ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΙΛΗΣΑΝ!! Εκκλησία για ταυτότητα φύλου: Πάρτε πίσω τον νόμο."

Ύστατη έκκληση να αποσύρει το νομοσχέδιο για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, απευθύνει η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος στο σύνολο του πολιτικού κόσμου, σύμφωνα με σημερινό ανακοινωθέν....

Ζητά «να αρθεί στο ύψος της ευθύνης και αποστολής του, πέρα από πολιτικά ιδεολογήματα, προκαταλήψεις και την επίκληση του ανεξέλεγκτου δικαιωματισμού, να αποσύρει το σχέδιο νόμου, να δείξει ανάλογο ενδιαφέρον για την επίλυση των σοβαρότατων προβλημάτων που μαστίζουν την κοινωνία, το έθνος μας και τον λαό, και αντί να ενισχύει την ένταση, τον διχασμό και τον παραλογισμό, να συμβάλει στην πνευματική ανόρθωση των πολιτών μας».

Σύμφωνα με όσα μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, «ως ύστατη κίνηση αγάπης προς τον λαό μας» και εν όψει της επικειμένης συζήτησής του στην Ολομέλεια της Βουλής, επαναλαμβάνει τις βασικές της θέσεις:

(α) Το φύλο στον άνθρωπο αποτελεί ιερή παρακαταθήκη και υπηρετεί στη βάση της ψυχοσωματικής συμπληρωματικότητας το μυστήριο της ζωής και της αγάπης. Υπό την έννοια αυτήν, δεν είναι επιλέξιμο, αλλά ως δώρο αποτελεί θείο χάρισμα στον άνθρωπο, που πρέπει αυτός να αξιοποιήσει για τον αγιασμό του.

Από τα πιο συμπυκνωμένα πρακτικά βοηθητικά πνευματικά κείμενα

http://optikonet.com

Αθυμία και μελαγχολία. Τα αίτιά τους.


Ο Θεός, με την πανάγαθη και πάνσοφη βουλή Του, τα οικονομεί όλα για το συμφέρον μας. Όσο για την αθυμία που σας κυριεύει καμιά φορά, αυτή οφείλεται στη σωματική σας αδυναμία. Η αδυναμία, όταν διαρκεί για πολύ, δημιουργεί στη ψυχή μια αίσθηση εγκαταλείψεως απ’ όλους, αίσθηση που γεννάει στη καρδιά φόβο και μελαγχολία.
Αλλά μην ξεχνάτε ποτέ πως ο Θεός είναι κοντά σας. Όλοι είμαστε παιδιά Του. Αποπαίδια δεν έχει. Και κανέναν δεν αφήνει. Όλα για το καλό μας τα παραχωρεί, ακόμα και τις πιο μεγάλες συμφορές. Νομίζω πως το έχετε αντιληφθεί, γι’ αυτό παραδώσατε ήδη με εμπιστοσύνη τον εαυτό σας και τη ζωή σας στα χέρια Του. Όποιος ελπίζει στο Θεό, αξιώνεται να λάβει το έλεός Του.
Να επικαλείστε τη μεσιτεία της Κυρίας Θεοτόκου. Και όταν μελαγχολείτε, να ψάλλετε τα δυό τούτα τροπάρια της:
«Μακαρίζομέν σε πάσαι αι γενεαί, Θεοτόκε Παρθένε· εν σοι γαρ ο αχώρητος Χριστός ο Θεός ημών χωρηθήναι ηυδόκησε. Μακάριοι εσμεν και ημείς προστασίαν σε έχοντες· ημέρας γαρ και νυκτός πρεσβεύεις υπέρ ημών και τα σκήπτρα της βασιλείας ταις σαις ικεσίαις κρατύνονταν διό ανυμνούντες βοώμέν σοι· Χαίρε κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου».
«Σε το απόρθητον τείχος, το της σωτηρίας οχύρωμα, Θεοτόκε Παρθένε, ικετεύομεν τας των εναντίων βουλάς διασκέδασον του λαού σου την λύπην εις χαράν μετάβαλε· υπέρ ειρήνης του κόσμου πρέ­σβευε· ότι συ ει, Θεοτόκε, η ελπίς ημών».

