθεια, εἴμαστε ἱεροκατήγοροι, διότι γιὰ πνευματικὰ σφάλματα ἢ ἀδυναμίες ποὺ ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τοὺς ἱερεῖς μας, δὲν ἔχουμε τὸ δικαίωμα ὄχι μόνο νὰ κατακρίνουμε ἀλλὰ οὔτε καν νὰ κρίνουμε, ἀντιθέτως πρέπει νὰ τοὺς δικαιολογοῦμε.
Θὰ ἐξετάσουμε ἂν τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ στὶς περιπτώσεις, α) θεμάτων Πίστεως, β) ἁμαρτιῶν ποὺ γίνονται φανερὰ ἢ γ) γιὰ ἁμαρτήματα μὲ προβλεπόμενα κανονικὰ ἐπιτίμια. Μερικοὶ λένε ὅτι, ναὶ καὶ σὲ θέματα πίστεως καὶ γενικότερα παντοῦ τὸ ἴδιο ἰσχύει. Τὸ θέμα ὅμως δὲν εἶναι τί λένε μερικοὶ ἢ τί λέμε ἐμεῖς, ἀκόμη καὶ τί λένε μεμονωμένοι Ἐπίσκοποι καὶ Πατριάρχες, ἀλλὰ τί λένε οἱ Πατέρες καὶ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες. Ἡ δική μας γνώμη εἶναι ἄνευ ἰδιαίτερης ἀξίας. Αὐτὸ θὰ πεῖ Ὀρθοδοξία καὶ Ὀρθόδοξος, τὸ νὰ ὑπακοῦς μὲ ἀκρίβεια στὶς ἐπιταγὲς τῶν Κανόνων καὶ στὶς...διδασκαλίες καὶ ἑρμηνεῖες τῶν Πατέρων.



Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τοὺς Πατέρες, ὅταν βάλλεται καὶ νοθεύεται ἡ Πίστη ἔχουμε τὸ δικαίωμα νὰ κρίνουμε, ἐλέγχουμε, ἀκόμη καὶ νὰ ἐξεγειρόμαστε καὶ δὴ ἀπέναντι καὶ σὲ Πατριάρχες. Μερικὰ

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΦΙΛΟΘΕΙΤΟΥ. ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΟΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ


ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΦΙΛΟΘΕΙΤΟΥ. ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΟΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ




Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με
Αυτά δεν σας τα έχω πει άλλη φορά. Αυτή είναι μια δική μου παράλειψις, κι ας πούμε δική μου υπευθυνότητα.
Ή καρδιά τού ανθρώπου είναι το κέντρο των υπέρ φύσιν, των κατά φύσιν και των παρά φύσιν κινήσεων. Τα πάντα ξεκινούν από την καρδιά. Εάν ή καρδιά καθαρισθεί, τότε όπτάνεται ό Θεός, βλέπουμε τον Θεό. Πώς θα Τον δούμε; Μήπως ό Θεός είναι ανθρωπόμορφος και έχει σχήμα ανθρώπινο για να Τον δούμε; Όχι. Ό Θεός είναι νοητός. Ό Θεός είναι Πνεύμα- και ως Πνεύμα απόλυτον βρίσκεται στο σύμπαν. Αλλά βρίσκεται και μέσα στην καρδιά τού ανθρώπου, όταν αυτή γίνει δεκτικό δοχείο. Και για να γίνει δεκτικό δοχείο, πρέπει να γίνει καθαρή. Όχι να την πλένουμε με νερό, αλλά να γίνει καθαρή από λογισμούς ακάθαρτους. Αλλά για να καθαρισθεί ή καρδιά πρέπει να πιει κάποιο φάρμακο. Το φάρμακο είναι ή προσευχή.
https://www.facebook.com/evangelidissotos
anexperimentindepth
Αμέθυστος

Θέμα καρδιάς


 (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Για να έχει ένας άνθρωπος καρπούς δεν είναι θέμα νηστείας, αλλά είναι θέμα καρδιάς. Οι καρποί δεν είναι θέμα εφαρμογής μιας εντολής αλλά είναι θέμα καρδιάς. Γιατί όλες οι εντολές και όλοι οι κανόνες του Θεού είναι υπηρέτες της καρδιάς: Θερμαίνουν, καθαρίζουν, φωτίζουν, ποτίζουν, προφυλάσσουν, ξεχορταριάζουν, σπέρνουν σπόρο στην καρδιά για να συλλάβει, να μεγαλώσει και να ωριμάσει ο καρπός στο χωράφι της καρδιάς.Ακόμη και όλα τα καλά έργα, που κάνει ο άνθρωπος, είναι το μέσο και όχι καρπός…
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Επίσκοπος Αχρίδος
diakonima

