"Φίλοι της αδικίας"

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Αυτή είναι μια παραβολή από το Ευαγγέλιο, όπως τη θυμάμαι: Ένας επιστάτης όταν ο κύριος της περιουσίας του ζήτησε να του δώσει λογαριασμό , κάλεσε τους οφειλέτες και έναν έναν του μείωσε το χρέος.
-Πόσα οφείλεις εσύ;
-Διακόσια
-Σβήστο και γράψε εκατόν πενήντα.
-Εσύ πόσα οφείλεις;
-Εκατό,
-Γράψε ογδόντα.
Έτσι έκανε σε όλους τους οφειλέτες.
Όταν έμαθε ο κύριος αντί να τον μαλώσει τον επαίνεσε. Γιατί έτσι, με αυτόν τον τρόπο, όταν θα τον έδιωχνε θα είχε φίλους να τον βοηθήσουν.
Έτσι να κάνετε κι εσείς στο δρόμο του Θεού , είπε ο Ιησούς , για να κάνετε φίλους, για να σας βοηθήσουν στη βασιλεία του Θεού.
Ο επιστάτης ενδιαφέρθηκε για μετά, ενώ εμείς δεν ενδιαφερόμαστε και καλά θα κάναμε να ενδιαφερθούμε έστω και με φίλους της αδικίας.
Η δήθεν δικαιοσύνη με τη συνέπεια στις απαιτήσεις του κυρίου της περιουσίας, στην πραγματικότητα είναι αδικία, όταν το αποτέλεσμα είναι στέρηση των φίλων.

Την παραβολή αυτή πρέπει να τη διαβάσουν οι ελληνικές κυβερνήσεις που για να είναι συνεπείς με τους πιστωτές, δεν θα έχουν ούτε ένα φίλο, να τους βοηθήσει, όταν θα χρειάζονται τη βοήθειά του.
Μόσχος Λαγκουβάρδος

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΙ Ο ΖΗΛΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Η μνήμη Αγίων, όπως ο Άγιος Νικόλαος, φέρνει στην μνήμη μας την εικόνα του ζήλου που ένας άνθρωπος έχει για το Θεό και για τα έργα του Θεού. Σ’ ένα από τα απόστιχα της εορτής ψάλλουμε: «Χαίροις ο ζήλου θείου πλησθείς». Ο Άγιος Νικόλαος ήταν γεμάτος από θεϊκό ζήλο. Αυτό σημαίνει ότι η καρδιά του είχε κάποια χαρακτηριστικά, τα οποία σήμερα δεν είναι εύκολο να τα συναντήσουμε. Αυτά ήταν η επιθυμία να αρέσει στο Θεό ακόμη κι αν δεν ήταν αυτό ευχάριστο για τους ανθρώπους, η χαρά της κοινωνίας του Θεού στη ζωή ως η ανώτατη μορφή ηδονής και την ίδια στιγμή ο αγώνας για διάδοση της Αλήθειας που είναι ο Θεός και του τρόπου της που είναι η πίστη σε όλους τους ανθρώπους.


Ο άνθρωπος δεν μπορεί να νοήσει τη ζωή του χωρίς τους συνανθρώπους του. Έτσι πλασθήκαμε από το Θεό, να είμαστε υπάρξεις που κοινωνούμε την ζωή στα πρόσωπα των άλλων. Δεν είναι μόνο ότι κατανοούμε ότι είμαστε έτεροι, διαφορετικοί ατενίζοντάς τους. Είναι ότι δεν μπορούμε να υπάρξουμε ουσιαστικά αν δεν αγαπούμε, αν δεν κοινωνούμε, αν δεν μοιραζόμαστε ό,τι είναι εφικτό μαζί τους. Για να το πετύχουμε αυτό, χρειάζεται να κάνουμε συμβιβασμούς. Δεν είναι οι άλλοι όπως τους θέλουμε. Και για να μην μας απομονώσουν, αισθανόμαστε την ανάγκη να αρέσουμε σ’ αυτούς,

Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος

Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος

Εορτάζει στις 5 Δεκεμβρίου εκάστου έτους.

