Κάθε τοίχος είναι μία πόρτα εξόδου

Tου Nίκου Γ. Ξυδάκη

«Ενας σοφός της Ανατολής παρακαλούσε κάθε φορά τη θεότητα στην προσευχή του να τον απαλλάξει από το να ζήσει σε μια ενδιαφέρουσα εποχή. Επειδή εμείς δεν είμαστε σοφοί, η θεότητα δεν μας απάλλαξε κι έτσι ζουμε σε μια ενδιαφέρουσα εποχή. Εν πάση περιπτώσει, η εποχή μας δεν αφήνει περιθώριο να αδιαφορήσουμε γι’ αυτήν». Εγραφε ο Καμύ.

Η εποχή μας είναι ενδιαφέρουσα, τόσο που μας γεμίζει φόβο, μας ωθεί με σφοδρότητα στη νοσταλγία του παρελθόντος, της αδιάφορης, αμέριμνης εποχής. Η ζωή κυλάει σαν βράχος πάνω μας, βαριά, αργή, συνθλίβουσα. Αγνώριστη, φέρουσα καταπλήξεις και πλήγματα, καταθλίβουσα. Και όσο κι αν μελαγχολείς, αυτή κυλάει, ποτάμι ορμητικό φουσκωμένο κι εσύ κλαράκι· μόνο αν αφεθείς έχεις ελπίδα να γλιτώσεις. Ανασύρεις από τα προ κρίσεως χρόνια, μια μελαγχολική στάση, καθώς αργόσβηνε μια εποχή, ήταν 2005:

«Είσαι ένα κλαράκι, μπορεί κομψό, κι ανθεκτικό ίσως, μα κλαράκι – και αρμενίζεις ανεξέλεγκτα στα νερά του ποταμού. Οσο πιο νέος, τόσο πιο χαρίεν το κλαράκι, τόσο πιο παιγνιώδες το αρμένισμα, οι πτώσεις στον καταρράκτη, οι προσκρούσεις στις όχθες. Οσο μεγαλώνεις, οι πτώσεις πονάνε, δυσκολεύεσαι να κρατήσεις το κεφάλι έξω απ’ το νερό, η ανάσα λιγοστεύει. Το ποτάμι, θολό. Το ποτάμι, ο χρόνος. Σε διαπερνά το πέρας, αισθάνεσαι ότι η ροή κάπου τελειώνει για σένα, σε περιμένει η εκβολή, στο σχεδόν ορατό βάθος περιμένει η θάλασσα.»

Είμαστε σε θάλασσα τώρα, φουρτουνιασμένη. Ολες οι καταιγίδες, σαν μία, δέρνουν το γυμνό κλαράκι. Πίσω από το αμήχανο μουρμουρητό του 2005, ακούω απόηχους προπατόρων, τον Διονύση Σαββόπουλο και πίσω κι απ’ αυτόν, τον Μανόλη Αναγνωστάκη και τον Αρη Αλεξάνδρου:

«Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει / τη δική σου μελαγχολία / κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις / με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις» (Δ. Σ., «Οι παλιοί μας φίλοι»).

«Το θέμα είναι τώρα τι λες / Καλά φάγαμε καλά ήπιαμε / Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ώς εδώ / Μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας // Το θέμα είναι τώρα τι λες» (Μ. Α., «Ο στόχος»).

«Θα σκοντάφτεις και θα πέφτεις εδώ μες στα χαλάσματα / χαράζοντας γραμμές / εδώ θα επιμένεις δίχως βία / χωρίς ποτέ να καταφύγεις στη βολική απόγνωση / ποτέ στην περιφρόνηση» (Α. Α., «Θα επιμένεις»).

Κρατάω αυτό: «Χωρίς ποτέ να καταφύγεις στη βολική απόγνωση / ποτέ στην περιφρόνηση». Ταιριάζει στη δική μας περίσταση· να μη γείρεις ούτε στη μια ούτε στην άλλη βολική εκδοχή, να μην παραδοθείς στις ευκολίες της θρηνωδίας ή του μίσους.