Πώς να νικάμε την ακηδία
Σας κυριεύει η ακηδία. Τι να κάνετε; Να επινοήσετε τρόπους αναθερμάνσεως του ζήλου και της φιλοπονίας σας. Ποιος δεν έχει βασανιστεί απ’ αυτή την ψυχική ατονία; Τσακιζόμαστε για να τη νικήσουμε. Αλλά βλέπουμε ότι ματαιοπονούμε. Έτσι δεν μας απομένει τίποτ’ άλλο από το να την υπομείνουμε καρτερικά, περιμένοντας την επέμβαση του Κυρίου. Όταν Εκείνος ευδοκήσει,, θα μας δώσει νέα ζωή, θα μας παρηγορήσει και θα μας δυναμώσει. Δοκιμάστε, πάντως, και τούτον τον τρόπο: Καταπιαστείτε με μια δουλειά που απαιτεί κόπο και θυσία. Ίσως έτσι να κινητοποιηθεί η ψυχή σας. Διαφορετικά, δεν έχετε παρά να κάνετε υπομονή, όπως σας είπα. Αυτό το αίσθημα της ακηδίας και της ατονίας είναι παροδικό. Καμιά φορά προέρχεται από σωματική κόπωση ή αδυναμία. Άλλοτε πάλι οφείλεται σε κάποια κατάσταση αναμονής.
Η Κυρία Θεοτόκος ας μεσιτεύει στον Υιό της για την ενίσχυσή μας… Αλήθεια, πώς οι παλαιοί ασκητές, που ζούσαν κλεισμένοι σ’ ένα κελί, που κανέναν δεν έβλεπαν, που τίποτα δεν άκουγαν, που καμιά παρηγοριά δεν είχαν, ήταν πάντοτε «τη σπουδή μη οκνηροί, τω πνεύματι ζέοντες» (Ρωμ. 12:11); Με τη χάρη του Κυρίου. Και πώς κατόρθωναν να ελκύουν τη χάρη; Με την αδιάλειπτη προσευχή. Να το πιο αποτελεσματικό όπλο εναντίον της ακηδίας. Εμείς όχι μόνο αδιάλειπτα δεν προσευχόμαστε, μα ούτε καν συχνά. Και η προσευχή μας, όποτε γίνεται, είναι απρόσεκτη, ψυχρή, τυπική. Πώς να κρατήσουμε, λοιπόν, τη θεία χάρη;

Ο Γέροντας Γρηγόριος Δοχειαρίου για τον νέο νόμο αλλαγής φύλου: «Η Ελλάδα θα γίνει κρανίου τόπος»

