Θ. Ι. Ζιάκας: Πρόλογος στο "Παράξενοι Φτωχοί Στρατιώτες"

Θεόδωρος Ι. Ζιάκας

Θαυμαστά στοιχεία της αρβανίτικης στρατιωτικής παράδοσης των ελληνικών κοινών

Το κεντρικό ζήτημα του βιβλίου είναι ο παράξενος ανθρωπολογικός τύπος των «Στρατιωτών», που παρελαύνουν στη Βενετία του 15ου αιώνα και καταπλήσσουν την Εσπερία με την ακαταμάχητη «ανορθόδοξη» τακτική τους. Ποια είναι η ταυτότητα των παράξενων αυτών πολεμιστών; 

Ο Γιώργος Σαλεμής δεν είναι «ιστορικός». Το βιβλίο του δεν είναι βιβλίο ιστορίας, αν και είναι πραγματική ιστορία από την αρχή ως το τέλος. Είναι κάτι παραπάνω από «ιστορία», καθώς βγάζει στο φως άγνωστες ή παρανοημένες πτυχές της συλλογικής μας ταυτότητας.

Ι 

Όπως το λέει κι ο υπότιτλος οι «Στρατιώτες» αντιπροσωπεύουν την αμυντική παράδοση των ελληνικών Κοινών. 

Ο όρος «Κοινό» παραπέμπει σε μια πολιτειακή συσσωμάτωση κοινοτήτων, κατά το πρότυπο του αρχαίου Δήμου, το ανάλογο του οποίου είναι σήμερα το έθνος-κράτος. Το δίκτυο των Κοινών αποτέλεσε τη διαχρονική βάση της Οικουμενικής κρατικής συγκρότησης του ελληνικού πολιτισμού, από τους ελληνιστικούς χρόνους και εντεύθεν. Επιβίωσε της βυζαντινής κατάρρευσης και γνώρισε μάλιστα μια δεύτερη άνθηση στην εποχή της Οθωμανοκρατίας. Τα Κοινά ήταν αυτόνομα, με θεσμούς που «..ουδέν άλλο ήσαν τότε ειμή τροπολογία τις, των έτι αρχαιοτέρων αυτονόμων αστικών πολιτευμάτων», κατά τον Κων/νο Παπαρρηγόπουλο (1815-1891). 

Για τη στρατιωτική ασφάλεια των Κοινών η υπερκείμενη οικουμενική Αρχή, ο Αυτοκράτωρ, τοποθετούσε εντός τους –«προνοίαζε»- επαγγελματίες πολεμιστές. Αυτοί λέγονταν «Στρατιώτες». Το αμυντικό σύστημα της «Πρόνοιας», όπου οι «Στρατιώτες» είχαν καθορισμένα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις, ως προς το Κοινό και ως προς τον Αυτοκράτορα, ήταν έκγονο του παλιότερου συστήματος των «Θεμάτων». Οι θρυλικοί πολεμιστές των Ακριτικών επών, ήταν οι «θεματικοί» πρόγονοι των «προνοιακών» πολεμιστών. Το σύστημα της «Πρόνοιας» το διατήρησαν και οι Οθωμανοί με τα «Αρματολίκια», όπως είχαν κάνει νωρίτερα οι Φράγκοι και οι Βενετοί στις ελληνικές κτήσεις τους. Για τους πολέμους της με τους Τούρκους η Γαληνοτάτη βασιζόταν στους Ρωμιούς «Στρατιώτες». Οι «Στρατιώτες» του 1494 με τους οποίους ξεκινά το βιβλίο, έχουν μετακληθεί από τη Σινιορία για να αναχαιτίσουν τους Γάλλους εισβολείς στην Ιταλία.

ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Αρχιμ. Χρυσοστόμου Γκελμπέση
Είμαι ένας υπέργηρος ιερομόναχος από την Ι. Μονή Αγίου Διονυσίου Ζακύνθου. Εις την Ιερά Μονή κατετάγην την 17ην Σεπτεμβρίου 1935 και την 1η Οκτωβρίου επήγα όπως όλοι οι δόκιμοι τότε της Ι. Μονής στα Στροφάδια. Τα Στροφάδια είναι δυο νησάκια που απέχουν 40 μίλια από την Ζάκυνθο. Εκεί δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά μόνο το Μοναστήρι, όπου και ο τάφος του Αγίου Διονυσίου και ο φάρος. Εκεί έμεινα 4,5 χρόνια. Πολλά θαύματα άκουσα και είδαν τα μάτια μου. Θα σας αναφέρω λίγα προς δόξαν του Τριαδικού Θεού και της Παναγίας μας.
Οι πατέρες εκεί είχαν μεγάλη ευλάβεια και αγάπη προς την Παναγία μας. Όλη την ημέρα έλεγαν Παντοχαρά μου. Παναγία μου Παντοχαρά μου. Και η Παναγία μας όλους τους προστάτευε και τους ανακούφιζε από τους κόπους και τις ταλαιπωρίες της εκεί σκληρής ζωής. Είχαν φτιάξει 3 καμίνια διά να βγάζουν κεραμίδια και τούβλα που χρειάζονταν για τις ανάγκες τους, λόγω της δύσκολης συγκοινωνίας (διότι δεν υπήρχαν καΐκια με μηχανές, μόνο με πανιά ταξίδευαν) να προμηθευτούν τα αναγκαία από τη Ζάκυνθο. Έτσι εξαναγκάστηκαν και έφτιαξαν τα καμίνια.

Εργάζονταν πολύ σκληρά και η Παναγία μας, σαν άλλη στοργική μάννα, τους περίμενε στην πύλη της Μονής και τους σκούπιζε τον ιδρώτα. Ένας μοναχός ονόματι Αβέρκιος, λέγει στην Παναγίας μας· «Παναγία μου εγώ είμαι αμαρτωλός, δεν θέλω να με σκουπίσης», και του λέγει η Παναγία:
― Α! Αβέρκιε, αν δεν σε σκουπίσω δεν θα είσαι παιδί δικό μου.
― Να με σκουπίσης Παντοχαρά μου, να με σκουπίσης.
Αυτό το περιστατικό μου το διηγούντο αυτοί οι άγιοι Πατέρες της Μονής.

Προφήτης Ἀγγαῖος: Μὴν ἀργοῦμε τὴν ἐκπλήρωση τοῦ τάματος

Κυριακάτικο ἐγκύκλιο κήρυγμα Μητροπολίτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως

1. Tήν ἐρχόμενη Τρίτη, ἀδελφοί μου χριστιανοί, 16 τοῦ μηνός Δεκεμβρίου, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία θά ἑορτάσει τήν μνήμη τοῦ προφήτου Ἀγγαίου. Θά ἔχετε παρατηρήσει, ἀγαπητοί μου, ὅτι τό μήνα Δεκέμβριο ἑορτάζουμε τήν μνήμη πολλῶν ἁγίων Προφητῶν. Ἤδη τήν 1η Δεκεμβρίου ἑορτάσαμε τήν μνήμη τοῦ προφήτη Ναούμ. Τήν 2α Δεκεμβρίου ἑορτάσαμε τόν προφήτη Ἀββακούμ καί στίς 3 Δεκεμβρίου ἑορτάσαμε τόν προφήτη Σοφονία. Τήν προσεχή Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου θά ἑορτάσουμε τόν προφήτη Δανιήλ καί τήν Τρίτη, στίς 16 τοῦ μηνός, θά ἑορτάσουμε τόν προφήτη Ἀγγαῖο. Γιατί αὐτό τό φαινόμενο τόν μήνα Δεκέμβριο; Αὐτό, ἀγαπητοί μου, συμβαίνει γιατί τό μήνα αὐτό θά ἑορτάσουμε τήν μεγάλη ἑορτή τῶν Χριστουγέννων. Καί ἐπειδή οἱ προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης προφήτευσαν γιά τήν σάρκωση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, γι᾽ αὐτό καί πρίν ἀπό τήν ἑορτή τῆς Γέννησης τοῦ Χριστοῦ ἑορτάζουμε τούς Προφῆτες.