Ψυχήν όπισθεν του Θεού κολλών πάλαι,
Έμπροσθεν αυτού νυν παρίσταται Σάββας.
Θεσπεσίοιο πόλου πέμπτῃ Σάββας εντὸς εσήχθη.

Βιογραφία
Ο Άγιος Σάββας καταγόταν από το χωριό Μουταλάσκη της Καππαδοκίας και ήταν γιος ευσεβών γονέων, του Ιωάννη και της Σοφίας .
Από πολύ νωρίς γνώρισε τις θείες βουλές και αποφάσισε να αφιερωθεί στο μοναστικό βίο. Είχε τόση πίστη που κάποτε μπήκε σε ένα κλίβανο πυρός από τον οποίο βγήκε αβλαβής με τη βοήθεια του Θεού.
Όταν ήταν δεκαοχτώ ετών έφυγε από το μοναστήρι των Φλαβιανών και πήγε στα Ιεροσόλυμα. Από εκεί κατευθύνθηκε προς την έρημο της Ανατολής για να συναντήσει τον Μέγα Ευθύμιο ( 20 Ιανουαρίου). Ο Ευθύμιος τον έστειλε σε ένα κοινόβιο, το οποίο διηύθυνε ο όσιος Θεόκτιστος ( 3 Σεπτεμβρίου).
Ο Άγιος Σάββας κατά την παραμονή του στο κοινόβιο έλαμψε λόγω του χαρακτήρα του και των αρετών του. Μάλιστα ήταν τόσο σοβαρός και ηθικός – παρά το νεαρόν της ηλικίας – που προσαγορεύτηκε παιδαριογέροντας από τον Μέγα Ευθύμιο.
Ο Άγιος Σάββας όσο μεγάλωνε τροφοδοτούσε όλο και περισσότερο το πνεύμα του, γι’ αυτό και τιμήθηκε με το χάρισμα της θαυματουργίας. Το χάρισμα αυτό το επιστράτευσε στην υπηρεσία των φτωχών και των ασθενών και έτσι επιτέλεσε σημαντικότατα έργα.

Το Βυζαντινό Χριστουγεννιάτικο Δέντρο

Με ρίζες αρχαιοελληνικές (Ειρεσιώνη) και με στοιχεία που το αποδεικνύουν, το Χριστουγεννιάτικο δέντρο είναι 100% Ελληνικό και όχι ξενόφερτο.

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο της αρχαιότητας

Η ιδέα για το στολισμό ενός δέντρου κατά τα Χριστούγεννα δεν είναι ξενόφερτη, όπως θεωρούν πολλοί. Στην αρχαία Ελλάδα παρόμοιο έθιμο υπήρχε, μόνο που το φυτό δεν ήταν έλατο, αλλά η Ειρεσιώνη.

Η Ειρεσιώνη (είρος = έριον, μαλλίον) ήταν κλάδος αγριελιάς (κότινος) στολισμένος με γιρλάντες από μαλλί λευκό και ...κόκκινο και τους πρώτους φθινοπωρινούς καρπούς (σύκα, καρύδια, αμύγδαλα, κάστανα, δημητριακά, κ.λπ., εκτός του μήλου και του αχλαδιού).

Αποτελούσε έκφραση ευχαριστίας για τη γονιμότητα του λήξαντος έτους και παράκληση συνεχίσεως της γονιμότητας και ευφορίας κατά το επόμενο και ήταν αφιερωμένη στην Αθηνά, τον Απόλλωνα και τις Ώρες (Ευνομία, Δίκη, Ειρήνη).

Το διάστημα 22 Σεπτεμβρίου-20 Οκτωβρίου, παιδιά των οποίων και οι δύο γονείς ζούσαν, περιέφεραν την Ειρεσιώνη στους δρόμους της πόλης των Αθηνών τραγουδώντας κάλαντα από σπίτι σε σπίτι, παίρνοντας το φιλοδώρημά τους από τον νοικοκύρη ή τη νοικοκυρά και όταν έφθαναν στο σπίτι τους κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω από την εξώπορτά τους, όπου έμενε εκεί μέχρι την ιδία ημέρα του νέου έτους, οπότε, αφού τοποθετούσαν την νέα, κατέβαζαν την παλιά και την έκαιγαν. Άλλα παιδιά κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω από την θύρα του Ιερού του Απόλλωνος.