ΤΟ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΣ ΠΑΡΑΜΕΡΙΣΜΑ

Ὡς ἄνθρωπος τῆς ὑπαίθρου καὶ τῶν θαλασσοδαρμένων νησιῶν, ἔπρεπε νὰ σπουδάσω τοὺς καιρούς, ὄχι ἁπλὰ νὰ τοὺς μάθω. Ἡ κυβέρνησή σου ταξίδεψε μὲ μπάτη. Σιγά-σιγὰ ὅμως ἔγινε μαϊστράλι καὶ τώρα μαΐστρος μὲ τὰ μάγγανα, ποὺ ξερριζώνει τὰ κλαδιὰ καὶ ἐκσφενδονίζει πέτρες, καὶ ἀπὸ τὴν στεριὰ καὶ ἀπὸ τὴν θάλασσα.
Τὰ χρόνια τῆς σκλαβιᾶς ὁ ραγιᾶς τραγουδοῦσε: «Μέριασε, βράχε, νὰ διαβῶ». Μὲ αὐτὸ τὸ μικρὸ τραγουδάκι, ποὺ τὸ ἔλεγε ἄλλοτε ψιθυριστὰ καὶ ἄλλοτε δυνατά, ἀναγνώριζε ὅτι οἱ κρατοῦντες ἦταν βράχος. Ἀλλὰ κι ἐγώ, ὁ ραγιᾶς, εἶμαι φουρνέλο, κι ἂς μὴ φαίνωμαι. Αἰσθάνομαι κι ἐγὼ τὴν ρώμη τῶν δυνάμεών μου. Δὲν μπορῶ νὰ σὲ ἀφανίσω, ἀλλὰ μπορῶ νὰ σὲ μεριάσω, γι᾽ αὐτὸ σοῦ λέω «μέριασε», δὲν σοῦ λέω «ἐξαφανίσου». Δὲν σοῦ συνιστῶ, λοιπόν, οὔτε νὰ πέσης οὔτε νὰ παραιτηθῆς, ἀλλὰ νὰ παραμερίσης μὲ ἀξιοπρέπεια καὶ τιμή.
Ἀνέβηκες σὲ μιὰ πίστα καὶ χορεύεις, ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν μπορεῖς νὰ παρακολουθήσης τὰ ὄργανα καὶ μπερδεύονται τὰ βήματά σου. Δὲν μπορεῖς νὰ ἀκούσης τὴν θλιμμένη σήμερα φωνὴ τοῦ κότσυφα, ποὺ λέγει: «Θέλω τὸν Σταυρὸ στοὺς τρούλλους, στὰ καμπαναριὰ τῶν ἐκκλησιῶν, στὰ ἱστία τῶν καραβιῶν καὶ στὸν ἱστὸ τῆς σημαίας. Τὴν μπάλα ποὺ μοῦ ἔβαλες δὲν μπορῶ νὰ τὴν σιγουρευτῶ, ἐνῶ τὰ σκέλη τοῦ σταυροῦ χρόνια τὰ ἔχω βῆμα καὶ τραγουδῶ καὶ ἀνακοινώνω τῆς ἄνοιξης τὶς ὀμορφιὲς καὶ τοῦ χειμῶνα τὶς κακοκαιριές». Ὅποιος τόλμησε στὴν ἱστορία νὰ ρίξη τὸν Σταυρό, τοῦ ᾽ρθε ἡ μπάλα στὸ κεφάλι. Ὄχι τὰ σύμβολα τῆς πίστεως καὶ τοῦ Γένους μας ἀφανισμένα καὶ ἀλογάριαστα ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες. Ὄχι οἱ ἀνακοινώσεις τῆς λατρείας ἀπὸ τοὺς κράχτες τῶν τηλεοπτικῶν

Το Άγιο Όρος (δεν) κλείνει τις πύλες του στον Αλέξη Τσίπρα (ως άνθρωπο)!...

"Ν": Αναδημοσιεύουμε ρεπορτάζ για το γεγονός, με τίτλο "Το Άγιο Όρος κλείνει τις πύλες του στον Αλέξη Τσίπρα". Κι όμως, ΔΕΝ τις κλείνει, αλλά τον δέχεται ως άνθρωπο, όχι όμως με τιμές πρωθυπουργού της χώρας.
Προσυπογράφουμε με χαρά την πράξη των Αγιορειτών Πατέρων ως μια πράξη αντίστασης, που περιμέναμε εδώ και πολύ καιρό από πλευράς της Εκκλησίας. Ευχόμαστε να βρει μιμητές. Ευχόμαστε επίσης μετάνοια και σωτηρία στον ατυχή πρωθυπουργό της ατυχούς χώρας μας και σε όλους τους ατυχείς συστημικούς πολιτικούς και παρατρεχάμενους. Συγχωρεμένοι ας είναι. Οι άγιοι αυτών των ημερών ας είναι οδηγοί και βοηθοί τους, σε αυτό το δρόμο... Η φωτο από εδώ.






newpost.gr





Η Ιερά Κοινότητα σε μια θυελλώδη συνεδρίαση αποφάσισε να μην υποδεχθεί επισήμως, αποδίδοντας του τις τιμές που προβλέπει το αγιορείτικο τυπικό, τον πρωθυπουργό της χώρας, διαμηνύοντας στην κυβέρνηση ότι ο κ. Τσίπρας μπορεί να ταξιδέψει στον Αθω, αλλά ως ιδιώτης προσκυνητής!