Μια δήλωση του Οδυσσέα Ελύτη που έκανε σε συνέντευξη Τύπου, που δόθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1979, στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία, με αφορμή την αναγγελία για τη βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ

« Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να “ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.

Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ” αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι” αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι» -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό.

Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα' μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ” όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας -και της εποχής μας.»

http://www.lay-out.gr/san-simera-gennithike-odisseas-elites/
 http://exagorefsis.blogspot.gr/2012/11/19-1979.html

http://paterikos.blogspot.gr/ 

Ρατσισμός και Δημοκρατία

Του Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου για την Romfea.gr

Συχνά έρχονται στην επικαιρότητα θέματα και προβλήματα τα οποία απασχόλησαν στο παρελθόν την ανθρωπότητα, την κοινωνία και την Εκκλησία και χύθηκε πολύ μελάνι για να αντιμετωπισθούν.

Είναι ένας ιστορικός νόμος ότι γίνεται ανακύκληση των ιδίων φαινομένων, αφού ο άνθρωπος ζή σε κάθε εποχή και είναι ο ίδιος.

Ο αρχαίος σοφός Ηράκλειτος κάνει λόγο για το «κατά πάντα κατ’ έριν γίνεσθαι», δηλαδή το «γίνεσθαι» είναι συνέπεια συγκρούσεως των αντιθέτων, όλα βρίσκονται σε διαρκή κίνηση και αλλαγή.

Πολλές φορές γίνεται λόγος για τον ρατσισμό ή τον φυλετισμό που είναι η «κοινωνική ή πολιτική πρακτική διακρίσεων απέναντι σε φυλετικές, εθνικές, κοινωνικές κλπ. ομάδες που θεωρούνται κατώτερες» (Γ. Μπαμπινιώτης). Βέβαια, άλλο είναι ο εθνισμός, δηλαδή η αγάπη προς το Έθνος, την Πατρίδα, και άλλο είναι ο εθνικισμός ή εθνοφυλετισμός, που είναι το προβάδισμα και ο υπερτονισμός μιας φυλής σε βάρος της ενότητας της κοινωνίας.

Η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως το έτος 1872, αντικρούοντας περιπτώσεις εθνοφυλετισμού που παρατηρήθηκαν την εποχή εκείνη και δημιουργούσαν προβλήματα στην εκκλησιαστική ζωή, απεφάνθη ότι ο εθνοφυλετισμός είναι «ξένος» προς την παράδοση της Εκκλησίας, είναι «νεωτερική λύμη», είναι «φυλε¬τική παρασυναγωγή» και τελικά είναι «καινή δόξα», δηλαδή αίρεση.

Επομένως, το θέμα αυτό είναι λελυμένο από πλευράς ορθοδόξου πίστεως, αλλά δυστυχώς στον πρακτικό τομέα δημιουργούνται παρεκτροπές και διάφοροι Χριστιανοί διακατέχονται από ρατσιστικές και εθνοφυλετικές ιδεολογίες ή πρακτικές. Τέτοιες καταστάσεις διασπούν την ενότητα της Εκκλησίας και αλλοιώνουν την οικουμενική της αποστολή που συμβαδίζει με την αγάπη καθενός στην Εκκλησία και την Πατρίδα.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Βατάτζης καί ἡ Ἑλληνική συνείδησίς του.

  Κωνσταντίνου Χολέβα Πολιτικοῦ Ἐπιστήμονος

Σέ πολλούς μελετητές προξενεῖ ἐντύπωση ἡ ὀνομασία «βασιλεύς Ρωμαίων», τήν ὁποία χρησιμοποιοῦσαν οἱ αὐτοκράτορες τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί ἡ ὁρολογία «Ρωμανία», τήν ὁποία συναντοῦμε σέ πολλά ἔγγραφα τῆς ἐποχῆς ὡς ὀνομασία τοῦ κράτους.