Πρόγονος λοιπόν, του Χριστουγεννιάτικου δέντρου είναι η Ειρεσιώνη , μέσω της οποίας μεταδόθηκε

Πάπας – Πατριάρχης – Τζον Μπάιντεν εναντίον Πούτιν και Ρωσίας

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Η πρόσφατη συνάντηση Πάπα Πατριάρχη στην Κωνσταντινούπολη με τις γνωστές οικουμενιστικές της διαστάσεις, λίγες μέρες μετά την επίσκεψη του Αμερικανού αντιπροέδρου στο Φανάρι και η αμέσως μετά έλευση του Ρώσου προέδρου, Βλαδιμήρ Πούτιν στην Άγκυρα, συνδέονται άμεσα, όσο και αν αυτό ακούγεται εκ πρώτης όψεως παράδοξο και περιέχουν ένα έντονο πολιτικό παρασκήνιο που δίνει μια διαφορετική διάσταση στην εξέλιξη του νέου ψυχρού πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Δύσης γενικότερα και από την άλλη πλευρά της Ορθόδοξης Ρωσίας.

Είναι γνωστό πως όλες οι προκλητικές οικουμενιστικές κινήσεις του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, γίνονται αν όχι υπό τις άμεσες εντολές των ΗΠΑ, το λιγότερο με την αμέριστη υποστήριξη των Αμερικανών όπως αυτή εκφράστηκε και από την πρόσφατη επίσκεψη του Αμερικανού αντιπρόεδρου, Τζον Μπαίντεν, γνωστού άθεου, μασόνου και σιωνιστή, στο Φανάρι, μόλις εφτά μέρες πριν από τη επίσκεψη του Πάπα. Όσον αφορά τον Πάπα, δεν χρειάζεται κανείς να αναφέρει ότι είναι από τους κυριότερους «σταυροφόρους» της Νέας Τάξης που έχει σχεδιαστεί και επιχειρείται να υλοποιηθεί με κάθε μέσο από την αμερικανική και διεθνή «μασονία» και τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που εκπροσωπούν.

Γιὰ τὰ νέα ζευγάρια

Ὁ ἀείμνηστος Γέροντας πατὴρ Δημήτριος Γκαγκαστάθης σὲ κάθε νεαρὸ ζευγάρι τοὺς ἔλεγε:


«Μάθετε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς γνωριμίας σας καὶ μάλιστα τοῦ γάμου, ἀπὸ τὴν πρώτη νύκτα τοῦ γάμου σας, νὰ κάνετε μαζὶ τὴν πρώτη προσευχή, τὸ πρῶτο ἀπόδειπνο. Καὶ ἀφοῦ τελειώσει τὸ ἀπόδειπνο -ὅπως γίνεται στὰ μοναστήρια- νὰ κάνετε μία μετάνοια ὁ ἕνας στὸν ἄλλον καὶ νὰ ζητήσετε συγγνώμη».


Τὸν ρώτησα λοιπὸν -τότε ποὺ μᾶς τὸ εἶπε ὁ Γέροντας αὐτό:


«Κι ἂν δὲν ἔχουμε καμία διαφωνία, γέροντα, γιατί νὰ τὸ κάνουμε αὐτό;»


Λέει: «Νὰ τὸ κάνετε ὑποχρεωτικά, γιατί ἔτσι θὰ μάθετε νὰ ζητᾶτε ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλο συγγνώμη». Διότι, ὅταν θὰ ἔρθει τὸ πρόβλημα, κι ὅταν πλέον θὰ ἔρθει ὁ ἴδιος ὁ διάβολος γιὰ νὰ γεμίσει τὸν νοῦ μὲ τὶς δικές του ἀναρίθμητες πληροφορίες, τὶς ἀλλοτριωμένες πληροφορίες, τότε βλέποντας τοὺς δύο συζύγους νὰ κάνουν μετάνοια καὶ νὰ ὑπακούουν ὁ ἕνας στὸν ἄλλον, ἐπειδὴ δὲν μπορεῖ νὰ σταθεῖ σὲ μία τέτοια ταπεινοφροσύνη, ἀσφαλῶς θὰ φύγει, γιατί σιχαίνεται τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι ἔχουν ταπεινοφροσύνη καὶ ἔχουν αὐτὸ τὸ φρόνημα τῶν μετανοιῶν.