*****





Ισχυρές αναταράξεις στις σχέσεις κυβέρνησης και Αγίου Ορους, με αντίκτυπο στον κόσμο των ορθοδόξων πιστών, προκάλεσε η ματαίωση της επίσημης επίσκεψης του Αλέξη Τσίπρα στις Καρυές, την περασμένη Τετάρτη, όπου πλην των επαφών με την ηγεσία των αγιορειτών και την περιήγηση σε μοναστήρια επρόκειτο να συναντηθεί και με τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο.
Όπως αναφέρει η εφημερίδα «Καθημερινή», η Ιερά Κοινότητα, το ανώτατο διοικητικό όργανο του Αγίου Ορους, σε μια θυελλώδη συνεδρίασή της τη Δευτέρα,

Η λησμονιά του θανάτου (Ολιβιέ Κλεμάν)

Η μαθητεία στην πολιτική και στον πολιτισμό μού ξανάνοιγαν τον δρόμο για το θεμελιακό. Ξανά πάλι η αγωνία. Ξανά πάλι η κατάπληξη. Και τώρα η πορεία για τη συνάντηση των προσώπων.

Μπροστά στον θάνατο, μπροστά σ’ αυτή την αγωνία, σ’ αυτή την απομόνωση, σ’ αυτό τον πνευματικό θάνατο, που το βιολογικό τέρμα δεν είναι παρά ένα σημάδι του, ο άνθρωπος είναι σήμερα γυμνός. Τόσο γυμνός, όσο δεν ήταν ποτέ άλλοτε. Ο πολιτισμός μας είναι ο πρώτος, φαίνεται, σ’ όλη την ιστορία, που πασχίζει ν’ αγνοήσει τον θάνατο και, μ’ αυτό, ίσως, ξεσκεπάζει την ουσία… Οι επικήδειες τελετές έχουν μικρύνει υπερβολικά ή και χάνονται. Δεν ξέρουν πια τι να πουν και τι να κάνουν. Όταν ήμουνα παιδί, μέσα σ’ ένα κύκλο στερημένο από καιρό από κάθε χριστιανική αναφορά, δεν άφηναν κανένα να πεθάνει στο νοσοκομείο. Όταν δεν απόμενε πια ελπίδα, έφερναν τον άρρωστο στο σπίτι και τότε τον τύλιγαν σε περισσότερη στοργή. Ξαγρυπνούσαν όχι μονάχα εκείνους, που πέθαιναν, αλλά και τους πεθαμένους. Αγρυπνία, σχεδόν ανυπόφορη, μπροστά στο μηδέν. Δεν προσεύχονταν – σε ποιόν να προσευχηθούν και με ποια λόγια; Δε διάβαζαν τους Ψαλμούς και τα Ευαγγέλια. Δεν είχαν ούτε τη χοντροκομμένη ανανέωση του νεκρόδειπνου, που σε μερικές χριστιανικές χώρες αναπτύχτηκε σε «αγάπη». Δεν ήταν πια σε χριστιανικές χώρες. Όλα είχαν ξεχαστεί. Ο ζωντανός Θεός, η ψυχή, η ανάσταση. Αλλά δεν ήταν κι ο παγανισμός, που σ’ αυτόν πεθαίνουν με το «απρόσωπο» του φυτού ή σβήνουν γαλήνια μέσα στο άπειρο: ξαναγίνονται σπόροι, περνούν στην άλλη πλευρά των πραγμάτων, ίσαμε την καινούργια σπορά… Όχι. Απ’ τη βιβλική Αποκάλυψη κρατούσαν τη βεβαιότητα, πως αυτός ο πεθαμένος είναι ένα μοναδικό άτομο και πως η ζωή του υπήρξε η μοναδική του ζωή. Αυτές οι αγρυπνίες ήταν σκέτες αγωνίες. Πήγαιναν στην κουζίνα, να πιουν λίγο καφέ. Ύστερα ξαναγύριζαν να καθήσουν

Ἅγιος Νεκτάριος: "Ἡ μεγάλη λύπη κρύβει μέσα της ὑπερηφάνεια. Οἱ ὑπερβολικές λύπες καί ἀπελπισίες εἶναι βλαβερές καί ἐπικίνδυνες"