Εἶναι γεγονός ὅτι ἡ ὀνομασία «Βυζαντινή Αὐτοκρατορία» εἶναι μεταγενέστερη καί δημιουργήθηκε τό 1562 ἀπό τόν Γερμανό ἱστορικό Ἱερώνυμο Βόλφ.

Σήμερα τήν χρησιμοποιοῦμε, γιά νά γινόμαστε κατανοητοί στούς πολλούς. Ὅμως ἀπό σεβασμό πρός τίς ἱστορικές πηγές πρέπει νά ἐξηγοῦμε στούς νεωτέρους ὅτι οἱ ὅροι Ρωμαῖος καί Ρωμανία ἀναφέρονται στή Νέα Ρώμη–Κων σταντινούπολη καί ὄχι στήν Παλαιά Ρώμη.

Ἄλλωστε στό βυζαντινό κρά τος ἡ παιδεία βασιζόταν στόν Ὅμηρο καί οὐδέποτε ἐδιδάχθη τό λατινικό ἔπος τοῦ Βιργιλίου, ἡ Αἰ νειάδα, πού ἀναφέρεται στήν πρεσβυτέρα Ρώμη. Ἡ ἑλληνική συνείδηση ἦταν διαδεδομένη μεταξύ ἀρχόντων καί ἀρχομένων στό βυζαντινό κράτος ἰδίως μετά τόν 7ο αἰῶνα, ἄν καί τό κράτος ἦταν πολυεθνικό καί τό συνδετικό στοιχεῖο ἦταν ἡ Ὀρθοδοξία.

Ἀπό τά ὀνόματα Ρωμαῖος καί Ρωμανία προ ῆλθε καί ὁ ὅρος Ρωμηός, ὁ ὁ ποῖος στήν νεώτερη ἱστορία μας σημαίνει ὑπό εὐρεῖα ἔννοια κάθε Ὀρθόδοξο καί ὑπό στενή ἔννοια τόν Ἕλληνα.

Γιά νά ξεκαθαρίσουμε τό θέμα τῆς ἑλληνικῆς συνειδήσεως τῶν Βυζαντινῶν Αὐτοκρατόρων, ἰδιαιτέρως δέ κατά τούς τελευταίους αἰῶνες, καλόν εἶναι νά μελετήσουμε ἕνα ἐκπληκτικό κείμενο ἑλληνορθοδόξου ἀξιοπρεπείας καί πατριωτικῆς παρρησίας γραμμένο ἀπό τόν Αὐτοκράτορα τῆς Νικαίας Ἰωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη καί ἀπευθυνόμενο στόν Πάπα Νικόλαο Θ΄.

Ὅπως γνωρίζουμε μετά τήν Δ΄ Σταυροφορία καί τήν ἐπιβολή τῆς Λατινοκρατίας στόν χῶρο τοῦ Ἑλ ληνισμοῦ (1204) ἡ αὐτοκρατορία τῆς Νικαίας μέ ἕδρα τή Νίκαια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ὑπῆρξε ἕνα ἀπό τά ἐλεύθερα ἑλληνικά κράτη ἀπ᾽ ὅπου προῆλθε καί ἡ ἐκδίωξη τῶν Φράγκων ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη τό 1261.

Ὁ Ἰωάννης Βατάτζης βασίλευσε ἀπό τό 1222 ἕως τό 1254 διαδεχόμενος τόν πεθερό του Θεόδωρο Λάσκαρι, τόν ποιητή τοῦ Μεγάλου Παρακλητικοῦ Κανόνος πρός τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

Ὁ Ἰωάννης Βατάτζης γεννήθηκε τό 1193 στό Διδυμότειχο τῆς Θράκης καί σήμερα τιμᾶται ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη Διδυμοτείχου καί Ὀρεστιάδος ὡς τοπικός Ἅγιος (4 Νοεμβρίου, ἡμέρα τοῦ θανάτου του τό 1254).