Τετάρτη 4 Ιουλίου 2018

Η Ιταλία ξεκινά πόλεμο κατά της λαθρομετανάστευσης


Μ.Σαλβίνι:«Μαφία & ΜΚΟ είναι τα ίδια "σκατά"-Θα τα καθαρίσουμε»
Η Ιταλία ξεκινά πόλεμο κατά της λαθρομετανάστευσης - Μ.Σαλβίνι: «Μαφία & ΜΚΟ είναι τα ίδια Ο Ιταλός υπουργός Εσωτερικών Ματέο Σαλβίνι επισκέφθηκε αγροικία, η οποία κατασχέθηκε πρόσφατα από τη μαφία στην περιφέρεια της Τοσκάνης και έστειλε από εκεί το μήνυμά του στους δουλεμπόρους των παράνομων μεταναστών, την ιταλική μαφία που εμπλέκεται στις μεταφορές αποκομίζοντας κέρδη δισεκατομμυρίων ευρώ, αλλά και τις ΜΚΟ που συνεργάζονται μαζί τους: «Μαφιόζοι και δουλέμποροι μεταναστών για μένα είναι τα ίδια σκ...τά. Δεν ξέρω αν ένας υπουργός μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτή τη λέξη, αλλά στην Ιταλία, οι μπίζνες για εσάς να ξέρετε ότι έχουν τελειώσει. Θα σας καθαρίσουμε»,δήλωσε ο Ιταλός υπουργός.
«Την μαφία δεν την καταπολεμάς με βιβλία και ταινίες, αλλά παίρνοντάς τους και τα εσώρουχα», δήλωσε ο γραμματέας της Λέγκα κηρύσσοντας τον πόλεμο σιν τριπλέτα που έχει μεταφέρει στην Ιταλία 750.000 παράνομους μετανάστες από το 2015 μέχρι σήμερα και 6 εκατομμύρία συνολικά τη τελευταία 25ετία, αλλάζοντας την πληθυσμιακή και εθνολογική σύνθεση της ιταλικής χερσονήσου: Τώρα το 10% μιας χώρας που το 1990 είχε 95% καθολικούς και 5% προτεστάντες, ορθόδοξους, Εβραίους κλπ. είναι μουσουλμάνοι και βάσει του ρυθμού γεννήσεων και της συνεχιζόμενης ροής μεταναστών, σε 20 χρόνια θα αποτελούν το 20% του πληθυσμού, αλλάζοντας όλα τα κοινωνικά, θρησκευτικά και πολιτικά δεδομένα. 
Η Ιταλία έχει γίνει πλέον μια κατεκτημένη χώρα. Τεράστια κύματα εισβολέων καταφθάνουν κάθε μέρα στη Σικελία και τη Λαμπεντούζα. 

Ο εμπορικός πόλεμος φέρνει το τέλος της παγκοσμιοποίησης



Της Μαρίας Νεγρεπόντη – Δελιβάνη
πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας 
Η παγκοσμιοποίηση επιβλήθηκε πριν πέντε περίπου δεκαετίες από τις ΗΠΑ, σε ολόκληρη την υφήλιο. Η Αμερική πίστευε τότε ότι η παγκόσμια πρωτοκαθεδρία της απειλείτο από την Ευρώπη ή την Ιαπωνία, και ότι η παγκοσμιοποίηση θα απέτρεπε αυτό τον κίνδυνο. Και αποδείχθηκε ότι είχε δίκαιο, αφού παρέμεινε ανενόχλητη στην κορυφή του κόσμου, για περίπου πενήντα χρόνια. Ωστόσο, και πάλι τώρα, η παγκόσμια κυριαρχία της Αμερικής φαίνεται να απειλείται σοβαρά από την ταχύτατα ανερχόμενη οικονομία της Κίνας, αλλά και από ανεπιτυχείς επιλογές της Ευρώπης. Αυτές κυρίως οι απειλές εξηγούν την προσφυγή του Αμερικανού πλανητάρχη στη δεύτερη διαθέσιμη κοσμοθεωρία, αυτήν του προστατευτισμού.
Η οργή του Αμερικανού πλανητάρχη εναντίον της ΕΕ, τη βρίσκει σε εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία, καθώς ένας ολοένα μεγαλύτερος αριθμός των κρατών-μελών της εγκαταλείπει χωρίς ενδοιασμούς τις αρχές της οικονομικής της πολιτικής, όπως είναι η περίπτωση του συνόλου σχεδόν των βαλκανικών κυβερνήσεων, αλλά και της Ιταλίας, χωρίς φυσικά να λησμονείται και η βόμβα του BREXIT.
Όπως δήλωσε πρόσφατα ο επικεφαλής οικονομολόγος του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Αλλαγής, στο Λονδίνο, Simon Tilford: «Η ευρωζώνη δεν έχει ξεπεράσει τον κίνδυνο».
Ειδικότερα, το ευρώ εμφανίζεται εξαιρετικά ευάλωτο έναντι του πολύ ορατού κινδύνου της έλευσης μιας νέας κρίσης. Το μένος του Αμερικανού πλανητάρχη για τα ανοικτά σύνορα εξηγείται από την πεποίθηση του ότι οι «σύμμαχοι» εκμεταλλεύτηκαν την Αμερική, και ότι η εκμετάλλευση αυτή πρέπει να τελειώσει, ώστε η Αμερική να ξαναγίνει «Πρώτη». Η έναρξη εμπορικού πολέμου, από τον Αμερικανό πλανητάρχη, αποσκοπεί στην εξάλειψη του σωρευτικά υψηλού εμπορικού ελλείμματος, από τις συναλλαγές των ΗΠΑ με την Κίνα και την ΕΕ, και αποδίδεται σε ανορθόδοξες και άδικες μεθοδεύσεις εναντίον των ΗΠΑ.