Πραγματικά, μία τέτοια κατάσταση, ὅταν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ λειτουργήσει, μπορεῖ νὰ διαφυλάξει τὸν νοῦ, τὸν ἡγεμόνα νοῦ καὶ τῶν δύο ἀνθρώπων ἀπὸ τὴν παραπληροφόρηση, ὥστε νὰ μὴν κατέβουν οἱ πληροφορίες στὴν συνέχεια στὴν καρδιὰ καὶ πλέον τραυματίσουν τὴν ἀγάπη.


Γέροντες

Ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα εἶναι πρῶτα δουλειὰ τῆς Μάνας

Γράφει ὁ Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος

«Ναί, ἴσια ἴσια αὐτὸ θέλουμε κι ἐμεῖς, νὰ μποῦμε στὴ χορεία τῶν ἐθνῶν καὶ στὸ δρόμο τοῦ πολιτισμοῦ. Ἀλλὰ πῶς νὰ μποῦμε καὶ πῶς νὰ προχωρήσουμε, ἂν ὄχι μὲ τὰ δικά μας πόδια; Πῶς θὰ μᾶς ἀγκαλιάσουν τὰ ἄλλα ἔθνη, ἂν δὲν ἔχουμε δικιά μας ἀξία, γιὰ νὰ συμβάλουμε κι ἐμεῖς στὸ γενικὸ καλό; Κι ἀπὸ ποῦ θὰ τὴ βγάλουμε αὐτὴ τὴν ἀξία, ἂν δὲν ἐκμεταλλευτοῦμε τὸν φυσικὸ πλοῦτο τῆς χώρας μας καὶ δὲν καλλιεργήσουμε τοὺς ὑλικοὺς καὶ πνευματικοὺς θησαυρούς μας; Νὰ ξεριζώσουμε λοιπὸν τ’ ἀμπέλια καὶ τὶς ἐλιὲς γιὰ νὰ φυτέψουμε καφέδες καὶ μπανάνες; Κάθε τόπος ἔχει καὶ τὸν τρόπο ποὺ προκόβει, καλλιεργώντας ἐκεῖνο ποὺ προσφέρεται στὴν ζωή του. Γιατί τότε ἀναπτύσσει τὸν πλοῦτο τὸν δικόνε του, ὑλικὸ καὶ πνευματικὸ καὶ ἀποκτᾶ δύναμη καὶ λευτεριά, ποὺ μόνον αὐτὴ προκόβει τοὺς λαούς». Τὸ προηγηθὲν κείμενο δὲν εἶναι κάποιου ἐκπροσώπου τῆς «ἀντίδρασης» ἢ τῆς πάλαι ποτὲ ἐπαράτου, ἀλλὰ τοῦ ποιητῆ Βασίλη Ρώτα, ὁ ὁποῖος πολέμησε καὶ τραυματίστηκε στὴν ἔνδοξη μάχη τοῦ Κιλκίς. Ὑπῆρξε κομμουνιστής, ἀριστερός, ἀλλὰ δὲν τοῦ ἔλειπε ἡ φιλοπατρία καὶ τὸ σέβας στὴν ἐθνική μας παράδοση. Εἶμαι σίγουρος πὼς ἂν τὸ διαβάσει κάποιος νέος «κουκουὲς» τὸ κείμενο αὐτό, χωρὶς νὰ τοῦ ἀποκαλύψεις τὴν ταυτότητα τοῦ συγγραφέα, θὰ τὸ κατατάξει στὰ ἐθνικιστικά. Ἀλλὰ «ἦταν τότε ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἔζων δι’ ἐν ἔπαινον καὶ πέθαινον δι’ ἕνα τραγούδι» ὅπως ἔλεγε ὁ Ἀνδρέας Καρκαβίτσας.



Ἔχουμε τὸ πιὸ πλούσιο καὶ ὄμορφο μεταλλεῖο. Τὸ κελάρι τοῦ πατρογονικοῦ μας σπιτιοῦ εἶναι γεμάτο