Λόγῳ τῆς βαθυτάτης πίστεώς του καί τῆς φιλανθρώπου καί ἐλεήμονος πολιτείας του κατετάγη μετά τήν κοίμησή του στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας καί ὀνομάσθηκε Ἅγιος Ἰωάννης Βατάτζης ὁ Ἐλεήμων.

Ὡς Αὐτοκράτωρ τῆς Νικαίας ὁ Ἰ. Βατάτζης ἐργάσθηκε γιά τήν ἀνακατάληψη τῶν ἑλληνικῶν ἐδαφῶν καί πολέμησε κατά τῶν Φράγκων Σταυροφόρων καί κατά τῶν Τούρκων τοῦ Ἰκονίου. Καλλιέργησε τήν μελέτη τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων, εἶχε δέ καί ὁ ἴδιος στερεά κλασσική παιδεία καί ἑλληνική συνείδηση.

Χρήστος Συριώτης: Η μάχη με τον καρκίνο, οι τάσεις αυτοκτονίας και η πίστη στον Άγιο Εφραίμ

Ο Χρήστος Συριώτης σε συνέντευξή του «άνοιξε την καρδιά» του μίλησε για τον καρκίνο, για τις οδυνηρές στιγμές που έζησε αλλά και η πίστη που τον βοήθησε να «παλέψει» με την ανίατη ασθένεια. «Ήμουν στην 50ή χημειοθεραπεία, από το σύνολο των 60 που έκανα. Είχα πάθει θρόμβωση από τις θεραπείες και αναγκάστηκα να μεταφερθώ από το σπίτι ξανά στο νοσοκομείο, γιατί είχα λιποθυμικές τάσεις. Είχαν πέσει πολύ τα λευκά μου αιμοσφαίρια. Οι γονείς μου ήταν πάνω μου. Οι πόνοι ήταν φρικτοί. Κάποια στιγμή, είδα τον πατέρα μου, για πρώτη φορά στη ζωή μου, να κλαίει. 

Του είπα: "Δεν αντέχω άλλο! Θέλω να πεθάνω". 
Μου απάντησε λοιπόν: "Μην τολμήσεις να το ξαναπείς αυτό". Εκείνη την ώρα ψέλλισα: "Θέλω τότε να ξαναγυρίσω πίσω, να βρεθώ στη μήτρα της μητέρας μου, να ξαναγεννηθώ". 

Όταν συνήλθα πήρα μολύβι και χαρτί και ξεκίνησα να γράφω. Η πρώτη φράση που βγήκε ήταν: "Τι κοιτάτε ρε; Και εσείς έτσι ήσαστε στην κοιλιά της μάνα σας, γυμνοί και μόνοι". Έβαλα αυτό το πλάσμα, που είναι μέσα στη μήτρα να μιλάει. Δεν βλέπει, αλλά ακούει και αισθάνεται ότι συμβαίνει». Αισθάνθηκε «γυμνός» απέναντι στον καρκίνο; « Όχι, για να νικήσεις τον καρκίνο, πρέπει να τον ονοματίσεις, να τον κοιτάξεις κατάματα και να δεις τους ανθρώπους που σε αγαπούν και σε στηρίζουν. Ήταν απίστευτη η αγάπη των ανθρώπων που με στήριξαν και η δύναμη που μου έδωσαν. Πολλοί φίλοι μου λένε: "Είσαι ήρωας". Δεν είμαι ήρωας. Δεν είμαι τίποτα. Στον καρκίνο δεν έχεις άλλη επιλογή. Έφτασα στο σημείο να πω ότι δεν αντέχω άλλο, ότι δεν μπορώ να κάνω άλλο κύκλο θεραπείας, ότι δεν μπορώ να βάλω άλλη χλωρίνη μέσα μου. Έβλεπα τα φάρμακα που έμπαιναν στον οργανισμό μου σαν χλωρίνη, σαν μπουγάδα. Καίνε τα σωθικά σου, τα μάτια σου, τον ιδρώτα σου, τα έντερά σου. Είναι τρομερό συναίσθημα. Δεν περιγράφεται. Δεν άντεχα». 