Θά ἔπρεπε, ἀδελφοί χριστιανοί, νά εἶχα χρόνο πολύ νά σᾶς μιλήσω γιά ὅλη τήν διδασκαλία τοῦ προφήτη Ἀγγαίου, πού θά ἑορτάσουμε τήν ἐρχόμενη Τρίτη. Λίγα λόγια ὅμως θά σᾶς πῶ σέ ἕνα σύντομο λειτουργικό κήρυγμα: Γνωρίζουμε, ἀγαπητοί μου, ὅτι...

ὁ ἰουδαϊκός λαός γιά τά ἁμαρτήματά του, πού τοῦ τά κατήγγειλαν οἱ προφῆτες, ἀλλά δέν ἄκουγε, τό 586 π.Χ. ὁδηγήθηκε αἰχμάλωτος στήν Βαβυλώνα στά χρόνια τοῦ βασιλιᾶ Ναβουχοδονόσορα. Ἀφοῦ ὅμως στήν ἐξορία τους οἱ Ἰουδαῖοι μετενόησαν γιά τά ἁμαρτήματά τους, ἔδωσε ὁ Θεός καί τό 538 π.Χ., μέ τό διάταγμα τοῦ βασιλιᾶ τῆς Περσίας Κύρου, ἕνα τμῆμα τῶν αἰχμαλώτων Ἰουδαίων ἔφυγαν ἀπό τήν Βαβυλώνα καί ἐπέστρεψαν στήν πάτρια γῆ, τήν Ἰουδαία. Μεταξύ αὐτῶν ἦταν καί ὁ προφήτης Ἀγγαῖος.

‘’Ελεύθερος, δέσμιος του Χριστού…’’

Θυμάμαι, μικρό παιδί τον εαυτό μου, να κοιτά με δέος την εικόνα του Αγίου Ελευθερίου, στον ομώνυμο Ναό της γενέτειρας μου. Δέος που το προκαλούσε η νεαρά φυσιογνωμία του λαοφιλούς Αγίου Ιερομάρτυρος Ελευθερίου, Επισκόπου Ιλυρικού, Σεβασμιώτατοι Άγιοι Αρχιερείς, ευλαβείς συμπρεσβύτεροι και αγαπητοί Χριστιανοί συνεορταστές.




Με το ίδιο δέος της εποχής εκείνης, αντικρίζω ξανά την ευγενική φυσιογνωμία του Αγίου Ελευθερίου, του ελευθέρου , δεσμίου της αγάπης του Χριστού και καλούμαι από τον ιστορικό τούτο άμβωνα του Καθεδρικού Ναού, να μεταφέρω στην αγάπη Σας λόγον περιγραφικόν μιας ζωής συναρπαστικής ενός νέου ήρωος της Πίστεως μας , του Ελευθερίου που ελευθερώθηκε απ’ ότι μπορεί να δεσμεύσει τον άνθρωπο, ώστε σήμερα, εμείς, ευλαβείς προσκυνητές να αποδώσουμε τιμή μιμητική ενθυμούμενοι την επίγεια βιωτή Του, την ουράνια πολιτεία Του.


Ο Απόστολος Παύλος, στην προς Ρωμαίους επιστολή του, θέτει ένα ερώτημα που απαντάται μόνον βιωματικά: ‘’ τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα;’’ [1] Τι δηλαδή, μπορεί να σταθεί ικανό να μας αποκόψει από την αγάπη μας για τον Χριστό, θλίψη, διωγμός, πείνα, ή ακόμα και ο θάνατος για Εκείνον; Για εμάς, ίσως φαίνεται αδιανόητο κάποιος να φθάσει στο σημείο να πεθάνει για τον Χριστό! Όμως, αν στρέψουμε τα μάτια μας στις ωραιότατες τοιχογραφίες που κοσμούν τον περικαλλή τούτο Ναό, θα αντικρύσουμε ανθρώπους κάθε ηλικίας , τους Αγίους μας, τους φίλους του Θεού, που την απάντηση στο τεθέν ερώτημα την έδωσαν με την ζωή τους! Μέσα σε αυτήν την χορεία των Αγίων, ξεχωρίζει ένας νεαρός Επίσκοπος, μόλις δεκαεννέα ετών να συνακολουθεί στην πορεία του Γολγοθά, το ιερόν όνομα Εκείνου, που διεχώρισε την ανθρώπινη ιστορία στην προ και στην μετά Χριστόν εποχή!