Ὁ πνευματικός ἀγώνας κατά τόν Ἅγιο Νεκτάριο

Σκοπός τῆς ζωῆς μας εἶναι νά γίνουμε τέλειοι καί ἅγιοι. Νά ἀναδειχθοῦμε παιδιά τοῦ Θεοῦ καί κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἄς προσέξουμε μήπως, γιά χάρη τῆς παρούσας ζωῆς, στερηθοῦμε τή μέλλουσα. Μήπως, ἀπό τίς βιοτικές φροντίδες καί μέριμνες, ἀμελήσουμε τό σκοπό τῆς ζωῆς μας.
Ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καί ἡ προσευχή ἀπό μόνες τους δέν φέρνουν τούς ἐπιθυμητούς καρπούς, γιατί αὐτές δέν εἶναι ὁ σκοπός τῆς ζωῆς μας· ἀποτελοῦν τά μέσα γιά να πετύχουμε τό σκοπό.
Στολίστε τίς λαμπάδες σας μέ ἀρετές. Ἀγωνιστεῖτε ν’ ἀποβάλετε τά πάθη τῆς ψυχῆς. Καθαρίστε τήν καρδιά σας ἀπό κάθε ρύπο καί διατηρῆστε τήν ἁγνή, γιά νά ἔρθει καί νά κατοικήσει μέσα σᾶς ὁ Κύριος• γιά νά σᾶς πλημμυρίσει τό Ἅγιο Πνεῦμα μέ τίς θεῖες Τοῦ δωρεές.
Παιδιά μου ἀγαπητά, ὅλη σας ἡ ἀσχολία καί ἡ φροντίδα σ’ αὐτά νά εἶναι. Αὐτά ν’ ἀποτελοῦν σκοπό καί πόθο ἀσταμάτητο. Γι’ αὐτά ὅλη σας ἡ προσευχή πρός τό Θεό.
Νά ζητᾶτε καθημερινά τόν Κύριο· ἀλλά μέσα στήν καρδιά σας καί ὄχι ἔξω ἀπ’ αὐτήν. Καί ὅταν Τόν βρεῖτε, σταθεῖτε μέ φόβο καί τρόμο ὅπως τά Χερουβείμ καί τά Σεραφείμ, γιατί ἡ καρδιά σᾶς ἔγινε θρόνος τοῦ Θεοῦ.

Πατριαρχείο: Ποιος ο λόγος της κρίσης;

Οι αμερικανικές κυβερνήσεις επιθυμούν να έχουν τον Οικουμενικό με το μέρος τους, για να τον χρησιμοποιούν ως «σφήνα» απέναντι στη Ρωσία και την (πρόσφατα ισχυροποιημένη) Ρωσική Εκκλησία
Από τον Nίκο Σταματάκη*
Στο προηγούμενο άρθρο μας σημειώσαμε ότι, επειδή το Πατριαρχείο είναι από νομική άποψη «τουρκικό ίδρυμα» και η Εκκλησία της Αμερικής απλώς μία «επαρχία» του, οι σχέσεις μεταξύ τους αναπόφευκτα επηρεάζουν τα εθνικά μας θέματα, απέναντι στα οποία η ομογένεια είχε πάντοτε μια ιδιαίτερη ευαισθησία. Τι σημασία έχει αυτό; Πολύ μεγάλη. Θα δώσω ένα απλό παράδειγμα: Ποια νομίζετε ότι θα είναι η στάση του Πατριαρχείου εάν η ομογένεια, μαζί με το Κυπριακό, το θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ και τα υπόλοιπα, αποφασίσει να προχωρήσει σε απαίτηση αναγνώρισης της Γενοκτονίας του Μικρασιατικού Ελληνισμού (σε παναμερικανική κλίμακα, αντί της τοπικής προβολής του θέματος, όπως γίνεται τώρα), πράττοντας το αυτονόητο, αυτό δηλαδή που πράττει και η αρμενική κοινότητα των ΗΠΑ; Λυπάμαι που θα προβλέψω ότι η στάση του Πατριαρχείου θα είναι, στην καλύτερη περίπτωση, αρνητική, αν όχι υπονομευτική… Σημειώσαμε στο προηγούμενο άρθρο μας ότι αυτό συμβαίνει επειδή οι εκπρόσωποι του Πατριαρχείου επιλέγουν να «συμβιβαστούν» με την τουρκική ηγεσία ή άλλοτε εκβιάζονται από τους Τούρκους αξιωματούχους.