Πίσω από το ‘αθώο’ πρόσωπο της γιορτής του ‘Halloween’

ΚΟ: Κάθε χρόνο, στις 31 Οκτωβρίου, ο δυτικός κόσμος γιορτάζει το ‘Halloween’. Μία γιορτή που θυμίζει τις Απόκριες, όμως διαφοροποιείται κατά πολύ από αυτές καθώς το Halloween έχει περισσότερο μυστικιστική χροιά. Το πιο γνωστό σύμβολο είναι η κολοκύθα. Η γιορτή ‘ALL HALLOWS' EVE’ (όλων των αγίων) ή Hallows, προέρχεται από τον 7ο μ.Χ. αιώνα. Εορτάζονταν στις 13 Μαΐου και ήταν μια νύχτα μνήμης των νεκρών αγίων και μαρτύρων. Η ημερομηνία άλλαξε αργότερα και έγινε 1 Νοεμβρίου, προκειμένου η δυτική εκκλησία να ‘εκχριστιανίσει’ τις παγανιστικές γιορτές Beltane και Samhain - του καλοκαιριού, του χειμώνα και της φωτιάς. Η γιορτή είναι πολύ δημοφιλής στις ΗΠΑ, με 7 στους 10 Αμερικάνους να συμμετέχουν (γίνεται προσπάθεια να εδραιωθεί και στην Ευρώπη), ενώ ακόμα και ανάμεσα στους χριστιανούς στις ΗΠΑ έχει γίνει αποδεκτή η γιορτή με πολλές διαμαρτυρόμενες εκκλησίες να διοργανώνουν επίσημες γιορτές. Τελευταία, το Halloween έχει συνδεθεί με θυσίες μαύρων γατών και "σέξι" ντυσίματα ακόμα και μικρών κοριτσιών ηλικίας 7 ή 8 ετών που ντύνονται σαν πόρνες.
Διάβασε σχετικά: Η σκοτεινή πλευρά του Halloween.

Παρακάτω σχετικό άρθρο του Richard Evans (Henrymakow.com) / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ


Πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με το Halloween ήταν το 1959. Ήμουν 4 χρονών. Η γιαγιά μου, μου επιτρέψτε να επιλέξω ένα κοστούμι και πήγα κατευθείαν και αγόρασα μια λαστιχένια κόκκινη μάσκα διαβόλου.

Όταν φόρεσα τη μάσκα, ένιωθα ότι είχα μετατραπεί σε κάτι πιο ισχυρό από ένα τετράχρονο παιδί που ήμουν. Μετά την νύχτα του Χάλοουιν, η γιαγιά μου, μου την πήρε γιατί επέμενα να την φοράω συνέχεια. Οι γείτονες είχαν αρχίσει να το συζητούν.

Χρόνια αργότερα έμαθα σε ένα μάθημα ανθρωπολογίας ότι οι μάσκες, τα τραγούδια και οι χοροί χρησιμοποιούνταν στον αρχαίο κόσμο για να επικαλούνται πνεύματα. "Το άτομο που φοράει τη μάσκα αισθάνεται εσωτερικά ότι έχει μετατραπεί και έχει πάρει προσωρινά τις ιδιότητες του θεού ή του δαίμονα που αντιπροσωπεύεται από τη μάσκα» (Biedermann, Hans. Dictionary of Symbolism, σ. 218)

Τώρα έχω αηδιάσει με το Halloween. Με ενοχλεί αφάνταστα για το πόσο άνετα οι Αμερικανοί παρακολουθούν το καθημερινό όργιο σφαγής που ονομάζεται «ειδήσεις». Αληθινό αίμα και πτώματα εναλλάσσονται με βία και κωμωδία επί της οθόνης υψηλής ευκρίνειας. Και τώρα είναι έτοιμοι να γιορτάσουν το Halloween.