Ο Άγιος Ελευθέριος, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ρώμη κατά το δεύτερο ήμιση του 2ου αιώνος. Στην Ρώμη της ειδωλολατρίας, στην Ρώμη του μαρτυρίου όπου η ανθρώπινη ζωή ουδεμίαν αξίαν έχει! Παιδί ακόμα, χάνει τον πατέρα του! Όμως, όταν ο Θεός αποφασίσει να στερήσει έναν γονέα,

Ron Paul – Το Κογκρέσο κήρυξε πόλεμο εναντίον της Ρωσίας

 olympiada

Αρθρο του Ron Paul

Σήμερα η βουλή των αντιπροσώπων πέρασε νομίζω μια απο τις χειρότερες νομοθεσίες.
Ο νόμος H.Res. 758 που ψηφίστηκε καταδικάζει ευθέως την επιθετικότητα της Ρωσίας εναντίον γειτονικών χωρών και την προσπάθεια της για πολιτική και οικονομική ηγεμονία.

Για την ακρίβεια ο νόμος αυτός είναι 16 σελίδες προπαγάνδας που θα πρέπει να κάνει ακόμα και τους πιο νέο-συντηρητικούς να ανατριχιάσουν ,αν είναι ικανοί.

Αυτού του τύπου τις νομοθεσίες παρακολουθούσα πάντα στο Κογκρέσο γιατί ενώ φαινομενικά ήταν “ αθώες ” συχνά οδηγούσαν σε κυρώσεις και πόλεμο.

Θυμάμαι που διαφωνούσα έντονα το 1998 για την Απελευθερωτική Πράξη εναντίον του Ιράκ ( Iraq Liberation Act ) γιατί ήξερα ότι θα οδηγούσε σε πόλεμο.

Δεν διαφωνούσα γιατί ήμουν υποστηρικτής του Σαντάμ , ούτε σήμερα είμαι υποστηρικτής του Πούτιν η κανενός ηγέτη στον κόσμο αλλά γιατί ήξερα ότι άλλος ένας πόλεμος εναντίον του Ιράκ δεν θα έλυνε τα προβλήματα αλλά θα έκανε τα πράγματα ακόμα χειρότερα.
Καί είδαμε όλοι μετά τί ακολούθησε.

Γιαυτό νομίζω ότι παλι επαναλαμβάνουν το ίδιο λάθος , μόνο που αυτή την φορά ο πήχης είναι πιο ψηλά και προκαλώντας έναν πόλεμο με την Ρωσία θα οδηγήσει σε όλοκληρωτική καταστροφή !

Αν κάποιος νομίζει ότι υπερβάλω με τον συγκεκριμένο νόμο θα αναφέρω κάποια παραδείγματα :

Η παράγραφος 3 κατηγορεί την Ρωσία για εισβολή και διάσπαση της ενότητας της Ουκρανίας.
Η παράγραφος δεν αναφέρει κάποιο στοιχείο που να το αποδεικνύει αυτό.

Σίγουρα με τόσους δορυφόρους που έχουμε και μπορούνε να διαβάσουνε μια πινακίδα αυτοκινήτου θα έπρεπε να έχουμε και στοιχεία για αυτή την δραστηριότητα των Ρώσων αλλά μέχρι τώρα δεν υπάρχουν αποδείξεις για αυτή την κατηγορία.

Όσον αφορά την παρέμβαση της Ρωσίας στην ενότητα της Ουκρανίας .Γιατί κατηγορείται η
Ρωσία και όχι η Αμερική η οποία παρενέβη ευθέως στα εσωτερικά της Ουκρανίας τον περασμένο Φεβρουάριο με την ανατροπή της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης ;

Όλοι ακούσαμε τις συνομιλίες από τις κασέτες που διέρρευσαν και δείχνουν πως σχεδίαζε το State Department μαζί με τον Αμερικανό πρέσβη στην Ουκρανία την ανατροπή της κυβέρνησης.

Ακούσαμε την επικεφαλής Βικτόρια Νούλαντ να λέει ότι η Αμερική ξόδεψε 5 δισεκατομμύρια δολάρια για την ανατροπή της κυβέρνησης στην Ουκρανία. Αυτό είναι νόμιμο ;

Σε ποιους φανερώνεται ο Θεός (αγίου Συμεών).

Ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, μέσω (και) της ποίησης, μας χαρίζει ως πνευματική κληρονομιά την δική του θεία εμπειρία. Ακολουθεί απόσπασμα από ύμνο του αγίου, με θέμα «σε ποιους φανερώνεται ο Θεός και ποιοι κάνουν συνήθειά τους το καλό με την εκτέλεση των εντολών».

«Πως βλέπεις ενώ είσαι κρυμμένος, πως εποπτεύεις τα πάντα,

πως ενώ εμείς δεν σε βλέπουμε, Εσύ μας βλέπεις όλους;

Δεν αναγνωρίζεις όμως, Θεέ μου, όλους όσους βλέπεις

αλλά μόνο όσους σε αγαπούν αγαπάς κι αναγνωρίζεις

και κάνοντας εξαίρεση φανερώνεσαι σ’ αυτούς.

Είσαι ήλιος κρυμμένος για όλη την ανθρώπινη φύση

κι ανατέλλεις στους δικούς σου κι αυτοί σε βλέπουν

κι ανατέλλουν σ’ εσένα όσοι ήταν πρώτα στο σκοτάδι,

πόρνοι, μοιχοί και άσωτοι, αμαρτωλοί, τελώνες.

Όταν μετανιώσουν γίνονται γιοί του θείου σου φωτός.

Το φως γεννά φως, είναι λοιπόν και αυτοί ζωή,

όπως έχει γραφεί, τέκνα Θεού και θεοί κατά χάρη.

Όσοι φυλάξουν καλά τις θεϊκές εντολές σου,

όσοι αρνηθούν τον μάταιο κόσμο και πλάνο,

όσοι μισήσουν, χωρίς μίσος όμως, γονείς και αδέλφια,

θεωρώντας τους σαν ξένους και παροδίτες της ζωής,

όσοι μείνουν γυμνοί από πλούτο και χρήματα

και το δεσμό τους με τα πάθη αρνηθούν τέλεια,

όσοι την κούφια δόξα και τους επαίνους των ανθρώπων

διώξουν με βδελυγμία απ’ την ψυχή για χάρη της άνω δόξας,

όσοι έκοψαν ολότελα το δικό τους θέλημα

και συμπεριφέρονται όπως άκακα πρόβατα στους ποιμένες,

όσοι νέκρωσαν το σώμα τους για κάθε κακή πράξη

χύνοντας ιδρώτες στους μόχθους των αρετών

και ζουν μόνο στο θέλημα του κυβερνήτη,

νεκρωμένοι με την υπακοή και πάλι ξαναζώντας,

όσοι από φόβο Θεού και μνήμη του θανάτου

χύνουν δάκρυα κάθε νύχτα και κάθε μέρα

και πέφτουν νοερά στα πόδια του Δεσπότη

ζητώντας έλεος και συγχώρηση των σφαλμάτων,

αυτοί αποχτούνε το καλό θρηνώντας σε όλη

την εργασία των καλών την κάθε μέρα

κι επίμονα χτυπώντας αποσπούν το έλεος.

Αυτοί με αδιάκοπες δεήσεις και φωνές ανεκλάλητες

Και με τη ροή των δακρύων καθαίρουν την ψυχή.

Και βλέποντάς την να καθαίρεται

ο πόθος τους παίρνει φωτιά κι ανάβει η επιθυμία τους

για να τη δούνε τέλεια καθαρμένη.

Επειδή όμως είναι ανίσχυροι να βρουν το τέλος

του φωτός, η κάθαρσή τους μένει ανολοκλήρωτη.

Γιατί όσο και αν καθαρθώ και λάμψω ο δύστυχος,

όσο κι αν δω το Πνεύμα που με καθαίρει,

πάντα νομίζω είναι η αρχή του καθαρμού και της θέας.