Η ‘Σατανική Βίβλος’ του Anton Lavey, κατατάσσει το Halloween ως μια από τις δύο πιο σημαντικές γιορτές στο σατανικό ημερολόγιο.

Στους ρωμαϊκούς χρόνους

Η γιαγιά μου εξήγησε ότι το Halloween είναι μέρος της κληρονομιάς της οικογένειάς μας. Ήταν η αρχαία γιορτή της συγκομιδής που ονομάζεται ‘Samhain’. Ήρθε από την παλιά θρησκεία των Δρυίδων και μου έδειξε μια φωτογραφία του Στόουνχεντζ σε μια παλιά εγκυκλοπαίδεια.

Ο Ιούλιος Καίσαρας περιέγραψε την Δρυιδική γιορτή συγκομιδής Samhain στους «Γαλατικούς Πολέμους». Περιέγραψε τους Δρυίδες ότι λειτουργούσαν ως θεοκρατία που είχαν υποδουλώσει τον αγροτικό πληθυσμό μέσω του τρόμου. Η χαρά της γιορτής της συγκομιδή είχε συνδεθεί με μαζικές ανθρωποθυσίες, όταν χιλιάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά καίγονταν ζωντανοί σε τεράστια σκιάχτρα, που είναι γνωστά ως “Wicker Man”.

Ο Καίσαρας έγραψε, "Οι Δρυίδες διαχειρίζονται αυτές τις θυσίες. Μεγάλα ανθρώπινα ομοιώματα καμωμένα από κλαδιά, τα άκρα των οποίων είχαν γεμίσει με ζωντανούς ανθρώπους στους οποίους έβαζαν φωτιά από κάτω, και οι άνθρωποι πέθαιναν μέσα στις φλόγες."

Ο Ρωμαίος ιστορικός του πρώτου αιώνα Στράβων έγραψε στην «Γεωγραφία» του:

"Οι Ρωμαίοι έθεσαν ένα τέρμα σε αυτά τα έθιμα και σε αυτά που συνδέονται με θυσίες και μαντεία, καθώς ήταν σε σύγκρουση με τους δικούς μας τρόπους."

Το προνήπιο του Προδρόμου, το ταχύπλοο ρασάκι, ο άγιος Δαβίδ ο Γέροντας...

Ο Δαυίδ, γιος του Παπα-Χριστόδουλου και της Θεοδώρας, γεννήθηκε στη Γαρδινίτσα, απέναντι ακριβώς από την Εύβοια, γύρω στα 1519.

Από μικρός ακόμη, καθόταν με τις ώρες στην Εκκλησία και ιδίως μπροστά στην εικόνα του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, λες και επικοινωνούσε μαζί του, πράγμα που τράβηξε την προσοχή των δικών του…

Έτσι, ένα πρωινό, όταν το παιδί είχε φτάσει στα τρία του χρόνια, ξύπνησε ο παπάς και η παπαδιά και δε βρήκαν το Δαβίδ στο κρεβάτι του!

Βγήκαν έξω ανήσυχοι, ψάξανε παντού, στη γειτονιά ακόμη και στην εκκλησιά, αλλά τίποτα! Όλη τη μέρα έψαχναν κατάκοποι…

Σαν έφτασε το βράδυ, απελπίστηκαν! Μήπως τράβηξε κατά τη θάλασσα (κοντά στο Ταλάντιο), μήπως έπεσε; Μήπως χτύπησε; Όμως ο Δαβίδ, τον ήξεραν τον Δαβίδ τους. Τριών ετών και είχε τέτοια σύνεση και τέτοια ευσέβεια… Ήταν ξεχωριστό παιδί, ποτέ όμως δεν τους είχε ανησυχήσει.

Ήταν Τρίτη όταν χάθηκε… Πέμπτη είχε πάει τώρα! Βούιξε όλος ο τόπος: «χάθηκε ο Δαβίδ! Το Άγιο παιδί του παπά»!..