Σε βυθό απεριόριστο και σε ύψος αμέτρητο

ποιος μπορεί να βρει τη μέση ή το τέλος;

Ξέρω πως είναι πολύ, πόσο ακριβώς δεν γνωρίζω·

επιθυμώ το περισσότερο και στενάζω συνέχεια

και αν και το θεωρώ πολύ, είναι λίγο ότι μου δόθηκε,

όσο φαντάζομαι αυτό που υπάρχει μακριά από μένα,

που το ποθώ βλέποντάς το και νομίζω ότι δεν έχω τίποτε,

αφού δεν έχω συνείδηση για τον πλούτο που μου δόθηκε».

(Απόσπασμα από τον Ύμνο Η’, του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, Φ. ΕΠΕ 19 Ε, σελ. 94).  

exprotestant.

http://amethystosbooks.blogspot.gr/ 

ΚΛΗΤΟΙ ΝΑΙ, ΟΜΩΣ ΕΚΛΕΚΤΟΙ;

Ευαγγελικό ανάγνωσμα

Κυριακή ΙΑ' Λουκά

(Λουκ. ιδ' 16-24)

Η περίοδος της νηστείας των Χριστουγέννων μάς προετοιμάζει για την μεγάλη εορτή.
Η όλη ατμόσφαιρα της αγίας μας Εκκλησίας με τους θαυμασίους ύμνους και τα ιερά αναγνώσματα, κατανύσσει τις ψυχές των πιστών που ολοένα και περισσότερο αισθάνονται την αγάπη και την χάρη τού Θεού. Έτσι λοιπόν την Κυριακή αυτή των Προπατόρων, ο νους μας στρέφεται στους κατά σάρκα προγόνους τού Κυρίου Ιησού Χριστού και στους ιερούς μας ναούς αναγινώσκεται η παραβολή τού Μεγάλου Δείπνου.
Πρόκειται περί μιας παραβολής τόσο πραγματικής, αφού περιγράφει όχι μόνο την πρόσκληση του Θεού, αλλά και την τραγική επιλογή που έχει (εάν θέλει) ο άνθρωπος, το να αρνηθεί δηλ. τελικώς τον Θεό και να πει το όχι στην σωτηρία του.
Αλλ' ας δούμε πώς περιγράφει τις προσκλήσεις τού Μεγάλου Δείπνου ο Ευαγγελιστής Λουκάς.
Ένας επίσημος άνθρωπος « εποίησε δείπνον μέγα και εκάλεσε πολλούς».
- Ελάτε! Όλα βρίσκονται έτοιμα! Το δείπνο μου, που τόσο φρόντισα, σας περιμένει!
Για όσους δεν γνωρίζουν το κείμενο, οπωσδήποτε θα περιμένουν ότι την ευκαιρία αυτή ουδείς θα αφήσει να χαθεί και ότι οι προσκεκλημένοι θα διακόψουν την εργασία και τις απασχολήσεις τους, ώστε να σπεύσουν στον άρχοντα που τους προσκαλεί. Αυτό τουλάχιστον υπαγορεύει η λογική και κατ' αυτόν τον τρόπο ενεργούν όσοι σέβονται τον εαυτό τους και γενικώς εφαρμόζουν τους κανόνες τής ορθής κοινωνικής συμπεριφοράς.
Να όμως που τα πράγματα δεν εξελίσσονται σύμφωνα με την λογική και δυστυχώς κυριαρχεί το παράλογο. Η άρνησις της προσκλήσεως. Και τα πράγματα καταντούν τραγικά όταν κανείς σκεφθεί ότι το επίσημο αυτό δείπνο δεν έχει να κάνει με την υλική τροφή, αλλά με Αυτόν τον ίδιο τον Θεό και την Βασιλεία Του!
Είναι απίστευτο και παράλληλα ανεπανόρθωτα τραγικό το αποτέλεσμα. Όταν μάλιστα συλλογίζεται κανείς τις αδικαιολόγητες δικαιολογίες των προσκεκλημένων, ένα πνεύμα απογοητεύσεως τού παγώνει την καρδιά.
- «Αγόρασα ένα χωράφι και τώρα είναι ανάγκη να το επισκεφθώ. Σε παρακαλώ δικαιολόγησε την απουσία μου », απάντησε ο πρώτος στον δούλο που του έφερε την πρόσκληση.
- «Ξέρεις, αγόρασα πέντε ζευγάρια βοδιών και θέλω να τα δοκιμάσω, γι' αυτό φρόντισε να με