Λιώσανε από την αγωνία οι δικοί του! Ένα τρίχρονο παιδάκι μόνο του; Μέσα στη νύχτα, χωρίς φαγητό; Ζούσε άραγε; Ανάπνεε το αγγελούδι τους; Που βρισκόταν; Τι συνέβη; Θεέ μου δώσε τέλος στη δοκιμασία! Που είναι ο Δαβίδ; Τι απέγινε;

Έξω από το όμορφο, γεμάτο ανθρωπιά χωριό, έστεκε μια Εκκλησία του Τιμίου Προδρόμου, του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Κάτι από ψηλά, φαίνεται κίνησε την σκέψη της βουρκωμένης παπαδιάς και είπε στον άντρα της:

-Δεν πάμε να λειτουργήσουμε την Εκκλησία αυτή παπά το Σάββατο; Αύριο το πρωί; Τον αγαπά τόσο πολύ τον Άγιο! Θα τον παρακαλέσουμε και εμείς. Να καλέσουμε όλο το χωριό. Κάποιου Αγίου η προσευχή θα φτάσει στο θρόνο του, με την πρεσβεία του Τιμίου Προδρόμου!

-Να πάμε παπαδιά, καλά που το σκέφτηκες, απάντησε εκείνος αναθαρρεύοντας!..

Την άλλη ημέρα πήρε τα άμφιά του, το πρόσφορο που είχε ζυμώσει η παπαδιά, τα ιερά σκεύη για τη Θεία Λειτουργία και με τα υπόλοιπα παιδιά πήγε στο Ναό του Τιμίου Προδρόμου, όπου σε λίγο θα ερχόταν όλο το χωριό…

Φτάνοντας χαράματα, είδαν την πόρτα της Εκκλησίας ορθάνοιχτη

-Μπα, έκανε ο Ιερέας. Την είχα αφήσει ανοιχτή την Εκκλησία;

Μπαίνει παραξενεμένος τότε μέσα και…

-Μα τι είναι αυτό Κύριέ μου; κάνει με συντριβή και πέφτει στα γόνατα κλαίγοντας!

Ξοπίσω ερχόταν και η παπαδιά, αλλά την πρόλαβε ένα παιδί:

-Μάνα κοίταξε! Ο Δαβίδ είναι μπροστά στην Εικόνα του Τιμίου Προδρόμου, με τα χέρια σταυρωμένα-!!!

Με το χαμένο παιδί του στην γλυκιά πατρική αγκαλιά, ρώτησε ο παπάς να μάθει τι είχε συμβεί:

-Πώς βρέθηκες εδώ; Τόσες μέρες που ήσουνα κρυμμένος»;

-Τι θα πει που βρισκόμουν. Δεν με βλέπετε; Είμαι στο σπίτι του Τιμίου Προδρόμου. Μ΄ έφερε ο ίδιος εδώ και κάθισε στη θέση του. Και εγώ κάθομαι και τον καμαρώνω. Δεν μου κάνει καρδιά να φύγω από κοντά του. Κι έπειτα πώς θα έφευγα μόνος μου; Δεν ξέρω το δρόμο.

-Μα πώς σ΄ έφερε; Αυτός είναι στην Εικόνα του.

-Α εσείς δεν ξέρετε. Σηκώνεται και περπατάει, λέει ό,τι θέλει, παρουσιάζεται και στον ύπνο σου και τότε που ξυπνάς.

-Μα τι είναι αυτά που λες παιδί μου;

-Μα αφού σας λέω. Παρουσιάστηκε εκείνη την ημέρα τα ξημερώματα στον ύπνο μου και μου είπε: «Θέλεις να έλθεις στο σπίτι μου;». Κι εγώ του λέω: «πού είναι το σπίτι σου; Εγώ σε ξέρω στην Εκκλησία στην Εικόνα σου». Και τότε μου είπε: «Έχω και σπίτι. Ακολούθησέ με και θα δεις». Σηκώθηκα γρήγορα και τον ακολούθησα.

-Μα δεν φοβήθηκες παιδί μου;